www.wimjongman.nl

(homepagina)

De grote mythe van de Israëlische annexatie

Door Alex Traiman - 23 juni 2020

De Joodse staat staat niet op het punt om over een grens te marcheren of zelfs maar een centimeter nieuw grondgebied op te eisen. Integendeel, hun voetafdruk in Judea en Samaria zal precies hetzelfde blijven.

()

De afgelopen weken hebben de gewoonlijke critici van het Israëlische beleid, de dubieuze zelfbeschreven Israëlische aanhangers en zelfs enkele oude vrienden zich tegen de Israëlische plannen uitgesproken om delen van de Westelijke Jordaanoever te "annexeren."

Dit zijn hun argumenten: De Palestijnse Autoriteit zal ineenstorten; Israël zal de tweestatenoplossing effectief om zeep helpen en uiteindelijk een minderheid worden binnen de eigen binationale staat; het vredesverdrag met Jordanië zal worden ontbonden; de normalisering met de Arabische Golfstaten zal stoppen; Europese naties zullen sancties opleggen aan Israël; Democraten zullen zich nog verder distantiëren; en de Trump-regering zal boos zijn.

Klinkt behoorlijk slecht. Zoals David Horovitz van The Times of Israel het samenvatte, beschadigt een dergelijke stap "niet alleen de manier waarop we over de hele wereld worden waargenomen, maar ook de manier waarop we onszelf presenteren en zien".

De uitspraak doet denken aan het beruchte argument van minderwaardigheid door de tien van de twaalf spionnen die Mozes en het Israëlische volk een negatief rapport gaven, net als de toenmalige jonge natie voor het eerst het Beloofde Land zou binnenkomen: "We waren als sprinkhanen in onze ogen, en zo waren we ook in hun ogen. Dat rapport, dat commentatoren als een fundamentele fout beschouwen, leidde ertoe dat de Israëlieten 40 jaar lang door de woestijn moesten zwerven. En de datum van het spionnenrapport - de negende dag van de Joodse kalendermaand Av, Tisha B'Av - is al eeuwenlang een dag van Joodse rouw.

Door dezelfde ongegronde bijbelse angsten te herkauwen, is het duidelijk dat de moderne critici overbezorgd zijn over de optiek van een Israëlische zet van de regering, ondanks het simpele feit dat de actie van Israël geen enkel feit ter plaatse zal veranderen.

Verandering van status, toepassing van de Israëlische wet

Veel van de critici van vandaag noemen de komende beweging van Israël specifiek een "annexatie" omdat de politiek geladen term ten onrechte impliceert dat Israël over een lijn heen zal marcheren en eigendommen zal overnemen waar het geen recht op heeft en waar het momenteel geen controle over heeft. Toch staat Israël op het punt om haar eigen bestuursstructuur te veranderen en de Israëlische wet formeel toe te passen op de 400.000 Joodse burgers die al decennialang in de strategische landen wonen die de Joodse staat beheerst.

Het land in kwestie vertegenwoordigt ongeveer de helft van het grondgebied dat door de inmiddels beruchte Oslo-akkoorden onder Israëlische controle is gedelegeerd. Dit gebied wordt wettelijk aangeduid als "Gebied C".

"Gebied A" en "Gebied B" staan onder Palestijns administratief toezicht. Noch Israël, noch de internationale gemeenschap bemoeit zich met de manier waarop de Palestijnen die gebieden besturen of niet besturen. Op dit moment woont er geen enkele Jood in deze gebieden.

Joden die in "Gebied C" wonen zijn volledige, belastingsbetalende Israëlische burgers. De Israëlische regering beheert deze gebieden en onderhoudt het dagelijks leven van haar Joodse inwoners. Dergelijke basisdiensten zijn onder andere het bieden van fysieke veiligheid, het financieren van infrastructuur, het bestraten van straten, het leveren van elektriciteit en water, het ophalen van vuilnis, enzovoort.

Met deze stap zou de regering van Israël de belangrijkste nederzettingsblokken demilitariseren door eenvoudigweg het gezag te verwijderen van een door de Israëlische defensiemacht gecontroleerd "civiel bestuur," dat oorspronkelijk was opgezet om de nederzettingen te besturen.

Met deze stap geeft men aan dat Israël er vertrouwen in heeft dat het in staat is om de inwoners van de nederzettingen te verdedigen, net zoals het het leven van alle andere Israëli's verdedigt. Belangrijker nog is dat deze stap de bureaucratische manier van besturen voor Joodse kolonisten overboord zet, die anders worden bestuurd dan hun vrienden en familieleden die op amper 10 tot 20 minuten afstand wonen.

In plaats van bijvoorbeeld de goedkeuring van het Ministerie van Defensie nodig te hebben voor de bouw van een nieuw appartementencomplex in Judea, zou nu goedkeuring vereist zijn van het Ministerie van Huisvesting van Israël, dat dergelijke maatregelen in de rest van deze andere-kleine Joodse staat reguleert.

Net zoals niemand de Palestijnse Autoriteit vertelt hoe ze de gebieden die ze beheert moet besturen, zou de beslissing van Israël over hoe ze "Gebied C" moeten besturen, van weinig belang moeten zijn voor iedereen die daar niet woont.

Ondanks alle kritiek die nu op de Israëlische eenheidsregering wordt geuit, staat de Joodse staat niet op het punt om over een lijn of grens heen te marcheren of om zelfs maar een centimeter nieuw grondgebied op te eisen. Het gaat niet om een enkele tank of soldaat om op te rukken, of de vlag ergens te plaatsen waar men al decennialang niet meer trots op is.

Als zodanig vormt deze stap geen bedreiging voor de duurzaamheid van de Palestijnse Autoriteit of voor de kritische betrekkingen van Israël met Jordanië.

Integendeel, de voetafdruk van Israël in Judea en Samaria staat op het punt te worden bevroren binnen specifieke geografische parameters die ongeveer de helft is van de omvang van het grondgebied dat het momenteel wettelijk controleert om de verre toekomstperspectieven voor een toekomstige Palestijnse staat te beschermen.

Bevriezing van de bouw voor vier jaar

In ruil voor Amerikaanse erkenning en om het nieuwe "Peace for Prosperity" plan van de regering een kans van slagen te geven, is Israël nu van plan een ongekende bouwstop van vier jaar in te stellen voor een groot deel van de belangrijke gebieden die het al controleert. Volgens de voorwaarden die tussen de Israëlische en Amerikaanse overheden zijn besproken, belooft Jeruzalem een bevriezing van de bouw van elke nieuwe joodse infrastructuur buiten de grenzen van de bestaande nederzettingsblokken.

Deze zaken worden terzijde gelegd in het onwaarschijnlijke scenario dat de Palestijnen zullen voldoen aan de basisvereisten die nodig zijn voor een eigen staat, zoals die door het huidige Amerikaanse bestuur, in overleg met Israël, zijn vastgesteld. Deze eisen omvatten de stopzetting van een jaarlijks terugkerend financieringsprogramma van 150 miljoen dollar plus de financiering van de terreur, het stoppen van alle vormen van opruiende terreur, financiële transparantie, vrije en open parlements- en presidentsverkiezingen en de volledige ontwapening van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook, met inbegrip van tienduizenden raketten die momenteel worden opgeslagen voor gebruik tegen Israël.

Misschien moeten de critici in plaats van Israël te bekritiseren voor zijn wettelijke handhaving van de gebieden die het controleert, erop aandringen dat de Palestijnse Autoriteit zich als een vreedzame speler gaat gedragen.

En terwijl tegenstanders van de stap door Israël suggereren dat het de vooruitzichten op de oprichting van een Palestijnse staat verder schaadt, beschermt de bouwstop die vooruitzichten juist - ook al schenden de Palestijnen voortdurend hun verplichtingen uit hoofde van de Oslo-akkoorden en hebben ze zelfs de meest elementaire fundamenten voor een duurzame vrede, laat staan een verantwoordelijke staat, niet kunnen neerleggen.

Daarom zijn veel leden van het nationalistische rechtse Israëlische volk fel gekant tegen de Middenoosten-visie van de Trump-regering.

Na jarenlang de Palestijnse terreur te hebben geabsorbeerd en tegengegaan, stellen de tegenstanders dat het laatste wat Israël nu moet doen, is de Palestijnen weer een kans geven op een eigen staat terwijl ze niets hebben gedaan om die te verdienen.

Toch is een Palestijnse staat op geen enkele wijze een automatisch gevolg van de vier jaar durende bouwstop. Een tien maanden durende bevriezing van de bouw van nederzettingen, die door de voormalige president Barack Obama in 2009 werd geëist, heeft de zaak van de vrede niet verder vooruitgeholpen - om nog maar te zwijgen van het feit dat Israël absoluut niets heeft ontvangen in ruil voor dit gebaar.

Nu bereidt Israël zich voor op het bevriezen van de bouw in belangrijke gebieden voor meerdere jaren. De Verenigde Staten zijn bereid daarvoor de Israëlische soevereiniteit te erkennen in de gebieden waar ze waarschijnlijk deel van Israël zullen blijven uitmaken in bilaterale onderhandelingen.

De erkenning van de soevereiniteit door de VS volgt op een recente verklaring aan de Israëlische leiders door de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo dat "we de Israëlische nederzettingen niet langer zullen erkennen als zijnde onverenigbaar met het internationale recht," en voegt daaraan toe dat deze conclusie "gebaseerd is op de unieke feiten, geschiedenis en omstandigheden die de vestiging van civiele nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever met zich meebrengt."

Degenen die beweren dat Israël de grenzen van de relatie tussen de VS en Israël verlegt, negeren de verklaringen van Pompeo, evenals het feit dat het land waarover Israël nu de soevereiniteit zal gaan uitoefenen, gedurende enkele maanden in kaart is gebracht door een gezamenlijk Israëlisch en Amerikaans comité dat bestaat uit de Amerikaanse ambassadeur bij Israël David Friedman en de Israëlische ambassadeur bij de Verenigde Staten Ron Dermer.

Amerika is volledig bereid om de inspanningen van Israël te erkennen, en het zal dit specifiek doen omdat de leiders geloven dat de stap rechtvaardig is en geen potentiële schade zal veroorzaken waarvoor wordt gewaarschuwd door de aanhoudende critici van het Israëlische beleid.

De steun zou niet alleen moeten komen van een vriendelijk Amerikaans bestuur, maar van iedereen die beweert een vrije en democratische staat Israël te steunen.

Alex Traiman is directeur en hoofd van het Jeruzalemse bureau van het Joodse Nieuwssyndicaat.

Bron: The great myth of Israeli annexation - JNS.org