www.wimjongman.nl

(homepagina)


Valse hysterie over de Israëlische democratie

Progressieve critici, let op: het Amerikaanse systeem is in de kern helemaal geen zuivere democratie, maar een constitutionele republiek.

Matthew M. Hausman, J.D. - 17 november 2022

()

Nog voordat het stof was neergedaald en alle stemmen waren geteld, begon het Amerikaanse liberale establishment al te klagen over de dood van de Israëlische democratie, omdat Benyamin Netanyahu op het punt stond de volgende regering te vormen met een indrukwekkend aantal zetels in de Knesset en een potentieel stabiele coalitie.

De laatste keer dat ik keek, werkte het Israëlische kiesstelsel zo. Maar politieke progressieven hebben de term "democratie" verward met haar antithese - een agenda die censuur, gedachtencontrole, discriminatie van standpunten, onverdraagzaamheid en haat tegen Israël en het westen bevordert. Wat zij verkopen is helemaal niet democratisch, maar een dictatoriale stoofpot die persoonlijke rechten aantast en afwijkende meningen ontmoedigt. En daarbij worden ze geholpen door een mainstream media die politiek activisme bedrijven en profiteren van de onwetendheid van hun publiek over constitutionele en democratische waarden.

Nu passen ze dit scheve wereldbeeld toe op de laatste Israëlische verkiezingen om een resultaat dat hen niet bevalt te delegitimeren. Hoe men ook denkt over Netanyahu, Ben-Gvir of Smotrich, hun verkiezing was democratisch. En ondanks wat liberale pundits zeggen, vertegenwoordigt de uitslag geen abnormale verschuiving in de Israëlische electorale voorkeuren. De laatste paar verkiezingen waren de conservatieve partijen in opmars, hoewel de vorming van een coalitie werd verhinderd door de rechtse partijen die Netanyahu niet als premier wilden aanvaarden.

Aangezien het Israëlische kiesstelsel lijkt te werken, moeten we begrijpen wat er werkelijk aan de hand is.

Progressieve kritiek op de Israëlische politiek wordt niet ingegeven door oprechte bezorgdheid over democratische waarden - Israëlisch of anderszins. Ze komt voort uit de wens om de Joodse Staat te delegitimeren. Deze kwaadaardige dwang is immers het doel voor de BDS-beweging en de internationale inspanningen om Israël als een paria-natie te bestempelen. Dat is de kern van het progressieve verzet tegen Netanyahu's wederopstanding, en dat wordt pijnlijk duidelijk wanneer hun valse zorg om de democratie wordt gedeconstrueerd.

De duidelijkste afleidingsmanoeuvre is de bewering dat Netanyahu's terugkeer naar de macht de Amerikaanse democratische gevoeligheden beledigt. Deze bewering is ronduit belachelijk omdat (a) Netanyahu's blok in vrije en eerlijke verkiezingen heeft gewonnen en (b) de Amerikaanse democratie verschilt van de regeringssystemen in Israël en elders.

Progressieve kritiek op de Israëlische politiek wordt niet ingegeven door op-rechte bezorgdheid over democratische waarden - Israëlisch of anderszins. Ze komt voort uit de wens om de Joodse Staat te delegitimeren.

Voor zover de VS de maatstaf is voor andere politieke systemen, zou het echter eerlijk zijn zich af te vragen wat de Amerikaanse democratie nu precies inhoudt en of de huidige politieke realiteit de bedoeling van de oprichters weerspiegelt.

En dat is het probleem: het Amerikaanse systeem is in wezen helemaal geen zuivere democratie, maar een constitutionele republiek.

De stichters van Amerika waren uiterst op hun hoede voor de democratie, die zij (net als Plato, Socrates en Aristoteles vóór hen) beschouwden als de meest corrupte regeringsvorm. In plaats daarvan hadden zij een constitutionele republiek voor ogen met democratische verkiezingen. Deze intentie werd duidelijk verwoord in Artikel 4, Sectie 4 van de Amerikaanse Grondwet, waarin staat: "De Verenigde Staten garanderen elke staat in deze Unie een republikeinse regeringsvorm." Hoewel het onderscheid vandaag de dag vaag is, zijn er fundamentele verschillen tussen republikeinse en democratische regeringsvormen.

Moderne republieken zijn gebaseerd op grondwettelijke beginselen, geschreven of ongeschreven, die bepaalde rechten en vrijheden garanderen en die de autoriteit tussen de verschillende takken van de regering afbakenen en delegeren. Dit verschilt van de zuivere democratie, waarin de burgers rechtstreeks invloed uitoefenen op de besluitvorming van de regering en de individuele rechten ondergeschikt zijn aan de meerderheidsregel. Zij verschilt ook van de representatieve democratie, waarin de kiezers leiders kiezen die volgens hun belangen regeren.

De stichters van Amerika hadden een systeem voor ogen waarin individuele rechten onaantastbaar zouden zijn, het staatsgezag zou worden gerespecteerd en de federale bevoegdheden beperkt zouden zijn. Zij vreesden een zuivere democratie, waarin persoonlijke vrijheden konden worden afgeschaft door een dictatoriale meerderheid en gemeenschapsnormen konden worden opgelegd door de menigte. Dit wantrouwen werd verwoord door Benjamin Franklin die, toen hem werd gevraagd wat voor soort regering de Grondwet instelde, antwoordde: "Een republiek, als je die kunt behouden."

In overeenstemming met dit gevoel uitte James Madison in de "Federalist Papers" de volgende kritische visie op democratie: "Democratieën zijn altijd spektakels geweest van turbulentie en twist; ze zijn altijd onverenigbaar gebleken met persoonlijke veiligheid of eigendomsrechten; en zijn in het algemeen even kort geweest in hun leven als gewelddadig in hun dood. Theoretische politici, die deze regeringsvorm hebben gepatroneerd, hebben ten onrechte verondersteld dat door de mensheid te reduceren tot een volmaakte gelijkheid in hun politieke rechten, zij tegelijkertijd volmaakt gelijkgeschakeld en geassimileerd zouden worden in hun bezittingen, hun meningen en hun hartstochten."

De VS is dan ook een democratische republiek die fundamentele rechten en vrijheden garandeert en beschikt over een kiesstelsel dat directe verkiezingen voor wetgevers en indirecte stemming (via een kiescollege) voor de president combineert. In het ideale geval zouden gekozen functionarissen de belangen van hun kiezers moeten vertegenwoordigen, maar vaak slagen zij daar niet in en leggen zij in plaats daarvan partijdige agenda's op die voorbijgaan aan de wil van de kiezers.

Aangezien de VS een republiek met democratische verkiezingen is, is het niet altijd duidelijk of de voorstanders ervan begrijpen hoe deze zich verhoudt tot andere regeringsvormen. Is het de garantie van onvervreemdbare rechten (een kenmerk van het republicanisme) of het recht om leiders en wetgevers te kiezen via vrije verkiezingen? En als ze met democratie eigenlijk constitutionalisme bedoelen, pleiten ze dan echt voor democratische idealen?

Deze vragen worden nog scherper wanneer men de regeringen van andere landen analyseert. Het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld heeft een constitutionele monarchie met democratische verkiezingen en verschilt duidelijk van de Verenigde Staten. Naast andere verschillen is de grondwet van het Verenigd Koninkrijk ongeschreven, voortkomend uit een mengelmoes van wetten, tradities en historische documenten - waaronder de Magna Carta, die veronderstelt dat de Britse monarchie bestaat door goddelijke macht. Dergelijke grondslagen lijken inherent onverenigbaar met niet-monarchische democratieën of republieken.

Hoewel het Verenigd Koninkrijk een wetgevend systeem heeft, zijn de historische grondslagen van het parlement bovendien niet geheel democratisch. Terwijl het House of Commons een gekozen orgaan is, is het House of Lords erfelijk, hoewel zijn bevoegdheid om wetgeving op te stellen in de loop der jaren is ingeperkt. Groot-Brittannië heeft geen geschreven grondwet, gaat prat op een monarchie met een vermeende goddelijke bevoegdheid, en is overspoeld met niet-egalitaire tradities; toch wordt zijn regering zelden gedelegitimeerd, en zeker nooit met dezelfde felheid als bij Israël.

En hoe zit het met de constitutionele democratie in de islamitische wereld? Moslimlanden als Maleisië worden geprezen als paradigma's omdat ze grondwetten en wetgevende organen hebben. Bepaalde rechten en vrijheden zijn echter ondergeschikt aan de islamitische wetgeving zoals die door shariarechtbanken wordt toegepast, en er is geen scheiding tussen religie en staat (die als een zuiver westerse constructie wordt gezien). Hoewel de nationale grondwet van Maleisië ogenschijnlijk godsdienstvrijheid garandeert, verankert deze ook de islam als het nationale geloof; en burgers moeten moslim zijn om als etnische Maleisiërs te worden beschouwd.

Israëls critici zeggen dat het niet zowel Joods als democratisch kan zijn, dus om te beoordelen of Joodse overtuigingen en nationale aspiraties verenigbaar zijn met "democratie", moet men bepalen welke politieke idealen de maatstaf vormen. Het is duidelijk dat pure democratie geen maatstaf is, omdat zij geen individuele vrijheden garandeert en bijna altijd leidt tot de onderdrukking van minderheidsrechten door dictatoriale meerderheden. Hoewel beschouwd als een constitutionele democratie, definiëren de VS zichzelf aan de hand van de rechten die door hun grondwet worden verleend; en als burgerlijke vrijheden de maatstaf vormen voor de Amerikaanse regering, dan doet Israël het goed.

Israël heeft een open kiesstelsel waarin Arabieren en Joden zonder inmenging stemmen, zich verkiesbaar stellen en deelnemen aan de regering. Sommige Arabische Knessetleden hebben anti-Israëlische en antisemitische uitspraken gedaan, met terroristen gesympathiseerd en uitspraken gedaan die in de VS als opruiend zouden kunnen worden beschouwd. Het is moeilijk voor te stellen dat leden van het Congres hun positie gebruiken om voor hun land te pleiten, vooral omdat zij een ambtseed moeten afleggen waarin zij trouw zweren aan de Grondwet. Absurd genoeg lijkt dergelijk gedrag echter in Israël voor te komen met weinig praktische gevolgen.

Bovendien wonen Israëlische Arabieren en Joden waar zij willen en profiteren zij van dezelfde overheidsprogramma's op het gebied van volksgezondheid, welzijn en infrastructuur. Evenmin wordt betwist dat Israël vrijheid van meningsuiting, godsdienst en gelijkheid van mannen en vrouwen garandeert, ondanks de existentiële bedreigingen die een open samenleving mogelijk maakt. Het zou gemakkelijker zijn om de uitoefening van rechten die de nationale veiligheid in gevaar brengen te beperken, zoals andere landen hebben gedaan, waaronder de VS, waar de vrijheid van meningsuiting en vergadering is beperkt en burgers in hechtenis zijn genomen in tijden van nationale noodtoestand - en waar meningsuiting tegenwoordig voortdurend wordt aangevallen door politiek links.

Maar ongeacht de regeringsvorm is het bestaan van Israël inherent gerechtvaardigd door haar status als soevereine Joodse natie in het oude Joodse thuisland. Maar of het nu een democratie, een republiek of een hybride van de twee is, Israël biedt ontegenzeggelijk meer rechten en vrijheden dan de meeste andere naties, ondanks de veiligheids- en beveiligingsrisico's van velen die van zijn openheid profiteren.

Kunnen andere landen hetzelfde zeggen?

Matthew M. Hausmanis een procesadvocaat en schrijver die woont en werkt in Connecticut. Als voormalig journalist schrijft hij nog steeds over verschillende onderwerpen, waaronder wetenschap, gezondheid en medicijnen, joodse kwesties en buitenlandse zaken, en is columnist geweest over juridische zaken voor een aantal publicaties...

Bron: False hysteria over Israeli democracy | Israel National News - Arutz Sheva