Maakt het uit dat ze liegen over Israël?

De bloedbeschuldigingen tegen Israël worden steeds herhaald, zelfs nu het bewijs dat de beschuldigingen van genocide en uithongering onwaar zijn, zich blijft opstapelen.

(Jonathan S. Tobin - 26 november 2025 / JNS)

Vorige week gebeurde er iets merkwaardigs in Israël. Meer dan 100 militaire officieren uit 20 landen woonden een internationale conferentie bij die werd georganiseerd door de Israëlische strijdkrachten. Onder hen waren vertegenwoordigers van landen die de Joodse staat ten onrechte hadden beschuldigd van oorlogsmisdaden, opzettelijke uithongering of zelfs genocide in Gaza tijdens de oorlog met Hamas die volgde op de Palestijnse terroristische aanslagen op Israël op 7 oktober 2023.

Daar bezochten ze de locaties van de bloedbaden van 7 oktober en woonden ze briefings bij over de uitdagingen van stedelijke oorlogsvoering en discussies over hoe de IDF AI, drones, artillerie en medische diensten voor de gewonden heeft ingezet.

Sommige landen, zoals het Verenigd Koninkrijk, waarvan de linkse regering doorgaat met haar venijnige demonisering van de Joodse staat en passief de groeiende mainstreaming van antisemitisme in de Britse samenleving heeft geaccepteerd, boycotten het evenement. Maar andere landen die net zo luidruchtig waren in het ondersteunen van de beweringen dat wat Israël in Gaza had gedaan uniek verschrikkelijk was, zoals Frankrijk en Canada, waren aanwezig naast vertegenwoordigers van vriendelijkere landen zoals de Verenigde Staten, Tsjechië en Hongarije.

Zij werden vergezeld door functionarissen uit Duitsland, Finland, India, Griekenland, Cyprus, Polen, Oostenrijk, Estland, Japan, Marokko, Roemenië, Servië en Slowakije. Velen hebben zich aangesloten bij de internationale gemeenschap die Israël bekritiseert, hebben “Palestina” erkend als een onafhankelijk, zij het nog steeds niet-bestaand land, of hebben ervoor gekozen om Israël de afgelopen twee jaar niet te steunen in zijn strijd om te overleven tegen genocidale islamitische terroristen.

Ze geloven niet echt in de leugens.

Dat Israël de wereld veel te leren heeft over het gebruik van hightech en inlichtingen in oorlogsvoering, naast zijn expertise in het vermijden van burgerslachtoffers en het omgaan met noodsituaties, is niets nieuws. De Israëli's delen hun kennis over deze en andere onderwerpen al tientallen jaren met andere landen. In die zin was de militaire conferentie dus niet zo nieuwswaardig.

Maar het is wel belangrijk omdat het laat zien dat veel van de landen die tijdens de oorlog, die in oktober ten minste tijdelijk werd beëindigd met een door de Verenigde Staten bemiddeld staakt-het-vuren en vrijlating van gijzelaars, stilzwijgend of openlijk de bloedbeschuldigingen tegen Israël hebben onderschreven, niet echt in die beschuldigingen geloven. Als dat wel zo was, zouden ze daar niet aanwezig zijn geweest of zouden leden van hun delegaties vervolgens hebben gesproken over vermeende verbanden tussen de militaire tactieken van Israël en de beschuldigingen van massamoord.

Maar dat hebben ze niet gedaan. Omdat die beweringen niet bestaan.

Zoals militaire experts, zoals de Britse kolonel Richard Kemp en de Amerikaanse onderzoeker op het gebied van stedelijke oorlogsvoering John Spencer, hebben opgemerkt, bestaat er geen bewijs voor “genocide," hongersnood of willekeurige moorden op burgers, omdat niets van dit alles heeft plaatsgevonden. Het Israëlische leger is in feite het meest morele ter wereld, met een staat van dienst in gevechtssituaties met betrekking tot burgerslachtoffers die superieur is aan die van enig ander land.

Israël voerde een oorlog in Gaza tegen een hardnekkige vijand die de grens tussen de Joodse staat en de Hamas-staat (in alles behalve de naam) had aangevallen en de grootste massamoord op Joden sinds de Holocaust had gepleegd. Hamas gebruikte opzettelijk burgers als menselijk schild en bouwde zijn vestingwerken in en rond en onder scholen, ziekenhuizen en woningen waar gewone Palestijnse Arabieren woonden. Toch vocht het IDF nog steeds volgens regels voor het gebruik van geweld die niet alleen zeer restrictief en humaan waren, maar ook in schril contrast stonden met de orgie van moord, verkrachting, marteling, ontvoering en moedwillige vernieling waaraan de Palestijnen zich schuldig maakten toen ze Joodse gemeenschappen in het zuiden van Israël aanvielen.

Zoals dat in oorlogsvoering gaat, kwamen tijdens de daaropvolgende gevechten veel Gazanen om het leven, raakten anderen gewond en leed iedereen in het gebied op de een of andere manier. De beweringen over Palestijnse burgerslachtoffers werden sterk overdreven door Hamas-propagandisten, maar ondanks beweringen die het tegendeel beweren, was de verhouding tussen burgerslachtoffers en Hamas-strijders in Gaza (wat Israël-bashers nooit vermelden) ongeveer één op één. Dat is een ongekend laag aantal in de geschiedenis van de stedelijke oorlogsvoering. En het is veel lager dan het aantal burgers dat in Irak is gedood door de VS en de geallieerde strijdkrachten tijdens de oorlog in het Midden-Oosten eerder deze eeuw, of door de geallieerde legers tijdens de Tweede Wereldoorlog.

We kunnen erop wijzen dat de beweringen over hongersnood en uithongering die afgelopen zomer zo gangbaar waren, gewoon verdwenen toen de gevechten stopten – en niet omdat de voedselvoorziening in Gaza was toegenomen. Het is veeleer omdat Hamas dankzij het staakt-het-vuren weer de stevige controle heeft over een groot deel van het gebied en het geen propagandistische waarde meer heeft om valse beweringen te doen over hoe het de mensen onder zijn bewind vergaat.

Het verhaal over ‘genocide’

Niettemin wordt het verhaal over ‘genocide’ en hongersnood nog steeds herhaald door media zoals The New York Times, commentatoren zoals voormalig Fox News presentator Tucker Carlson en de nieuw gekozen burgemeester van New York City, Zohran Mamdani, die dit vorige week live op televisie deed tijdens zijn ontmoeting met president Donald Trump.

Het siert de president niet dat hij Mamdani niet tegensprak. Maar hij is niet de enige die dergelijke leugens onweersproken laat. Net zoals de valse beweringen dat het democratische Israël een “apartheidsstaat” is, routinematig worden herhaald door onwetenden, zo zijn ook de leugens over genocide gewoon onderdeel geworden van het hedendaagse discours, ondanks dat ze geen verband houden met de feiten. De leugens over Israël passen in Mamdani's linkse versie van antisemitisme. Hetzelfde geldt voor Carlsons rechtse verhalen over het zionisme als vijand van de westerse beschaving. Dat toont aan dat hij verder is gegaan dan het een podium bieden aan radicale antisemieten zoals de neonazi “groyper” Nick Fuentes, en hun haat is gaan nabootsen.

Geconfronteerd met de lasterpraatjes van ambtsdragers zoals Mamdani en populistische haatzaaiers zoals Carlson, lijkt het vaak alsof de feiten er niet toe doen.

Ongewenste informatie die de leugens over genocide ontkracht, doet er niet toe voor ideologieën als de mythes over ras, intersectionaliteit en kolonialisme, waarin joden en Israëli's ten onrechte worden afgeschilderd als “blanke” onderdrukkers, wat ze ook doen, en Palestijnen altijd worden beschouwd als onderdrukte slachtoffers. Deze giftige ideeën zijn de leidende principes van Mamdani's publieke carrière, net zoals Carlson's en Fuentes' mix van religieuze haat hen heeft geleid tot hun obsessieve haat tegen Israël en de joden.

Feiten en waarheid hebben geen nut in debatten over producten van de bizarre rood-groene alliantie van marxisme en islamisme die Mamdani heeft voortgebracht. Hetzelfde geldt voor zijn rechtse tegenhangers die haat zaaien.

Niemand zal Mamdani of Carlson ervan kunnen overtuigen dat hun informatie over Israël onjuist is, als hun overtuigingen al op iets anders dan hun ideologische obsessies zijn gebaseerd. Evenmin zullen wij dat doen voor degenen die scanderen voor de genocide op de Joden (“Van de rivier tot de zee”) en terrorisme tegen Joden overal (“Globaliseer de intifada”), terwijl ze de beoogde slachtoffers van deze gruweldaden “nazi's” noemen. Het aanhalen van objectieve feiten over de oorlog of de realiteit van het leven in het democratische Israël of een Palestijnse samenleving die wordt gedomineerd door islamitische doctrines die weinig verschillen van een doodscultus, zal gewoonweg aan dovemansoren gericht zijn.

Niet iedereen luistert naar de haatzaaiers

Maar wat veel vrienden van Israël soms vergeten te midden van de stortvloed aan antisemitische scheldwoorden die naar hen en hun zaak worden geslingerd, is dat de meeste Amerikanen niet luisteren naar Mamdani of Carlson, of het eens zijn met degenen die weigeren een oordeel te vellen over hun haat. De overgrote meerderheid van de mensen in de Verenigde Staten blijft wantrouwig tegenover politieke extremisten en is, wanneer ze met feiten worden geconfronteerd, te overtuigen.

De valse beschuldigingen die naar Israël worden geslingerd, doen pijn, vooral wanneer ze dankzij bevooroordeelde media vanuit de koortsachtige moerassen van extreemlinks en extreemrechts naar het mainstream publieke discours migreren. Wanneer ze worden uitvergroot door de algoritmen van sociale mediaplatforms zoals TikTok, kunnen ze uitgroeien tot een groeiend koor van haat dat wordt herhaald door een generatie die voor haar informatie over de wereld vertrouwt op dergelijke onbetrouwbare bronnen. En dat is nog een reden waarom mediakanalen zoals JNS, die wel de waarheid over het conflict vertellen, belangrijker zijn dan ooit.

Maar zoals we vorige week tijdens de conferentie in Israël hebben gezien, is het verschil tussen de antisemitische leugens van links of rechts, die hun oorsprong vinden in de propaganda van Hamas, en de waarheid soms heel gemakkelijk te onderscheiden.

Hoe irritant het ook kan zijn om te moeten zien hoe bloedlaster over “genocide” gemeengoed zijn geworden, die leugens zijn niet sterk genoeg om de realiteit van Israël te vernietigen. De natie is niet perfect, en dat geldt ook voor haar bevolking. Maar de Joodse staat heeft de verschrikkingen van 7 oktober overleefd en vervolgens zijn Iraanse, Hezbollah- en Hamas-vijanden verslagen, en dat terwijl hij zijn normen en menselijkheid heeft behouden. Degenen onder ons die om het land en de waarheid geven, weten wie er liegt en wie niet. We moeten er even zeker van zijn dat het Israël dat Mamdani, Carlson en hun verschillende volgelingen willen vernietigen, nog lang zal blijven bestaan nadat de tegenstanders van het toneel zijn verdwenen.

Jonathan S. Tobin is hoofdredacteur van JNS (Jewish News Syndicate). Volg hem op: @jonathans_tobin.

Bron: Does it matter that they’re lying about Israel? - JNS.org