www.wimjongman.nl

(homepagina)

De VAE en het Democratisch-CAIR-partnerschap

( )

De V.S. President Donald Trump luistert naar de Ambassadeur van de V.S. in Israël David Friedmans opmerkingen op vrijdag, 11 sept. 2020 in het Oval Office, bij de aankondiging dat het Koninkrijk van Bahrein zich bij de Verenigde Arabische Emiraten aansluit in het normaliseren van relaties met Israël. Officiële foto van het Witte Huis door Tia Dufour.

Door Caroline Glick - 13 september 2020

Gezien de weg die CAIR [Council on American-IslamicRelations] en zijn bondgenoten hebben afgelegd in de progressieve vleugel van de Democratische Partij, is het moeilijk om je voor te stellen dat er een Biden-regering komt die voortbouwt op de zich ontwikkelende banden tussen Israël en de Arabische landen.

De Amerikaanse vredesovereenkomst tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten, die deze week in het Witte Huis zal worden afgerond, is een grote klap voor de tweeledige krachten van het islamitische imperialisme en de terreur in het Midden-Oosten: de Soennitische Moslimbroederschap en het Shi'itische regime in Iran. De drievoudige alliantie tussen de Verenigde Staten, Israël en de VAE, openlijk gesteund door Saoedi-Arabië, Oman, Bahrein, Soedan en Marokko, geeft een institutionele structuur aan een pro-Amerikaans regionaal blok van gematigde, anti-jihadistische regeringen die allemaal hun sporen hebben verdiend in de strijd tegen de Moslimbroederschap, Iran en hun plaatsvervangers.

Het Israëlisch-Amerikaanse bondgenootschap, dat gebaseerd is op gedeelde belangen, zal de komende jaren waarschijnlijk blijven bestaan. Maar de voortdurende deelname van Amerika aan de alliantie is in belangrijke mate afhankelijk van de uitslag van de presidentsverkiezingen.

In 2014 heeft de VAE een lijst van 82 aangewezen terroristische groeperingen gepubliceerd. Tussen Al-Qaeda en de Islamitische Staat (ISIS) zat de Raad voor de Amerikaanse Islamitische Betrekkingen, of CAIR, een groepering die nauwe banden heeft met de Democratische Partij.

Deze aanwijzing van de VAE was geen laster. Als voormalig officier van justitie van de V.S. schreef Andrew McCarthy in zijn boek in 2010, "The Grand Jihad: How Islam and the Left Sabotage America", dat CAIR in 1994 werd opgericht als een frontorganisatie voor de Moslimbroederschap en haar Palestijnse tak, Hamas. In samenwerking met andere Hamas/Moslim Brotherhood frontgroepen en voor fondsenwerving voor wapens, was het de taak van CAIR om de politieke Islam te bevorderen. De activiteiten van CAIR, gevestigd in Washington, waren gericht op politieke beïnvloeding. Om dit doel te bereiken, presenteerde het zich als een burgerrechtenorganisatie.

Zoals McCarthy en de terreurdeskundigen Daniel Pipes en Steve Emerson uitvoerig hebben gedocumenteerd, zijn de banden van CAIR met het terrorisme legio en continu. Na 9/11 weigerde CAIR Osama bin Laden te veroordelen tot hij erkende dat hij opdracht gaf tot de aanslagen. CAIR ontkende dat Al-Qaeda achter de bombardementen op de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania in 1998 zat en eiste de verwijdering van reclameborden in Los Angeles die Bin Laden beschrijven als "de gezworen vijand" van de Verenigde Staten, waarbij men beweerde dat de afbeelding "beledigend voor moslims" was.

Evenzo weigert CAIR consequent om terreuraanslagen van Hezbollah of Hamas te veroordelen. Door deze weigering expliciet te maken, zei CAIR's uitvoerend directeur Nihad Awad in 2004: "Als ze willen dat we een bevrijdingsbeweging in Palestina of in Libanon veroordelen, moeten ze Israël tientallen keren op alle niveaus veroordelen, wij zullen geen enkele organisatie veroordelen".

Zeven CAIR-leiders zijn veroordeeld op beschuldiging van terrorisme. Een van de veroordeelde terroristen, Ghassen Elashi, had twee banen. Samen met zijn zwager, Hamas-leider Mussa Abu Marzouk, richtte Elashi de Holyland Foundation for Relief and Development (HLF) op. HLF was de fondsenwervingstak van Hamas in de Verenigde Staten. Hij was ook de oprichter van de CAIR-vestiging in Texas. Na 9/11 begonnen de federale autoriteiten een onderzoek naar het HLF en zijn banden met Hamas en in 2004 werd het HLF aangeklaagd voor het overmaken van miljoenen dollars aan de Palestijnse terreurgroep. Het werd in 2007 schuldig bevonden en Elashi werd veroordeeld tot 65 jaar gevangenisstraf. CAIR werd in het proces genoemd als een niet-aangeklaagde mede-samenzweerder.

De Democratische Minderheidsleider van de Senaat, Charles Schumer, merkte in 2003 op: "CAIR, we weten dat ze banden hebben met het terrorisme... Prominente leden van de huidige leiding van CAIR hebben ook intieme banden met Hamas".

Een van de middelen die CAIR gebruikt om kritiek op de jihadistische Islam te blokkeren is intimidatie. Door kritiek op de islam als "islamofoob" af te wijzen, riskeren tegenstanders van de groep door CAIR of zijn bondgenoten als "haatgroepen" te worden bestempeld als ze zich durven uit te spreken tegen de standpunten en doelen van CAIR. Zo voerde CAIR in 2014 een zeer publieke campagne om voorstellingen op de universiteitscampussen van "Honor Diaries" te annuleren, een documentaire van moslimvrouwen die de wreedheid van vrouwen en meisjes in de islamitische samenlevingen aan de kaak stelde. In datzelfde jaar dwong CAIR de Universiteit van Brandeis om zijn plan te annuleren om een eregraad te verlenen aan de islamitische feministische en mensenrechtenactivist Ayaan Hirsi Ali.

Ook brengt CAIR het terrorismebestrijdingsonderzoek in diskrediet en probeert dat te delegitimiseren als "islamofoob". Een civiel proces dat is aangespannen door de nalatenschap van het slachtoffer van 9/11 en de voormalig hooggeplaatst FBI antiterrorisme agent, John O'Neill, Sr. beweerde dat CAIR's doel "is om zo veel mogelijk zelftwijfel, aarzeling, angst voor naamsvermelding en geschillen binnen politiediensten en inlichtingendiensten te creëren om dergelijke autoriteiten ineffectief te maken in het nastreven van internationale en binnenlandse terroristische entiteiten".

CAIR steunt actief de antisemitische boycot-, desinvesterings- en sanctiecampagne die erop gericht is joodse aanhangers van Israël te verbannen en Israël economisch schade toe te brengen. Net als Hamas, verwerpen haar leden en leiders het bestaansrecht van Israël. Hoewel CAIR-leiders en woordvoerders erop staan dat hun afwijzing van het recht van het Joodse volk op zelfbeschikking en steun voor Hamas (wiens verbond oproept tot de genocide op het Jodendom) niet antisemitisch is, hebben CAIR-leiders en -woordvoerders vaak ontegenzeggelijk antisemitische uitspraken gedaan.

Zo werd bijvoorbeeld een pro-Hamas bijeenkomst in Washington, D.C., tijdens de oorlog van de terreurgroep in 2014 tegen Israël Awad, een "terreurstaat" genoemd en werd de pro-Israëlische lobby AIPAC ervan beschuldigd de Amerikaanse politiek te controleren en te corrumperen. In haar woorden: "AIPAC zou zijn handen moeten afhouden van het Amerikaanse Congres. Ze hebben onze buitenlandse politiek gecorrumpeerd; ze hebben onze politieke leiders gecorrumpeerd."

Net zoals de Clinton-regering voordien, wilde de George W. Bush-regering graag samenwerken met Moslim Amerikanen en CAIR was een begunstigde van die samenwerking. Maar in de nasleep van de aanslagen van 9/11 begon de regering Bush geleidelijk aan haar positie te veranderen. In 2008, na het HLF-proces, verbrak de FBI haar banden met CAIR.

Barack Obama keerde deze koers om. Vanaf het begin van zijn presidentschap verlegde Obama het Amerikaanse buitenlandse beleid naar Iran en de Moslimbroederschap. Tijdens zijn toespraak op 4 juni 2009 aan de Universiteit van Caïro, waar hij opriep tot een herordening van de Amerikaanse banden met de islamitische wereld, maakte Obama de Moslimbroederschap het hof. Zonder rekening te houden met het expliciete verzoek van de toenmalige Egyptische president Hosni Mubarak, nodigde Obama vertegenwoordigers van de Moslimbroederschap uit om zijn toespraak bij te wonen.

Thuisgekomen, omarmde Obama onder andere CAIR.

Volgens terreuronderzoeker Patrick Poole was het na het HLF-arrest in 2008 de bedoeling van de federale aanklagers in Dallas om CAIR aan te klagen voor haar rol in de financiering van terreur. Kort na binnenkomst in zijn bureau, de toenmalig advocaat-generaal Eric Holder, bevalen de Dallas-aanklagers om de juridische stappen tegen de groep te beëindigen.

Hoge ambtenaren van de regering hielden regelmatig bijeenkomsten met CAIR-ambtenaren. Volgens de bezoekerslogboeken van het Witte Huis, bezochten CAIR-ambtenaren 20 keer het Witte Huis tijdens Obama's eerste termijn.

Sinds 2014 heeft CAIR zich gericht op het vast maken van zijn anti-Israël en antisemitische posities in de Black Lives Matter (BLM) beweging. Met behulp van de progressieve taal van de intersectionaliteit breidden CAIR en zijn bondgenoten hun anti-wetshandhavingscampagne uit met een campagne om het politiewerk in de Afrikaans-Amerikaanse gemeenschappen te demoniseren. Het verhaal dat zij ontwikkelden beweert dat Afro-Amerikanen "Palestijnen" zijn en dat Amerikaanse wetshandhavingsgroepen "Israëlische veiligheidstroepen" zijn. De campagne was een groot succes. In 2016 publiceerde de BLM een handvest dat de standpunten van CAIR expliciet omarmt. Israël werd gecorrigeerd als een "apartheid"-staat die "genocide" pleegde. BLM steunde de BDS-campagne en riep de Verenigde Staten op om hun militaire steun aan de Joodse staat te beëindigen.

De 'Movement for Black Lives', een overkoepelende groep die de BLM omvat, heeft identieke antisemitische standpunten in haar platform gepubliceerd. De demonstraties van BLM in de afgelopen maanden hebben onder meer geleid tot de beschadiging van synagogen en joodse bedrijven met antisemitische graffiti in Los Angeles, Kenosha en andere steden.

De vijandige actie van CAIR en aan haar verbonden activisten en groepen hebben met BLM een machtige positie in de progressieve vleugel van de Democratische Partij gekregen - momenteel de machtigste vleugel in de partij. CAIR-geallieerde politici Ilhan Omar en Rashida Tlaib hebben de anti-Israël en anti-Joodse standpunten van CAIR op het nationale toneel naar voren gebracht. En CAIR is op zijn beurt snel geweest om hun critici als "islamofoob" te benoemen.

In januari kondigde CAIR aan dat het een kiezerspoging deed om een miljoen moslim-Amerikanen te registreren om te stemmen. Als een teken van de politieke macht van de groep, schreven 120 wetgevers, (117 Democraten en drie Republikeinen), brieven van steun voor CAIR voor haar jaarlijkse gala die maand.

In juli nam CAIR deel aan de Million Muslim Voter Summit die de Democratische genomineerde Joe Biden goedkeurde en huisvestte. Sprekend op de conferentie, merkte Awad op dat als de 501(C)3 organisatie, CAIR van het goedkeuren van politieke kandidaten wordt uitgesloten. Hij voegde onmiddellijk toe, "nochtans... hebben wij de pandemie van racisme opgeheven, bevorderd en onderschreven door dit beleid.... Het Witte Huis pleit voor een anti-moslim, anti-immigratie, anti-zwart beleid... Ik zou graag namens onze kiezers... van Vicepresident Biden willen horen, hoe snel hij van plan is het moslimverbod in te trekken".

Als bewijs van de invloed van de CAIR in de Democratische Partij beloofde Biden in zijn opmerkingen op die top het zogenaamde "moslimverbod" op "dag één" van zijn regering te beëindigen.

Tijdens de Democratische Conventie van vorige maand sprak CAIR de bondgenoot en uitgesproken antisemiet als Linda Sarsour op een evenement in de Conventie haar Moslim Partij. Awad sprak ook op het evenement. Sarsour's bekendheid en beruchtheid voor haar herhaalde, goed-gepubliceerde blamage over Joden heeft haar tot een bliksemafleider gemaakt en haar deelname aan de conventie stelde de Joodse activisten aan de kaak en heeft de republikeinse veroordeling aangewakkerd. Bidens campagnewoordvoerder Andrew Bates nam snel afstand van Sarsour, veroordeelde haar onverdraagzaamheid en verloochende de BDS-campagne die zij steunt.

CAIR was woedend. Awad veroordeelde deze campagne omdat ze afstand nam van Sarsour. "De Biden-campagne heeft nog een lange weg te gaan om steun te krijgen van de Amerikaanse moslimkiezers," zei hij.

Andere Moslim en progressieve groepen met inbegrip van CodePink en MoveOne.org stapelden zich op.

In de hoop de schade te controleren, stelden de hoogste campagneadviseurs van Biden een conferentievraag met Moslimactivisten om zich te verontschuldigen. Tony Blinken, Bidens topadviseur voor het buitenlands beleid verontschuldigde zich overvloedig en beloofde dat een Biden-bestuur "echt inclusief" zal zijn en de Arabische en moslimvertegenwoordiging op het niveau van de besluitvorming zal verzekeren.

Gezien de macht van CAIR in de Democratische basis, is het moeilijk voor te stellen dat Biden zijn anti-BDS positie lang op een zinvolle manier zal handhaven. Het is ook moeilijk voor te stellen dat een Biden-bestuur zal voortbouwen op de alliantie tussen Israël en de Verenigde Staten om de bondgenoten van Amerika in het Midden-Oosten te versterken.

Caroline Glick is een bekroond columnist en auteur van "The Israeli Solution": Een eenstatenplan voor vrede in het Midden-Oosten."

Bron: The UAE and the Democratic-CAIR partnership