www.wimjongman.nl
Waarom blijvende vrede buiten bereik ligt: een blik op de Oslo-akkoorden – en waarom ze mislukten
Door Uitgelicht - 5 september 2026
(Foto: CommonSpace Images)Het verleden werpt vaak licht op het heden. Dit geldt met name voor de vragen die velen hebben over Israël en de Palestijnen. Waar komt de Palestijnse Autoriteit vandaan en wanneer is deze ontstaan? Welke rol speelt Hamas in eerdere pogingen tot vredesonderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen? Welke betekenis wordt gehecht aan de gebieden Gaza en de Westelijke Jordaanoever (in de Bijbel bekend als Judea en Samaria)? Om deze en andere vragen te beantwoorden, moeten we een cruciale periode van vredesonderhandelingen onder de loep nemen die bekendstaat als de Oslo-akkoorden.
De hoop van Oslo I
De eerste ronde van deze akkoorden werd in het geheim onderhandeld van 1992 tot 1993 tussen vertegenwoordigers van Israël, waaronder minister van Buitenlandse Zaken Shimon Peres, en vertegenwoordigers van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). Het eerste akkoord, Oslo I, werd op 13 september 1993 ondertekend door de Israëlische premier Yitzhak Rabin en PLO-voorzitter Yasser Arafat. Hierin werd de erkenning van de staat Israël en het Palestijnse zelfbestuur bevestigd, waarmee de weg werd vrijgemaakt voor een tweestatenoplossing. Het akkoord voorzag ook in de terugtrekking van Israëlische veiligheidstroepen en de overdracht van bevoegdheden aan de nieuw opgerichte Palestijnse Autoriteit (PA). Daarnaast omvatte het een overgangsperiode van vijf jaar voor Palestijns zelfbestuur, evenals voortdurende onderhandelingen over tal van andere kwesties.
Ter ere van deze ogenschijnlijk belangrijke mijlpaal voor de vrede kregen de drie belangrijkste deelnemers, Rabin, Peres en Arafat, eind 1994 de Nobelprijs voor de Vrede toegekend. Helaas hebben de akkoorden geen vrede opgeleverd.
De ondergang van Oslo II
De tweede onderhandelingsronde ging door, ondanks pogingen van religieuze tegenstanders aan beide kanten om deze te verstoren, met name Hamas aan Palestijnse zijde. De gesprekken leidden op 28 september 1995 tot de ondertekening van de Oslo II-akkoorden door Rabin, Peres en Arafat. Oslo II was gedetailleerder dan zijn voorganger en voorzag in de verkiezing door de Palestijnen van vertegenwoordigers om de Palestijnse Autoriteit te besturen, verdere herplaatsing van Israëlische veiligheidstroepen, de instelling van drie zones (gebieden A, B en C) binnen de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, en toekomstige onderhandelingen over nog openstaande kwesties met een definitieve oplossing uiterlijk op 4 mei 1999.
De Oslo-akkoorden kwamen ten einde vanwege de moord op 29 Palestijnen in Hebron in februari 1994, de moord op Rabin door een Israëlische extremist in november 1995, het aanhoudende geweld tegen Joodse Israëli’s door Hamas en de Tweede Intifada door de Palestijnen na het bezoek van de Israëlische premier Ariel Sharon aan de Tempelberg in september 2000. In werkelijkheid was de droom van vrede slechts datgene – een droom – en deze was gedoemd om te mislukken omdat de meerderheid van de Palestijnen het proces en de uitkomsten van de akkoorden niet steunde. Israël was ook op zijn hoede vanwege de nabijheid van veiligheidsdreigingen door een jihadistische bevolkingsgroep die vastbesloten was het land te vernietigen.
De verwoesting die volgde
Het leek erop dat de akkoorden Israël ten goede zouden komen door de toezegging van de Palestijnen om het bestaansrecht van de Joodse staat te erkennen. Maar de toegenomen legitimiteit van het Palestijnse volk en leiderschap door de oprichting van de Palestijnse Autoriteit diende alleen maar om hun positie te versterken bij het eisen van concessies van Israël op het internationale toneel.
De Verenigde Naties hadden eerder de PLO erkend als vertegenwoordiger van het Palestijnse volk, dat in 1988 werd aangeduid als Palestina, en in november 2012 kenden zij Palestina de status van niet-lidstaat met waarnemersstatus toe naar aanleiding van een verzoek van PA-president Mahmoud Abbas.
In 2024 nam de VN een motie aan waarin werd bevestigd dat Palestina voldeed aan de vereisten voor VN-lidmaatschap, wat echter niet leidde tot toelating vanwege een eerder Amerikaans veto in de Veiligheidsraad. De groeiende invloed van de Palestijnen bood een platform om Israël aan te vallen en te proberen het bezit van grondgebied dat rechtmatig was verkregen door aankoop en als oorlogsbuit van verdedigingsoorlogen, te delegitimeren.
In plaats van meer steun voor vrede te genereren, leidden de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen tot toenemende vijandigheid onder de algemene Palestijnse bevolking, die Hamas meer op één lijn zag staan met haar standpunt van verzet tegen de Israëlische „kolonisten.“ Zo vergrootte Hamas zijn invloed ten opzichte van de Palestijnse Autoriteit, wat ertoe leidde dat de beweging in 2006 de macht in Gaza overnam van Fatah, na de volledige terugtrekking van Israël in 2005. Hamas gebruikte vervolgens miljarden dollars aan hulpgelden om een militaire basis te bouwen om Israël vanuit Gaza aan te vallen, wat resulteerde in het gruwelijke bloedbad waarbij op 7 oktober 2023 1.200 Israëli’s omkwamen.
Achter deze intense en hardnekkige haat tegen Israël schuilt een geestelijke strijd tussen Satan en God. Gods verlossingsplan omvat de toekomstige redding van Israël (Romeinen 11) ter vervulling van de beloften die aan Abraham, Isaak en Jakob zijn gedaan (Genesis 12:1–3, 7; 15:1–21; 26:1–5; 35:9–15), vervolgens aan David (2 Samuël 7:1–17) en in het Nieuwe Verbond (Jeremia 31:31–40; Ezechiël 36:22–38). Satan heeft door de geschiedenis heen vele malen geprobeerd Gods plan te dwarsbomen door Gods uitverkoren volk uit te roeien via talrijke handlangers – van Haman en Hitler tot Hamas. Hij zal daar niet in slagen, maar zijn aanzetting tot haat zal voortduren en in de komende Grote Verdrukking via de antichrist nog vijandiger worden.
Christenen moeten bidden voor de vrede van Jeruzalem (Psalm 122:6), maar we moeten ons ook realiseren dat er pas bij de komst van de Vredevorst een blijvende vrede zal komen voor Jeruzalem, Israël en de volken.
Les Crawford is velddirecteur van The Friends of Israel Australië, vertegenwoordiger van de bediening en kantoormanager in Adelaide, Australië.