www.wimjongman.nl

(homepagina)


Hypocriete Israëlische coalitiepolitiek wordt smerig

In de strijd om politieke overleving is alles toegestaan. Terwijl de dreiging voor Jeruzalem onaangetast voortgaat, geeft de regering toestemming voor financiering van Hamas, terwijl Netanyahu gewelddadigheid bij de Westelijke Muur aanmoedigt.

5 november 2021 - door Jonathan S. Tobin

()

Voor sommige waarnemers van het Israëlische politieke toneel is er maar één ding dat telt. Voor de regering-Biden is de cruciale vraag of de uitkomst van het gemanoeuvreer in Jeruzalem tussen de verschillende politieke partijen zal resulteren in een situatie die hen in staat zal stellen het proces te beginnen van het ongedaan maken van de erkenning door voormalig president Donald Trump van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël.

Als Biden zich tot nu toe heeft ingehouden over zijn consulaatplannen, is dat te wijten aan de bezorgdheid van zijn team voor buitenlands beleid dat het ter sprake brengen van de kwestie op een ongelegen moment de stabiliteit van Israëls meerpartijencoalitieregering in gevaar zou brengen. De regering wil niets doen dat de voormalige Israëlische premier Benjamin Netanyahu weer aan de macht zou kunnen brengen. Daarom heeft de regering gewacht op de goedkeuring van een begroting door de coalitie - iets wat de Knesset de afgelopen jaren niet heeft gedaan, omdat zij verlamd was door de electorale impasse tussen Netanyahu en zijn tegenstanders - voordat de heropening zou plaatsvinden.

Zo'n stap plaatst de huidige regering onder leiding van premier Naftali Bennett en zijn partner, minister van Buitenlandse Zaken Yair Lapid, in een lastig parket. Als zij de Amerikanen op dit punt niet bestrijden, verraden zij hun beloften om Jeruzalem te verdedigen. Maar een harde opstelling zou kunnen betekenen dat de regering, die meer linkse dan rechtse steun heeft, zou vallen.

En dat is iets wat zij waarschijnlijk niet zullen laten gebeuren, zelfs als dat betekent dat zij deze belediging van Biden moeten slikken. Als er iets is dat het Knesset-debat over de begroting illustreert, dan is het dat politiek overleven en niet het verdedigen van Jeruzalem het enige is dat telt voor degenen in de regering, inclusief Bennett. Tegelijkertijd is het even duidelijk dat Netanyahu en zijn bondgenoten even hypocriet zijn en dat het enige waar ze om geven is zijn terugkeer naar de macht, ongeacht de gevolgen.

Bennetts hypocrisie was volledig te zien in de begrotingsstrijd.

De sleutel tot het redden van de regering was meer financiering voor de Israëlisch-Arabische sector. De opname van een Arabische partij in de regeringscoalitie was een historische doorbraak die een positieve ontwikkeling voor Israël betekende. Het besluit van Mansour Abbas en zijn Ra'am-partij om deel te nemen aan het bestuur van het land, in tegenstelling tot andere Arabische partijen, die blijven doen alsof hun enige verplichting is om zich te blijven verzetten tegen het bestaan van Israël in plaats van hun kiezers te dienen, was goed voor Israël.

Maar de tegenprestatie die hij eiste voor het laten regeren van Bennett en Lapid was meer financiering voor Israëlische Arabieren. In principe was dat ook juist, omdat de Arabische sector over het algemeen te weinig geld krijgt en slecht wordt bediend door de regering - iets wat evenzeer de schuld is van corrupte en onverschillige Arabische politici als van de onverschilligheid van hun Joodse tegenhangers.

Onderdeel van het pakket dat Bennett werd gevraagd om te accepteren, met de items die Ra'am eiste en kreeg, was onderanderen de financiering voor een niet-gouvernementele organisatie die verbonden is aan de partij. In plaats van Arabisch-Israëlische wezen te helpen, zoals Ra'am beweerde, leidde de connectie tussen deze NGO en de terreurorganisatie Hamas, die de Gazastrook regeert, tot de redelijke verdenking dat het geld naar Hamas of naar een van zijn fronten zou worden gesluisd, wat tot verontwaardiging leidde bij zowel rechtse tegenstanders van de regering als de families van slachtoffers van terrorisme. Dit is niet verwonderlijk, aangezien de ideologie van Ra'am islamitisch is en nauw aansluit bij die van Hamas, ook al is deze duidelijk overgestapt van het afwijzende beleid van die groep naar het huidige, meer realistische beleid.

Als dit was gebeurd tijdens het bewind van een regering die niet door hem werd geleid, dan had Bennett - zelf een uitgesproken rechtse politicus - deel uitgemaakt van degenen die protesten hadden georganiseerd en hadden ze geëist dat de begroting zou worden gewijzigd om dit te voorkomen. In plaats daarvan haalden hij en de rest van zijn Yamina-partij, evenals die van de andere rechtse leden van de coalitie in de New Hope en Yisrael Beiteinu partijen, hun schouders op of deden alsof het niet waar was.

Maar elke sympathie voor de gerechtvaardigde verontwaardiging van rechts moet worden getemperd door te bedenken dat de enige reden waarom Bennett en Lapid konden wegkomen met het opnemen van een antizionistische en islamistische partij als Ra'am, is dat Netanyahu het zelf eerst probeerde. Hoewel hij er niet in slaagde de deal met Ra'am te sluiten om deze partij een door hem geleide nieuwe regering te laten steunen, hebben Netanyahu's onderhandelingen met Abbas Bennett in staat gesteld hetzelfde te doen. Bovendien weten we dat als Ra'am had besloten zich bij de Likud-leider aan te sluiten, de prijs voor zijn steun voor Netanyahu niet anders zou zijn geweest dan voor Bennett.

Maar dat was niet het enige voorbeeld van politieke hypocrisie en onverantwoordelijk gedrag in de week dat de Israëlische begroting werd aangenomen.

Hoewel de goedkeuring van de begroting een klap was voor Netanyahu's hoop om in ieder geval het komende jaar weer aan de macht te komen, lijkt hij er nog steeds op te vertrouwen dat hij Bennett en Lapid uiteindelijk op de een of andere manier van de troon zal stoten. Om dat te doen, moet hij zijn alliantie met de haredi-partijen Shas en Verenigd Torah Judaïsme bijeen zien te houden. Dat betekent door de knieën gaan voor de grillen van de haredim, of dat nu goed is voor Israël of niet.

Dat is wat Netanyahu ertoe bracht om op sociale media zijn steun te betuigen aan een oproep van de haredim tot een demonstratie bij de Westelijke Muur.

De aanleiding voor de oproep was het jaarlijkse Rosj Chodesj-gebed voor het begin van de nieuwe maand in de Hebreeuwse kalender door Vrouwen van de Muur, een niet-orthodoxe groep die al jaren egalitaire diensten houdt bij de vrouwenafdeling van de heilige plaats. De haredim, met inbegrip van degenen die door de staat zijn belast met het beheer van het Plein van de Westelijke Muur, zien hun aanwezigheid als een provocatie omdat de vrouwen, zoals gebruikelijk is in conservatieve en reformistische gemeenten, kipot, tallit en tefillin dragen. Maar de vrouwen en hun aanhangers houden vol dat de muur, of Kotel, geen orthodoxe synagoge is, maar een nationaal heiligdom dat toebehoort aan alle Joden, ongeacht hun denominatie of geloofsovertuiging.

Dat leidt al jaren tot een maandelijkse strijd bij de muur, waarbij vrouwen proberen te bidden terwijl hun steeds agressievere tegenstanders hen proberen weg te fluiten en uit te schelden, naast duwen en drukken. Hoewel de Israëlische rechtbanken de politie hebben bevolen de vrouwen te beschermen, houden die zich over het algemeen buiten de situatie, zodat de vrouwen en hun aanhangers er alleen voor staan.

Dit probleem had kunnen worden opgelost door het plan voor de Westelijke Muur dat in 2016 door het voormalige hoofd van het Joodse Agentschap Natan Sharansky naar voren werd gebracht en dat de krappe egalitaire gebedsruimte buiten het hoofdplein in het archeologische park bij Robinson's Arch zou hebben uitgebreid, dat zelf vaak wordt gesloten of overgenomen door orthodoxe aanbidders die op zoek zijn om de niet-orthodoxen uit te sluiten. Maar Netanyahu kwam terug op zijn belofte om het plan uit te voeren om zijn religieuze coalitiepartners een plezier te doen. Hoewel Bennett en Lapid hebben beloofd het project op te pakken, is het voor hen niet meer die prioriteit die het was voor Netanyahu.

Tijdens zijn periode als premier benadrukte Netanyahu vaak hoe belangrijk het is om alle stromingen van het jodendom met respect te behandelen en ervoor te zorgen dat de Kotel aan iedereen toebehoort, niet alleen aan de ultra-orthodoxen. Maar deze week ging Netanyahu verder dan alleen terugkomen op zijn woord over de muur. Hij retweette zelfs een oproep van Shas-leider en politieke bondgenoot Aryeh Deri aan leden van zijn partij om vrijdagochtend vroeg de dienst van Vrouwen van de Muur te verstoren.

Het is één ding dat de haredim beweren dat de Kotel en het plein moeten worden behandeld als een orthodoxe synagoge. Hun tactiek van gewelddadige intimidatie en pesterijen is echter zeer verkeerd en in strijd met de rechtsstaat. Dat Netanyahu dit soort misdadig gedrag goedkeurt is niet alleen hypocriet, het is ook onverantwoordelijk. Meer nog, als hij werkelijk van plan is om in de toekomst Israëls leider te worden, dan moet hij niet doen alsof hij de opvattingen en gevoeligheden van de overgrote meerderheid van de Amerikaanse Joden die zich met niet-Orthodoxe stromingen identificeren, afschrijft. Hen en de Israëli's die hun overtuigingen delen als misbaar behandelen is niet in het beste belang van Israël of het Joodse volk. Sterker nog, om hun steun voor de Joodse staat te krijgen - zoals Netanyahu beweerde dat een prioriteit was toen hij in functie was - moet hij elke connectie vermijden met het soort schandalig gedrag dat deel uitmaakt van de intimidatie door de orthodoxen van egalitaire gelovigen bij de Kotel.

Natuurlijk, net zoals het geval is met Bennett en de financiering van Hamas, is de coalitie-wiskunde tegenwoordig Netanyahu's enige prioriteit bij zijn pogingen om weer aan de macht te komen. Intussen krijgt de uitdaging die de regering-Biden aan de Israëlische regering biedt in kwesties als Iran en Jeruzalem weinig aandacht, terwijl hun onbetamelijke gevecht om de macht in de Knesset doorgaat.

Jonathan S. Tobin is hoofdredacteur van JNS-Jewish News Syndicate. Volg hem op Twitter op: @jonathans_tobin.

Bron: Hypocritical Israeli coalition politics get ugly