www.wimjongman.nl

(homepagina)


Het goed verdedigde doel van Netanyahu en Trump

Ondanks dat ze door journalist Barak Ravid worden afgeschilderd als politici die klappen uitdelen, hebben Donald Trump en Benjamin Netanyahu als staatslieden samen het aanzien van het Midden-Oosten veranderd.

19 december 2021 - door Caroline Glick

( )

De Amerikaanse president Donald Trump loopt met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu op 27 januari 2020 langs de zuilengalerij van het Witte Huis. Officiële foto van het Witte Huis door Shealah Craighead.

Hoe moeten we de dramatische onthullingen begrijpen van journalist Barak Ravid over de relatie tussen de voormalige Amerikaanse president Donald Trump en de voormalige Israëlische premier Benjamin Netanyahu?

De eerste onthulling van Ravid - die op 10 december op de voorpagina van Yedioth Ahronoth verscheen - was dat Trump Netanyahu in de grofst mogelijke taal vervloekte voor zijn felicitatie aan Joe Biden nadat Biden was uitgeroepen tot winnaar van de presidentiële race van 2020. Hoewel schokkend, was Trumps scheldtirade tegen Netanyahu gemakkelijk genoeg te verklaren, omdat het "Ravid-journalistiek" uit het boekje was. Barak Ravid is eerder een linkse activist dan een reporter. En om zijn persoonlijke oorlog tegen rechts te bevorderen, heeft hij een gave om marginale uitspraken tot de kern van zijn verhalen te maken en belangrijke gebeurtenissen tot nutteloze roddels te reduceren.

Slechts één gedenkwaardig voorbeeld van deze Ravid-journalistiek, in de zomer van 2019, toen de Netanyahu regering Reps. Rashida Tlaib en Ilhan Omar de toegang tot Israël verbood. De dramatische beslissing kwam voort uit het aangekondigde doel van hun reis. Omar en Tlaib, die beiden Israëls bestaansrecht verwerpen, waren van plan om hun reis te gebruiken om de antisemitische BDS-campagne tegen de Joodse staat te bevorderen. Het besluit van de regering was een keerpunt in de strijd tegen progressieve/Islamitische Jodenhaat. Maar voor Ravid was het niets meer dan schoolpleinpolitiek. Ravid meldde dat de enige reden waarom Netanyahu de twee vrouwen de toegang tot het land ontzegde, was dat Trump hem onder druk had gezet om dit te doen.

Het was geen poging om twee machtige wetgevers te isoleren en deze te delegitimeren die zich grote inspanningen getroosten om de Jodenhaat in Amerika te populariseren en te mainstreamen en de Amerikaanse steun voor Israël te ondermijnen. Nee, volgens Ravid werd Netanyahu uitsluitend gemotiveerd door zijn verlangen om Trump een plezier te doen. En Trump, van zijn kant, was alleen geïnteresseerd in het in verlegenheid brengen van twee van zijn grootste critici in het Huis van Afgevaardigden.

Want in de wereld van Ravid is alles wat rechtse mensen doen triviaal, persoonlijk en politiek.

Maar als Trumps bijtende taal in verwijzing naar Netanyahu gemakkelijk genoeg was om in het "Ravid-roddeldossier" te schuiven, dan was Trumps karakterisering van de PLO chef en voorzitter van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas aan de ene kant, en zijn beoordeling van Netanyahu's inhoudelijke standpunten aan de andere kant, onmogelijk om de schouders over op te halen. Trump vergeleek Abbas met zijn overleden vader, en zei dat Netanyahu niet geïnteresseerd was in vrede.

De vraag is wat we leren van de uitspraken van Trump over de twee mannen.

De beweringen van Trump veranderen niets aan het historische verslag. Trump was de meest pro-Israël president in de geschiedenis. Geen van zijn voorgangers, (en zeker niet zijn opvolger president Joe Biden), komt in de buurt. Dezelfde Trump die Ravid vertelde dat hij Abbas als een vaderfiguur beschouwde, stopte de financiële steun van de VS aan de PLO en sloot het vertegenwoordigingskantoor van de PLO in Washington, D.C., omdat Abbas terrorisme financiert en aanzet tot terrorisme.

En natuurlijk verplaatste Trump de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem en erkende hij de wettigheid van Israëls gemeenschappen in Judea en Samaria.

Dezelfde Trump die Ravid vertelde dat Netanyahu geen vrede wil, stopte de Amerikaanse financiering van de UNRWA omdat de VN-organisatie terrorisme financiert. Hij trok de Verenigde Staten terug uit het Mensenrechtencomité van de VN vanwege het institutionele antisemitisme. Hij trok de Verenigde Staten terug uit de nucleaire overeenkomst met Iran. Hij erkende de soevereiniteit van Israël over de Golan Hoogvlakte.

Trumps verklaringen aan Ravid veranderen niets aan de feiten. Maar ze vertellen ons wel iets belangrijks over de manier waarop Israël, onder Netanyahu's leiding, erin slaagde om toenmalig president Trump ervan te overtuigen om al deze buitengewone beleidsmaatregelen te nemen.

Het eerste wat de vijandige verklaringen van Trump ons vertellen is dat in alles wat met Israël te maken had, de situatie in het Witte Huis van Trump veel gecompliceerder was dan het er van buitenaf uitzag. Zoals hij Ravid vertelde, was Trumps basisvisie op Israël positief. Maar vanuit een beleidsperspectief was Trump wassend en tanend. Er waren veel machtige mensen rondom Trump die hem in verschillende richtingen trokken.

Er waren veel mensen rond Trump die hem vertelden dat Netanyahu vijandig tegenover vrede stond en dat Abbas, de Holocaust-ontkennende PLO-leider die terrorisme financiert en aanzet, een man van vrede is. Zij vertelden hem dat de Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria "een obstakel voor vrede" zijn en dat "de enige oplossing" de zogenaamde "tweestatenoplossing" is. De "tweestatenoplossing", zo legden zij op hun beurt uit, vereist dat Israël Judea en Samaria en grote delen van Jeruzalem, Jood-vrij, overgeeft aan de man-van-vrede Abbas.

Leden van het pro-Palestijnse kamp waren onder meer Trumps eerste minister van Buitenlandse Zaken, Rex Tillerson, en hoge ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken, zijn eerste minister van Defensie, James Mattis, en hoge ambtenaren van het Pentagon, hoge CIA-officieren en anderen. Buiten Trumps regering bestond dit kamp onder meer uit de media en Joodse leiders, waaronder Trumps oude vriend Ronald Lauder, die de ontmoeting van Trump met Abbas initieerde en orkestreerde.

Tegenover deze machtige actoren stond het tegenkamp, dat ook over aanzienlijke macht beschikte. De leden van dit kamp waren hartstochtelijke voorstanders van een sterk Amerikaans-Israëlisch bondgenootschap. Tot de leden van dit kamp behoorden vicepresident Mike Pence, Trumps tweede minister van Buitenlandse Zaken (en eerste CIA-directeur), Mike Pompeo, de Amerikaanse ambassadeur in Israël David Friedman en Midden-Oostengezant (tot eind 2019) Jason Greenblatt. Tot de leden van het kamp buiten de regering behoorden de overgrote meerderheid van de Republikeinse wetgevers in het Huis en de Senaat, en tientallen miljoenen evangelische christenen.

Net als Trump zelf, was zijn schoonzoon en topadviseur Jared Kushner voorbestemd om Israël te steunen, maar hij was geen lid van een van beide kampen.

Het bestaan van de twee facties en de epische strijd tussen hen was altijd voor iedereen zichtbaar. Tillerson en Mattis waren bijvoorbeeld allebei open over hun verzet tegen het verplaatsen van de ambassade naar Jeruzalem en het afzien van de nucleaire overeenkomst met Iran.

Dit brengt ons bij het tweede wat we leren van Ravid's tapes van zijn interview met Trump. Netanyahu's critici ter rechterzijde - met als bekendste minister van Binnenlandse Zaken Ayelet Shaked en de leiders van de Raad van Israëlische Gemeenschappen in Judea en Samaria en de Regionale Raad van Samaria, David Elhayani en Yossi Dagan - beschuldigden Netanyahu ervan "voor een open doel te staan en te weigeren de bal te trappen" met betrekking tot zijn omgang met de regering-Trump.

Hun idee was dat Trump bereid was om in te stemmen met alles wat Israël voorstelde, maar dat Netanyahu had nagelaten om beleid voor te stellen dat van vitaal belang is voor het land. Netanyahu's beslissing om "voor het open doel te staan," drongen zij erop aan, betekende dat hij ofwel niet voldoende toegewijd was aan het welzijn van het land, ofwel dat hij een linkse kast was.

Ravid's tapes van zijn interview met Trump tonen aan dat het "doel" nooit open was. Elke pro-Israël stap die Trump nam, kwam na een langdurige, hard bevochten strijd binnen de regering. Trump verplaatste de ambassade naar Jeruzalem, maar hij torpedeerde Netanyahu's plan om de Israëlische soevereiniteit toe te passen op de Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria en op de Jordaanvallei. Trump trok zich terug uit de nucleaire overeenkomst met Iran, maar hij weigerde de terugtrekking te laten volgen door gezamenlijke actie om ofwel het regime omver te werpen ofwel de nucleaire installaties van Iran te vernietigen.

Uit de verklaringen van Trump aan Ravid blijkt dat Netanyahu niet aan de zijlijn stond. Zoals uit Trumps denigrerende uitspraken tegen Netanyahu bleek, stond Netanyahu in de ring, wanhopig vechtend om alles. Niets ging gemakkelijk. Netanyahu heeft grote dingen bereikt omdat hij een politieke en diplomatieke Messi is. Hij maakt niet elk schot tot een doelpunt, maar hij scoort er veel.

Dit brengt ons bij de mislukking van Netanyahu's plan om de Israëlische soevereiniteit toe te passen op delen van Judea en Samaria. Nu de regering Bennett-Lapid politieversterkingen naar Judea en Samaria stuurt om niet-bestaande Joodse terroristen te "bestrijden", en de aanleg van wegen voor Joodse gemeenschappen bevriest terwijl duizenden bouwvergunningen worden verleend aan de Palestijnen in Gebied C, die de Israëlische gemeenschappen omringen, komen de epische dimensies van de gemiste kans duidelijk in beeld.

En er zijn mensen die schuld hebben aan de mislukking.

Wanneer we de complexe omstandigheden onder ogen zien waarin Netanyahu opereerde, is het duidelijk hoe verwoestend de rol was die Elhayani en Dagan in de saga speelden. De twee ogenschijnlijke leiders van de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria verzetten zich luidkeels tegen Netanyahu's soevereiniteitsplan vanaf het moment dat Netanyahu het aan hen presenteerde in Washington, de avond voordat het in januari 2020 formeel werd aangekondigd in het Witte Huis. In de maanden daarna leidden zij een grote campagne om een plan om zeep te helpen dat een einde zou hebben gemaakt aan de abnormale situatie waarin een half miljoen Israëli's onder militair bestuur leven. De vocale oppositie van de twee mannen tegen het soevereiniteitsplan verwarde Evangelische leiders, met wie Dagan in het bijzonder in nauw contact stond.

Omdat ze Israël niet wilden schaden, kozen de Evangelischen ervoor om zich niet in de strijd te mengen. Maar zonder Evangelische steun, toen het plan in juli 2020 voor een definitieve beslissing aan Trump werd voorgelegd, konden tegenstanders van het plan wijzen op het stilzwijgen van de Evangelische leiders en de tegenstand van kolonisten, en beweren dat niemand het plan steunde. Dus terwijl de Evangelische leiders niet zeker wisten of het al dan niet de juiste beslissing was, kozen Evangelicals binnen de regering, geleid door Pence en Pompeo, er ook voor om aan de zijlijn te blijven staan.

Met een verdeeld pro-Israël kamp aan de ene kant en een verenigd pro-Abbas kamp aan de andere kant, had Trump geen probleem om te besluiten het plan om zeep te helpen.

Een andere waarheid die Ravid's tapes naar voren brengen is hoe diep en breed de steun voor Israël is onder de Republikeinen. Trump mag dan heen en weer bewegen tussen de tegengestelde kampen, maar zijn partij doet dat niet.

In schril contrast hiermee, van verkiezing tot verkiezing, wordt de Democratische Partij steeds vijandiger tegenover Israël. In de verkiezingen van 2020 verdrievoudigde het aantal leden van Tlaib en Omar's antisemitische "squad".

Twee weken geleden reisde minister van Defensie Benny Gantz naar Washington in de hoop de regering-Biden ervan te overtuigen te stoppen met pogingen om een deal met Iran te sluiten die de Islamitische Republiek in staat zal stellen een nucleaire macht te worden. Een lid van zijn delegatie vertelde The Jerusalem Post dat ze stomverbaasd waren toen ze ontdekten dat minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken erop stond evenveel tijd te besteden aan het bespreken van Israëlische gemeenschappen in Judea en Samaria als aan het bespreken van Iran - alsof Joodse gemeenschappen een bedreiging vormden, en wel een die even ernstig was als het kernwapenprogramma van Iran.

De ambtenaar zou de situatie wel eens kunnen hebben onderschat. De onderdanige pogingen van de regering Biden om het Iraanse regime te paaien enerzijds, en de vijandige behandeling van Israël ten opzichte van de Palestijnen anderzijds, wijzen erop dat Biden en zijn adviseurs vijandiger staan tegenover Israël dan tegenover Iran en het kernwapenprogramma.

Politiek gezien is dit logisch. Terwijl Trump een staande ovatie kreeg van zijn partij voor zijn pro-Israël beleid, krijgt Biden lofbetuigingen van zijn partij voor zijn anti-Israël beleid. Een pro-Israëlbeleid brengt hem in opspraak bij zijn achterban.

Als staatslieden hebben Trump en Netanyahu samen het aanzien van het Midden-Oosten veranderd. Maar voor Ravid zijn ze niet veel meer dan politici met een blote vuist. En daarin heeft hij niet helemaal ongelijk. Trump en Netanyahu zijn politici, en zijn zeer politieke verhaal zal politieke gevolgen hebben.

In Netanyahu's geval, zullen de gevolgen geweldig zijn. Ravid's onthullingen over Netanyahu's hardnekkige weigering om aan zijn principes toe te geven, hebben Netanyahu's aanzien bij de rechtse kiezers enorm versterkt. Het is nog maar de vraag hoe de onthullingen van Trump aan Ravid zullen worden beoordeeld.

Caroline Glick is een vooraanstaand columniste en auteur van "The Israeli Solution: A One-State Plan for Peace in the Middle East."

Bron: Netanyahu en het goed verdedigde doel van Trump