PINKSTEREN: DE BELOFTE EN DE GAVE VAN DE HEILIGE GEEST

EEN VOOR ISRAËL - 2026

Veel christenen realiseren zich niet dat Pinksteren een joodse feestdag is die bekendstaat als het Wekenfeest, of Shavuot in het Hebreeuws. Nou ja, niet zozeer joods als wel bijbels – een van de feesten die God in de Thora aan de Israëlieten heeft gegeven. Pinksteren betekent ‘de vijftigste’, omdat het 50 dagen of zeven weken na het feest van het Pascha valt. Maar Pinksteren voelt heel christelijk aan voor degenen die van Yeshua houden, omdat het in het Nieuwe Testament voorkomt, kort na enkele van de laatste instructies die Yeshua op aarde gaf:

En terwijl Hij bij hen verbleef, gebood Hij hun niet weg te gaan uit Jeruzalem, maar te wachten op de belofte van de Vader, waarvan Hij zei: “die jullie van Mij gehoord hebben; want Johannes doopte met water, maar jullie zullen binnen enkele dagen met de Heilige Geest gedoopt worden.” (Handelingen 1:4-5)

Toen de Heilige Geest tien dagen later zoals beloofd op de discipelen neerdaalde, was dat precies op het Wekenfeest, Pinksteren. Zij ontvingen kracht van God en gingen vervolgens de wereld op zijn kop zetten. Ongeveer een derde van de wereld zou zichzelf vandaag de dag als “christen” omschrijven, een feit dat elke keer wordt bevestigd wanneer we de datum opschrijven, als erkenning van Degene die de tijd in tweeën heeft gesplitst.

“

Yeshua vertelde Zijn discipelen zelfs dat ze met de Heilige Geest nog beter af zouden zijn dan met Hem in eigen persoon:

“Ik zeg jullie de waarheid: het is in jullie voordeel dat Ik wegga, want als Ik niet wegga, zal de Helper niet naar jullie toe komen. Maar als Ik ga, zal Ik Hem naar jullie toe sturen.” (Johannes 16:7)

Hoe kon dat in vredesnaam in hun voordeel zijn?

DE HEILIGE GEEST IS DE GEEST VAN YESHUA, VOOR ALTIJD BIJ ONS

De gave die op Pinksteren werd gegeven, was de aanwezigheid van God op een manier die nooit meer weggenomen kon worden. Yeshua beloofde hen dat Hij hen niet als wezen zou achterlaten, maar dat Hij de Vader zou vragen om hen “een andere Helper” te geven die voor altijd bij hen zou zijn, en die Helper is de Geest van de waarheid die daadwerkelijk in de gelovige zou wonen. Wie is deze Helper? De Heilige Geest is niet zomaar een of andere onpersoonlijke kracht of macht — volgens de Schrift kan de Heilige Geest bedroefd worden (Efeziërs 4:30), kan Hij gedoofd worden (1 Tessalonicenzen 5:19), en kan Hij ook behaagd worden (Handelingen 15:28).

De Heilige Geest heeft emoties, een wil en keuzevrijheid. Hij is in feite God.

En aangezien Yeshua God is, is de Heilige Geest, zoals Paulus ons later vertelt (zie Handelingen 16:7, Filippenzen 1:19, Galaten 4:6, Romeinen 8:9), de Geest van Yeshua Zelf. In plaats van ons gewoon aan ons lot over te laten, geeft de Heilige Geest ons de kracht en hulp om op Gods manier te leven. Als een hand in een handschoen kunnen we een leven leiden dat bekrachtigd wordt door Zijn Geest.

“En Ik zal de Vader vragen, en Hij zal u een andere Helper geven, om voor altijd bij u te zijn, namelijk de Geest van de waarheid, die de wereld niet kan ontvangen, omdat zij Hem niet ziet en Hem niet kent. U kent Hem, want Hij woont bij u en zal in u zijn. Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom naar u toe.” (Johannes 14:16-18)

“

Meer nog, de Heilige Geest geeft ons inzicht in Gods perspectief. Wanneer Hij komt, zien we plotseling onszelf zoals God ons ziet. We zijn zondig. We hebben verlossing nodig. Velen beseffen dat pas als God het ons genadig laat zien. Dit is een werk van de Heilige Geest.

En wanneer Hij komt, zal Hij de wereld overtuigen van zonde, gerechtigheid en oordeel: van zonde, omdat zij niet in Mij geloven; van gerechtigheid, omdat Ik naar de Vader ga en jullie Mij niet meer zullen zien; van oordeel, omdat de heerser van deze wereld veroordeeld is. (Johannes 16:8-11)

De Heilige Geest getuigt ook dat we geliefd zijn en in Gods familie zijn opgenomen:

“En omdat jullie zonen zijn, heeft God de Geest van zijn Zoon in onze harten gezonden, die roept: ‘Abba! Vader!’” (Galaten 4:6)

“Want u hebt niet een geest ontvangen die u opnieuw tot slaaf van de vrees maakt, maar u hebt de Geest van het zoonschap ontvangen. En door Hem roepen wij: ‘Abba, Vader!’” (Romeinen 8:15)

PINKSTEREN EN ADOPTIE

Het is dan ook zeer passend dat we volgens de joodse traditie het boek Ruth lezen met Pinksteren.

Wanneer God in Leviticus 23 de Pinksterviering voorschrijft, geeft Hij in diezelfde passage, in verband met het thema van de oogst, ook de instructie om de randen van het veld vrij te laten voor de armen om te verzamelen. Dankzij dit gebod kon de Moabitische Ruth op de velden verzamelen voor haar schoonmoeder, Naomi, en van het een kwam het ander en uiteindelijk trouwde ze met Boaz, een rijke Israëliet uit de stam van Juda.

“

De opstanding en hemelvaart van de Messias en de uitstorting van Zijn Geest over alle vlees katapulteerden het geloof van Abraham, Isaak en Jakob naar de volken. Vóór dat moment was ons geloof stevig aan het land gebonden. Sluipend door woestijnen, putten graven, muren bouwen en vijanden bestrijden… het verhaal van Israël is letterlijk in de grond te vinden bij archeologische opgravingen. Maar toen Yeshua Zijn Geest zond om in de harten van elke gelovige te wonen, werd ons geloof vanaf dat moment losgemaakt van de aarde. Gelovigen in Brazilië of Zuid-Korea kunnen hun leven leiden zonder dat ze een tempel nodig hebben, omdat Hij door Zijn Geest in ons allen woont, waar ook ter wereld. Door simpelweg onze zonden te belijden, vergeving te ontvangen en de Vader te vragen om elke dag met Zijn Geest vervuld te worden, kan iedereen uit elk land het overvloedige leven leiden waarvoor Yeshua heeft betaald.

Hoewel Pinksteren de Geest naar de volken zond, naderen we de tijd dat Yeshua in glorie zal terugkeren, en de fysieke realiteiten staan weer in de startblokken: het land, de mensen en de plaats worden allemaal voorbereid, als een landingsbaan die gereed is voor een vliegtuig. Yeshua komt terug voor Zijn bruid, en die bruid bestaat uit elke natie, stam en taal.

Daarna keek ik, en zie, een grote menigte die niemand kon tellen, uit alle volken, uit alle stammen en volken en talen, staande voor de troon en voor het Lam, gekleed in witte gewaden, met palmtakken in hun handen, en luid roepend: “De redding behoort aan onze God die op de troon zit, en aan het Lam!” (Openbaring 7:9-10)

Toch zegt Yeshua dat Hij niet zal terugkeren naar Jeruzalem totdat Zijn eigen volk Hem van daaruit aanroept om Hem te verwelkomen. Het is tijd dat het Joodse volk weer in de stamboom wordt geënt.

TIJD VOOR HET JOODSE VOLK OM WEER IN DE STAMBOOM TE WORDEN GEËNT

De afgelopen 2000 jaar heeft het evangelie de wereld rondgegaan en redding gebracht aan alle volken van de aarde, precies zoals God aan Abraham beloofde. Gelovigen uit de heidenen zijn als wilde olijftakken die in de oorspronkelijke boom zijn geënt (Romeinen 11:17-24), maar nu is het tijd dat ook het volk van Israël, de natuurlijke takken, weer wordt opgenomen.

Wanneer Joodse gemeenschappen tegenwoordig Pinksteren (Sjavoeot) vieren, ligt de nadruk op de overhandiging van de Thora, aangezien de gebeurtenis op de Sinaï plaatsvond in de juiste periode na de uittocht uit Egypte. Maar dit verband met de gebeurtenis op de Sinaï werd pas gelegd na de tijd van Yeshua. Er is geen aanwijzing dat Shavuot in de joodse literatuur vóór de uitstorting van de Heilige Geest in 33 n.Chr. in verband werd gebracht met de Sinaï. Lucas, de auteur van het boek Handelingen, legt echter wel het verband. Hij was misschien zelfs de inspiratiebron voor de rabbijnse traditie die later ontstond.

Net als de wetgeving op de Sinaï was de uitstorting van de Geest met Pinksteren een dramatische gebeurtenis op een belangrijke berg, na een tijd van verwachting met vuur, een krachtige windvlaag en een luid geluid uit de hemel… 3.000 mannen, en de geboorte van een geloofsgemeenschap.

Hoewel ze misschien wat laat waren met het besef dat Pinksteren verband hield met de wetgeving, kwamen de Wijzen er uiteindelijk toch, en begrepen ze ook dat het woord van God uiteindelijk voor alle volken was, traditioneel vertegenwoordigd door het getal 70.

“Elke uitspraak die uit de mond van de Almachtige kwam, verdeelde zich in zeventig talen, een grote schare. En op dezelfde manier onderwees de school van Rabbi Jischmaël met betrekking tot het vers: ‘Zie, is Mijn woord niet als vuur, spreekt de Heer, en als een hamer die een rots verbrijzelt?’ (Jeremia 23:29). Net zoals deze hamer een steen in verschillende stukken breekt, zo verdeelde ook elke uitspraak die uit de mond van de Heilige, gezegend zij Hij, kwam, zich in zeventig talen.” (Babylonische Talmoed, Traktaat Sjabbat 88b)

Israël werd uitverkoren om een koninkrijk van priesters te zijn, belast met de woorden van God ten behoeve van de hele wereld. Het Wekenfeest, Pinksteren, is het moment waarop de Heilige Geest de weg opende voor de volken om binnen te komen. Laten we nu bidden dat het Joodse volk een openbaring van hun Messias ontvangt. Laten we bidden dat de Geest ogen opent voor de noodzaak van verlossing, voor zonde, gerechtigheid en het komende oordeel — opdat het volk van Israël terugkeert naar zijn eigen familiehuis, terug naar de Vader.

Bron: Pentecost: The Promise and the Gift of the Holy Spirit