www.wimjongman.nl

(homepagina)


Rusland evalueert de relatie tussen Duda en Zelensky

31 mei 2022 - Rusland, Special Dispatch No. 9988

De Poolse president Andrzej Duda arriveerde op 22 mei in Kiev voor zijn derde bezoek aan de Oekraïense hoofdstad sinds het begin van de "Speciale Operatie" van Rusland tegen Oekraïne. Hij werd het eerste staatshoofd dat het Oekraïense parlement toesprak. Duda kreeg een staande ovatie, zoals het een land betaamt dat miljoenen Oekraïense vluchtelingen heeft opgenomen en hun arbeidsrechten en sociale uitkeringen heeft toegekend. Polen heeft ook gediend als halteplaats voor westerse wapens en hulp aan Oekraïne. Als teken van wederkerigheid kondigde de Oekraïense president Volodymyr Zelensky aan dat de Poolse burgers in Oekraïne dezelfde rechten zouden genieten als de Oekraïners in Polen.[1]

Het bezoek en de rechten van de Poolse burgers trokken de aandacht van Russische commentatoren. Velen zetten de traditionele Russische historische benadering voort, waarin Polen wordt gezien als de historische vijand van Oekraïne die voortdurend probeerde zijn buurland uit te buiten. In dit verhaal bewees Volodymyr Zelensky opnieuw zijn onwaardigheid als leider, door zijn bereidheid om de vitale belangen van zijn land op te geven en de Poolse overheersing te aanvaarden. Daarmee verloochende hij de herinnering aan de Oekraïense helden die tegen Polen hadden gevochten en Oekraïne naar Rusland hadden toegetrokken.

In de Russische pers ontstond echter een tegenverhaal waarin het de Oekraïeners zijn die de Polen manipuleerden in plaats van andersom. Volgens deze interpretatie zouden de Polen zich in allerlei bochten wringen om de Oekraïeners tegemoet te komen, louter uit een verlangen om Rusland te verzwakken en uit Europa te verdrijven. De zelfverloochening van Polen zou onbeloond blijven; Rusland zou zijn delen van Oekraïne terugwinnen, terwijl Polen in de kou zou blijven staan.

Een andere analytische richting beweerde dat de nieuwe speciale relatie werd gedicteerd door de huidige omstandigheden.

MEMRI's rapport over hoe Rusland de betrekkingen tussen Polen en Oekraïne ziet, volgt hieronder:

( )

Duda en Zelensky in de Rada (Bron: En.lib.ua)

Zakharova: De facto legalisering van de Poolse inbeslagname van Oekraïne

De officiële woordvoerder van het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken, Maria Zakharova, heeft gezegd dat Kyiv, door speciale rechten voor Poolse burgers te bevestigen, aan hen de rechten op haar grondgebied overdraagt, waardoor de inbeslagname van Oekraïne de facto wordt gelegaliseerd.[2]

De Russische oriëntalist en politiek analist, Jevgeniy Satanovskiy gaf commentaar op Zelensky's aankondiging over de op handen zijnde aanneming van het wetsvoorstel dat de speciale juridische status uitbreidt tot Poolse burgers op Oekraïens grondgebied en noemde het een omkering van haar geschiedenis.

Bogdan Khmelnitsky had de Rada in 1654 in het voordeel van Rusland gestemd, waardoor Polen in feite werd afgescheiden. En nu zal Zelensky "de geschiedenis gaan omkeren. En opnieuw zal Oekraïne een deel van Polen zijn."

Satanovsky gelooft dat Zelensky "een grote opdeling van zijn land begint, en de Europeanen zullen dit streven op de juiste manier bureaucratisch formaliseren."

Dit zal in een wereldwijde mediacampagne worden gepresenteerd als een reddingspoging in die zin dat Polen en Oekraïne (uiteraard verwijzend naar het huidige regime van Kiev) proberen om (...) ten minste een deel van het land te redden, waarmee hun [Amerikaanse] bazen hebben ingestemd."[3]

Analist Alexander Nosovich is van mening dat de enige betekenis van de voorgestelde Oekraïense wet is dat de Polen toegang krijgen tot Oekraïense staatsgeheimen, hoge posities kunnen bekleden in strategische industrieën, het dienen in het leger en speciale diensten.

Volgens hem toont de opeenvolging van gebeurtenissen aan dat Warschau Oekraïne mag besturen, omdat de curatoren in de Verenigde Staten beseften dat de belangrijkste oostelijke gebieden binnen de grenzen van Oekraïne "hoogstwaarschijnlijk zullen ophouden te bestaan."[4]

Denis Denisov een universitair hoofddocent politieke wetenschappen aan de Financiële Universiteit beschrijft de relaties tussen Warschau en Kiev als uitbuitend, en de huidige romance tussen Duda en Zelensky is niet anders. Polen heeft de oorlog gebruikt om hun invloed in Europa uit te breiden sinds de eerste fase van de crisis

"Oekraïne is voor Polen een zeer winstgevende bron van inkomsten geworden. Gekwalificeerde specialisten met veel lagere financiële eisen dan Poolse burgers ze werden uit het land gestuurd om in Polen te werken. Onbewerkt Oekraïens hout, voedselproducten en nog veel meer werden aan Polen geleverd."

"Als we de geschiedenis van de betrekkingen tussen het Oekraïense en het Poolse volk in herinnering brengen, kunnen we zeer interessante patronen en gebeurtenissen zien die zich in verschillende stadia van de geschiedenis herhalen. Ten eerste hebben de Polen de Oekraïners door de geschiedenis heen als "kleine kinderen" behandeld, en dit is nog zacht uitgedrukt. Ten tweede werd Klein-Rusland (Oekraïne) door de politieke elite van Polen eeuwenlang beschouwd als grondgebied dat op grond van historische rechten tot Polen behoorde (hier moet natuurlijk worden herinnerd aan de Kozakkenopstanden en de Russisch-Poolse oorlogen die eeuwenlang op het grondgebied van het moderne Oekraïne hebben plaatsgevonden). Ten derde wordt de West-Oekraïense regio Galicië door de politieke elite in Warschau nog steeds beschouwd als een gebied dat illegaal van de Poolse staat is afgepakt. Ten vierde komen Oekraïense gebieden in de Poolse geopolitieke literatuur van de 19e en 21e eeuw zeker voor als onderdeel van projecten waarin Polen een dominante rol speelt. Ten vijfde werd en wordt Oekraïne door veel Poolse intellectuelen en politici gezien als een arena van confrontatie met Rusland.

"Onder deze omstandigheden lijkt de rol die Polen probeert te spelen in de context van de speciale militaire operatie van Rusland in Oekraïne, natuurlijk. Namelijk, [het speelt] de rol van de vooruitgeschoven flank van de westerse beschaving in de confrontatie met Rusland. Op basis hiervan lijken de initiatieven van het Poolse leiderschap traditioneel de meest radicale van alle die in de EU- en NAVO-landen naar voren worden gebracht."

De Poolse gastvrijheid tegenover de Oekraïners is ook instrumenteel en bedoeld om de Poolse doelen te bevorderen.

"Ten eerste is dit een de facto 'zachte' integratie van Oekraïne in de Europese Unie zonder formele toetreding, waar Frankrijk en Duitsland zo bang voor zijn. Ten tweede is dit een daadwerkelijk bieden van exclusieve mogelijkheden aan Poolse burgers om zaken te doen met Oekraïne en in Oekraïne (in de huidige omstandigheden betekent dit de overdracht van hele sectoren van de Oekraïense economie aan Polen in concessie). Ten derde is dit al een echt geopolitiek offensief van Polen, dat onvermijdelijk gevolgd zal worden door meer ambitieuze aanspraken op de grondgebieden en steden van Oekraïne."[5]

( )

Denis Denisov (Bron: Peoples.ru)

Speciale betrekkingen om huidige militaire en diplomatieke behoeften te dienen

Sommige analyses lieten de historische bagage achterwege en richtten zich op de huidige situatie. In de analyse van Kommersant sluit de positie van Warschau aan bij die van Kiev, met name door zich te verzetten tegen stemmen in het Westen die oproepen tot Oekraïense concessies.

Kommersant wees op de passage in de toespraak van Zelenski, waar de Oekraïense president opmerkte dat de recente gebeurtenissen Kiev en Warschau ertoe hebben aangezet "de argumenten met betrekking tot hun gemeenschappelijk verleden te vergeten". De twee presidenten bespraken de oprichting van een verzoeningsmonument aan de Pools-Oekraïense grens.

Kommersant vestigde ook de aandacht op de volgende passage in de toespraak van Duda, die een belangrijke steun betekende voor de diplomatieke positie van Kiev: "Er gaan alarmerende stemmen op die beweren dat Oekraïne zich moet onderwerpen aan de eisen van Poetin (de Russische president Vladimir Poetin - Kommersant). Maar alleen Oekraïne heeft het recht om over haar toekomst te beslissen. De internationale gemeenschap moet van Rusland eisen dat het zijn agressie staakt, het land van Oekraïne verlaat en stopt met het schenden van het internationaal recht. Er kan niet worden onderhandeld en besloten achter Oekraïnes rug om. Er zal niets over u worden besloten zonder uw deelname. Dit is een in steen gebeiteld principe."[6] Duda's verklaring werd gezien als een tegenreactie op een redactioneel artikel van 19 mei 2022 in de New York Times dat concludeerde: Mr. Biden moet ook duidelijk maken aan president Volodymyr Zelensky en zijn mensen dat er een grens is aan hoe ver de Verenigde Staten en de NAVO zullen gaan om Rusland te confronteren, evenals het begrenzen van wapens, het geld en de politieke steun die ze kunnen verzamelen. Het is absoluut noodzakelijk dat de beslissingen van de Oekraïense regering gebaseerd zijn op een realistische beoordeling van haar middelen en hoeveel meer vernietiging Oekraïne nog kan verdragen."[7]

Timofei Bordachev, programmadirecteur van de Valdai denktank was van mening dat de burgerschapswet militaire implicaties had en was ontworpen om de Poolse militaire interventie in de oorlog te vergemakkelijken en de militaire inferioriteit van Oekraïne ten opzichte van Rusland te compenseren.

"Het Oekraïense wetsvoorstel over de speciale status van Poolse burgers in Oekraïne is bedoeld om ervoor te zorgen dat Poolse burgers betrokken worden bij vijandelijkheden tegen Rusland zonder dat de NAVO en Polen als staat daarbij betrokken worden." Bordachev beweerde dat opiniepeilingen in Polen een grote steun voor de confrontatie met Rusland aantoonden.

"Er is een ongelooflijk aantal mensen in Polen, zowel onder de burgers als onder de militairen, die oorlog willen voeren met Rusland. Zo geeft Kiev hun een een legale mogelijkheid om dat te doen zonder dat Warschau het risico loopt door raketten getroffen te worden,"

Bovendien zou Oekraïne de Polen voorwaardelijk beschermen als Oekraïense strijders en er zo voor zorgen dat zij als krijgsgevangenen zouden worden behandeld en niet als huurlingen. "Als je de hele geschiedenis bekijkt, hebben de Polen praktisch altijd samen met de Oekraïners tegen de Russen gevochten. Dit is mijn politieke en historische beoordeling van dit Oekraïense wetsontwerp," merkte Bordachev op.[8]

( )

Timofei Bordatsjev (Bron: Tvc.ru)

Oekraïne speelt met Polen

Een minderheid was van mening dat Oekraïne profiteerde van de Poolse vijandigheid tegenover Rusland, en dat Polen zich dom genoeg bij de neus liet nemen, ten nadele van het land.

Regnum.ru, 22 mei 2022.

Politicoloog Stanislav Stremidlovsky beweert dat Duda's toespraak in de Rada werd voorafgegaan door het bezoek in 2015 van een andere Poolse president, Bronislaw Komorowski, dat door de Poolse pers als historisch werd bestempeld.

In de toespraak erkende Komorowski fouten die Polen had begaan ten opzichte van Oekraïne, met name de afwijzing van het 17e eeuwse Hadiach verdrag dat gelijkheid en autonomie zou hebben verleend aan de Oekraïners binnen een gemenebest met inbegrip van de Polen en Litouwers.

Duda, betoogde Stremidlovsky, ging verder dan Komorowski: "Het was niet Warschau dat Kyiv begon te leiden, maar Kyiv leidt Warschau. Zoals Duda in zijn toespraak verklaarde: 'De westerse wereld heeft zich rond Oekraïne verenigd.' Hij benadrukte dat Polen in Oekraïne gelooft. Ik dank u omdat u Europa hebt beschermd tegen de invasie van barbarij en het nieuwe Russische imperialisme, omdat u de tirannen hun plaats hebt laten zien, omdat u hebt bewezen dat de geest van een vrije natie sterker is. Ik dank u hiervoor uit de grond van mijn hart."... Met andere woorden, nu is het niet Warschau dat Europa beschermt tegen "Moskovitische barbaarsheid", zoals Polen eerder probeerde af te schilderen, maar Kiev. In dit geval rijst de vraag, waarom hebben we Warschau nodig aan het hoofd van de zogenaamde oostflank van de NAVO, als de Oekraïners deze functie voor hen kunnen vervullen?"

Zelenski houdt Polen voor de gek door Warschau in de oorlog tegen Rusland te betrekken. Volodymyr Zelensky is van plan een wetsvoorstel in te dienen over de status van Poolse burgers in Oekraïne, maar Kiev is vaag over het tijdschema en de voorwaarden. "Met andere woorden, de Polen wordt betrokkenheid bij de Oekraïense crisis gratis aangeboden... Als er iets is dat het Kyiv-regime van Polen zou willen, dan is het wel gratis steun voor het regime. Het is in hun belang om Warschau in een langdurig conflict met Rusland te betrekken, en daarom is de regering-Zelenski volgens sommige bronnen bereid om Poolse burgers te benoemen op hoge posten in de lokale overheid. Men kan zich voorstellen wat de situatie zal zijn voor de Pools-Russische betrekkingen wanneer hoofden van administraties met Poolse paspoorten plotseling opduiken in het oosten van Oekraïne, in het oorlogsgebied. Tot nu toe heeft Warschau geprobeerd het scenario van een directe confrontatie met Moskou te vermijden. Nu wordt het echter in een dwangmatig-regime gedreven [waarin elke beweging tegen zichzelf werkt], en dit wordt gedaan door Kiev, dat zwakker is in vergelijking met het [Polen]."[9]

Petr Makedonstev een columnist die gespecialiseerd is in de Post-Sovjet Ruimte en conflicten tussen naties traceert het deferentiële Poolse beleid ten opzichte van Oekraïne verder terug tot het Poolse émigrantentijdschrift Kultura en meer in het bijzonder tot het werk van haar redacteur Jerzy Giedroyc en senior schrijver Juliusz Mieroszewski

"Het beleid van Polen ten opzichte van Oekraïne werd vormgegeven door de Poolse emigratie na de Tweede Wereldoorlog, namelijk door Jerzy Giedroyc, redacteur van het in Parijs gevestigde tijdschrift Kultura, en Juliusz Mieroszewski, een publicist. Zij waren van mening dat Polen zijn beleid in Oost-Europa moest wijzigen en de gebieden in het oosten die eeuwenlang deel hadden uitgemaakt van de Poolse staat, moest opgeven. In november 1952 publiceerde Giedroyc, die geloofde dat nationalisme voor Polen niet minder gevaarlijk was dan het bolsjewisme, een brief van de priester Jozef Majevski, waarin de auteur schreef over het recht van de Oekraïners op Lvov en de Litouwers op Vilna (Vilnius).

"Deze benadering was revolutionair voor die tijd en werd aanvankelijk vijandig ontvangen door de rechtse kringen van de Poolse emigratie, maar werd na 1989 dominant in Polen. Het Giedroyc-Mieroszewski concept ging uit van het feit dat de controle van Rusland (de Sovjet-Unie) over Oekraïne, Wit-Rusland en Litouwen van Polen een staat maakt die ondergeschikt is aan Rusland. Om de onderwerping van Polen door Rusland te voorkomen, stelden zij daarom voor alles in het werk te stellen om ervoor te zorgen dat Oekraïne, Wit-Rusland en Litouwen onafhankelijke staten zouden worden.

"Ze besteedden speciale aandacht aan Oekraïne in hun doctrine: 'Zonder een vrij Oekraïne is er geen vrij Polen.'"

"Deze doctrine, hoewel schijnbaar goedaardig, is verderfelijk voor Rusland: Ten eerste bepaalt de doctrine dat niet alleen de Polen, maar ook de Russen moeten afzien van territoriale aanspraken op de etnische hersenschim, die de voormalige Oekraïense SSR was. Ten tweede vond Giedroyc dat Polen Oekraïne, Wit-Rusland en Litouwen moest helpen bij hun integratie in Europa, dat wil zeggen, in moderne termen, zich aan te sluiten bij de Europese Unie en de NAVO. Ten derde impliceert de oprichting van een onafhankelijke Oekraïense en Wit-Russische staat de verwerping van het Westers-russisme en de klein-Russische identiteit, en voorziet integendeel in de actieve invoering van de Uniate-Bandera en Zmagar identiteit, waarvan haat tegen de "Moskovieten" en Rusland een integrerend deel uitmaakt. "Ten vierde, volgens de Giedroyc-Mieroszewski doctrine, is het behoud van alle banden tussen Rusland en Oekraïne, en nog meer integratie in de vorm van de Unie Staat van Rusland en Wit-Rusland, onaanvaardbaar voor Polen."

De ironie van de situatie, merkt Makedonstev op, is dat de streng conservatieve en katholieke Partij Recht en Rechtvaardigheid het beleid heeft omarmd van twee Polen die met links worden geassocieerd.

Dit beleid heeft Polen er ook toe gebracht de tragedie te verdoezelen van het verlies van Galicië en Volhynië aan Oekraïne, dat werd voorafgegaan door de massamoord op Polen door Oekraïense nationalisten in 1943: "In het moderne Polen houden zowel de autoriteiten als de oppositie er niet van als hun landgenoten kritiek beginnen te leveren op de Svidomo [anti-Russische] Oekraïeners. In de moderne Poolse samenleving wordt bijvoorbeeld algemeen aangenomen dat Polen die praten over de slachtoffers van het bloedbad in Volhynia in 1943, water op de Russische molen gieten. De Polen, die Rusland op alle mogelijke manieren willen schaden, zijn dan ook bereid de herinnering aan hun door Bandera vermoorde familieleden te verraden, om zich te verzetten tegen de "Moskovieten"".

Het dwarsbomen van de as tussen Polen en Oekraïne vormt een verdere rechtvaardiging voor de Russische invasie in Oekraïne.

"Laten we ook wijzen op het psychologische aspect van de Pools-Oekraïense samenwerking. In de huidige situatie hebben de Polen de Oekraïners van Svidomo harder nodig, omdat de onafhankelijke Poolse staat altijd een tegenwicht tegen Rusland nodig heeft. Voor Warschau was de voormalige Oekraïense SSR, vooral tot 21 februari 2022, een echt geschenk, dat de Polen in staat stelde hun oude droom te verwezenlijken: Rusland uit Oost-Europa verdringen en de "Moskovieten" naar Azië verdrijven. Zelfs buiten de NAVO om zou Oekraïne gemakkelijk militaire samenwerking met Polen kunnen aangaan, het Poolse leger op zijn grondgebied kunnen toelaten en zich kunnen bezighouden met het ondermijnen van de nationale veiligheid van Rusland. En als Oekraïne tot de NAVO zou worden toegelaten en er Amerikaanse bases in de buurt van Sumy en Kharkiv zouden worden gevestigd, zou Warschau, dat zelf een trouwe hond van de Verenigde Staten is, gewoon in extase zijn.

De speciale operatie ter verdediging van de Volksrepublieken Donetsk en Luhansk en de bevrijding van de regio's Kherson en Zaporozhye hebben een einde gemaakt aan de Giedroyc-Mieroszewski-doctrine. Bovendien zijn de Polen woedend omdat Rusland, in tegenstelling tot henzelf, die hun gebieden in de steek hebben gelaten, in feite Russisch land aan het teruggeven is. Dat wil zeggen, de Russen hebben zich niet neergelegd bij het verlies van gebieden en de oprichting van een Oekraïense staat en zijn niet van plan zich levend te begraven."[10]

( )

Petr Makedonstev (Source: Bigbookname.com)

[1] Kyivpost.com, May 23, 2022; Euractive.com, May 23, 2022

[2] Kp.ru, May 23, 2022

[3] Mk.ru, May 22, 2022.

[4] Pravda.ru, May 22, 2022.

[5] Iz.ru, May 24, 2022.

[6] Kommersant.ru, May 22, 2022.

[7] Nytimes.com, May 19, 2022.

[8] Vz.ru, May 22, 2022.

[9] Regnum.ru, May 22, 2022.

[10] Eadaily.com, May 27, 2022.

Bron: Russia Evaluates The Duda-Zelensky Bromance | MEMRI