Boycot

Mijn naam is Bracha Heintz. Samen met mijn man, rabbijn Heintz, hebben wij het voorrecht om de joodse gemeenschap van Utrecht op onze schouders te dragen.

Wij wonen nog in Utrecht.

Nog in Utrecht ?

omdat wij niet weten hoelang wij hier nog kunnen blijven

omdat wij op straat uitgescholden worden

omdat we gespannen op straat fietsen of lopen, omdat sommige auto’s razend langs ons heen rijden en ons bijna de sloot in duwen.

omdat wij ons woonhuis moeten beveiligen met camera’s bij de voordeur.

Omdat onze brievenbus-gleuf is dichtgemaakt uit angst voor explosieven. Nu hangt er een metalen brievenbus aan de buitenkant van onze gevel.

Vorige week is er een giga plantenbak bij ons op de stoep gezet zodat niemand met zijn auto door onze gevel heen kan rammen.

Nog in Utrecht omdat velen instanties geen zalen meer aan ons willen verhuren

Omdat we geboycot worden

Omdat er zes jaar celstraf staat op het drinken van een bepaalde wijn die geproduceerd wordt op een plek, die juist aan Palestijnse werknemers werk en inkomen verschaft.

Nog in Utrecht omdat het OM de dossiers van aangiftes over antisemitische daden op een of andere manier kwijtraakt

Nog in Utrecht omdat nu zelfs onze burgemeesters en de regering in Den Haag meedoen aan geschiedvervalsing

Nog in Utrecht omdat de media niet op het matje wordt geroepen voor het verspreiden van niet-geverifieerde berichten en het laten ontbreken van context

Nog in Utrecht totdat de kinderen, die met het Jeugdjournaal zijn opgegroeid, volwassen zijn geworden en vol zitten met anti-Israël gevoelens die hun met de paplepel zijn ingegoten.

Am Yisrael Chai. Ik weet niet of ik dit overleef, maar het Joodse volk als geheel gaat dit zeker overleven.

Of dat in Europa zal zijn, betwijfel ik

Terwijl er herdenkingen plaatsvinden voor hetgeen zich in de tweede wereldoorlog hier heeft afgespeeld, wordt de geschiedenis herhaald en onze politici steunen het of kijken toe.

En het ergste is het nog voor diegenen die de oorlog hebben overleefd en vandaag negentig jaar of ouder zijn, zoals mijn moeder.

De bejaarden in onze gemeenschap lezen de krant en bellen noodgedwongen hun huisarts omdat zij zo depressief raken dat ze moeite hebben om uit hun bed te komen en het dagelijkse leven te leiden.

Nederland gaat ten onder, want als een land haar minderheden niet kan beschermen, dan is er iets aan de basis heel erg mis.

Diegenen die dit veroorzaken zijn verantwoordelijk.

Diegenen die toekijken ook.

Demonsteren en bidden zijn cruciaal maar onvoldoende

Men mag zich afvragen in hoeverre wij allemaal alleen maar toekijken en dit tolereren

Maken wij wel genoeg lawaai?

Iedere burger staat vrij om een brief te schrijven naar onze premier, onze ministers en onze Eerste en Tweede kamerleden. Hun adressen staan online

Deze brieven worden gelezen. En hoe meer er zijn, hoe meer Den Haag gaat beseffen dat wij dit niet pikken, maar dan echt niet!

Terwijl ik dit schrijf is het 9-11, de dag dat de Twin Towers werden aangevallen en de dag dat er in Gaza op straat gejuicht werd en snoepjes uitgedeeld werden.

Ik dank u voor uw aandacht

Bracha Heintz

Bron: Vrienden Joods Utrecht