www.wimjongman.nl

(homepagina)

Is het Palestijnse veto levend of dood?

Caroline Glick - 23 augustus 2020

( )

V.S. President Donald Trump, vergezeld van hoge adviseurs van het Witte Huis, geeft de verklaring af van de volledige normalisatie van relaties tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten op 13 augustus 2020. Bron: Joyce N. Boghosian/het Witte Huis.

De enige manier om de aard van de normalisatie-overeenkomst tussen Israël en de Verenigde Staten te testen, is beoordelen hoe deze het soevereiniteitsplan van Israël heeft beïnvloed.

Sinds de oprichting van Israël heeft het Palestijnse veto alle pogingen om vrede te smeden tussen de Arabische wereld en de Joodse staat tot mislukken gedoemd.

Het Palestijnse veto berust op een giftig standpunt, dat het bestaansrecht van Israël afhankelijk is van het voldoen aan de Palestijnse tegenclaims. Zolang de Palestijnen zeggen dat zij niet tevreden zijn, kan Israël niet van de Arabische wereld verwachten dat ze Israël erkennen of in vrede met hen leven.

Het bestaan van dit veto heeft ervoor gezorgd dat de Palestijnen nooit tevreden zullen zijn met enige Israëlische concessie en nooit zullen instemmen met een vreedzame co-existentie met de Joodse staat. Hun wereldwijde en regionale betekenis is immers het product van het veto. De Arabieren en een groot deel van de rest van de wereld steunen de Palestijnen juist omdat zij het veto hanteren. Als houders van het veto worden de Palestijnen gezien als de sleutel of het belangrijkste obstakel voor vrede in het Midden-Oosten. Als ze het veto opgeven of verliezen, verliezen ze hun positie en hun macht om vrede mogelijk te maken of te blokkeren en oorlog en instabiliteit aan te wakkeren.

Voor de Arabische leiders was het Palestijnse veto generaties lang de sleutel tot hun eigen macht en stabiliteit. Het stelde hen in staat de aandacht van hun volkeren en van de regeringen van de wereld af te leiden van hun corruptie, extremisme en mislukking in binnen- en buitenland. Het stelde hen in staat om Israël tot zondebok te maken en de Joodse staat de schuld te geven van het lijden en de stagnatie van hun volk.

Gezien die giftige kracht is het opheffen van het Palestijnse veto altijd het hoogste doel van Israël geweest. En gezien het centrale karakter ervan, voor zowel de Palestijnen als de Arabische wereld in het algemeen, leek het voor de meeste Israëli's zo'n onmogelijke droom dat het niet eens de moeite waard was om te dromen.

De vredesverdragen die Israël met Egypte en Jordanië tekende, werden gesloten terwijl het knielde voor het Palestijnse vetorecht. De Egyptische president Anwar Sadat ondertekende het vredesakkoord van Egypte met Israël pas in 1979, nadat hij met de Israëlische premier Menachem Begin een kaderovereenkomst voor Palestijnse autonomie had gesloten.

Koning Hoessein van Jordanië stemde pas in 1994 in met een vredesakkoord met de Israëlische premier Yitzhak Rabin, nadat Rabin het vredesakkoord van Oslo met PLO-hoofd Yasser Arafat op het gazon van het Witte Huis had ondertekend.

Sinds de ondertekening van hun vredesverdragen met Israël hebben Egypte en Jordanië deze voortdurend geschonden door te weigeren de clausules van hun deals uit te voeren die hen verplichten om hun betrekkingen met Israël te normaliseren. Beiden gebruiken het Palestijnse veto om hun materiële schendingen te rechtvaardigen, die beide "historische" verdragen tot weinig meer dan langdurige wapenstilstanden hebben gereduceerd.

Het grote nieuws op 13 augustus dat, met de bemiddeling van de Amerikaanse president Donald Trump, Israël en de Verenigde Arabische Emiraten zijn overeengekomen om volledige diplomatieke banden te ontwikkelen, wordt gepresenteerd als een strategische aardbeving. Dit is zo, niet omdat de aangekondigde overeenkomst de commerciële banden tussen de landen bevordert, noch omdat de overeenkomst de Israëlisch-Arabische campagne bevordert om Iran te verhinderen zijn kernwapenprogramma te bevorderen. Maar terwijl de overeenkomst wel beide dingen doet, wordt ze gepresenteerd als een strategische aardbeving omdat beleidsmakers en commentatoren verkondigen dat ze het Palestijnse veto hebben ingetrokken.

Als deze beweringen waar zijn, dan is op 13 augustus de diplomatieke status van Israël veranderd. De machtigste en meest succesvolle staat in het Midden-Oosten is niet langer een regionale zondebok.

Er kan geen grotere klap worden toegebracht aan mensen zoals de Verenigde Naties en de BDS-campagnevoerders dan dat.

Als het veto op de vuilnisbelt van de geschiedenis is gegooid, dan zal premier Benjamin Netanyahu niet zomaar herinnerd worden als de grootste staatsman die Israël gekend heeft. Hij zal herinnerd worden als een diplomatieke tovenaar.

Als de beweringen waar zijn dat de vredesovereenkomst tussen Israël en de VAE het Palestijnse veto heeft beëindigd, dan heeft president Trump een grotere bijdrage geleverd aan de vrede in het Midden-Oosten dan al zijn voorgangers samen.

Jimmy Carter mag dan wel bemiddeld hebben in het Israëlisch-Egyptische vredesverdrag, maar volgens leden van de Israëlische delegatie in de vredesbesprekingen heeft Carter het Palestijnse veto gebruikt om te proberen het akkoord te blokkeren.

Carter stond erop dat Israël en Egypte instemden met een autonomieovereenkomst voor de Palestijnen en sloot de vredesovereenkomst tussen hen pas af nadat die was afgerond. Het autonomieplan dat in Camp David werd overeengekomen, vormde de basis voor het bloedige Oslo-kader voor vrede tussen Israël en de PLO 14 jaar later. Het spoor van terreur, antisemitisme en lijden leidde tot een 20 jaar durende impasse.

De Amerikaanse president George H.W. Bush boog tijdens zijn ambtstermijn twee keer voor het Palestijnse veto. Eerst boog Bush voor het veto door Israël vóór de Golfoorlog uit te sluiten van zijn grote coalitie tegen Saddam Hoessein, en door Israël te dwingen zich terug te trekken van de niet-uitgelokte Irakese Scud-raketaanvallen op het land gedurende het hele daaropvolgende conflict.

Na de oorlog boog Bush opnieuw voor het Palestijnse veto bij het opzetten van de vredesconferentie van Madrid en de daaropvolgende onderhandelingen tussen Israël en verschillende Arabische partijen om zijn standpunt te tonen, dat Israël aan de onbevredigende eisen van de Palestijnen moest voldoen als voorwaarde voor een bredere vrede tussen Israël en de Arabische wereld.

De presidenten Bill Clinton en George W. Bush hebben zich aan het Palestijnse veto onderworpen door onderscheid te maken tussen Palestijnse terreur tegen Israëliërs en alle andere terreur tegen alle andere volkeren.

Wat Barack Obama betreft, was het hele Midden-Oostenbeleid van deze voormalige president gebaseerd op het omarmen van het Palestijnse verhaal dat het bestaansrecht van Israël afhankelijk was van zijn bereidheid om toe te geven aan de eisen van de Palestijnen. Dat wil zeggen dat de regering-Obama geloofde dat de Palestijnse afwijzing van Israël gerechtvaardigd was.

Trump is de eerste Amerikaanse president die het Palestijnse veto niet heeft gebruikt om druk uit te oefenen op Israël. In plaats daarvan heeft hij gewerkt aan het opheffen van het veto, en het brengen van daadwerkelijke vrede, gebaseerd op gedeelde belangen tussen de Palestijnen en de bredere Arabische wereld en Israël.

In het licht van de baanbrekende ongelijkheid tussen de benadering van Trump van het Palestijnse veto en die van zijn voorgangers is de centrale vraag bij de beoordeling van de vredesovereenkomst tussen Israël en de Verenigde Staten of het Palestijnse veto al dan niet wordt ingetrokken.

Als het veto nu niet is opgeheven, dan is de overeenkomst een positieve ontwikkeling, maar geen strategische aardbeving. Als het veto is beëindigd, dan is de overeenkomst tussen Israël en de VS, in tegenstelling tot de vredesakkoorden die eraan voorafgingen, het begin van een nieuw tijdperk van stabiliteit en vrede tussen de Arabische wereld en de Joodse staat.

Als het akkoord het Palestijnse vetorecht te ruste legt, dan is het de naam waardig die ambassadeur David Friedman het gaf: "Het Abraham-Verdrag", zoals de kinderen van Isaak en Ismael hun broederschap opnieuw aanvaarden.

Er is maar één manier om de aard van de overeenkomst te testen: door te beoordelen hoe de overeenkomst het soevereiniteitsplan van Israël heeft beïnvloed.

Het soevereiniteitsplan van Israël, zoals voorgesteld door Netanyahu, houdt in dat de Israëlische soevereiniteit wordt toegepast op haar gemeenschappen in Judea en Samaria en op de Jordaanvallei, het grensgebied van Israël met het Hasjemitische Koninkrijk Jordanië, in overeenstemming met de visie op vrede die in het vredesplan van Trump is uiteengezet.

In het persbericht dat het Witte Huis twee weken geleden publiceerde en waarin het vredesakkoord tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten werd aangekondigd, staat: "Als gevolg van deze diplomatieke doorbraak, en op verzoek van president Trump met de steun van de Verenigde Arabische Emiraten, zal Israël het uitroepen van de soevereiniteit over de gebieden die in de Vredesvisie van de president worden beschreven, opschorten en zijn inspanningen nu richten op het uitbreiden van de banden met andere landen in de Arabische en moslimwereld.

De betekenis van de verklaring is onduidelijk. De leiders van de VAE beweren dat het soevereiniteitsplan van Israël 'dood in het water ligt'. Als ze gelijk hebben, dan heeft de overeenkomst tussen Israël en de VAE geen einde gemaakt aan het Palestijnse veto. Israël heeft geen "vrede voor vrede" ontvangen, zoals Netanyahu en anderen beweren. Het kreeg vrede in ruil voor de opschorting van zijn soevereine rechten in Judea en Samaria.

Netanyahu heeft de betekenis van de verklaringen van de VAE geminimaliseerd. Hij beweert dat het soevereiniteitsplan nog steeds springlevend is en te zijner tijd zal worden uitgevoerd in de niet al te verre toekomst.

Hoge Amerikaanse functionarissen die betrokken waren bij de besprekingen die tot de vredesovereenkomst hebben geleid, waaronder Friedman, zijn het eens met Netanyahu. President Trump heeft gemengde berichten afgegeven over deze kwestie. Maar in het algemeen is hij het ermee eens dat het soevereiniteitsplan niet dood is, maar slechts "voorlopig van tafel".

Problematisch gezien heeft Jared Kushner, Trumps schoonzoon en topadviseur, en ook de Amerikaanse ambtenaar die het dichtst bij de vredesovereenkomst staat, verklaringen afgelegd die meer in lijn zijn met die van de VAE dan met de berichten van Israël of zijn collega's in de regering.

In meerdere verklaringen in de dagen na de uitrol van de vredesovereenkomst heeft Kushner gezegd dat de overeenkomst is voortgekomen uit de wens van de VAE om Netanyahu te beletten het soevereiniteitsplan uit te voeren. Kushner heeft gezegd dat de vredesovereenkomst tussen Israël en de VAE de zogenaamde "tweestatenoplossing" bevordert, die gebaseerd is op het Palestijnse veto.

Kushner heeft de overeenkomst gekoppeld aan de Israëlische concessies aan de Palestijnen en aangegeven dat het Israëlische soevereiniteitsplan in Judea en Samaria inderdaad aan de kant is geschoven.

Zeker, de verklaringen van Kushner over het soevereiniteitsplan van Israël zijn vriendelijker dan die van de VAE, maar de algemene indruk die ze achterlaten is dezelfde: de vredesovereenkomst is geen aardbeving. Het behoudt het Palestijnse veto. Israël heeft zijn plan om zijn soevereine rechten in Judea en Samaria te doen gelden, ingeruild voor vrede met de VAE.

Door de prestatie te verkleinen, krimpt Kushner in zijn eentje iets in wat een strategisch keerpunt zou kunnen zijn in een simpele botsing op de weg van chronische instabiliteit en bloedvergieten. In plaats van Trump als staatsman van historische proporties in stand te houden, reduceert Kushner hem tot slechts een nieuwe Amerikaanse president die buigt voor de ziekteleren van de regio, in plaats van ze weg te doen.

Het is belangrijk op te merken dat de Palestijnen niet de enigen zijn die een veto hebben uitgesproken. In de afgelopen 40 jaar heeft Israël een beperkter, maar nog steeds significant eigen veto gehad. Het heeft zijn veto gebruikt om het gevaar van het Palestijnse veto en het Arabische instandgehouden afwijzingsgedrag te beperken. Het veto van Israël is zijn vermogen geweest om de verkoop van geavanceerde Amerikaanse militaire platforms aan Arabische staten te blokkeren.

De VAE ziet haar vredesakkoord met Israël als een middel om een einde te maken aan het vermogen van Israël om de aankoop van F-35 gevechtsvliegtuigen te blokkeren. Woensdag wees Trump erop dat de beoordeling van de VAE correct is, toen hij zei dat het verzoek van de VAE om de gevechtsvliegtuigen te kopen "wordt bezien".

Als de vredesovereenkomst het Israëlische veto intrekt, dan houdt het begrip dat het het Palestijnse veto bewaart, nog minder steek.

En dit is de kern van de zaak. De enige manier waarop het vredesakkoord tussen Israël en de VAE blijvende betekenis zal hebben, en de enige manier waarop het Trump zal onderscheiden van zijn voorgangers die allemaal voor het Palestijnse veto bogen, is als Israël zijn soevereiniteitsplan vóór de presidentsverkiezingen ten uitvoer legt, met de steun van Trump. Als het Palestijnse veto echt dood is, zullen Israël en de Verenigde Staten, naarmate het soevereiniteitsplan vordert, verder gaan met hun inspanningen om de vredeskring te verbreden, die door de vredesovereenkomst tussen Israël en de VAE zo bijzonder vergevorderd is.

Caroline Glick is een bekroond columnist en auteur van "The Israeli Solution": Een eenstatenplan voor vrede in het Midden-Oosten."

Bron: Is the Palestinian veto alive or dead?