www.wimjongman.nl
Beloften om het demonische regime in Iran lam te leggen zijn politiek schadelijk als de regering deze niet nakomt
Door Tony Perkins - 23 augustus 2026
(Foto: CommonSpace Images)
De onderhandelingsperiode van 60 dagen, vastgelegd in het memorandum van overeenstemming tussen de Verenigde Staten en Iran, is deze week verstreken zonder dat er een definitief akkoord is bereikt. Wat betekent dit vanuit het oogpunt van nationale veiligheid, en wat zijn de binnenlandse politieke gevolgen?
Vanuit het oogpunt van de nationale veiligheid is het Iraanse regime aanzienlijk verzwakt, maar, zoals blijkt uit de aanhoudende crisis in de Straat van Hormuz, is het niet uitgeschakeld. En totdat het tegendeel is bewezen, blijven de nucleaire ambities van het regime een bedreiging vormen.
Uit opiniepeilingen blijkt keer op keer dat Amerikanen weliswaar belang hechten aan buitenlands beleid, maar zelden in de eerste plaats op basis van kwesties op het gebied van buitenlands beleid stemmen. In plaats daarvan hebben ze de neiging om gebeurtenissen in het buitenland te beoordelen op basis van de impact ervan op de veiligheid en welvaart van Amerika zelf. De economie, inflatie, immigratie en andere binnenlandse kwesties blijven de belangrijkste drijfveren voor het stemgedrag.
Met andere woorden: buitenlands beleid wordt binnenlands beleid wanneer Amerikanen er de prijs voor gaan betalen.
Dat zou een verklaring kunnen zijn voor de populariteit van president Trump, die nu op het laagste niveau van zijn presidentschap staat. Stijgende inflatie en energiekosten spelen zeker een rol, maar ik denk dat er nog iets anders meespeelt: Amerikanen verliezen het vertrouwen dat het conflict met Iran op een succesvolle afloop afstevent.
In hun invloedrijke boek „Paying the Human Costs of War“ stellen Christopher Gelpi, Peter Feaver en Jason Reifler dat een van de belangrijkste factoren die de publieke steun voor een militair conflict bepalen, de verwachting van succes is. Als Amerikanen geloven dat ineen conflict men de doelstellingen zal bereiken, kunnen ze aanzienlijke kosten verdragen. Wanneer ze tot de conclusie komen dat de missie waarschijnlijk niet zal slagen, brokkelt de steun af, zelfs als de kosten relatief laag zijn.
Dat is het gevaar waarmee de regering wordt geconfronteerd.
Amerikanen kunnen offers aanvaarden wanneer ze het doel begrijpen en meetbare vooruitgang zien in de richting daarvan. Wat veel moeilijker vol te houden is, zijn offers zonder een duidelijk beeld van wanneer of hoe het conflict zal eindigen. Langdurige onzekerheid begint steeds minder op een strategie te lijken en steeds meer op een patstelling.
Herhaalde beloften om het regime van „Dood aan Amerika, dood aan Israël“ lam te leggen, om die dreigementen vervolgens te laten volgen door hernieuwde uitnodigingen aan de onderhandelingstafel, lijken noch Teheran te hebben afgeschrikt, noch de Amerikanen ervan te hebben overtuigd dat succes in zicht is.
President Trump staat nu voor een keuze. Hij kan toestaan dat deze cyclus van confrontatie, onderhandeling en escalatie voortduurt, of het conflict tot een beslissend einde brengen.
Het Iraanse regime en zijn demonische, kwaadaardige ideologie hebben herhaaldelijk aangetoond dat ze zich verzetten tegen zowel diplomatie als politieke en economische druk. Als de doelstellingen, zoals aanvankelijk verklaard, erin bestaan om definitief een einde te maken aan het streven van Iran naar nucleaire capaciteit en de dreiging weg te nemen die het regime vormt voor zijn eigen bevolking, de regio en uiteindelijk de Verenigde Staten, dan moet de regering een beleid voeren dat in staat is om die doelstellingen te verwezenlijken, terwijl zij tegelijkertijd de politieke grenzen van een langdurig conflict onderkent.
Een onopgelost conflict heeft gevolgen die veel verder reiken dan het Midden-Oosten. Elke verstoring in de Straat van Hormuz, elke prijsstijging aan de benzinepomp en elke nieuwe ronde van gevechten brengt een ver conflict dichter bij de Amerikaanse keukentafel.
En dat is waar buitenlands beleid binnenlandse politiek wordt.
Amerikaanse verkiezingen worden doorgaans beslist door wat er in eigen land gebeurt. Maar de geschiedenis draait vaak om gebeurtenissen buiten onze grenzen, en soms bepalen die gebeurtenissen wat er in eigen land gebeurt.
Tony Perkins is voorzitter van de Family Research Council en hoofdredacteur van The Washington Stand. Hij was tevens twee termijnen lang lid van het Huis van Afgevaardigden van Louisiana en was voorzitter van de Amerikaanse Commissie voor Internationale Religieuze Vrijheid.