www.wimjongman.nl
Als Amerika een regime steunt dat openlijk oproept tot de vernietiging van Israël, zal dat ernstige gevolgen hebben
Door Brandon Holthaus - 17 juni 2026
President Trump heeft onlangs een akkoord met Iran aangekondigd dat de huidige drukcampagne opschort en de Straat van Hormuz weer opent. Hoewel sommigen dit als een diplomatieke doorbraak beschouwen, ben ik van mening dat het een ernstige strategische fout is die de kwetsbaarheid van zowel Israël als de Verenigde Staten zou kunnen vergroten.
De centrale vraag blijft: welke concessies heeft Iran gedaan? Ondanks maandenlange discussies over maximale druk en de vermeende verzwakking van Iran, zijn deze resultaten niet uitgekomen. In plaats daarvan hebben de Verenigde Staten hun standpunt versoepeld, de onderhandelingen met zestig dagen verlengd en dit als een overwinning gepresenteerd. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd.
Deze overeenkomst lijkt op een tijdelijk bestand, historisch bekend als een islamitische „hudna“, waardoor zij vrede kunnen veinzen terwijl ze tijd rekken om zich te hergroeperen en hun positie te versterken voor toekomstige aanvallen. Dit patroon volgt wat Mohammed deed met het Verdrag van Hudaybiyyah in 628 n.Chr. met de Quraysh-stam van Mekka. Het verdrag was bedoeld om tien jaar te duren, maar hield minder dan twee jaar stand. Gedurende deze periode gebruikte Mohammed dit bestand om zijn troepen te hergroeperen en te versterken. Uiteindelijk verbrak hij het bestand en veroverde hij Mekka. Het Iraanse regime heeft extra tijd gewonnen, een belangrijke doelstelling in eerdere onderhandelingen. Het memorandum biedt nog twee maanden de tijd voor gesprekken met het oog op een bredere overeenkomst. President Trump heeft gesuggereerd dat Iran in de toekomst wellicht toestemming krijgt om uranium op een laag niveau te verrijken. Dit roept ernstige zorgen op over de intenties van Iran, gezien het al lang bestaande streven van het land naar nucleaire capaciteiten.
Het leiderschap van Iran, zijn ideologie, vijandigheid jegens Israël en de Verenigde Staten, steun aan terrorisme, nucleaire ambities en revolutionaire visie voor het Midden-Oosten blijven onveranderd. Gezien deze continuïteit is het onwaarschijnlijk dat de uitkomst van de onderhandelingen zal verschillen van eerdere pogingen.
Historisch gezien hebben vijandige regimes onderhandelingen gebruikt om tijd te winnen om zich te hergroeperen, weer op te bouwen en allianties te versterken. De voornaamste zorg betreft niet alleen de huidige acties van Iran, maar ook de manier waarop het deze extra tijd zou kunnen benutten om zijn positie in de toekomst te versterken.
Er bestaat ook bezorgdheid over de personen die het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid vormgeven, zoals Steve Witkoff en Jared Kushner. Steve Witkoff, nu hoofdonderhandelaar, begrijpt de regio niet en heeft potentiële belangenconflicten. Voordat hij zijn regeringsfunctie bekleedde, was Witkoff betrokken bij omvangrijke zakelijke transacties met aan Qatar gelieerde entiteiten. In 2023 kocht het staatsinvesteringsfonds van Qatar het Park Lane Hotel van Witkoff voor meer dan 600 miljoen dollar. Bovendien werd financiering van entiteiten met aanzienlijke Qatarese investeringen verstrekt aan projecten van de Witkoff Group. Uit rapporten blijkt dat leden van de familie Witkoff probeerden aanzienlijke bedragen op te halen bij investeerders uit de Golfstaten, waarbij Steve Witkoff als belangrijkste onderhandelaar optrad. Dat is een probleem.
Jared Kushner is een ander voorbeeld van totale onwetendheid over het Midden-Oosten en bevindt zich eveneens in een compromitterende positie. Nadat hij de regering had verlaten, ontving zijn investeringsmaatschappij een investering van 2 miljard dollar van het staatsinvesteringsfonds van Saoedi-Arabië, naar verluidt na tussenkomst van kroonprins Mohammed bin Salman. Wanneer Golfstaten met aanzienlijke regionale belangen belangrijke financiële relaties onderhouden met Amerikaanse onderhandelaars, dan is dat een belangenconflict.
Bovendien verschilt het Midden-Oosten fundamenteel van een zakelijke onderhandeling. Het wordt gevormd door eeuwenoude islamitische overtuigingen, historische grieven, islamitische ideologische verbintenissen, tribale loyaliteiten en geopolitieke ambities om een wereldwijd kalifaat tot stand te brengen door Israël en het Westen te vernietigen. Onderhandelaars die geen inzicht hebben in deze factoren, waaronder de islamitische ideologie en de langetermijndoelstellingen van het Iraanse regime, zullen worden uitgebuit en zullen aan de onderhandelingstafel het onderspit delven. Met monsters valt niet te redeneren of te onderhandelen.
Een bredere zorg is dat Trump, Kushner en Witkoff Iran voornamelijk vanuit economisch of politiek perspectief bekijken. Hierbij worden de ideologische drijfveren van het regime over het hoofd gezien, waaronder de revolutionaire sjiitische islam, regionale dominantie, antiwesterse sentimenten en apocalyptische overtuigingen. Iran heeft een lange geschiedenis van het financieren van terrorisme, het destabiliseren van buurlanden, het bedreigen van Israël en het nastreven van nucleaire capaciteiten die de machtsverhoudingen in het Midden-Oosten aanzienlijk zouden kunnen veranderen.
Trump is van mening dat het heropenen van de Straat van Hormuz de energiemarkten zal stabiliseren en de Verenigde Staten meer strategische opties zal bieden, onder meer ten opzichte van China. Dit vergroot echter ook de toegang tot energie voor China, wat een belangrijke rivaal van de VS ten goede komt. Als gevolg daarvan verlicht de Verenigde Staten de druk op Iran, terwijl het zijn eigen onderhandelingspositie verzwakt. Deze aanpak roept vragen op over de strategische wijsheid ervan
Deze overeenkomst doet geen afbreuk aan het netwerk van door Iran gesteunde groeperingen; integendeel, het zou dit zelfs kunnen versterken. Groeperingen zoals Hezbollah, Hamas en de Houthi’s, die allemaal door Teheran worden gesteund, profiteren ervan wanneer Iran extra tijd en middelen krijgt. Om deze redenen beschouw ik dit niet als een mijlpaalovereenkomst, maar eerder als een riskante concessie.
Er is ook een bijbelse dimensie die veel christenen onmiddellijk zullen herkennen. Genesis 12:3 vermeldt Gods belofte aan Abraham: „Ik zal zegenen wie u zegenen, en ik zal vervloeken wie u vervloeken.” Dat principe is nooit ingetrokken. Gods verbondsrelatie met Israël blijft intact. Elk beleid dat de vijanden van Israël versterkt en tegelijkertijd de veiligheid van Israël verzwakt, zou christenen die de Schrift serieus nemen zorgen moeten baren. Dit is niet louter een kwestie van buitenlands beleid. Het is ook een kwestie van bijbelse vergelding voor dwaze daden die Israël en het Westen in gevaar brengen.
Als de Verenigde Staten een regime in de kaart spelen dat openlijk oproept tot de vernietiging van Israël, zal dat aanzienlijke gevolgen hebben. Volgens de Schrift worden Gods verbintenissen uit het verbond met Abraham serieus genomen. Beleid dat de veiligheid van Israël verzwakt, zou de Verenigde Staten in een precaire positie kunnen brengen, met het vervloekende effect van het verbond met Abraham.
Vanuit profetisch perspectief zijn deze ontwikkelingen veelzeggend. De Schrift beschrijft een toekomstige coalitie tegen Israël in de invasie van Gog van Magog, zoals vastgelegd in Ezechiël 38 en 39. Het lijkt erop dat de spelers op hun plaats staan en dat de haken in de kaken van Gog van Magog zich vormen. Het versterken van vijandige machten in de regio draagt niet bij aan de veiligheid van Israël.
De geschiedenis en de profetieën bieden in deze situatie weinig reden tot optimisme. Israël zal voortdurend geïsoleerd blijven en op zichzelf aangewezen zijn om zich te verdedigen. Deze overeenkomst geeft een gevaarlijk regime meer tijd en kansen. Het is geen overwinning, maar een risico waarvan de gevolgen zich in de toekomst zullen manifesteren.
Bid voor Israël. Bid voor Amerika. Bid dat God onze natie genade blijft betonen, ondanks de dwaze beslissingen van onze leiders.
Brandon Holthaus is hoofdpastor van Rock Harbor Church in Bakersfield, Californië, en presenteert daarnaast “Tip Of The Spear,” waarin hij in gesprek gaat met predikanten en culturele opinieleiders om actuele kwesties vanuit bijbels perspectief te belichten.