De bijen en de nieuwe wereldorde

Door Gary Stearman - 17 oktober 2025

De Bijbel bevat een verbazingwekkend raadsel, waarvan het antwoord de sleutel is tot het begrijpen van de bijbelse profetieën. Het gaat uitgerekend over bijen!

Israël is misschien wel het meest constante voorbeeld van een natie die belegerd wordt. Omringd door vijandige vijanden wordt de kleine natie voortdurend aangevallen, alsof het boze bijen zijn. De Bijbel gebruikt deze beeldspraak op een opmerkelijke manier. De bijen verbeelden zowel de benarde situatie van Israël als zijn profetische toekomst.

De bij is geschapen als een sociaal dier, met werksters, darren en een koningin. De eindeloze activiteit van de bijenkorf resulteert in honing ... en nog meer bijenkorven. Deze bijenkorven zijn het perfecte beeld van een sociaal systeem met klassenstructuur.

Op een vreemde manier wordt het functioneren van de heidense koninklijke families, ondersteund door een wemelende onderklasse van arbeiders, perfect weergegeven door het zwoegen van een bijenkorf. Diep in de bijenkorf ligt een geheime schat: de gouden honing. Zoals we zullen zien, is de zoetheid ervan het perfecte symbool voor de verborgen schat van de rijke machthebbers van de wereld.

Van tijd tot tijd zwermen de bijenkorven uit en worden de werkers strijders, die eropuit vliegen om hun tegenstanders te steken.

Letterlijk, vanaf de tijd van de landtoewijzing aan Abraham tot op heden, hebben de naties van de wereld manieren gezocht om Gods plan voor het Land ongeldig te maken. Abraham vocht tegen de vier koningen, die archetypen waren van de wereldregering van de laatste dagen.

We weten dat deze samensmelting uiteindelijk zal worden geleid door de antichrist. In een flagrante vertoning van hoogmoed zal hij zijn hoofdkwartier in Jeruzalem vestigen. Daar, in een herbouwde tempel, zal hij zichzelf tot God uitroepen – de langverwachte Messias en Koning van Israël.

Door de eeuwen heen zijn de stammen van Israël op wonderbaarlijke wijze bewaard gebleven voor het toekomstige Koninkrijk. Toch is het Land keer op keer uit de handen van zijn rechtmatige erfgenamen gerukt.

De Babyloniërs, Perzen, Grieken en Romeinen hebben allemaal hun beurt gehad in dit verachtelijke proces. Arabische stammen kwamen binnen om aanspraak te maken op het stof en de verwoesting die waren achtergebleven. Toen kwam het wonder van de twintigste eeuw en de bonte groep kolonisten die terugkwamen om de moderne staat Israël te stichten.

Maar de strijd is nog niet voorbij. De naties hebben hun plan om de planeet Aarde te beheersen gestaag uitgebreid. Diep in de psyche van het seculiere systeem van de heidenen schuilt de verborgen kennis dat Jeruzalem de sleutel tot de wereld is. Ondanks Gods belofte aan Abraham, Isaak en Jakob, zijn zij van plan het Beloofde Land in bezit te nemen.

Als een zwerm bijen houden zij nooit op met hun slechte werk. In de onfeilbare taal van de Bijbel wordt hun karakter blootgelegd:

"Het is beter te vertrouwen op de Heer dan te vertrouwen op mensen. Het is beter te vertrouwen op de Heer dan te vertrouwen op vorsten. Alle naties omsingelden mij, maar in de naam van de Heer zal ik hen vernietigen. Zij hebben mij omsingeld, ja, zij hebben mij omsingeld, maar in de naam van de Heer zal ik hen vernietigen. Zij hebben mij omsingeld als bijen, zij zijn gedoofd als het vuur van doornen, want in de naam van de HEER zal ik hen vernietigen" (Psalm 118:8-12).

Het probleem van het hedendaagse Israël is dat zij hun vertrouwen hebben gesteld in mensen en vorsten. Zij hebben hun geloof gesteld in vredesprocessen, die zijn bijeengeroepen in plaatsen als Madrid en Oslo, in aanwezigheid van Amerikaanse presidenten en een parade van westerse naties, van wie zij hulp ontvangen die wankel en van voorbijgaande aard is.

In dat proces zijn zij op de rand van een ramp gebracht. Nu beseffen zelfs de meest liberale Israëli's dat zij zijn gebruikt in de westerse pogingen om de regio te stabiliseren voor hun eigen doeleinden. De Arabische wereld is enthousiast over het vooruitzicht om Israël eindelijk te verslaan.

De ijverige bijen van de Nieuwe Wereldorde zijn hard aan het werk om hun enorme en winstgevende systeem op te bouwen. Het is als een bijenkorf die de wereld gestaag opneemt in zijn zoemende bureaucratie. Deze bijenkorf is het perfecte beeld van het mondiale socialisme, met zijn arbeiders, darren, controlerende oligarchie en koninklijke leiding.

WAAROM BIJEN?

Het gezoem van de mondiale bijenkorf is gebaseerd op een oud en boeiend verhaal. Het gaat helemaal terug tot het begin van het menselijk bestuur en zijn opeenvolgende en fanatieke passie om de wereld te regeren. Zowel de fundamentele overtuigingen als de huidige praktijken zijn doordrenkt van de donkerste en meest kwaadaardige afgoderij.

Als we naar het verre verleden kijken, volgen we het verbazingwekkende verhaal van de bijen, hun verborgen betekenissen en metaforische implicaties. Bij hun eerste vermelding in de Schrift worden de bijen gebruikt om de Amorieten te beschrijven. Tijdens de tocht door de woestijn durfde Israël oorlog te voeren tegen het bergachtige gebied van de Amorieten.

Omdat zij gezondigd hadden, was de Heer niet met hen. Mozes drong er bij hun leiders op aan om de aanval af te blazen. Maar zij hielden vol en werden verpletterend verslagen. Het trieste resultaat wordt beschreven in Deuteronomium 1:44-46:

"En de Amorieten, die in dat gebergte woonden, kwamen tegen u uit en achtervolgden u als bijen en vernietigden u in Seïr, tot aan Horma toe. En gij keerde terug en weende voor het aangezicht des HEEREN, maar de HEERE wilde uw stem niet horen en gaf geen gehoor aan u.

“Zo bleven jullie vele dagen in Kades, overeenkomstig de dagen dat jullie daar verbleven.”

Hier worden de Amorieten vergeleken met zwermende bijen, die uit hun bergachtige bijenkorf komen om de ongelukkige Israëlieten te overmeesteren. Hun land vormt samen met Edom en Moab in het zuiden het bolwerk van de oude vijanden van Israël. Zoals we zullen zien, blijven deze vijanden door de eeuwen heen bestaan en komen ze uiteindelijk naar voren als de wereldmacht van de laatste dagen. De bloedlijn van deze vijanden vormt de basis van het antichristelijke systeem!

Bovendien wordt de voortdurende tegenstand tegen het verbond tussen de Heer en Zijn uitverkoren volk in de hele Bijbel gedocumenteerd. We zien de ontwikkeling van de vijand op vele manieren. In de periode voorafgaand aan de tijd van Christus waren zij de Seleuciden; tijdens Zijn aardse bediening waren zij de Idumeese (Edomitische) Herodianen. Uiteindelijk versmolt de kwaadaardige bloedlijn met de koninklijke huizen van Rome en werd zij de basis van de heersende dynastieën van Europa, waar zij tot op de dag van vandaag voortduurt.

De bijen van deze wereldorde vormen een raadsel. Zoals elk raadsel vragen ze om een antwoord. Gelukkig (en op typische wijze) geeft de Bijbel dat antwoord.

SIMSONS RAADSEL

Vandaag de dag wordt Israël omringd door gezworen vijanden en zou het beschikken over wat men “het Samsoncomplex” noemt. Eenvoudig gezegd gaat deze manier van denken terug naar de tijd dat de Filistijnen Israël bedreigden en de Heer Samson gebruikte – zelfs in zijn blindheid – om de pilaren van hun tempel neer te halen. De val ervan vernietigde het leiderschap van de Filistijnen en Samson zelf.

De vraag is nu: wie was Samson en wat heeft zijn verhaal te maken met het moderne Israël?

Om te beginnen ging zijn geboorte gepaard met wonderbaarlijke gebeurtenissen. Deze krachtige zoon van Manoah, uit de stam Dan, werd aangekondigd door ‘de engel van de Heer’. Deze engel droeg Samsons moeder op dat hij zijn hele leven een nazireeër (gewijde) moest zijn – toegewijd aan het dienen van de Heer en het bevrijden van zijn volk.

Manoah bad en smeekte de engel om opnieuw te verschijnen met instructies over hoe hij moest worden opgevoed. De engel willigde dit verzoek in en zei vervolgens tegen Manoah dat hij een brandoffer moest brengen – niet aan zichzelf – maar aan de Heer. Manoah gehoorzaamde en de engel steeg op in de vlammen van het offer.

Daarna baarde de vrouw van Manoah een zoon. Ze noemde hem ‘Simson’. In het

Hebreeuws is zijn naam shimshon [שמשון, wat ‘van of met betrekking tot de zon’ betekent. Hij zou een glorieus, zonachtig licht zijn voor zijn volk, dat volgens de Schrift veertig jaar lang in duisternis had gewandeld.

Zijn naam vertoont een opvallende gelijkenis met de naam die wordt gebruikt om de middelste lamp van de Joodse menorah aan te duiden: shamash [שמש]. Merk op dat deze drie Hebreeuwse letters er eigenlijk uitzien als een zevenarmige kandelaar! Deze naam betekent ‘dienaarlamp’. Dezelfde Hebreeuwse spelling, met een andere uitspraak, levert het woord shemesh op, de naam voor de zon.

De verschillende betekenissen rond de naam van Simson wijzen dus samen op een licht dat op zijn volk zou schijnen, en een dienaar die het volk terug zou brengen naar de Heer.

Ondanks zijn nazireeërse afkomst groeide Simson op tot een arrogante en opstandige jongeman. Tot grote schrik van zijn ouders raakte hij verliefd op een Filistijns meisje. (Zij begrepen echter niet dat de Heer deze situatie gebruikte om de Israëlieten te laten zegevieren over de Filistijnen.)

Op een dag, toen hij op weg was om haar te bezoeken, werd Simson aangevallen door een jonge leeuw. Met behulp van zijn door God gegeven kracht verscheurde hij de leeuw met zijn blote handen.

Enige tijd later maakte hij opnieuw dezelfde reis. Op de terugweg stopte hij om het kadaver van de leeuw te bekijken en ontdekte dat het bezet was door een zwerm bijen. Door hun ijverige werk was het gevuld met honing.

In strijd met zijn nazireeërgeloften raakte hij het dode karkas aan en at hij de honing op. Het aanraken van een onrein dier om onrein voedsel te verkrijgen was een openlijke schending van zijn geloften. Enige tijd later ging zijn vader naar de Filistijnse stad om de hand van de jonge vrouw voor zijn zoon te vragen. De overeenkomst werd gesloten en er werd een groot feest gepland.

Tijdens het zevendaagse huwelijksfeest stelde Simson, in overeenstemming met de gewoonte van de Filistijnen, een raadsel voor:

"En Simson zei tegen hen: Ik zal u nu een raadsel voorleggen: als u mij dat binnen de zeven dagen van het feest zeker kunt verklaren en het kunt ontrafelen, dan zal ik u dertig lakens en dertig kledingstukken geven.

Maar als jullie het mij niet kunnen verklaren, dan zullen jullie mij dertig lakens en dertig kledingstukken geven. En zij zeiden tot hem: Stel uw raadsel, opdat wij het mogen horen.

En hij zei tot hen: Uit de eter kwam vlees voort, en uit de sterke kwam zoetheid voort. En zij konden het raadsel in drie dagen niet verklaren" (Rechters 14:12-14).

De Filistijnen, bekend als het “zeevolk," kwamen van de andere kant van de Middellandse Zee. Velen hebben beweerd dat zij in feite Grieken waren die naar Israël voeren om versterkte kuststeden te stichten. Het idee om tegenstanders uit te dagen met raadsels is welbekend in de oude Griekse cultuur.

In dit geval ‘losten’ de Filistijnen uiteindelijk het raadsel op, maar pas nadat Samsons nieuwe vrouw voortdurend tranen had gelaten. Ze ontfutselde hem het antwoord en gaf het in het geheim aan haar volk – achter Samsons rug om.

Samsons Filistijnse vrouw verliet hem al snel. Uiteindelijk werd ze door haar eigen volk vermoord. Vanaf dat moment ging hij door met een reeks heftige confrontaties met de Filistijnen.

Het belang van zijn leven is dat de ‘Geest van de Heer’ hem voortdurend bewoog. Van het begin tot het einde waren zijn openbare daden voorbestemd. Het raadsel van de bijen dat Simson voor deze ‘zeevolken’ oplegde, schetste een beeld van een grotere strijd, een strijd die zich door de eeuwen heen zou afspelen. Het leidt in feite tot de strijd in de laatste dagen tussen Israël en de naties, en uiteindelijk zelfs tot de antichrist zelf.

DE LEEUW, DE BIJ EN HET WOORD

In zijn baanbrekende werk The Two Babylons beschreef Alexander Hislop in detail de talloze manieren waarop de oude heidense goden hun intrede deden in de gangbare religieuze praktijk van Israël en de kerk. Met betrekking tot het onderwerp in kwestie doet hij een uitspraak van enorm belang. Hij schrijft over een oude heidense god genaamd ‘de verlichter’, over wie hij zegt:

"In deze hoedanigheid werd Nimrod aanbeden toen hij werd vergoddelijkt. Als zonnegod werd hij niet alleen beschouwd als de verlichter van de materiële wereld, maar ook als de verlichter van de zielen van de mensen, want hij werd erkend als de openbaarder van ‘goedheid en waarheid’.

“Uit zowel het Oude Testament als het Nieuwe Testament blijkt duidelijk dat de juiste en persoonlijke naam van onze Heer Jezus Christus ‘het Woord van God’ is, als de Openbaarder van het hart en de raad van de Godheid.”

Hislop wijst op Nimrod (de “machtige jager voor het aangezicht van de Heer” uit Genesis 10:9) als de stichter van de valse religie na de zondvloed. De overlevering noemt hem de machtige figuur die de volken tot heidense afgoderij leidde. Hislop vervolgt:

"Om de zonnegod te identificeren met de Grote Openbaarder van de Godheid, werd hij onder de naam Mithra in beeldhouwwerken afgebeeld als een leeuw; die leeuw had een bij tussen zijn lippen. De bij tussen de lippen van de zonnegod was bedoeld om hem aan te duiden als ‘het Woord’; want dabar, de uitdrukking die in het Chaldeeuws [de Chaldeeuwse taal] een ‘bij’ betekent, betekent ook een ‘Woord’, en de positie van die bij in de mond laat geen twijfel bestaan over het idee dat men wilde overbrengen. Het was bedoeld om de overtuiging te wekken dat Mithra (die volgens Plutarchus werd aanbeden als Mesites, ‘de Middelaar’), in zijn hoedanigheid als Ouranos, ‘de Verlichter’, niemand minder was dan die glorieuze persoon van wie de evangelist Johannes zegt: ‘In het begin was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God. Hetzelfde was in het begin bij God ...’

Hij voegt eraan toe: “Voordat de Verlosser kwam, spraken de oude Joden gewoonlijk over de Messias, of de Zoon van God, onder de naam Dabar, of het Woord.”

Hier krijgen we een verbazingwekkend inzicht in de historische werking van de heidense geest. Onder invloed van Satan werd het Woord geassocieerd met de zon en voorgesteld als de figuur van een leeuw met een bij in zijn bek:

In eenvoudige bewoordingen wijst Hislop erop dat voordat Jezus kwam als het ware “Woord," Hij valselijk werd afgebeeld als Mithra, het valse “woord," in de Babylonische mysteriereligie.

Is het niet opmerkelijk dat Simson, wiens naam betrekking heeft op de zon, een raadsel stelde aan de binnenvallende Filistijnse heidenen dat de symbolen van het heidense verleden oproept?

Het Hebreeuwse woord dabar [רבד] kan zowel ‘Woord’ als ‘bij’ betekenen. Zoals we zullen zien, is de honing in het karkas van de leeuw het occulte symbool voor de oude, verborgen esoterische wijsheid. De zwerm bijen in het lichaam van de leeuw is het symbool van een geheime orde die als doel heeft het volk van Israël omver te werpen. Zij hebben zich het uiterlijke symbool van de koninklijke leeuw toegeëigend!

EEN REGERING EN EEN RELIGIE

Uit de studies van Hislop blijkt dat Mithra in feite slechts een façade was van de oude Babylonische Tammuz. Hij werd door zijn aanbidders ‘Adon’ of ‘Adonis’ genoemd. Deze termen zijn Semitische woorden voor Heer, degene die de enige ware God kan bereiken. Bedenk dat het belangrijkste kenmerk van Mithra was dat hij bemiddelde tussen God en de mens. In feite moest deze rol worden vervuld door Jezus, de eniggeboren Zoon van de Vader.

Net zoals Mithra voortkwam uit Tammuz, kwam het concept van Diana voort uit de oude Babylonische Semiramis. Zij was ook een manifestatie van de Kanaänitische Ashtoreth, elders bekend als Ishtar.

Zij was de prototypische vruchtbaarheidsgodin die tegen de tijd van Christus was gestileerd als de ‘toren-godin’. Haar beeltenis, gegoten in goud en zilver en met duizenden tegelijk verkocht, toonde haar met een torenvormige hoofdtooi.

Ze moest niet alleen vruchtbaarheid brengen, maar was ook de ‘godin van de vestingwerken’, wier torenvormige kroon de bescherming symboliseerde die ze haar aanbidders zou brengen. Hislop schrijft dat ‘Diana, die in populaire mythen meestal wordt afgebeeld als de jageres, in werkelijkheid de grote moeder van de goden was’.

Het is ook opmerkelijk dat zij de zus was van Apollo, de zonnegod, die slechts een andere vertegenwoordiging was van Tammuz/Mithra.

In het oude Efeze stond een standbeeld van de “toren godin” in een enorm en prachtig tempelcomplex dat werd beschouwd als een van de zeven wereldwonderen van de antieke wereld.

In de tijd van de apostelen gaf Efeze een munt uit, die nu de “tetradrachme van Efeze” wordt genoemd. Op de achterkant stond een hert en een palmboom, symbolen van vruchtbaarheid. Op de voorkant stond de honingbij, het symbool van Diana zelf.

Haar standbeeld en munt waren symbolen van de oude samensmelting tussen de regering en de heidense religie. Toen Paulus wonderen verrichtte in Efeze, confronteerde de Heilige Geest van God rechtstreeks het heidense systeem dat in het hele Romeinse Rijk werd vereerd:

"Want een zekere Demetrius, een zilversmid, die zilveren heiligdommen voor Diana maakte, bracht de ambachtslieden geen geringe winst;

“Hij riep hen bijeen, samen met de arbeiders die hetzelfde beroep uitoefenden, en zei: ”Heren, u weet dat wij onze rijkdom aan dit ambacht te danken hebben.

“Bovendien ziet en hoort u dat niet alleen in Efeze, maar bijna in heel Azië, deze Paulus veel mensen heeft overgehaald en afvallig heeft gemaakt, door te zeggen dat de goden die met handen zijn gemaakt, geen goden zijn.

” Zodat niet alleen ons ambacht in gevaar is om te worden veracht, maar ook de tempel van de grote godin Diana wordt veracht en haar pracht wordt vernietigd, die door heel Azië en de wereld wordt aanbeden" (Handelingen 19:24-27).

In Efeze begonnen de mensen te beseffen dat hun geloof in het uiterste gevaar was. Het is veelzeggend dat enkele jaren later deze plaats de locatie werd van de kerk die door de apostel Johannes werd geleid. Deze confrontatie tussen de vertegenwoordigers van God en de afgodische priesters had enorme gevolgen.

Een oud systeem werd uitgedaagd. Net onder de oppervlakte van deze gebeurtenissen stond God op het punt om een van de grootste heidense heiligdommen omver te werpen. Diana was, kort gezegd, een manifestatie van de hoerige godin die op een dag de geest van de wereldregering zal zijn – de heerschappij van het commerciële en religieuze Babylon. Volledig ontwikkeld in het Nieuwe Testament als “MYSTERIE BABYLON DE GROTE, DE MOEDER VAN DE HOEREN” (Openbaring 17:5), werd zij in het Oude Testament perfect vertegenwoordigd door Izebel, de vrouw van koning Achab:

“En in het achtendertigste jaar van Asa, koning van Juda, begon Achab, de zoon van Omri, over Israël te regeren; en Achab, de zoon van Omri, regeerde tweeëntwintig jaar over Israël in Samaria.

”En Achab, de zoon van Omri, deed wat kwaad was in de ogen van de HEERE, meer dan allen die vóór hem waren geweest.

“En het geschiedde, alsof het voor hem een kleinigheid was om in de zonden van Jerobeam, de zoon van Nebat, te wandelen, dat hij Izebel, de dochter van Ethbaal, de koning van de Sidoniërs, tot vrouw nam, en ging en Baäl diende en hem aanbad” (1 Koningen 16:29-31).

Hier zien we, zoals we al vaker hebben opgemerkt, een opmerkelijk historisch feit dat een verband legt tussen het commerciële en religieuze Babylon. Achab en Izebel trouwden, waardoor de Israëlitische en Fenicische dynastieën met elkaar verbonden werden. Zij was een priesteres van Baäl en Ishtar.

Haar vader, de Sidonische koning Ethbaal, was een kleinzoon van niemand minder dan de grote Hiram, koning van Tyrus. In het traktaat van Josephus, “Tegen Apion," wordt Ethbaal een “priester van Astarte” of Ishtar genoemd. Hij kwam aan de macht door zijn voorganger, de laatste van Hirams geslacht, te vermoorden. Dit is slechts een klein voorbeeld van de corruptie die via deze slechte vrouw Israël binnenkwam.

Josephus schrijft het volgende verslag over de schandelijke daden van Achab:"... hij nam ook de dochter van Ethbaal, koning van de Tyriërs en Sidoniërs, tot vrouw, wier naam Izebel was, van wie hij leerde haar eigen goden te aanbidden.

Deze vrouw was actief en moedig en verviel in zo'n mate van onreinheid en goddeloosheid dat zij een tempel bouwde voor de god van de Tyriërs, die zij [Baal] noemden, en een bos met allerlei soorten bomen aanlegde; zij stelde ook priesters en valse profeten aan voor deze god.

De koning had ook velen van hen om zich heen; en zo overtrof hij in waanzin en goddeloosheid alle [koningen] die vóór hem waren geweest."

Zo werd de rijkdom en politieke macht van de Fenicische kooplieden verbonden met het koninklijk huis van Israël, wat de corruptie van valse aanbidding met zich meebracht. Izebel bracht de verering van de Babylonische Baäl en Ishtar naar het vitale centrum van het nationale Israël.

Zij is het model van de hoer die op het beest rijdt. In de laatste dagen staat zij op om de volken van de aarde te corrumperen. In de vroege jaren van de christelijke kerk leek het systeem van godinnenverering te verdwijnen. In werkelijkheid sloop het de kerk binnen en raakte het verankerd in het bestuur van het Heilige Roomse Rijk in de middeleeuwen.

DE SLAPENDE BIJEN

We moeten niet vergeten dat de geschiedenis van de vruchtbaarheidsgodin een periode van ongeveer 2300 jaar beslaat, van de zondvloed van Noach tot de tijd van Christus.

Beginnend met Nimrod en de toren van Babel bloeide de godinnenverering in de hele beschaafde wereld. Semiramis werd Ishtar, Ashtoreth, de Egyptische Isis en Diana, over wie de Bijbel veel te zeggen heeft.

Als godin van de vestingwerken droeg ze de torenkroon. Haar symbool, de honingbij, stelde haar voor als de koningin van de bijenkorf, zelf een miniatuurvestingstad.

De bij van Diana was afgebeeld op munten, beeldhouwwerken en in de verering, zelfs toen degenen die haar hoog in ere hielden, verslaafd raakten aan haar valse religieuze systeem.

Toen de nieuwe verering van Christus de heidense wereld overspoelde, ging de bijenkorf ondergronds. Maar net als een echte bijenkorf in de winter stierven de bijen niet.

Ze gingen eerder een lange winter van rust in. De bijen lagen te slapen terwijl ze geduldig wachtten op de dag dat ze weer zouden opstaan voor een periode van volledige, actieve kracht.

DE MYTHE VAN HET HEILIGE BLOED

In 1983 schreven drie mannen het beruchte boek Holy Blood, Holy Grail. Het traceerde en documenteerde op gezaghebbende wijze het vreemde geloof in een genetische lijn van Europese heersers die zogenaamd het bloed van de bijbelse Maria Magdalena in hun aderen zouden hebben.

In de hoogst denkbare godslastering geloven ze zelfs dat haar nakomelingen afstammen van Jezus Christus! Ze leren dat Hij niet echt aan het kruis stierf, maar alleen flauwviel en later weer tot leven kwam.

Vervolgens (om hun grove fictie voort te zetten) trouwde Hij met Maria Magdalena en stichtte een gezin. Volgens de Graal-legende migreerde de ‘heilige’ familie naar Frankrijk, waar ze een heersende dynastie stichtten die terug te voeren is op koning Merovee, de Frank, die in de vijfde eeuw na Christus leefde. Eigenlijk voert zijn verhaal ons terug naar de godinnenverering uit de tijd van de apostelen, want Merovee was een aanbidder van de vruchtbaarheidsgodin Diana.

In een lange genealogie die een kronkelige keten van Europese koningshuizen traceert, wordt de dynastie van Merovee eigenlijk beschouwd als bezitter van mystieke krachten.

Voor dit korte artikel volstaat het te zeggen dat Merovee en zijn nakomelingen beoefenaars waren van de zwarte kunsten en aanbidders van heidense afgoden. Merovee, koning van de Franken, was een heidense afgodendienaar.

Tegelijkertijd hielden zij vast aan de perverse leer dat zij via Maria Magdalena afstammelingen waren van het “heilige bloed." Toen Merovee's zoon, Childeric I, in 481 n.Chr. op 24-jarige leeftijd werd begraven, kwam Clovis aan de macht.

In 496 n.Chr. nam hij het christendom formeel aan als zijn officiële godsdienst. In die tijd raakten de heidense overtuigingen van de Frankische koningen verweven met de officiële doctrines van de Roomse Kerk, haar politiek en haar ingewikkelde praktijken.

Binnen die basis behielden ze hun geheime doctrine. Ze bleven eer betonen aan Diana, de ‘bijenkoningin’. Door de eeuwen heen hield de dynastie van Merovee (de Merovingers genoemd) stilletjes vast aan hun geloof dat op een dag een van hun nakomelingen zou opstaan om de wereld te leiden naar een verenigd en gelukzalig koninkrijk.

In 1653, meer dan elfhonderd jaar na de begrafenis van Childeric, werd zijn graf geopend. Naar verluidt bevatte het graf, naast andere occulte voorwerpen, 300 massief gouden replica's van honingbijen. Zijn graf was een ware bijenkorf.

In 1804 voerde Napoleon Bonaparte een ritueel in dat de oude Merovingische intriges na de Franse Revolutie op de voorgrond van de Europese politiek plaatste.

Volgens Michael Bradley, in zijn boek Holy Grail Across the Atlantic, "was Napoleon in 1796 een van de drie revolutionaire ‘directeuren’ die leiding gaven aan bepaalde genealogische onderzoeken die waren uitgevoerd door een zekere Abbe Sieyes, die op de hoogte was van bepaalde genealogische onderzoeken die waren uitgevoerd door Abbe Pichon. Pichon had toegang tot de koninklijke archieven die door de revolutionaire regering in beslag waren genomen, waar enkele belangrijke stambomen waren weggestopt, en hij ontdekte dat een directe afstamming van Dagobert II [een zevende-eeuwse afstammeling van Merovee] tot dan toe in stand was gehouden. Abbe Sieyes drong er bij Napoleon op aan om met Josephine Beauharnais te trouwen omdat zij een afstammelinge van de Merovingers was, en om haar twee kinderen uit een eerder huwelijk, die van deze oude koninklijke afkomst waren, te adopteren. ”

Bradley schrijft ook: “Het lijdt geen twijfel dat Napoleon zichzelf beschouwde als een hersteller van de legitieme Merovingische afstamming, hetzij door een geheim van zijn eigen geboorte dat voor historici verloren is gegaan, hetzij door zijn huwelijk met Josephine en de adoptie van haar twee kinderen als zijn erfgenamen.

Bij zijn kroning tot keizer in 1804 versierde hij zijn keizerlijke mantel met de gouden bijenfiguurtjes die waren gevonden in het graf van Childeric I."

Bradley maakt een fascinerende opmerking: "Napoleons beslissing om zijn kroningsmantel te versieren met de gouden bijen van Childeric was een treffende keuze. Bijen zijn bestuivers en kruisbestuivers. Ze verspreiden vruchtbaarheid op grote schaal en zorgen ervoor dat dingen bloeien, groeien en vrucht dragen. Napoleon vervulde, ondanks de noodzakelijke wreedheid van zijn methoden, dezelfde functie in Europa en Amerika. Er werden nieuwe soorten samenlevingen gezaaid, die tot bloei kwamen en een zekere mate van volwassenheid bereikten.“

De drukke bijen van de godin Diana waren aan het werk in de oude dynastie. We mogen ook niet vergeten dat haar broer, de god Apollo, zijn naam gaf aan de nieuwe heerser. De naam van Napoleon betekent letterlijk ”de nieuwe Apollo".

Bradley verwijst ook naar de oude “Sarmoun Society." Dit is het oude Perzische woord voor “bij." Het is al lang een symbool van de ‘honing’ van traditionele esoterische wijsheid, afgezonderd en bewaard voor toekomstige generaties. De verzameling legendes heet “The Bees” en verwijst naar een “mysterieuze kracht die is overgeleverd uit de tijd van Zoroaster en zich manifesteerde in de tijd van Christus."

Deze vereniging heeft wortels die teruggaan tot twee millennia voor Christus en zou de sleutels tot de oude mysteries bezitten. Bradley concludeert dat ‘de bijen van Childeric’ mensen zijn die geboren zijn in een relatie met wat wij ‘Heilig Bloed’ noemen, of mensen die geschikt worden geacht om ingewijd te worden in de aard van een groot menselijk geheim en die in staat worden geacht om dit te aanvaarden en te bewaren.

DE DONKERE RIDDERS

In 800 n.Chr. kroonde paus Leo III Karel de Grote en gaf hem de titel “Keizer van het Heilige Roomse Rijk." Door zijn veldslagen breidde hij zijn grondgebied aanzienlijk uit tot het grootste deel van Frankrijk, Duitsland en Noord-Italië.

Zijn Karolingische dynastie gaf aanleiding tot een reeks legendes die de romantiek van het middeleeuwse en renaissancistische Europa vormen. De liederen en gedichten van zijn ridders staan vol met codewoorden en esoterische taal over de ‘heilige bloedlijn’.

Hij en de latere koningen van Frankrijk begonnen de honingbij als koninklijk embleem te gebruiken. Manly P. Hall schrijft in The Secret Teachings of All Ages: “De bij werd door de onsterfelijke Karel de Grote gebruikt als symbool van koningschap, en het is waarschijnlijk dat de fleur-de-lis, of lelie van Frankrijk, slechts een gestileerde bij is en geen bloem. Er is een oude Griekse legende die zegt dat de negen Muzen af en toe de vorm van bijen aannamen.”

De Muzen zijn natuurlijk rechtstreeks verbonden met de verering van de godin Diana. Dit zijn de geesten die in de geest van heidense tovenaars en mystici verschijnen. Ze zouden wijsheid en ideologie bieden die de beoefenaar van esoterische meditatie kracht geeft.

Hoewel het hier niet onze bedoeling is om de legendes van de Tempeliers in detail te beschrijven, moet worden bedacht dat hun geheime orde de kern vormt van het mysterie van de bijen. Tegen het einde van de elfde eeuw hadden christelijke kruisvaarders de Saracenen in het Heilige Land verslagen. In 1099 kreeg Godfroi de Bouillon het zogenaamde “Koninkrijk Jeruzalem” aangeboden door een geheimzinnige groep kerkelijke en politieke leiders in Europa.

In 1118 stichtte Hughes de Payen de “Orde van de Tempel." Al snel groeiden de Tempeliers uit tot de dominante macht in Europa. Ze waren onafhankelijk van alle wereldlijke controle, zelfs van de controle van de rooms-katholieke kerk. Hun gelederen groeiden, totdat ze de heersende handelsbankiers van Europa werden. Hun pakhuizen en banken waren overal te vinden. Hun rijkdom was ongelooflijk.

Het is opmerkelijk dat ze ook trots waren op hun vakmanschap als bouwmeesters. Met behulp van de geheimzinnige kennis van de metselaar bouwden ze de grote bouwwerken die nog steeds staan als de wonderbaarlijke kathedralen en kastelen van Europa.

Vanwege hun macht werden ze door de kerk diep gevreesd. Op haar bevel gaf koning Filips van Frankrijk opdracht tot gelijktijdige invallen in alle hoofdkwartieren van de Tempeliers. Dit was de beruchte aanval op vrijdag 13 oktober 1307, die uiteindelijk resulteerde in de verspreiding van de Tempeliers. In 1312 ontbond paus Clemens V de orde officieel. Maar op veel plaatsen waren ze welkom. In Schotland, Duitsland, Scandinavië en de uithoeken van Europa gingen de Tempeliers ondergronds.

Deze “ridder-dichters” verweefden een corpus van literatuur, liturgie en liederen rond de legendes van Parsifal, het hof van koning Arthur en de Heilige Graal. Samen vieren ze de mystieke kracht die op een dag weer zal opkomen om de wereld te verenigen in een utopisch bewind.

DE GOD VAN DE FORTEN

Er zijn nog veel meer verwijzingen die Diana's bijen in verband brengen met geheime genootschappen. Maar waar ze ook gevonden worden, ze hebben allemaal een gemeenschappelijk geloof: ze zijn ervan overtuigd dat een kleine, elitaire groep binnen hun patricische plutocratie op een dag zal opstaan om de wereld te regeren.

Een groot deel van de Bijbel is gewijd aan een studie van deze groep en hun uiteindelijke leider, de Antichrist. Daniel in het bijzonder beschrijft zijn opkomst naar de macht:

"Daarna zag ik in de nachtelijke visioenen een vierde beest, verschrikkelijk en vreselijk, en buitengewoon sterk; het had grote ijzeren tanden: het verslond en verbrijzelde, en stampte de resten met zijn poten; en het was anders dan alle beesten die ervoor waren geweest; en het had tien horens.

“Ik keek naar de horens, en zie, er kwam een andere kleine hoorn tussen hen op, voor wie drie van de eerste horens met wortel en al waren uitgerukt; en zie, in deze hoorn waren ogen als de ogen van een mens, en een mond die grote dingen sprak” (Daniel 7:7,8).

Dit vierde beest stelt het laatste seculiere wereldrijk voor. Zijn tien horens zijn de heersende oligarchie van Diana's bijen. Een van hen stijgt op tot de positie van werelddictator. Zijn esoterische wijsheid zal ongetwijfeld formidabel zijn. Deze zal gepaard gaan met de macht die zo vereerd werd door de oude aanbidders van de godin.

Daniël verwijst zelfs naar haar: "Hij zal geen acht slaan op de God van zijn vaderen, noch op het verlangen van vrouwen, noch op enige god, want hij zal zichzelf boven alles verheffen. Maar in zijn rijk zal hij de God van de krachten eren..." (Daniel 11:37, 38).

Wanneer de antichrist aan de macht komt, zal hij eer betonen aan een god “van de krachten." Deze god (met een kleine letter ‘g’) verwijst naar een valse god, met een buitenaardse kracht. Het Hebreeuwse woord is

maozim [ש], dat meestal wordt vertaald met “vestingen."

Het is niet vergezocht om te zeggen dat deze valse god van forten niemand minder is dan de torengodin Diana. Haar traditionele hoofddeksel is in feite een toren of fort.

Haar symbool, de honingbij, is het toonbeeld van een bouwer van forten. De bijenkorf is een fortmaatschappij, met bewaakte muren die iedereen waarschuwen die het binnenste heiligdom zou willen overvallen om de zoete geheimen die daar verborgen liggen te bemachtigen.

SIMSONS RAADSEL, EEN HEDENDAAGSE GEBEURTENIS

Wat doen deze drukke bijen vandaag de dag? Ze zijn hard aan het werk om een koninkrijk op te richten, met als hoofdkwartier Jeruzalem. De duidelijke tekenen hiervan zijn te zien in de huidige gebeurtenissen, zoals het ‘vredesproces’ van Oslo en de huidige westerse inspanningen om de Heilige Stad te internationaliseren.

Transnationale groepen van moderne handelsbankiers werken aan het versterken van de machtslijnen die nodig zijn om de ‘Nieuwe Wereldorde’ op te zetten, waar president George H. W. Bush in het begin van de jaren negentig zo vaak over sprak. De term wordt nu algemeen gebruikt.

Er is een koninkrijk beloofd in de profetie. Het is het Koninkrijk dat door de Heer zelf zal worden afgekondigd. Hij is de Leeuw van de stam van Juda. De bijen proberen nu hun bijenkorf te bouwen in wat zij zien als het dode lichaam van die leeuw.

Dit brengt ons terug bij Samsons ontmoeting met de woeste leeuw. Samson, een Daniet, was voorbestemd om de bevrijdende kracht van de Heer te brengen aan een volk dat in oorlog was met de Filistijnen. Maar net als de stam Dan zelf koos Samson voor lust, plezier en zijn eigen vervreemde lot. Niettemin gebruikte de Heer hem om het Filistijnse leiderschap omver te werpen, evenals hun heidense tempel.

Maar op die noodlottige dag waarop de Heer een leeuw voortbracht, werd Simson ertoe gebracht de toekomst in een raadsel uit te beelden. Toen hij de honing uit het kadaver haalde, bracht hij zijn nazireeërroeping in diskrediet. Hij at van de honingraat en nam zelfs wat mee naar huis voor zijn ouders. Maar hij vermeed opzettelijk hen te vertellen wat hij had gedaan. Hij was zich bewust van zijn eigen zonde, maar ging er toch mee door. In feite nam hij deel aan de symbolische verborgen kennis van de bijen, die het lichaam van de leeuw als hun bijenkorf hadden toegeëigend. Het valse bolwerk van de leeuw leek veilig, totdat Simson kwam en het vernietigde. Toen nam hij hun wijsheid en verslond die.

Vandaag de dag bouwen de honingbijen van Diana in het kadaver van de leeuw ... Juda. Ze zien het als dood, als niet meer bestaand. Ze zijn van plan om het raamwerk ervan te exploiteren voor hun eigen koninkrijk. Ze willen de hoofdstad voor zichzelf.

Maar de Leeuw van de stam van Juda is niet dood. Zoals we weten uit Openbaring 5:5: “... de Leeuw van de stam van Juda, de Wortel van David, heeft overwonnen om het boek te openen en de zeven zegels ervan te verbreken.”

De Leeuw, die door de bijen van Diana werd beschouwd als dood nadat hij kinderen had verwekt via Maria Magdalena, zal spoedig terugkeren om de pretendenten van Zijn troon te oordelen. Hun bijenkorf en de honing van hun valse wijsheid zullen worden weggerukt uit het karkas van een oude dode leeuw. Eenmaal vernietigd, zal de levende Leeuw voor altijd op de troon worden gezet.

Voor meer zie The Bees and the New World Order - by Joe Hawkins