www.wimjongman.nl

(homepagina)


Hoe Erdoğans misrekening Turkije's luchtafweermacht lamlegde

door Burak Bekdil - 5 juli 2021

  • Turkije chanteert nog steeds de VS (en NAVO-bondgenoten) doordat het wellicht kiest voor een Russische straaljager, de Su-57 bijvoorbeeld, voor het geval het zich bedreigd voelt door het ontbreken van een nieuwe generatie gevechtsvliegtuigen. Dit is bluffen.

  • De generaals van de Turkse luchtmacht weten maar al te goed dat het na 70 jaar overschakelen van NAVO-standaardtoestellen op Russische toestellen niet hetzelfde is als je Amerikaanse auto inruilen voor een Japans exemplaar. Het bouwen van een nieuwe operationele structuur, het aanpassen van luchtmachtbases, nieuwe reparatie-, service- en onderhoudssystemen zal te duur, te tijdrovend en technologisch te moeilijk zijn.

  • Erdoğans topambtenaren ondermijnen zichzelf wanneer ze het publiek ervan proberen te overtuigen dat Turkije's lokale defensie-industrie wonderen verricht op het gebied van straaljagertechnologie.

  • Ondertussen heeft Turkije, uit angst voor verdere Amerikaanse sancties, plannen opgeschort om het S-400 grond-luchtraketsysteem te activeren... Dit betekent dat Ankara ruim 2,5 miljard dollar aan Moskou heeft betaald voor een systeem dat het waarschijnlijk nooit zal activeren.

  • "Dit is een verkoop. We hebben ons geld gekregen. De Turken kunnen de raketten gebruiken om ermee naar het strand te gaan of om aardappelen mee te vervoeren. Dat is niet onze zorg." - Aleksej Jerjov, de ambassadeur van Rusland in Ankara, spottend over de onwil van Turkije om het S-400 grond-luchtraketsysteem te activeren, onedio.com, 6 juli 2020.

( )

Turkije chanteert de VS (en NAVO-bondgenoten) doordat het mogelijk kiest voor een Russische straaljager, de Su-57, bijvoorbeeld, als het zich bedreigd voelt door het ontbreken van een nieuwe generatie gevechtsvliegtuigen. Afbeelding: Een Su-57 gevechtsvliegtuig van de Russische luchtmacht. (Beeldbron: Anna Zvereva/Wikimedia Commons)

Een van de heetste hangijzers in het 50 minuten durende gesprek tussen de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan en de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de NAVO-top van 14 juni was de aanschaf door NAVO-lid Turkije van het langeafstandsluchtverdedigingssysteem S-400 van Russische makelij en de daaropvolgende Amerikaanse sancties, waaronder het uitzetten van Turkije uit het door de VS geleide multinationale consortium dat de F-35 gevechtsvliegtuig van de vijfde generatie bouwt. Het zal niemand verbazen dat de ontmoeting eindigde zonder een oplossing. Dat is slecht nieuws voor de Turkse luchtmacht (TuAF).

Meer dan tien jaar lang plande de Turkse militaire top de toekomstige luchtmachtcapaciteiten op basis van de veronderstelling dat ze vanaf 2020 minstens 100 F-35's zouden ontvangen. De TuAF vliegt met squadrons van de vierde generatie in de VS gebouwde F-16's en oudere F-4's in haar operaties tegen separatistische Koerdische militanten in het zuidoosten van Turkije en in Noord-Irak en Syrië. Turkije kocht de F-16's voor het eerst van de VS aan het eind van de jaren 1980 en heeft het iconische gevechtsvliegtuig onder licentie lokaal geproduceerd, als een van de vijf landen die het vliegtuig lokaal produceren. Op dit moment heeft de TuAF in totaal 270 F-16C/D vliegtuigen in haar inventaris, allemaal Block 30/40/50 modellen. De meeste van die toestellen zullen in de komende 10 tot 15 jaar moeten worden uitgefaseerd, afhankelijk van hun upgrades. Of het Congres de verkoop van onderdelen van gevechtsvliegtuigen en onderhoud voor upgrades zal toestaan, is een nieuw vraagteken.

Wat zijn de mogelijkheden voor Turkije om het onvermijdelijke verval van de afschrikking van de TuAF tot een minimum te beperken? Niet al te veel. Turkije chanteert nog steeds de VS (en de NAVO-bondgenoten) doordat het wellicht kiest voor een Russisch gevechtsvliegtuig, de Su-57, bijvoorbeeld, voor het geval het zich bedreigd voelt door het ontbreken van een nieuwe generatie gevechtsvliegtuigen. Dit is bluffen. De generaals van de TuAF weten maar al te goed dat de overstap van NAVO- naar Russische vliegtuigen na 70 jaar niet hetzelfde is als het vervangen van je Amerikaanse auto door een Japanse. Het bouwen van een nieuwe operationele structuur, het aanpassen van luchtmachtbases, nieuwe reparatie-, service- en onderhoudssystemen zullen te kostbaar, te tijdrovend en technologisch te moeilijk zijn.

In theorie is Turkije trots op zijn eigen inheemse gevechtsvliegtuigprogramma, de TF-X. Tusaş Turkish Aerospace Industries (TAI) voert al jaren het TF-X-programma uit. De Turkse defensie- en lucht- en ruimtevaartautoriteiten hebben bijna dagelijks "breaking news" aangekondigd om het publiek op de hoogte te houden van de TF-X. Onlangs kondigde TAI aan dat het begonnen is met de bouw van Europa's op één na grootste supersonische windtunnel voor toekomstige tests van de TF-X. Het bedrijf zei dat het een overeenkomst heeft gesloten met een Turkse universiteit voor het softwaresysteem van de Turkse straaljager. TAI heeft ook de mock-up van de TF-X onthuld.

Dit zijn sprookjes die Turken graag horen. Het door de regering gesponsorde verhaal over de Turkse straaljager in wording is alleen voor binnenlandse consumptie bedoeld. Weinig Turken weten dat hun lucht- en ruimtevaarttechniek in het beste geval nog tientallen jaren verwijderd is van de bouw van een nieuwe generatie vliegtuigen. TAI streefde er eerst naar de TF-X in 2023 te laten vliegen, het honderdjarig bestaan van de Turkse Republiek. Het heeft het nu over 2025-2026 om een prototype van het vliegtuig uit de hangar te halen. Ook die termijn is niet realistisch.

In werkelijkheid bevindt de TF-X zich nog in de pre-conceptuele ontwerpfase. Met andere woorden, het is nog niet ontworpen - omdat je geen gevechtsvliegtuig kunt ontwerpen voordat je de motor hebt gekozen die het zal aandrijven. Turkije beschikt niet over technologie voor vliegtuigmotoren, maar beweert dat het die aan het ontwikkelen is. Ook die bewering is voor binnenlands gebruik.

Erdoğans topambtenaren ondermijnen zichzelf wanneer ze het publiek ervan proberen te overtuigen dat Turkije's lokale defensie-industrie wonderen verricht op het gebied van straaljagertechnologie. In een recent televisiedebat haalde Mesut Caşin, een van Erdoğans belangrijkste adviseurs, een piepklein modelvliegtuigje uit zijn zak en toonde het aan de camera's. Hij beweerde: "Dit wordt het nationale, inheemse gevechtsvliegtuig van Turkije".

Ondertussen heeft Turkije, uit angst voor verdere Amerikaanse sancties, plannen opgeschort om het S-400 grond-luchtraketsysteem te activeren. Hoewel het officiële doel om het systeem te activeren april 2020 was, houdt het Turkse leger de S-400 "ingepakt en geïnactiveerd". Dit betekent dat Ankara ruim 2,5 miljard dollar aan Moskou heeft betaald voor een systeem dat het waarschijnlijk nooit zal activeren.

De Russische ambassadeur in Ankara, Aleksej Jerjov, spotte met de onwil van Turkije om het Russische systeem te activeren waarvoor het 2,5 miljard dollar betaalde, toen hij zei: "Dit is een verkoop. We hebben ons geld gekregen. De Turken kunnen de raketten gebruiken om mee naar het strand te gaan of om aardappelen te vervoeren. Dat is niet onze zorg." Dat was zeer gênant voor Turkije.

Maar de show gaat door. Ismail Demir, Erdoğans topambtenaar voor defensieopdrachten, zei op 21 juni: "De kwestie van de defensie-industrie is een zeer belangrijke kwestie in de diplomatie." Hij had gelijk. De aankoop door Turkije van de 2,5 miljard dollar kostende Russische luchtverdedigingsarchitectuur, het onvermogen van Turkije om het systeem zelfs maar te activeren, en de gevolgen van die aankoop zijn schoolvoorbeelden van hoe in de diplomatie de defensie-industrie verkeerd kan worden behandeld.

Burak Bekdil, een van de belangrijkste journalisten van Turkije, werd onlangs na 29 jaar ontslagen bij de bekendste krant van het land, omdat hij in Gatestone had geschreven wat er in Turkije gebeurt. Hij is een medewerker van het Midden-Oosten Forum.

Vertaling door W.J. Jongman en H. Sleijster

© 2021 Gatestone Institute. Alle rechten voorbehouden. De artikelen hier afgedrukt geven niet noodzakelijkerwijs de standpunten weer van de vertalers of van Gatestone Institute.

Bron: How Erdoğan's Miscalculation Crippled Turkey's Aerial Firepower :: Gatestone Institute