www.wimjongman.nl

(homepagina)

De confrontatie van Frankrijk met de islamitische wereld

Door Res. Col. Dr. Raphael G. Bouchnik-Chen - 30 oktober 2020

( )

Emmanuel Macron, foto via Facebook

BESA Center Perspectives Paper nr. 1.790, 30 oktober 2020

Samenvatting: de onthoofding van onderwijzer Samuel Paty, die plaatsvond twee weken na een gedenkwaardige toespraak van President Emmanuel Macron, waarin hij een plan onthulde om de Franse seculiere waarden te verdedigen tegen het "islamistische radicalisme", markeerde het begin van wat een totale oorlog tussen Frankrijk en de islamitische wereld zou kunnen blijken te zijn, met de Turkse Erdoğan die de moslimaanval leidt. Door een standpunt in te nemen tegen extremistisch Moslimgeweld en onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting, kan Macron geconfronteerd worden met een nieuwe golf van islamitische terreur.


Op 2 oktober 2020 hield de Franse president Emmanuel Macron een gedenkwaardige toespraak ter verdediging van het secularisme. In de toespraak onthulde hij een plan om de Franse seculiere waarden te verdedigen tegen het "Islamitische radicalisme.”

Twee weken later, op 16 oktober, werd een Franse geschiedenisleraar, Samuel Paty geheten, onthoofd, op straat buiten zijn school door een 18-jarige radicale Islamist. De terrorist, een in Rusland geboren teenager van het Tsjetsjeense erfgoed, slaagde erin om een zeer schokkende boodschap te sturen naar aanhangers van laïcité [scheiding kerk en start] of het Franse secularisme: het islamitische radicalisme in Frankrijk is niet van plan om zonder slag of stoot ten onder te gaan.

De vermeende reden waarom de moordenaar, Abdoullakh Abouyedovich Anzorov, zich op Paty richtte, was dat Paty zijn studenten cartoons van Mohammed had laten zien die door de satirische krant Charlie Hebdo in 2015 werden gepubliceerd — beelden die de aanleiding waren voor de inval in de kantoren van de krant en het afslachten van haar journalisten door islamistische fundamentalisten. In zijn toespraak voorafgaand aan Paty's moord had Macron verklaard dat Frankrijk de karikaturen niet "zou afzweren" — met andere woorden: Frankrijk staat vast voor vrijheid van meningsuiting en zal niet door terrorisme worden gehinderd.

Macrons toespraak werd bijna onmiddellijk gevolgd door beschuldigingen van moslims, zowel in binnen- als buitenland, dat Macron islamofobisch en racistisch is. Deze heftige reactie was vooral sterk in Turkije, aangezien ongeveer de helft van de imams in Frankrijk van Turkse afkomst is.

In de toespraak van 2 oktober probeerde Macron genuanceerd te zijn over de integratie van de Islam en het Franse secularisme. Hij onthulde een plan om de Franse seculiere waarden te verdedigen tegen het "islamistische radicalisme", en voegde eraan toe dat de Islam "in crisis" was over de hele wereld. Hij drong erop aan dat er "geen concessies" zouden worden gedaan in een nieuwe impuls om de religie uit het onderwijs en de publieke sector in Frankrijk te duwen.

Macron zei dat de maatregelen bedoeld waren om het probleem van de groeiende "radicalisering" in Frankrijk aan te pakken en ons vermogen om samen te leven te verbeteren." Hij benadrukte dat "secularisme het cement is van een verenigd Frankrijk," maar voegde eraan toe dat het geen zin heeft om alle moslimgelovigen te stigmatiseren.

Macrons plan richt zich op het beperken van buitenlandse invloed en het investeren in een nieuwe generatie Franse imams, met een certificeringsproces in Frankrijk. Hij categoriseerde "islamistisch separatisme" als een "parallelle samenleving" die Frankrijk bedreigt door de sharia boven de Franse wet te plaatsen, wat "vaak resulteert in de creatie van een contra-samenleving." Macron zei dat de regering wetgeving zal indienen in december 2020 met als doel "het secularisme te versterken en Republikeinse principes te consolideren."

Een betekenisvolle daad welke onder de radar doorging, vond plaats op 7 juli 2020, toen een Franse onderzoekscommissie van de Senaat, onder leiding van Jacqueline Eustache-Brinio, een rapport presenteerde met de titel "islamistische radicalisering: samen strijden en confronteren".

Het rapport beschrijft de situatie in Frankrijk op deze manier:

Islamistisch radicalisme gaat niet alleen over terrorisme of over de overgang naar gewelddadige actie, maar gaat ook over gedragingen die vreedzaam kunnen zijn en niet tot geweld leiden. Het kan het werk zijn van groepen die voor identiteit, terugtrekking of toetreding tot de associatieve en politieke wereld pleiten. ... De groepen die historisch gezien, net als de Moslimbroederschap, actief zijn in Frankrijk en proberen hun mening op te leggen via netwerken van verenigingen, streven naar erkenning van autoriteiten, en, meer recentelijk, kiezen voor integratie in de kiezerslijsten.

Met het oog op de opkomst van het islamisme richten de autoriteiten zich sinds 1995 op de terroristische dreiging en de belemmering van gewelddadige acties. Deze bezorgdheid heeft geresulteerd in de invoering van een volledig juridisch arsenaal en de structurering van de veiligheidsdiensten binnen de Unie om de dreiging het hoofd te bieden. Maar het probleem waar de Franse samenleving nu mee te maken heeft, heeft zijn aard veranderd: het is een veelvormige Islamist die zichzelf weerspiegelt in alle aspecten van het sociale leven en die de neiging heeft een nieuwe sociale norm op te leggen door de individuele vrijheid te overheersen.

Een van de belangrijkste voorstellen van de Commissie is de volgende:

  • >Weet, volg en voorkomt de acties van de radicale Islam.

  • Voortgaan met het versterken van de personele middelen die aan de binnenlandse inlichtingendiensten worden toegewezen, rekening houdend met de veelheid van haar taken en de omvang van de geografische gebieden van haar actieterrein. Zorg zo veel mogelijk voor specialisatie [van] agenten bij het monitoren van radicale Islambewegingen.

  • Er moet dringend een interministerieel Comité voor de preventie van radicalisering worden opgericht en departementale eenheden worden opgericht om het islamisme te bestrijden en radicale activiteiten te evalueren.

  • Aangezien de Islamisten proberen onze samenleving te destabiliseren en erkenning te krijgen van hun recht om [volgens] het moslimgeloof te regeren, moet de reactie van de overheid vooral vermijden zich te bemoeien met Moslimreligieverering. Verder is het absoluut noodzakelijk om af te zien van stigmatisering van de Islam, aangezien er niet zoiets bestaat als een verenigde moslimgemeenschap, noch is er één enkele Islam.
  • De onderzoekscommissie verwerpt het idee dat Islamitisch radicalisme slechts een reactie is op "islamofobie", maar stelt dat het uitdagen van de waarden van de Republiek door het promoten van de sharia niet getolereerd mag worden.

    Het rapport van de Commissie van de Senaat inspireerde Macrons retoriek op 2 oktober. Hoewel zijn bedoelingen constructief waren, lijkt het erop dat zijn toespraak het doel miste. De toespraak werd vervormd en werd meteen een bron van wrok in de islamitische wereld. In de voorhoede van de furieuze Islamitische reactie stond de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan.

    Turkije is al verwikkeld in een aantal geschillen met Frankrijk. Deze geschillen — over Syrië, Libië, NAVO, de gasexploitatie in het oostelijke Middellandse Zeegebied en Armenië — hebben elk hun eigen context en specifieke kenmerken, maar ze zijn allemaal gebaseerd op het Franse vermoeden van Erdoğan's ambitie om een soennitische Islamitische heropleving te leiden.

    Erdoğan greep de toespraak van Macron aan als een kans om zichzelf te positioneren als leider en woordvoerder van de Arabische en islamitische wereld. Op 26 oktober riep hij op tot de boycot van Franse goederen en beweerde: "Het wordt steeds moeilijker om moslim te zijn en met een islamitische levensstijl te leven in westerse landen." Hij beschreef Macron als geestesziek.

    Erdoğans opruiing van Islamistische verbolgenheid heeft in de hele Arabische wereld weerklank gevonden. De Franse ambassadeur in Pakistan werd opgeroepen om de vermeende aansporing van Macron tot islamofobie te veroordelen. Van Sanaa tot Riyad is Macron een eenmans as van het kwaad geworden. Franse producten worden geboycot. Le Train Bleu restaurant in Doha, Qatars "quintessential Parisian dining experience," is haastig zijn producten opnieuw elders aan het kopen.

    Verschillende Franse moslim intellectuelen bekritiseerden Macron hard op sociale media. Men zei: "De president beschreef de Islam als een religie die in crisis is over de hele wereld vandaag". Ik weet niet wat ik moet zeggen. Deze opmerking is zo dom (sorry het is zo) dat het geen verdere analyse nodig heeft... Ik zal niet verbergen dat ik bezorgd ben. Er wordt niet gesproken over een blanke suprematie, ook al zijn wij het land dat de racistische en blanke supremacistische theorie exporteerde van de "grote vervanging" die gebruikt werd door de terrorist die het gruwelijke bloedbad in Christchurch beging.”

    Een andere was nog sterker: "De onderdrukking van moslims is een bedreiging geweest, nu is het een belofte. In een toespraak van een uur begroef Macron de laïcité, stimuleerde hij extreemrechts, anti-Moslim individuen en bedreigde hij het leven van moslimstudenten door drastische beperkingen op thuisonderwijs op te leggen ondanks een wereldwijde pandemie.”

    De New York Times was zeer kritisch over Macrons plannen, het schrijven over een "breed hardhandig regeringsoptreden tegen Moslimindividuen en -groepen." De Amerikaanse sociologist Crystal Fleming, een (expert) in blanke supremacistische groepen, twitterde: "Het is meer dan triest om Franse ambtenaren te zien reageren op gewelddadig extremisme met gewelddadig extremisme…”

    President Macron bevindt zich dus in een zeer moeilijke positie, niet alleen tegenover de Islamisten, maar ook onder zijn eigen ministers. Minister van Binnenlandse Zaken Gérald Darmanin gebruikte de taal van de harde rechtse partijen en beschreef Frankrijk als in een "burgeroorlog" om de Franse seculiere en unitaire Republiek te verdedigen tegen de "separatistische" leer van de extremistische Islam. Darmanin stelde voor om etnische eetgelegenheden in supermarkten te sluiten — met andere woorden, om schuldige en onschuldige Franse moslims te straffen. Volgens de onderzoekskrant Le Canard Enchainé heeft Macron Darmanin en andere ministers gevraagd hun taal te matigen.

    Macron, die in 2017 tot president werd gekozen na twee jaar bloedige terreuraanslagen in Frankrijk, is op weg naar de verkiezingscampagne van 2022, en verwacht te slagen waar zijn voorgangers faalden. Hij heeft misschien op het verkeerde paard gewed. Het verslaan van de radicale Islam vereist een krachtige actie, maar Westerse regeringen moeten proberen een compromis te vinden om de cyclus van reactie en tegenreactie te doorbreken die leidt tot meer extremisme en geweld.

    De Franse extreemrechtse leider Marine Le Pen ziet geen reden voor voorzichtigheid of tolerantie tegenover islamisten in Frankrijk. Haar reactie op Paty's onthoofding was om telkens weer te herhalen dat "massale ongecontroleerde" immigratie de schuld is van dit soort wreedheden.

    Gezien de kwetsbaarheid van de situatie in Frankrijk en de woede die zich heeft ontwikkeld tussen Parijs en Arabische en islamitische staten, lijkt er een grote kans te zijn op een nieuwe golf van radicale islamistische terreuroperaties tegen Frankrijk en Frankrijk gerelateerde zaken. De woede die gericht is op de verklaringen van Macron, die worden beschouwd als bewijs van Franse islamofobie, creëert een gemeenschappelijke noemer tussen soennieten en sjiieten, in die zin dat beide stromen zich gekwetst en vernederd voelen.

    Volgens betrouwbare inlichtingenbronnen zijn er verschillende slapende cellen van islamitische terroristische organisaties in Frankrijk en in andere landen in West-Europa die op korte termijn kunnen worden geactiveerd.

    Belangrijke Franse belangen in de Arabische wereld kunnen economisch worden geschaad door de explosie van woede, en er kan een diplomatieke verslechtering komen tussen de Arabische staten en Parijs.

    President Macron staat voor een moeilijk dilemma: standvastig zijn en de door hem geschetste maatregelen ten aanzien van het radicale islamisme in Frankrijk ten uitvoer leggen, of dat beleid opnieuw beoordelen en zijn kans op herverkiezing in gevaar brengen.

    Dr. Raphael G. Bouchnik-Chen is een gepensioneerde kolonel die diende als senior analist bij de IDF Militaire Inlichtingendienst.

    Bron: France’s Showdown with the Islamic World