www.wimjongman.nl

(homepagina)


Amerikaans antisemitisme, Israëlische verlamming

Alle tekenen wijzen erop dat de nieuwe regering Lapid-Bennett constitutioneel niet in staat is het probleem van Jodenhaat in Amerika het hoofd te bieden.

27 juni 2021 - door Caroline Glick

()

Er lijkt geen dag voorbij te gaan zonder weer een bericht over de zoveelste schandalige aanval van linkse mensen tegen Joden in Amerika.

Vorige week werd een foodtruck geweerd van deelname aan een etnisch straatvoedselfestival in Philadelphia omdat Israëlisch straatvoedsel wordt verkocht en het eigendom is van een Israëlische jood.

De lesbische parade in Chicago publiceerde een advertentie van het evenement waarop een vrouw te zien was die op een auto stond en de Amerikaanse en Israëlische vlaggen verbrandde.

Normaal gesproken zou de regering van Israël iets zinnigs te zeggen of te doen hebben over deze verwoestende ontwikkelingen. Maar tragisch genoeg wijzen alle tekenen erop dat de nieuwe regering Lapid-Bennett constitutioneel niet in staat is om het probleem van Jodenhaat in Amerika aan te pakken.

Op het eerste gezicht zou het tegendeel het geval moeten zijn. Minister van Buitenlandse Zaken Yair Lapid heeft de praktische controle over alle aspecten van de regering door zijn leiderschap van het linkse blok dat 75 procent van de coalitie uitmaakt. En Lapid zou een natuurlijke partner voor het Amerikaanse Jodendom moeten zijn. Zoals de meeste Amerikaanse Joden heeft Lapid zich lange tijd vereenzelvigd met de Democraten en met de liberale stromingen binnen het Jodendom. Op zijn eerste dag in zijn ambt zei Lapid dat het herstellen van de banden van Israël met de Democraten en de Amerikaanse Joden zijn belangrijkste doelstellingen waren. Met deze prioriteiten zou Lapid goed gepositioneerd moeten zijn voor de strijd.

Maar er zijn twee onneembare obstakels die hem zullen verhinderen iets nuttigs te bereiken. De eerste is de Democratische Partij, en de tweede is Lapids coalitie zelf.

De manier om het probleem van de Democratische Partij te begrijpen is te kijken naar de organisatie die twee jaar geleden werd opgericht om de opkomst van de Rood-Groene alliantie van progressieven binnen de partij een halt toe te roepen. Die organisatie, de Democratische Meerderheid voor Israël, werd opgericht door Lapids opiniepeiler en politieke goeroe Mark Melman. Melman richtte de DMFI op in reactie op de verkiezing van de zogenaamde "ploeg" van harde linksen in het Congres in 2018 en in het gezicht van de opkomst van Sen. Bernie Sanders als koploper in de Democratische presidentiële voorverkiezingen in de aanloop naar de verkiezingen van 2020. De eerste politieke inspanning van de DMFI was een advertentiecampagne tegen Sanders tijdens de presidentiële partijvergaderingen in Iowa.

Gezien zijn intieme banden met Melman is het niet verrassend dat Lapids eerste ontmoeting met Amerikaanse Joden als minister van Buitenlandse Zaken een videoconferentie met de DMFI op maandag was. En op het eerste gezicht, gezien zijn doelstellingen, was Lapids keuze redelijk.

Het probleem is dat de DMFI niet in staat is om iets te leveren.

Melman beweert terecht dat de meerderheid van de Democraten Israël nog steeds steunt. Helaas is een minderheid van Israëlhaters - en nauwelijks verhulde Jodenhaters - de dominante kracht in de partij, en de meerderheid die zich tegen hen verzet is niet bereid om hen op een significante manier te confronteren. Melman en de DMFI, van hun kant, zijn weliswaar bereid om een beetje te vechten, maar ook niet bereid om de handschoenen uit te trekken in hun pogingen om de anti-Israël (en in toenemende mate anti-Joodse) krachten in hun partij in toom te houden.

Deze sombere stand van zaken werd eerder deze maand nog eens onderstreept toen afgevaardigde Ilhan Omar Israël en de Verenigde Staten vergeleek met Hamas en de Taliban. Ondanks de ophef die haar schandalige uitspraak veroorzaakte, weigerde de Huis-voorzitter Nancy Pelosi om Omar te veroordelen of af te keuren. In plaats daarvan prees Pelosi Omar voor het verduidelijken - niet verontschuldigen - van haar uitspraken.

De storm van protest tegen Omars obscene opmerkingen omvatte een veroordelingsbrief die door twaalf Joodse Democratische wetgevers was ondertekend. In plaats van de kant van hun Joodse collega's te kiezen, vielen Omar's aanhangers en mede-Israël haters, onder leiding van Alexandria Ocasio Cortez, de Joodse wetgevers en hun aanhangers aan als racisten voor het bekritiseren van Omar, een "moslimvrouw van kleur."

En grote baas Pelosi koos de kant van Omar en haar kameraden in de Rood-Groene alliantie tegen de Joden.

Politico vatte de reacties op de laatste verontwaardiging over Omar als volgt samen: "De Democraten laten zien dat ze zich steeds gemakkelijker achter haar kunnen scharen, vooral nu ze de Israëlische regering op een manier aanpakt die indruist tegen lang gevestigde bipartisanistische tradities in Washington. Die vriendelijkere houding tegenover Omar geeft aan dat de verschuiving van haar partij over de rol van Amerika in het Midden-Oosten meer was dan slechts een kortstondig gevolg van het recente 11-daagse conflict tussen Israël en Palestijnse militanten in Gaza."

Met andere woorden, Melman heeft gelijk dat de opkomst van de Rood-Groene alliantie in de Democratische Partij het probleem is. Maar hij heeft niet de macht - of eerlijk gezegd de middelen - om ze te verslaan. Lapid heeft gelijk dat het belangrijk is voor Israël om goede banden te hebben met de Democraten en de Amerikaanse Joden. Maar Israël heeft niet de mogelijkheid om de politieke realiteit te veranderen.

Lapids strategie voor het veiligstellen en versterken van de banden tussen Israël en de VS kan niet werken, omdat het uitgaat van een valse veronderstelling - dat de problemen met de Democraten te danken zijn aan de identificatie van voormalig premier Benjamin Netanyahu met de Republikeinen. Netanyahu werd als "republikein" bestempeld omdat de Democraten een rechtvaardiging wilden voor hun onwil om zich te verzetten tegen mensen als Omar en Ocasio Cortez - en Barack Obama voor hen.

Nu Netanyahu niet meer in functie is en de "Democraat" Lapid de leiding heeft, zijn de Democraten nog steeds niet bereid tegen hen op te staan. En zo, zoals Politico opmerkte, blijft hun macht groeien.

Netanyahu ontdekte dat de beste manier om de steun van de VS voor Israël veilig te stellen en uit te breiden, was om samen te werken met mensen die daadwerkelijk in staat zijn om het doel te bereiken. De man die op dit gebied het meest heeft gedaan is dominee John Hagee. Hagee stichtte en leidt Christians United For Israel, de grootste en politiek machtigste pro-Israël organisatie in de Verenigde Staten. Maar in dezelfde toespraak waarin Lapid het herstellen van de banden met de Democraten en het Amerikaans liberaal Joods establishment tot zijn topdoelen in zijn ambt maakte, maakte hij ook van het benaderen van evangelischen een tweederangs prioriteit. In zijn woorden: "Het feit dat we worden gesteund door evangelische groeperingen en anderen in de VS is belangrijk en hartverwarmend. Maar wereldjoden zijn meer dan onze bondgenoten. Zij zijn onze familie."

En dit brengt ons bij het tweede obstakel, dat de regering Lapid-Bennett zal blokkeren om effectief op te treden tegen het groeiende antisemitisme in de Verenigde Staten dat uitgaat van de rood-groene alliantie. Terwijl 12 Joodse Democratische wetgevers bereid waren een brief te ondertekenen waarin Omar werd veroordeeld, steunden andere Joodse Democratische wetgevers Omar tegen hun Joodse collega's. Net zoals de voormalige leider van de Britse Labourpartij Jeremy Corbyn Joodse groepen had die zich toelegden op het fungeren als vijgenblad om zijn antisemitisme te bedekken, zo fungeren progressieve Joodse groepen en leiders als vijgenblad voor Omar, Sanders en hun kameraden.

Sommige, zoals Bending the Arc en IfNotNow, doen dat door zich bij hen aan te sluiten in hun delegitimisering van Israëls bestaansrecht. Anderen, zoals Anti-Defamation League leider Jonathan Greenblatt, doen dat door te weigeren hen bij naam te noemen voor hun antisemitisme en door veel moeite te doen om de breedte en diepte en het gevaar van het linkse antisemitisme en zijn directe relatie tot de demonisering van Israël te onderbelichten en te verbergen.

De regering Lapid-Bennett heeft een nipte meerderheid in de Knesset van slechts 61 van de 120 zetels. Als een van de coalitieleden het schip verlaat, valt de regering. Als gevolg daarvan oefent de antizionistische, islamitische Ra'am-partij een effectief vetorecht uit over alle regeringsactiviteiten. Evenzo kan de post-zionistische Meretz-partij, die geen voorstander is van het behoud van Israëls Joodse identiteit, elke inspanning ondermijnen die Lapid zich getroost om het linkse antisemitisme in de Verenigde Staten te bestrijden.

Op dinsdag was Meretz Knesset lid Mossi Raz co-sponsor van een conferentie in de Knesset met Joint Arab List MK Aida Touma-Sliman. De conferentie had als titel: "Tussen bezetting en apartheid".

Onder de scherpe veroordelingen die Knessetleden van verschillende partijen uitspraken tegen de conferentie, merkte een van hen op dat het houden van een dergelijke conferentie in de Knesset hulp en troost biedt aan de antisemitische BDS-operatives in de Verenigde Staten die werken aan het tot zwijgen brengen van Joods-Amerikaanse Israël-supporters op universiteitscampussen en in het hele openbare leven.

De beschuldiging dat Israël een apartheidsstaat is, is een opzettelijke zware antisemitische laster. Het doel ervan is de morele rechtvaardiging voor Joodse zelfbeschikking te ontkennen door het concept van het Joodse natie-zijn zelf te bestempelen als een vorm van racistische onderdrukking en Joden als racistische onderdrukkers. Het werd uitgevonden door de Sovjets en deed voor het eerst zijn intrede op een conferentie van de Verenigde Naties in 1965.

Het hoogtepunt van de bewering in haar eerste versie kwam in 1975 met de goedkeuring van Resolutie 3379 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, waarin zionisme als een vorm van racisme werd gedefinieerd. De toenmalige Amerikaanse ambassadeur Daniel Moynihan, een voormalig senator van de Democraten, hield een buitengewone toespraak waarin hij de resolutie aanviel en zo de weg bereidde voor de verwerping door beide partijen en de uiteindelijke afschaffing 15 jaar later door toedoen van de regering Bush. De Israëlische VN-ambassadeur Chaim Herzog verscheurde de resolutie in een dramatische toespraak die in het pantheon van grote momenten in de Israëlische diplomatieke geschiedenis terechtkwam.

Negen jaar lang verdween het concept van zionisme als racisme in de vuilnisbak van de geschiedenis. In 2000 werd het door leden van de Rood-Groene Alliantie weer opgegraven. Sindsdien heeft het een langzame maar gestage comeback gemaakt, en vandaag is het veel krachtiger dan het in 1975 was.

Tijdens de oorlog van vorige maand namen Democratische wetgevers plaats op het podium van het Huis en stelden één voor één Israël aan de kaak als een apartheidsstaat. En geen enkele Joodse wetgever durfde het aan om een van de lasteraars bij naam te veroordelen. Pelosi deed dat zeker niet.

En vorige week was een lid van de Lapid-Bennett coalitie medesponsor van een conferentie in de Knesset die de antisemitische laster ondersteunde. Lapid (en natuurlijk premier Naftali Bennett) staat volledig machteloos tegenover deze belediging van het land en het Joodse volk. Zoals het geval is met Ra'am, als een van beiden actie onderneemt tegen Raz zal hun regering vallen.

Veel Joodse Amerikanen melden dat ze in een staat van shell shock leven. Gedurende de vier jaar van Donald Trumps presidentschap, hebben hun organisatorische en intellectuele leiders hen gevoed met een gestaag dieet van Trump-haat. Hun werd verteld dat al het antisemitisme afkomstig was van de aanhangers van Trump en dat Trump - de grootste vriend die Israël ooit in het Witte Huis heeft gehad, en de grootvader van Joodse kleinkinderen - een Jodenhater was.

Hoewel de overgrote meerderheid van de antisemitische activiteiten op campussen van links kwam en een groot deel van het antisemitische geweld werd gepleegd door zwarte en Arabische Amerikanen, vertelden de Joodse leiders de Amerikaanse Joden dat het gevaar van politiek rechts kwam en zou verdwijnen zodra de Democraten weer aan de macht zouden zijn.

En nu, Trump is weg, de "goeden" zijn weer aan de macht - en de goeden steunen antisemieten in het Congres en doen niets tegen de antisemieten die op straat Joden aanvallen, omdat die antisemieten Democraten zijn.

En nu, in plaats van deze Joden bij te staan, is Israël onder de democratisch gezinde regering Lapid-Bennett net zo onbekwaam om te helpen als Melman dat is. Maar Melman heeft tenminste J-Street of Jewish Voice for Peace niet nodig om hem te steunen. Lapid en Bennett kunnen niet regeren zonder Mossi Raz.

Caroline Glick is een prijswinnende columnist en auteur van "De Israëlische Oplossing: A One-State Plan for Peace in the Middle East."

Bron: American anti-Semitism, Israeli paralysis