www.wimjongman.nl

(homepagina)

De Israëlische "stabiliteitsstrategie" versterkt de terroristen

Geen enkel Israëlisch belang wordt gediend door slechte acteurs te steunen.

()

30 juli 2020 - door Caroline Glick

Sinds de jaren negentig is de overheersende opvatting in de Israëlische nationale veiligheidsgemeenschap dat de hoogste prioriteit van Israël ten opzichte van de Palestijnen is, het handhaven van de stabiliteit van hun leiderschap. Dit is het geval met betrekking tot zowel de door Fatah gecontroleerde Palestijnse Autoriteit in Judea en Samaria als het Hamas-regime in Gaza.

De achterliggende gedachte is dat ondanks hun vijandigheid, als de regimes de controle verliezen, de zaken erger zullen zijn voor Israël, dat de macht zal moeten overnemen, met alle kosten van dien voor het leven en het internationale aanzien. Met andere woorden, het is ofwel Fatah en Hamas ofwel de Israëlische defensiemacht. En het Israëlische veiligheidsinstituut geeft de voorkeur aan het eerste.

Om het doel van het behoud van het Fatah-regime te bereiken, hebben de generaals van Israël en hun denktankcollega's er lang op aangedrongen dat de regering haar een financiële levensvatbaarheid zou garanderen. In de praktijk heeft dit van Israël geëist dat het elke maand de douane en andere indirecte belastingen voor de PA int en de fondsen aan de PA overmaakt, zonder dat er verplichtingen aan verbonden zijn.

Het feit dat de PA altijd grote delen van haar begroting heeft gebruikt om het terrorisme te financieren, was voor de generaals en hun collega's van weinig belang.

In het geval van de door Hamas gecontroleerde Gaza, heeft het behoud van het terroristische regime van Israël geëist dat het de P.A. toestaat om fondsen over te dragen aan hun werknemers in Gaza, ook al heeft de PA door het betalen van hun salarissen Hamas effectief in staat gesteld om zijn middelen uitsluitend te besteden aan het voeren van oorlog tegen Israël.

Het behoud van Hamas heeft er ook toe geleid dat Israël Qatar toestaat om vrachtwagenladingen contant geld naar Gaza te sturen om de terreurstaat van Hamas overeind te houden.

Veilig aan de macht - dankzij Israël - is Fatah vrij geweest om haar energie te steken in het voeren van haar multidimensionale oorlog tegen Israël. Zij financiert terroristen - met de achterstallige belastingen die Israël voor haar int. Zij zet haar mediaorganen aan tot terreur - opnieuw betaald door de belastingen die Israël overmaakt.

Zij betaalt haar veiligheidstroepen en indoctrineert de leden om de vernietiging van Israël te zoeken. Het houdt zich bezig met grootschalige diefstal van regeringsgronden en illegale bouwwerken in Judea en Samaria om de Joodse gemeenschappen te verstikken. En de Fatah-PA voert een diplomatieke oorlog tegen Israël bij de Verenigde Naties, in de hoofdsteden van de wereld, en in toenemende mate ook bij het Internationaal Strafhof.

Veilig aan de macht zijnde in Gaza, bouwt Hamas zijn troepen op. Ze ontwikkelt samenwerkingsverbanden met Hezbollah en de Houthi's en versterkt de relatie met zowel Iran als Turkije. En om de zoveel tijd opent het een nieuw raketoffensief tegen Israël, gericht op het doden en terroriseren van Israëlische burgers.

Versterking van terroristen

Of ze het nu leuk vinden of niet, de inwoners van zowel Hamastan als Fatahland hebben geen andere keuze dan te leven onder de laars van hun regimes. Dankzij Israël - en zijn op stabiliteit gerichte veiligheidsdeskundigen - hebben ze geen kans om te strijden om de macht, of om in opstand te komen.

De Israëlische veiligheidsgemeenschap staat niet alleen in haar voorkeur voor stabiliteit - zelfs niet ten koste van het versterken van vijanden. Hun Amerikaanse collega's zitten in hetzelfde cognitieve schuitje. De plek waar de Amerikanen deze positie de afgelopen jaren het sterkst hebben gestimuleerd, is Libanon.

Na de Tweede Libanonoorlog in 2006, ondanks de directe hulp van zowel de Libanese regering als de Libanese strijdkrachten (LAF) aan Hezbollah in haar oorlog tegen Israël, heeft de regering Bush de Amerikaanse civiele en militaire hulp aan de Libanese regering en de LAF enorm uitgebreid.

Obama breidde de hulppakketten nog verder uit. En ondanks de oppositie uit sommige hoeken van de Trump-regering dringt het Pentagon ook aan op handhaving van de hulp.

Net als hun Israëlische tegenhangers dringt de Amerikaanse veiligheidsdienst erop aan dat - ondanks het feit dat Hezbollah een machtiger militaire macht is dan de LAF, en deze inderdaad domineert, en ondanks het feit dat Hezbollah de Libanese regering controleert - zowel de regering als de LAF als onafhankelijke organisaties moeten worden behandeld.

Hun stabiliteit en banden met de Amerikaanse hulp kunnen hen op termijn in staat stellen het nationale gezag over hun land te laten gelden.

Er zijn verschillende problemen met deze zienswijze. Het belangrijkste probleem is dat onder het huidige systeem Hezbollah het nest regeert, en zolang het systeem ongewijzigd blijft, zal Hezbollah de regering en de LAF blijven controleren; het maakt niet uit hoeveel vliegtuigen, nachtzichtapparaten, mortieren en artilleriestukken de Amerikaanse belastingbetalers voor de LAF kopen en hoeveel civiele hulp ze de Libanese regering ook geven.

De enige manier om de situatie te veranderen is door het systeem te veranderen. Want de Amerikaanse militaire en civiele hulp aan de Libanese regering en LAF houdt het systeem in stand.

Contraproductieve strategie

Het contraproductieve karakter van deze gezamenlijke voorkeur van de Israëlische en Amerikaanse veiligheidselite voor stabiliteit werd vooral door de burgeroorlog in Syrië op brute wijze aan het licht gebracht.

Decennialang hebben zowel de Israëlische als de Amerikaanse veiligheidsautoriteiten het Assad-regime in Syrië gesteund. Zoals zij nog steeds beweren ten aanzien van de Palestijnen en de Libanezen, hielden de deskundigen vol dat de Assad-tirannie beter was dan enig ander alternatief.

Het is waar dat zowel Hafez Assad als zijn zoon en erfgenaam, Bashar Assad, het terrorisme hebben gesponsord en massavernietigingswapens hebben ontwikkeld. Het is waar dat Syrië onder hun bewind diende en nog steeds dient als Russische en Iraanse satelliet en de draaischijf is voor het wereldwijde terrorisme.

Maar de lange levensduur van het regime maakte het geloofwaardig. Aangezien het overleefde, argumenteerden de Amerikaanse en Israëlische veiligheidsdeskundigen, dat het een stabiliserende kracht was.

Zelfs als de Assads Hezbollah en andere terreurgroepen faciliteerden en vaak opdracht gaven om Israëlische en Amerikaanse doelen aan te vallen, drongen de Israëlische en Amerikaanse veiligheidsgemeenschappen erop aan dat het niet echt geïnteresseerd was in de chaos die het teweegbracht. Het was gewoon stoom afblazen. Of iets dergelijks.

Bovendien geloofden ze dat de Assads uiteindelijk gesust konden worden met het ondertekenen van een stuk papier met het woord "vrede" erop voor de spotprijs van de Golanhoogten. En toen dat gebeurde, zouden de Syriërs de terreurbewegingen die ze zelf gesponsord hadden, ontbinden en weglopen van de Russen en de Iraniërs.

Door deze verstikking door Assad op hun burgers waren oppositiegroepen zoals zij grotendeels machteloos en niet in staat om geloofwaardige of nuttige inlichtingen te verstrekken aan Israël en de Verenigde Staten.

En toen gebeurde het ondenkbare. Het Syrische volk kwam in opstand en het status-quo-regime was niet meer.

Gemachtigd door destabilisatie

Israël werd niet geschaad door de destabilisatie van de Assad-dynastie. Het werd gemachtigd. Assad kon de aanvallen van Hezbollah tegen Israël niet langer steunen als hij hen nodig had in Syrië om hem te beschermen. Dus de burgeroorlog in Syrië reduceerde het vooruitzicht van een Hezbollah-aanval tegen Israël tot een ongekend laag punt.

Dan waren er nog de Syriërs zelf. Het kwam er op neer dat zodra het volk in opstand kwam tegen zijn onderdrukker, het zich graag tot Israël wilde richten.

Zelfs toen Israël een officieel standpunt van volledige onpartijdigheid in de oorlog in Syrië handhaafde en geen troepen over de grens stuurde, waren de Syriërs zelf bereid om de humanitaire hulp van Israël te belonen met aanzienlijke hulp aan de inlichtingendiensten.

Volgens meerdere rapporten en bronnen is Syrië vandaag de dag, negen jaar na het uitbreken van de oorlog, een open boek voor de Israëlische inlichtingendienst. En dankzij Israëls inlichtingenvermogen in Syrië heeft het land ongekende mogelijkheden gekregen om inlichtingen te vergaren in de hele Arabische wereld en in Iran.

Dit brengt ons dan ook naar Libanon. Libanon lijkt niet op de rand van een burgeroorlog te staan, maar het bevindt zich midden in een economische en civiele ineenstorting. De elektriciteit wordt nu slechts twee tot drie uur per dag geleverd. De Libanese munt is het afgelopen jaar met 60 procent gedevalueerd en de kredietwaardigheid ervan is lager dan die van Venezuela.

De controle van Hezbollah over het land heeft de Arabische investeerders verdreven en de hulpdollars van Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten opgedroogd.

De sancties van de VS hebben een einde gemaakt aan de financiële steun van Iran aan Hezbollah. De overheidscorruptie heeft het Internationaal Monetair Fonds ervan weerhouden om het geld te lenen. Libanese banken gaan failliet. Zelfs de Chinezen willen geen goed geld naar het slechte geld gooien.

Er lijkt vandaag de dag maar één kracht in de wereld te zijn die het door Hezbollah gecontroleerde Libanon van de ondergang kan redden: het Pentagon.

Vorige week heeft Generaal Kenneth McKenzie, de Commandant van het Amerikaanse Leger Centrale Commando, begrip getoond voor de ondergeschiktheid van de Libanese regering aan Hezbollah.

"Hezbollah blijft een probleem, het blijft een kwestie," zei McKenzie in een online persconferentie.

"We erkennen dat het er is. We zouden... ik zou blind zijn om te zeggen dat we het daar niet zien. We erkennen dat... de lokale bevolking daar in Libanon als gevolg daarvan een schikking moet maken."

Met andere woorden, het Amerikaanse leger heeft geen problemen met de controle van de Hezbollah over de Libanese regering en het leger. Tijdens een bezoek in Beiroet eerder deze maand gaf McKenzie aan dat de Verenigde Staten beide blijven steunen.

Voor alle duidelijkheid. Libanon stort in. Maar de dag nadat de regering - en haar Hezbollah-heren - ten onder zijn gegaan, zal het Libanese volk nog steeds in Libanon zijn, op drift, maar zeer levendig en op zoek naar een manier om vooruit te komen.

Hoewel er steeds meer berichten komen dat Iran wil dat Hezbollah Israël aanvalt als vergelding voor het recente vuur en explosies op Iraanse kern- en raketlocaties, zullen de Libanezen (die beginnen te verhongeren) zich niet aan zijn zijde scharen als Hezbollah Israël aanvalt. Integendeel.

Net als in Syrië zal de destabilisatie of de ineenstorting van de Libanese regering en Hezbollah Israël (of de Verenigde Staten) geen schade berokkenen.

Het zal hun vijanden schaden en voor Israël en de Verenigde Staten een hele nieuwe reeks mogelijkheden openen om met het Libanese volk, dat niet hun vijand is, samen te werken, wat alle betrokkenen ten goede zal komen. Voor een dergelijke samenwerking zijn geen Israëlische of Amerikaanse militairen ter plaatse nodig.

De PA stutten

Dit brengt ons bij de Palestijnen.

Afgelopen weekend heeft minister van Defensie Benny Gantz een opschorting van de Israëlische terreurfinancieringswetten in Judea en Samaria, die hij vorige maand voor het eerst had ingesteld, met nog eens 45 dagen verlengd.

Daarmee gaf Gantz groen licht aan de PA om door te gaan met het financieren van terroristen en hun families en het overmaken van hun betalingen aan terroristen via Palestijnse banken zonder de P.A. of de banken bloot te stellen aan financiële sancties en strafrechtelijke vervolging.

Als reactie op een protest van de ouders van de terreurslachtoffers hield Gantz vol dat hij handelde in opdracht van de veiligheidsgemeenschap.

Want opnieuw, vanuit het perspectief van Israëls oude garde veiligheidsbrigade, is de meest angstaanjagende uitdrukking in de wereld: "PA-instorting". Ze zullen eraan werken om het te voorkomen, zelfs als dat betekent dat ze de salarissen van de Palestijnse terroristen moeten betalen.

Dankzij de slaafse toewijding van de Israëlische veiligheidsgemeenschap aan deze stabiliteit hoeven noch Hamas noch Fatah zich te bekommeren om interne meningsverschillen. In plaats van in opstand te komen tegen hun Fatah en Hamas-overheersers, (en zich tegen Israël te keren), houden de verschillende Palestijnse facties zich in stand door zich bij hun regimes aan te sluiten om Israël aan te vallen. Dit is het enige spel in de stad.

Als de PA en het Hamas-regime zouden instorten, dat zou de dynamiek veranderen. En net als in Syrië zouden de keuzes van de Palestijnen veranderen.

Hoewel het gemakkelijk is om de allure van stabiliteit te begrijpen, zijn de relaties met vijandelijke regimes inherent instabiel en vandaag de dag is onze wereld meer dan ooit onstabiel. Onze vijanden staan ofwel op instorten, ofwel aan de rand van de afgrond. Geen enkel Israëlisch belang wordt gediend door hen te redden.

Bron: Israel’s ‘Stability’ Strategy Strengthens Terrorists | Frontpage Mag