www.wimjongman.nl

(homepagina)

Een dunne lijn tussen verstandige voorzichtigheid en regelrechte hysterie.

Door Jonathan Tobin - 9 maart 2020

()

De Joodse gemeenschapsreactie op het coronavirus moet zich laten leiden door het principe van "pikuach nefesh" - de verplichting om levens te redden - zonder paranoia of paniek te zaaien.

Het is tijd om de dreiging van het coronavirus serieus te nemen.

Dat geldt net zo goed voor lokale joodse gemeenschappen als voor overheden. Maar net zoals sommige van onze leiders het gevaar van de verspreiding van de ziekte maar langzaam hebben begrepen, geldt dat ongetwijfeld ook voor de verantwoordelijken van de scholen, synagogen en gemeentelijke organisaties. Maar nu er meer gevallen worden gemeld, bestaat er weinig twijfel over dat het overwinnen van de weerstand tegen het annuleren van gebeurtenissen en het teruggrijpen naar virtuele diensten of klassen waar mogelijk, snel een noodzaak wordt, in plaats van een keuze. En de reden daarvoor is evenzeer geworteld in het geloof als in het gezond verstand.

Weinig regeringen lijken volledig voorbereid te zijn op de verspreiding van het coronavirus, COVID-19, dat zich de afgelopen weken snel over de hele wereld heeft verspreid. Dat is een ernstig probleem gebleken omdat de impuls om het risico van besmetting te bagatelliseren het besluitvormingsproces op veel plaatsen heeft vertraagd om quarantaines en reisbeperkingen op te leggen, evenals het versnellen van testen en andere maatregelen die kunnen helpen de verspreiding van het virus te vertragen.

Regimes zoals die in China, waar het coronavirus vermoedelijk vandaan komt, en Iran beperkten de informatie om dezelfde redenen als autoritaire regeringen altijd doen. Zij vreesden dat transparantie over elke bedreiging van de openbare veiligheid hun gezag zou ondermijnen; het resultaat was, zoals altijd het geval is, dat een slechte situatie veel erger wordt.

Toch is het coronavirus evenzeer een uitdaging voor democratieën als voor naties die niet vrij zijn. Leiders de schuld geven voor het niet snel genoeg handelen is redelijk, maar het politiseren van de volksgezondheid is een onderwerp dat niet zo gemakkelijk in een hokje wordt gestopt in onze gebruikelijke compartimenten waarin we allemaal degenen verdoemen met wie we het niet eens zijn over andere kwesties. Het Coronavirus is geen bedrog dat door de critici van President Donald Trump is verzonnen om hem te verslaan, zoals een columnist van de Washington Post het op schandelijke wijze karakteriseerde als de "Tsjernobyl van Trump".

Het echte probleem is dat de meesten van ons zich verzetten tegen het idee dat we ons leven moeten ontregelen om het risico van besmetting te verminderen, terwijl we tegelijkertijd maar al te graag geloven in samenzweringstheorieën en dat het ergste mogelijk is.

Veel te veel van onze populaire cultuur is geworteld in dystopische fantasieën over zombie-apocalypsen, ziekten die de wereld kunnen uitroeien en kwaadaardige regeringen die deze vreselijke dingen faciliteren of niet genoeg doen om ze te stoppen. Daarom zijn velen van ons bereid te geloven dat zoiets kan gebeuren, terwijl ze tegelijkertijd de mogelijkheid verwerpen dat het nu gebeurt.

Luister naar medische deskundigen en je kunt een ontnuchterende lezing krijgen over hoe gemakkelijk de ziekte zich verspreidt, evenals de zeer reële scenario's waarin grote aantallen mensen die kwetsbaarder zijn voor de ziekte - een categorie die ouderen en mensen met reeds bestaande gezondheidsproblemen omvat, maar niet strikt beperkt is tot die categorie - risico's lopen. Toch zeggen ze ook dat dit noch de builenpest, noch de Spaanse grieppandemie van 1919 is.

De popcultuur heeft ons geconditioneerd om te denken dat we vroeg of laat op een dag wakker zullen worden om te leren - zoals het geval was in de 14e eeuw - dat een ziekte een enorm percentage van de mensheid doodt. Het is ook waar dat de griep een eeuw geleden vele miljoenen mensen heeft gedood. Maar het coronavirus is niet de Zwarte Dood. De huidige situatie is ook niet te vergelijken met de wereld van na de Eerste Wereldoorlog, waarin enorme populaties kwetsbare burgers en soldaten door de griep werden geveld vóór de komst van de antibiotica.

Maar alleen omdat het coronavirus ons niet allemaal zal doden, betekent dit niet dat er soms geen drastische maatregelen nodig zijn. En de noodzaak om geen paniek te zaaien met onverantwoordelijke praatjes over gepolitiseerde samenzweringstheorieën en dystopische fantasieën is geen excuus om te denken dat we, althans voor de korte termijn, gewoon door kunnen gaan met de gang van zaken.

De snelle uitvoering van de strenge quarantainemaatregelen door Israël werd op maandag uitgebreid, kort voordat het land dit jaar begon met de viering van Purim (iedereen die het land binnenkomt moet 14 dagen lang zelfquarantaine houden, inclusief Israëlische burgers), was de juiste manier om op het probleem te reageren. De Verenigde Staten zijn traag geweest met de uitvoering van soortgelijke maatregelen, maar zouden zich ook in die richting moeten bewegen.

In diezelfde geest, terwijl de onwil van veel gemeenschapsinstellingen om te overwegen de carnavalsweken van Purim, de religieuze diensten en de schoolklassen af te blazen, kan worden geworteld in een verstandig verlangen om niet toe te geven aan paniek, zo is er goede reden om aan te nemen dat het noodzakelijk is in gebieden waar gevallen van coronavirus zijn gemeld.

Programma's voor internationale reizen, zoals het jaarlijkse 'March of the Living'-programma, waarbij studenten naar Polen gaan om de vernietigingskampen van de Holocaust te zien en vervolgens naar Israël gaan, moesten gewoon worden uitgesteld.

Maar de impuls om het leven en de handel simpelweg af te sluiten moet worden tegengegaan, niet alleen omdat er geen rationele reden is om te geloven dat het nodig is, maar ook omdat het verspreiden van paniek ook echt kwaad kan.

Het in kaart brengen van een koers waarbij verstandige voorzorgsmaatregelen worden genomen en tegelijkertijd de verspreiding van angst wordt vermeden, gaat in tegen elk instinct dat onze huidige politieke en entertainmentcultuur heeft gekoesterd. Maar nu de tol van het coronavirus stijgt en de ziekte zijn beloop krijgt, is het van vitaal belang dat we de verleiding weerstaan om de dreiging te bagatelliseren of te overdrijven. Het is evenzeer noodzakelijk om te begrijpen dat zelfs in een vrije maatschappij de burgers soms een deel van hun vrijheden moeten opofferen ten behoeve van de volksgezondheid.

Zoals altijd is het belangrijk om naar ons geestelijk erfgoed te kijken en te beseffen dat het antwoord daar ligt. Het Joodse religieuze principe van pikuach nefesh - het idee dat het redden van levens de overhand kan en moet krijgen op bijna alle andere regels, wetten en overwegingen - moet dus de overhand krijgen. Noch de politiek, noch het persoonlijke gemak kan worden toegestaan om in te grijpen in die plicht.

Jonathan S. Tobin is hoofdredacteur van JNS-Jewish News Syndicate. Volg hem op Twitter op: @jonathans_tobin.

Bron: A fine line between sensible caution and outright hysteria - JNS.org