www.wimjongman.nl

(homepagina)

Wie verhindert de Palestijnen om te stemmen?

door Khaled Abu Toameh - 3 maart 2020

De Palestijnen zijn de enige mensen in het Midden-Oosten die geen functionerend parlement hebben. De laatste Palestijnse verkiezingen vonden plaats in 2006, toen de Palestijnen op de Palestijnse Wetgevende Raad stemden. In 2018 besloot president Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit (PA) de PLC te ontbinden en zei dat hij binnen zes maanden verkiezingen zou houden, wat hij niet deed. Op de foto: PA-president Mahmoud Abbas bereidt zich voor om te gaan stemmen bij de laatste parlementsverkiezingen van de PA, op 25 januari 2006. (Foto door Pedro Ugarte/AFP via Getty Images)

Op 2 maart gingen de Israëlische kiezers voor de tiende keer sinds de ondertekening van de Oslo-akkoorden met de Palestijnen in 1993 naar de stembus. De Palestijnen daarentegen hebben sindsdien slechts vier verkiezingen gehad - twee voor het presidentschap van de Palestijnse Autoriteit (PA) en twee voor het Palestijnse parlement, de Palestijnse Wetgevende Raad (PLC).

De laatste Palestijnse verkiezing vond plaats in 2006, toen de Palestijnen op de PLC stemden. Hamas, de Islamitische beweging die de Gazastrook regeert, kreeg 44,4% van de stemmen (74 zetels), terwijl de concurrerende Fatah-factie van president Mahmoud Abbas van de PA 41,4% van de stemmen kreeg (45 zetels). De PLC heeft 132 zetels.

Een jaar na de PLC-verkiezing nam Hamas de controle over de Gazastrook met geweld over nadat men het PA-regime van Abbas omver had geworpen. De staatsgreep van Hamas leidde tot een splitsing tussen de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook en heeft sindsdien het Palestijnse parlement effectief verlamd.

De Palestijnen zijn de enige mensen in het Midden-Oosten die geen functionerend parlement hebben. In 2018 besloot Abbas de PLC te ontbinden en zei dat hij binnen zes maanden verkiezingen zou houden. Abbas' beweging ontving scherpe kritiek van veel Palestijnen, die hem ervan beschuldigden zijn greep op de PA en haar instellingen te willen verscherpen.

De 84-jarige Abbas heeft zijn belofte om een parlementsverkiezing "binnen zes maanden" te houden niet waargemaakt. Wie heeft er een parlement nodig als je een president hebt die onlangs het zestiende jaar van zijn vierjarige ambtstermijn is ingegaan? Wie heeft er vervelende parlementsleden nodig die hun president en regering kunnen pesten door ongemakkelijke vragen te stellen of - nog erger - de prestaties van de Palestijnse leiding te bekritiseren?

De afwezigheid van het parlementaire leven voor de Palestijnen is in feite erg handig geweest voor Abbas, die nog steeds blijk geeft van nultolerantie ten opzichte van zijn politieke rivalen en critici.

Net deze week gaf Abbas opdracht aan zijn veiligheidstroepen op de Westelijke Jordaanoever om nog een andere Palestijnse journalist, Ayman Kawarik, te arresteren voor het plaatsen van kritische commentaren op Facebook. Kawarik is verre van de eerste Palestijnse journalist die in de gevangenissen van Abbas belandt voor het uiten van zijn mening. Niemand spreekt ooit kritisch over het Palestijnse leiderschap.

Dit hardhandig optreden tegen critici is dan ook de manier waarop Abbas minder-dan-vleiende commentaren van Palestijnse journalisten optreedt. Zijn vermogen om kritiek van leden van het (lang geleden opgerichte) parlement te tolereren is evenzeer afwezig.

Hoewel het Palestijnse parlement sinds 2007 niet meer functioneert, heeft Abbas op meningen van bepaalde parlementsleden gereageerd door hen van hun immuniteit te beroven of hun salaris te verlagen.

In 2016 heeft Abbas vijf parlementsleden hun parlementaire onschendbaarheid ontnomen: Jamal Tirawi, Shami al-Shami, Najat Abu Bakr, Nasser Juma'ah en Mohammed Dahlan. Een jaar later besloot Abbas ook te stoppen met het betalen van salarissen aan een aantal parlementsleden, waaronder enkele van zijn eigen Fatah-factie.

Terwijl de Palestijnse parlementsleden van hun salaris zijn beroofd en hun parlementaire onschendbaarheid is ontnomen, en hun de vrijheid van meningsuiting en de mogelijkheid om hun parlementaire werkzaamheden uit te oefenen is ontzegd, zijn de Arabische leden van de Knesset in Israël vrij om te zeggen wat ze willen over de Israëlische regering en haar beleid, zonder ook maar één keer na te denken over de mogelijke gevolgen daarvan.

Het Arabische lid van de Knesset, Ahmad Tibi, is bijvoorbeeld een fel en luidruchtig criticus geweest van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en het beleid van zijn regering. Omdat Tibi en zijn Arabische collega's in de Knesset, in Israël wonen, kunnen ze meedoen aan de parlementsverkiezingen en hun mening geven zonder angst voor vergelding. Als de Arabische Knesset-leden onder het Abbas-regime zouden leven, zouden de waarschijnlijke scenario's arrestatie of nog erger zijn.

De Palestijnse parlementsleden kunnen hun Arabische collega's in Israël alleen maar benijden om het fundamentele bestaan van vrije verkiezingen - en om de uitzonderlijke vrijheid die de Arabische burgers van Israël genieten. Onder het bewind van de PA zouden Tibi en zijn collega's het niet lang hebben volgehouden.

In september 2019 heeft Abbas - dit keer tijdens een toespraak voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties - opnieuw bezworen om de allang over tijd zijnde algemene verkiezingen op de Westelijke Jordaanoever te laten plaatsvinden.

Tot nu toe hebben er echter nog geen verkiezingen plaatsgevonden. Voorspelbaar legt Abbas de schuld voor zijn eigen grillige gedrag bij Israël: er kunnen geen verkiezingen zijn tenzij Israël toestaat dat de stemming in Jeruzalem plaatsvindt. Hoewel Israël niet heeft gezegd dat het de Arabieren in Jeruzalem zou verbieden om deel te nemen aan de Palestijnse verkiezingen, heeft Abbas - samen met de Europese Unie - geprobeerd om het te laten lijken alsof Israël de geplande stemming opzettelijk belemmert. Hij heeft Hamas ook al eerder beschuldigd van hetzelfde: het dwarsbomen van de verkiezingen.

Het lijkt erop dat Abbas geen nieuwe verkiezingen wil, niet voor het presidentschap en niet voor het parlement. Hij zou er ongetwijfeld de voorkeur aan geven om de PA te blijven leiden als zijn privé-leengoed. Waarom zou Abbas, die in januari 2005 werd verkozen, zich moeten bezighouden met een nieuwe presidentsverkiezing waarvoor hij tijd en energie zou moeten steken in het voeren van een campagne? Abbas lijkt bovendien geen enkele Palestijn het genoegen te geven om hem in een of andere verkiezing uit te dagen. Heeft hij wat hem betreft niet het recht gekregen om president voor het leven te worden?

Abbas staat niet op het punt zijn fout van 2006 te herhalen, toen Hamas de parlementsverkiezingen won. Een door Hamas gedomineerd parlement zou alleen maar een kwelling zijn voor zijn helpers en hemzelf.

Toen de Israëlische kiezers naar de stembus gingen, bleef Abbas praten over zijn wens om zijn volk de kans te geven hun parlementsleden en president te kiezen. Probeer zelfs maar één Palestijn te vinden die hem gelooft.

Voorlopig zullen de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook de realiteit van het leven onder de ongekozen en totalitaire leiders van de PA en Hamas moeten blijven accepteren. Voor de Palestijnen dient elke Israëlische verkiezing als een trieste herinnering aan het catastrofale falen van de Palestijnse leiders en de totale afwezigheid van democratie onder de PA en Hamas.

De internationale gemeenschap blijft ondertussen negeren dat de Palestijnen de kans wordt ontzegd om verkiezingen te houden. Het aan de kaak stellen van Israël kan een fulltime baan zijn, een baan die weinig ruimte laat om eraan te herinneren dat de Palestijnen al veertien jaar lang het recht wordt ontzegd om maar een stembiljet aan te raken.

Khaled Abu Toameh, een bekroonde journalist uit Jeruzalem, is een Shillman Journalism Fellow van het Gatestone Institute.

Vertaling door W.J. Jongman en H. Sleijster

© 2020 Gatestone Institute. Alle rechten voorbehouden. De artikelen hier afgedrukt geven niet noodzakelijkerwijs de standpunten weer van de vertalers of van Gatestone Institute.

Bron: Who Is Preventing Palestinians From Voting?