www.wimjongman.nl

(homepagina)


Een joodse meerderheid is onvoldoende om Israël te beschermen

De huidige regering heeft een post-zionistische ethos en regeringsagenda aangenomen. We moeten de Joodse consensus rond het zionisme herstellen in onze scholen, media en politiek.

Door Caroline B. Glick - 14 januari 2022

( )

Jonge Israëli's gehuld in de nationale vlag kijken naar de Independence Day flyover in het Sacher Park in Jeruzalem op 15 april 2021 | File photo: Oren Ben Hakoon

Nadat hun claim het vredeskamp te zijn in een miljoen stukjes uiteen plofte vanwege de honderd zelfmoordaanslagen, vond Israëls Links zichzelf opnieuw uit als het zionistische kamp. Maar hun plan om Judea en Samaria op te geven en Jeruzalem te verdelen bleef ongewijzigd. Het werd heruitgevonden, niet als een plan voor vrede, maar als een middel om Israëls Joodse identiteit te beschermen tegen de dodelijke dreiging van de Palestijnse gevoelens.

Binnen een jaar of twee, of een decennium of twee, zo waarschuwde links, als Israël zijn controle over een strategische diepte, verenigde hoofdstad en historische kernland zou behouden, zouden de Joden hun numerieke meerderheid ten opzichte van de Arabieren verliezen. En op dat moment zou Israël voor de keuze staan een niet-joodse staat of een niet-democratische staat te worden. Volgens deze redenering is iedereen die oproept om de Israëlische wet toe te passen op Judea en Samaria of delen daarvan, en Jeruzalem als een ongedeelde stad te handhaven, een antizionist, een fascist, of allebei.

Gelukkig bleek de demografische tijdbom evenzeer een blindganger te zijn als het vredesproces een bom was. Zoals de eind 2021 door het Centraal Bureau voor de Statistiek gepubliceerde bevolkingsgegevens aantonen, dat de Joodse meerderheid van Israël massaal is en die groeit nog steeds.

Er wonen 6,98 miljoen Joden in Israël. Zij maken 73,9% uit van de burgers van Israël. Met de niet-joden die sociologisch gezien op één lijn liggen met de joodse meerderheid (Russische immigranten die volgens de joodse wet geen joden zijn en andere minderheidsgroepen), is 80% van de Israëlische burgers joods.

Joodse Israëlische vrouwen krijgen gemiddeld meer kinderen dan islamitische Israëlische vrouwen en islamitische Palestijnse vrouwen in Judea en Samaria. Het aantal Aliyah naar Israël blijft hoog en overtreft ruimschoots het emigratiecijfer. Deze gegevens wijzen erop dat de Joodse meerderheid in Israël niet alleen stabiel is, maar zelfs groeit. Zoals demograaf en voormalig ambassadeur Yoram Ettinger heeft aangetoond door herhaalde analyses van Palestijnse geboorte-, sterfte- en emigratiegegevens in het afgelopen decennium, zou, indien de Palestijnse Arabieren in Judea en Samaria zouden worden opgenomen in Israëls bevolkingsaantal, de Joodse meerderheid zeker kleiner worden, maar niet in gevaar komen. In dat scenario zouden de Joden 63% van de Israëlische bevolking uitmaken. Dus in plaats van een bedreiging te zijn voor Israëls Joodse identiteit, is demografie een waarborg voor Israëls Joodse karakter.

Helaas is demografie niet de enige variabele die bepaalt of Israël al dan niet een Joodse staat zal blijven. Het blijkt dat Arabieren de Joden niet in aantal hoeven te overtreffen om de Zionistische droom te vernietigen. Ze hoeven alleen maar een minderheid van Israëlische Joden te vinden om met hen samen te werken. Uitgerust met een voldoende aantal Joden aan hun zijde, kan Israëls Arabische minderheid, die slechts 20% van de bevolking uitmaakt, effectief een einde maken aan het bestaan van de natiestaat van het Joodse volk.

En dit brengt ons bij de laatste verschuiving van links. De mislukking van Oslo en de mislukking van de terugtrekking uit Gaza, die werd gerechtvaardigd met demografische demagogie, heeft de Israëlische linkse partijen aan de beademing gelegd. In 2014 identificeerde slechts 12% van de Israëliërs zichzelf als links. In 2018 was dat nog maar 8% van de Israëli's.

Wanhopend om ooit een electorale meerderheid te winnen, begonnen Israëls ideologische linkerzijde vanaf het begin van de jaren 2000 het zionisme te verlaten en zich aan te sluiten bij de Israëlische Arabieren, het internationale links en de EU als centrale spelers in hun politieke oorlog tegen Israël en het recht om te bestaan. Linkse professoren sloten zich aan bij de campagnes om hun universiteiten te boycotten. Linkse advocaten leidden de juridische en propaganda-oorlogen die werden gefinancierd door Europese regeringen en anti-Israël stichtingen in Amerika. Hand in hand werkend met post-zionistische rechters van het Hooggerechtshof en advocaten van de regering, beperkten deze activisten de mogelijkheden van Israël om haar wetten te handhaven onder de Arabische burgers en om succesvolle antiterreurcampagnes uit te voeren tegen het terreurregime van Hamas in Gaza.

Israëlische linkse activisten leidden door het buitenland gefinancierde gevechten om Israël te verhinderen de immigratiewetten tegen illegale vreemdelingen uit Afrika te handhaven.

Zij voerden juridische en politieke gevechten tegen de Joodse openbare observantie. Hun strijd tegen het verbod op de verkoop van hametz [zuurdesem] tijdens Pesach; voor het niet-orthodoxe gebed bij de Westelijke Muur; en hun campagnes om aparte openbare evenementen voor mannen en vrouwen in religieuze gemeenschappen te verbieden zijn slechts een paar voorbeelden van de over de hele linie gevoerde oorlog van post-zionistisch links tegen het Joodse karakter van de Staat Israël.

De linkse politieke partijen, schijnbaar gedoemd tot de achterbank van de oppositie, pasten zich ook aan aan de nieuwe realiteit door het zionisme op te geven. De leiders van de extreem-linkse Meretz-partij realiseerden zich dat hun Joodse kiezerslijsten waarschijnlijk niet zouden worden uitgebreid en dat zij, als zij in de Knesset wilden blijven, zij hun kiezerswerving moesten richten op Arabische Israëli's. De Labor partij volgde dit voorbeeld met vallen en opstaan.

Om juist te zijn, het waren niet de linkse partijen die als enige Joodse partijen de Arabische stemmen het hof maakten. Likoed-leider Benjamin Netanyahu en Shas-leider Arye Deri waren ook al lange tijd ijverig in hun toenadering tot de Arabische Israëli's. Maar er was een duidelijk verschil tussen de Arabische campagnes van Likud en Shas, en de inspanningen van Labor en Meretz. Likud en Shas hebben getracht Arabieren in de Joodse gemeenschap op te nemen door hun economische en gemeentelijke belangen te behartigen. Op die manier hebben Likud en Shas de steun gezocht van Arabieren die zich in de Joodse Israëlische hoofdstroom willen integreren.

Meretz en Labor daarentegen probeerden de Arabische kiezers het hof te maken door de antizionistische standpunten van de antizionistische Arabische partijen over te nemen. Zo kwam het dat Meretz het zionisme uit haar partijprogramma schrapte. Het nam de slogan aan, "Trots zijn op ons land." De slogan, ontleend aan Israëls nationale volkslied, "Hatikvah", bevat een duidelijke omissie. De regel in "Hatikvah" is "een trotse natie te zijn in ons land."

Wat Labor betreft, werd de zionistische vlag van David Ben-Gurion, Golda Meir en Yitzhak Rabin vervangen door de vlag van het radicale feminisme. Labor hoofd Meirav Michaeli's platform wist het Zionisme niet uit. Het definieert het zionisme eenvoudigweg als het zich terugtrekken uit Judea en Samaria en het verdelen van Jeruzalem (om de Joodse meerderheid te behouden, natuurlijk). Maar de echte nadruk van Michaeli ligt op radicaal feminisme. Michaeli's besluit om de Arabische nationaliste Ibtisam Mara'ana in haar Knesset-lijst op te nemen, was een hoofdbestanddeel van haar nieuwe Labor-partij. Mara'ana heeft een lange staat van dienst als het gaat om het vergelijken van de oprichting van Israël (de "Nakba") met de Holocaust. Maar aan de andere kant heeft zij Michaeli's vervelende pogingen om de Hebreeuwse taal te vervrouwelijken omarmd door vrouwelijke vormen van zelfstandige naamwoorden en werkwoorden te gebruiken in plaats van mannelijke, waarbij zij de basisregels van de grammatica tart in dienst van een of andere ongeletterde feministische agenda.

Dit brengt ons bij het meer gematigde links. De verschuiving naar het post-zionisme is geleidelijker verlopen en veel minder bekend gemaakt. In 2011 was gematigd links nog zeer toegewijd aan het zionisme. Dat jaar diende Kadima-wetgever Knessetlid Avi Dichter, in reactie op de radicalisering van extreem-links, met inbegrip van de juridische broederschap, een wetsvoorstel in voor een basiswet - Israël: De Natiestaat van het Joodse Volk. Destijds steunde Dichter's baas, Kadima-leider Tzipi Livni, Dichter's inspanningen om via primaire wetgeving het Joodse karakter van Israël te waarborgen.

Dichter diende het wetsvoorstel in 2017 opnieuw in als Likud MK. Tegen die tijd, als mede-hoofd van de Labor-partij, was Livni een van de meest fervente tegenstanders van het wetsvoorstel.

De erosie van het zionistische engagement van gematigd links kwam in een stroomversnelling tijdens de verkiezingsdraaikolk van 2019-2021, toen Israël snel na elkaar vier onbesliste verkiezingen hield. Bij het begin van het proces bevond de nieuwe centrum-linkse partij Blauw en Wit, geleid door drie voormalige IDF-chefs van de generale staf - Benny Gantz, Gaby Ashkenazi, en Moshe Ya'alon - en Yesh Atid-leider Yair Lapid, zich stevig in het zionistische kamp. De vier leiders waren alle tegen de vorming van een regering die afhankelijk was van de steun van de virulent antizionistische en grotendeels pro-terroristische Gezamenlijke Arabische Lijst. Die consensus begon af te brokkelen na de tweede verkiezingen. Lapid en zijn Yesh Atid-partij waren de eersten die de vorming van een regering steunden met Arabische wetgevers die Israëls ontbinding als Joodse staat nastreven. Na de derde verkiezing stemden Gantz, Ya'alon en Ashkenazi daarmee in. Maar links alleen was niet groot genoeg om een meerderheid van 61 zetels te vormen, zelfs niet met de Arabieren.

Het vooruitzicht dat een Arabische minderheidsfractie de controle over de Knesset en de regering zou krijgen, werd een serieuze mogelijkheid na de vierde verkiezingen van afgelopen maart. Het was toen dat de rechtse, anti-Netanyahu carrièremakende partijen - Gideon Sa'ar's New Hope en Naftali Bennett en Ayelet Shaked's Yamina - besloten dat zij in ruil voor leidinggevende posities een coalitieregering zouden vormen die afhankelijk zou zijn van Ra'am, die afkomstig is van de Moslim Broederschap-gebonden Islamitische Beweging.

Aanvankelijk was het niet duidelijk wie wie inslikte. Ra'am-voorzitter Mansour Abbas is een expert geworden in het doen van loze uitspraken (zijn laatste betrof het onbetwiste feit dat "Israël een Joodse staat is"), die de Israëli's als muziek in de oren klinken, terwijl hij tegelijkertijd zijn islamistische, uitgesproken anti-Joodse agenda bevordert. In het begin werd gehoopt dat de bereidheid van Abbas om deel te nemen aan een regeringscoalitie voortkwam uit het opgeven van zijn antizionisme ten gunste van een integratie-impuls. Misschien zou dat het geval zijn geweest als hij was toegetreden tot een door Netanyahu geleide, volledig rechtse coalitie. Maar vanaf de eerste dagen van de huidige, door opportunistisch rechts geleide en door links gedomineerde regering werd het duidelijk dat het Abbas was die de linkse en opportunistische rechtse partijen had opgeslokt. Zij hebben zich naar hem gericht, niet andersom.

De regering slaagde er niet in de gewijzigde wet op het staatsburgerschap aan te nemen die massale Arabische immigratie tegenhoudt; de goedkeuring van de zogenaamde "elektriciteitswet", die in feite duizenden illegale bedoeïenenhuizen en -steden legaliseerde die zijn gebouwd op gestolen staatsgrond in de Negev; de afgelasting door de regering, woensdag, van het planten van bomen in de Negev in het licht van door Ra'am gesteunde Arabisch-nationalistische rellen; de herhaalde afwijzing door de regering van wetsvoorstellen die de levering van elektriciteit aan nieuwe Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria verplicht stellen - dit zijn slechts enkele van de regeringsacties die getuigen van het feit dat de huidige regering het zionisme als haar regeringsreden heeft opgegeven en vervangen door een post-zionistisch ethos en regeringsagenda.

De les van dit alles is duidelijk. Het hebben van een Joodse meerderheid is geen garantie dat Israël een Joodse staat zal blijven. We moeten de Joodse consensus rond het zionisme herstellen in onze scholen, media en politiek. Post-zionistische politici moeten ontmaskerd worden. En opportunisten die hun ambities voorrang geven boven het veiligstellen van de Joodse staat moeten worden afgezet en vervangen door mannen en vrouwen die toegewijd zijn aan de zionistische visie van het Joodse volk sinds mensenheugenis.

Bron: A Jewish majority is insufficient to protect Israel - www.israelhayom.com