www.wimjongman.nl

(homepagina)

"Want die dag zal niet komen..." (2 Thess. 2:3)

( )

...En zij baarde een Zoon, een mannelijk Kind, dat alle heidenvolken zal hoeden met een ijzeren staf. En haar Kind werd weggerukt naar God en naar Zijn troon.." (Openbaring 12:5 HSV)

Een van de grootste eschatologische slagvelden in de Schrift is 2 Thessalonicenzen 2. Het gevecht draait om één enkel woord:

En wij vragen u, dringend broeders, met betrekking tot de komst van onze Heer Jezus Christus, en ons samenkomen met Hem, dat u niet snel van gedachten zal veranderen, noch door een uiting van de geest, noch door het woord, noch door de brieven van ons, alsof de dag van de HEER al is gekomen; laat niemand u op enigerlei wijze misleiden, want als het vertrek [ἀποστασία] niet als eerste komt, kan de man van de wetteloosheid niet worden geopenbaard - de zoon van het verderf... (2 Thess. 2:1-3, LSV)

In v. 3 levert de King James vertaling "die dag zal niet komen" - woorden die in geen enkel manuscript voorkomen, ook niet in de manuscripten waaruit de King James is vertaald. Toevoegen aan de Schrift, KJV? Veel latere Engelse vertalingen hebben deze interpolatie of iets dergelijks gehandhaafd. Deze toevoeging heeft geen significante invloed op de betekenis van de tekst, maar onze grootste zorg is het Griekse woord ἀποστασία (in het Engels vertaald als "apostasy"), dat in Bishops Bijbel wordt vertaald en de meeste latere Engelse vertalingen als "apostasy, rebelleren of afval." De Bishops Bijbel van 1568 was in dit opzicht een roman en diende als tekstuele basis voor de King James van 1611. Alle Engelse vertalingen voorafgaand aan de Bishops Bijbel kozen voor de meer letterlijke weergave van vertrek of vertrek. Het is belangrijk om op te merken dat de vertalers van de Bishops Bijbel en de King James zich sterk bezig hielden met het handhaven van de dominantie van de Kerk van Engeland en het uitbannen van elk verzet (aka apostasie) en deze vooringenomenheid is op verschillende plaatsen in de tekst terug te vinden. De meer algemene protestantse en evangelische Bijbel van Genève, die slechts acht jaar voor de Bijbel van de bisschoppen werd voltooid, handhaafde de normale, letterlijke weergave van vertrek.

Het interessante aan 2 Thessalonicenzen 2 is dat een aantal prominente pre-verdrukking geleerden geloven dat apostasie in v. 3 in feite een soort geestelijke afwijking in de laatste dagen betekent en dat dit begrip geen invloed heeft op de pre-verdrukking doctrine. Met andere woorden, de kwestie die Paulus hier aanpakt - in hun interpretatie - is niet de opname zogezegd, maar het feit dat een geestelijke afvalligheid bij de Verdrukking zal voorafgaan aan de Antichrist. De gedachte is dan dat dit parallellen vertoont met Daniël 8:23. De pre-verdrukking opname gaat aan beide vooraf.

In die zin is de vertaling van de apostasie niet doorslaggevend tegen de pre-verdrukking leer. Aan de andere kant, als apostasie in feite verwijst naar het dimensionaal vertrek van de Kerk, dan weerlegt 2 Tessalonicenzen 2,3 de post-verdrukking visie op doorslaggevende wijze. En hierin ligt de reden waarom het apostasiebeeld (afval) van 2 Tessalonicenzen 2:3 zo militant wordt verdedigd door de tegenstanders van het pre-verdrukking opname, want als zij de strijd om v. 3 verliezen, hebben ze geen andere grond om op te staan.

Ik heb de wetenschappelijke werken aan beide kanten van het debat rond 2 Thessalonicenzen 2:3 bestudeerd, maar ik ben niet overtuigd door het kamp betreffende afvalligheid. De kwestie is eigenlijk vrij eenvoudig. Apostasie betekent letterlijk "een afstand nemen van, een afstand weg van, een vertrek." De verbale correspondent ἀφίστημι (getranslitereerd aphistémi) betekent "weggaan, vertrekken." Het wordt 14 keer gebruikt in de Schrift: Elf keer wordt er zuiver gesproken over dimensionaal vertrek, twee keer in de context van religieuze afvalligheid, en één keer in de context van politieke opstand (Handelingen 5:37). De context is in elk geval het belangrijkste.

Ondanks wat sommigen beweren, is het zelfstandig naamwoord apostasie niet anders. Het wordt slechts twee keer gebruikt in de Schrift; naast het geval in 2 Tessalonicenzen 2, wordt het ook gebruikt in Handelingen 21:21 die verwijzen naar een vertrek of verzaking door Mozes. Handelingen 21:21 is bijzonder interessant omdat het duidelijk wordt dat apostasie wordt gedefinieerd door de context ἀπὸ Μωϋσέως ("van Mozes") en zonder de contextuele koppeling zou het woord niet op zichzelf kunnen staan. Ik heb andere buitenbijbelse Koine gebruiken van het woord van voor de 2e eeuw geïnventariseerd en in elk geval moest de context duidelijk worden geleverd om te definiëren waar het een afwijking van was. Zelfs in de handvol plaatsen waar het woord in de LXX wordt gebruikt, staat het nooit op zichzelf als afvalligheid. Het is duidelijk dat dit woord eenvoudigweg vertrek betekent - in buitenbijbelse bronnen een afscheid van politieke tegenstanders; in Handelingen 21:21 een vertek uit het Jodendom; en in 2 Tessalonicenzen 2:3 een vertrek uit de wereld.

De context van 2 Thessalonicenzen 2 is overduidelijk:

 En wij vragen u dringend, broeders, met betrekking tot de komst van onze Heere Jezus Christus en onze vereniging met Hem, dat u niet snel aan het wankelen wordt gebracht of verschrikt, niet door een uiting van de geest, niet door een woord, en ook niet door een brief die van ons afkomstig zou zijn, alsof de dag van Christus al aangebroken zou zijn.

Paulus kon niet duidelijker zijn: Christenen moeten niet geschokt of verontrust worden door de oproerkraaiers die zeggen dat de Dag van de HEER (aka de Verdrukking) is begonnen. "Ons samenkomen tot Hem" moet op de eerste plaats komen. Dit is de duidelijke leer die de Apostel Paulus al in zijn eerste brief aan de Thessalonicenzen had onderwezen (1 Thess. 4:13-5:11; vgl. 1 Thess. 1:10).

In 1 Thessalonicenzen wordt niet alleen de gebeurtenis van de opname vlak voor als ook de Verdrukking in dezelfde passage beschreven (1 Thess. 4:16-17 vs. 1 Thess. 5:1-3), maar Paulus maakt ook zijn eerste brief met toezeggingen tot een ontsnapping voor zowel de levende als de dode gelovigen (1 Thess. 1:10; 4:18; 5:3-4 "zij" ontsnappen niet, maar "u" wel; ook 1 Thess. 5:9).

Verder wordt opgemerkt dat 2 Thessalonicenzen 2:7 direct parallellen heeft met vers 3:

 ...Want het geheimenis van de wetteloosheid is al werkzaam. Alleen is er iemand die hem nu weerhoudt, totdat hij uit het midden verdwenen is. En dan zal de wetteloze geopenbaard worden. De Heere zal hem verteren door de Geest van Zijn mond en hem tenietdoen door de verschijning bij Zijn komst;... (2 Thess. 2:7-8, HSV)

In v. 3 wordt de Antichrist pas na het "vertrek" onthuld. In v. 7 wordt de Antichrist pas onthuld als de Weerhouder is verwijderd. V. 7 is een duidelijke verwijzing naar een soort dimensionaal vertrek van een entiteit die het onthullen van de Antichrist in de weg staat, daarom verwijst v. 3 vrijwel zeker naar hetzelfde. Nu is de algemene opvatting dat de Weerhouder de Heilige Geest is, en dit is waar, maar het moet wel worden gekwalificeerd. De Heilige Geest is God en God is alomtegenwoordig. Zijn verwijdering zou leiden tot de onmiddellijke desintegratie van de kosmos. Er is nergens een plaats waar God niet is. Zo is de Weerhouder als de Heilige Geest-inwonende in de Gemeente - het mystieke lichaam van Christus, dat één nieuw mens is (Efeze 2:15), het gezamenlijke zaad van Abraham (Gal. 3:29), en het mannelijk kind van Openbaring 12:5. V. 7 weerlegt de opvatting dat het vertrek van v. 3 een geestelijk "afvallen" is.

( )

De Antichrist mag dan wel hier op aarde zijn terwijl ik dit schrijf, hij zal echter pas geopenbaard worden als wij weg zijn.

Verder lezen:

The Falling Away: Spiritual Departure or Physical Rapture?by Dr. Andy Woods

Thistles in Thessalonians by Greg Lauer

2. "Dit is de eerste opstanding..." (Openb. 20:5)

Sommige voorstanders van de post-verdrukking opname zoals Oneness Pentecostal's Irvin Baxter gebruiken de verwijzing naar "de eerste opstanding" in Openbaring 20:5-6 als bewijs dat de pre-verdrukking doctrine vals is. De theorie gaat dat omdat deze opstanding na de Verdrukking plaatsvindt, er geen sprake kan zijn van een opstanding van de Kerk voor de Verdrukking.

En ik zag tronen, en zij gingen daarop zitten, en het oordeel werd hun gegeven. En ik zag de zielen van hen die onthoofd waren om het getuigenis van Jezus en om het Woord van God, en die het beest en zijn beeld niet hadden aanbeden, en die het merkteken niet ontvangen hadden op hun voorhoofd en op hun hand. En zij leefden en gingen als koningen regeren met Christus, duizend jaar lang. Maar de overigen van de doden werden niet weer levend, totdat de duizend jaar tot een einde gekomen waren. Dit is de eerste opstanding. Zalig en heilig is hij die deelheeft aan de eerste opstanding. Over hen heeft de tweede dood geen macht, maar zij zullen priesters van God en van Christus zijn, en zij zullen met Hem als koningen regeren, duizend jaar lang. (Openbaring 20:4-6, LSV)

Op het eerste gezicht lijkt dit argument, alleen al door dit kleine stukje Schrift, vrij solide. Echter, niet alleen het argument is foutief, maar de passage zelf heeft twee belangrijke hints voor de pre-verdrukking opname (#2 en #3 hieronder).

1. Wat wordt bedoeld met "de eerste opstanding"? "Eerste" kan verschillende dingen betekenen - zelfs in letterlijke zin: "eerste" kan een sequentiële betekenis hebben (bv. een geordende lijst: eerste... tweede... derde), een voorrangsbetekenis (bv. "de koning heeft de eerste prioriteit" of "ze is mijn eerste keuze"), en een type betekenis (bv.)

De post-verdrukking weergave staat erop dat de eerste hier alleen naar de volgorde moet verwijzen en dus wordt hun weergave ingekaderd door slechts één van de drie betekenissen van het woord te gebruiken. In werkelijkheid is de Openbaring 20-passage de zwakste van de drie belangrijkste post-verdrukking-bewijs teksten. De post-verdrukking opstanding van Openbaring 20 is ondubbelzinnig niet de eerste opeenvolgende opstanding in de Bijbel. De totale 11 andere die eerder voorkwamen:

Sommigen hebben tegengesproken dat Openbaring 20 alleen betrekking moet hebben op de eerste opstanding in de onsterfelijkheid. Ze lijken onze Heer Jezus Christus zelf te vergeten! Jezus is de eerstgeborene uit de dood (Kol. 1:18) en wij, de Gemeente, worden met dezelfde naam genoemd (Hebr. 12:23; vgl. Jac. 1:18). Wij delen in de zegeningen, het gezag en de erfenis van Christus (Joh. 14:13; 15:16; Rom. 8:17; 2Kor. 5:21; Ef. 1:3; 2:6; Opb. 2:26-28; 3:21). Wij, net als Christus, lijden in deze tijd beproevingen, maar we lijden niet onder de toorn van God die wordt uitgestort in de specifieke periode die is uitgetrokken voor Gods toorn die bekend staat als "De tijd van Jacobs benauwdheid" (Jer. 30), "Daniëls 70e Week" (Dan. 9), of "De dag van de HEER". Johannes 14:1-3; 1 Thessalonicenzen 1:10; 1 Thessalonicenzen 5:3-4; 1 Thessalonicenzen 5:9, en Openbaring 3:10 zijn beslissend. Verder beschrijft het Oude Testament een groep heiligen die voor de Verdrukking ontsnapt zijn (Jes. 26:17-21; 66:7-9; Zef. 1:14-2:3).

()

En Jezus was niet de enige die opstond in de onsterfelijkheid - de vele heiligen van Matteüs 27 passen er waarschijnlijk ook bij. Nog steeds zullen de Twee Getuigen opstaan en drie en een half jaar voor de "eerste" opstanding van Openbaring 20:4-6 naar de Hemel worden gebracht.

Wat wordt dan bedoeld met de eerste opstanding? Het antwoord is eenvoudig: het is een opstanding van type, prioriteit en volgorde. De eerste opstanding is het type opstanding tot leven. Degenen die zijn opgestaan vóór het post-millenniumproject van de Grote Witte Troon zijn deelgenoten van de opstanding van het leven. Zij zijn boetedoening voor het bloed van het Lam. In grote lijnen omvat dit de Gemeente, de Heiligen van het Oude Testament en de Heiligen van de Verdrukking. In zoverre deze tot leven worden gewekt en worden opgewekt vóór degenen die na de duizendjarige periode zijn opgewekt en die over hun daden worden beoordeeld in plaats van door boetedoening (Openb. 20,12-15) - zij staan ook op de eerste plaats en staan in volgorde van belangrijkheid.

2. Alleen dode heiligen worden in Openbaring 20 tot onsterfelijkheid opgewekt. 3. De enige groep die in Openbaring 20 wordt genoemd om op te staan zijn degenen die het beest niet aanbaden en die niet het merkteken hebben genomen; zij zijn onthoofd (Openbaring 20:4; zie Openbaring 6:9-11; 7:9-17). Aangezien het meer dan 2000 jaar geleden is, zijn alle heiligen uit het Oude Testament ook dood als ze opstaan (Ezech. 37:1-14; Dan. 12:12-13). Waar zijn de levende christenen die in 1 Tessalonicenzen 4:17 en 1 Korintiërs 15:51 worden genoemd, waar Paulus over spreekt die er zullen worden veranderd en ingehaald? Ze zijn nergens te vinden omdat God ze heeft opgenomen (zie Joh. 14:1-3; Jes. 26:19-21; Zef. 2:3; Openbaring 3:10; zie Gen 5:24).

3. In Openbaring 20 wordt een aparte groep genoemd voordat de doden worden opgewekt. Zij zitten op de troon. Het is de Gemeente. "En ik zag tronen, en zij [die] op hen zaten, en het oordeel werd aan hen gegeven..." De enige groep die in het boek Openbaring wordt genoemd die op de troon zit, zijn de 24 oudsten en de 24 oudsten vertegenwoordigen ondubbelzinnig de collectieve, verheerlijkte Kerk.

3. "Na de beproeving van die dagen..." (Matt. 24:29)

Misschien wel de meest geciteerde passage in de hele Schrift door het post-verdrukking-kamp - hun ultieme bewijstekst, zoals die werd gevonden in het 24e hoofdstuk van Mattheus, bekend als de eindtijdrede.

En meteen na de verdrukking van die dagen zal de zon verduisterd worden en de maan zal zijn schijnsel niet geven en de sterren zullen van de hemel vallen en de krachten van de hemelen zullen heftig bewogen worden. En dan zal aan de hemel het teken van de Zoon des mensen verschijnen; en dan zullen al de stammen van de aarde rouw bedrijven en zij zullen de Zoon des mensen zien, als Hij op de wolken van de hemel komt met grote kracht en heerlijkheid. En Hij zal Zijn engelen uitzenden onder luid bazuingeschal, en zij zullen Zijn uitverkorenen bijeenbrengen uit de vier windstreken, van het ene uiterste van de hemelen tot het andere uiterste ervan. (Matt. 24:29-31, HSV)

Hun argument is op het eerste gezicht nogal logisch. Paulus sprak over de bijeenkomst van gelovigen in 1 Thessalonicenzen 4 en 2 Thessalonicenzen 2. En in 1 Thessalonicenzen 4:16-18 en de overeenkomstige passage van 1 Korintiërs 15:51-53 vindt deze samenkomst van gelovigen plaats op de klank van een bazuin. Matteüs 24:29 maakt duidelijk dat de bijeenkomst waarover in v. 31 wordt gesproken, plaatsvindt "na de verdrukking van die dagen...".

Dit is echter waar de overeenkomsten eindigen. Net als 2 Tessalonicenzen 2 biedt Matteüs 24 niet de definitieve tegenstem die het post-verdrukking-perspectief nodig zou hebben, omdat beide partijen het er al over eens zijn dat er een samenkomst is na de Verdrukking, zoals in het vorige gedeelte is aangetoond. De heiligen uit het Oude Testament worden na de Verdrukking verzameld (Dan. 12:12-13; vgl. Ezech. 37) en de heiligen uit de Verdrukking worden ook na de Verdrukking verzameld (Openb. 20:4; 7:14).

Met betrekking tot de bazuin is opgemerkt dat er een belangrijk onderscheid kan zijn tussen de engelachtige trompet van Matteüs 24 en de "trompetroep van God" in 1 Thessalonicenzen 4. Dit zou het geval kunnen zijn, maar ik maak er niet te veel van. Het belangrijkste onderscheid is dat de gelovigen uit de tijd van de Gemeente door Christus (Joh. 14,1-3) in de lucht worden verzameld (1 Thess 4,16-18). De bijeenkomst van de heiligen aan het einde van de in Matteüs 24 geschetste Verdrukking wordt door engelen op een ongespecificeerde plaats uitgevoerd. Terwijl de parousia van Christus aan de Gemeente in de lucht gebeurt, gebeurt zijn parousia aan Israël op de Olijfberg (Zach. 14:4; Handelingen 1:10-12).

Het is onnatuurlijk om te proberen deze twee afzonderlijke bijeenkomsten met elkaar te vermengen, aangezien de bijeenkomst van deGemeente inhoudt dat gelovigen letterlijk de aarde verlaten om naar de hemel te vliegen, net zoals Jezus bij zijn hemelvaart naar de hemel vloog. Als we de belofte van Jezus aan zijn discipelen in Johannes 14:1-3 voor zijn duidelijke betekenis moeten beschouwen, dan kan de bestemming van de gelovigen die in de lucht tot Christus zullen worden verzameld, niet de aarde zijn. Het moet de hemel zijn. En inderdaad, gelovigen die in de hemel worden ingehaald voorafgaand aan de Triomf (of Grote Triomf in het geval van de Twee Getuigen) is al een sterk thema in de Schrift (Openb. 4:1-4; 12:5; 3:21; 2Kor. 12:2-4; vgl. Gen. 5:24; 2Kn. 2:11; Openb. 11:12).

Alleen al het feit dat er zowel voor de bijeenkomst van de Gemeente (1Thess. 4:16) als voor de bijeenkomst van de uitverkorenen in Mattheüs 24 (vgl. 31) op een bazuin wordt geblazen, is geen reden om de twee gebeurtenissen met elkaar te verbinden. Op alle feesten van Israël werd er op bazuinen geblazen. En niet alleen de feesten, maar ook de algemene bijeenkomsten van het volk - zowel voor de samenkomsten als voor de oorlog. Bazuinen worden in de hele Schrift regelmatig gebruikt en in het boek Openbaring kunnen we lezen dat er negen bazuinen klinken - de bazuin van Christus twee keer (Openbaring 1:10; 4:1) en de zeven engel-bazuinen in het midden van de Verdrukking.

Het verbinden van de verschillende eschatologische gebeurtenissen lijkt misschien complex, maar dat hoeft niet. Als men denkt dat het te ingewikkeld is om een opstanding te hebben voor de Verdrukking en een erna, stellen sommige voorstanders van de post-verdrukking dat Occam's scheermes alleen een post-verdrukking opstanding nodig heeft (waar ik in de vorige paragraaf op inging). Dit is echter een misbruik van Occam's scheermes. Het principe is niet alleen "de eenvoudigste verklaring vinden", het is "de eenvoudigste verklaring vinden die bij alle feiten past." "Pluraliteit moet niet zonder noodzaak worden gepositioneerd." De pre-verdrukking-opname is noodzakelijk omdat het is beloofd aan de Gemeente (Openb. 3:10; 4:1; 5:8-10; 12:5; 20:4; 1 Thess. 1:10; 4:16-18; 5:4; 9; 2 Thess. 2:3, 7; 1 Kor. 15:51-52; Handelingen 15:14-16; Zef. 1:14-2:3; Joh. 14:1-6; Jes. 17:10-11; 26:17-21; 57:1-2; 66:7-9; Lk. 21:36; Deut. 32:21).

Net zoals de Joden het eschatologische plan van God overtrokken hadden en de eerste komst van Christus, zijn verzoeningsoffer, hun tweede verstrooiing of het kerkelijk tijdperk niet konden voorzien, zo ben ik bang dat veel christenen vandaag de dag het laatste einde van de tijdgebeurtenissen overstemmen en daardoor niet in staat zijn om de bemoedigende woorden en de grote hoop te bieden die alle gelovigen zouden moeten kunnen vasthouden (Joh. 14:1-3; 1 Thess. 4:18; 5:4-9; Tit. 2:11-15; Hebreeuws. 10:25).

Naar mijn bescheiden mening worden de complexiteiten van de eschatologie het duidelijkst opgelost door het pre-verdrukking-model, dat een prima interpretatie van het boek Openbaring mogelijk maakt, evenals een chronologische lezing van het visioen:

Nu is het boek Openbaring geen western-stijl chronologie, maar het is wel chronologisch zoals ik in mijn artikel De dag van de HEER uitleg. Het is een Semitische chronologie in de stijl van Genesis 1-2. Het is ook gebouwd met een zeer duidelijke chiastische structuur. Zoals vaak opgemerkt wordt de ekklésia ("gemeente") vaak genoemd in de hoofdstukken 1, 2 en 3, maar niet één keer in de hoofdstukken 4-21. De enige vermelding van de ecclésia buiten de eerste drie hoofdstukken is te vinden in Openbaring 22:16 aan het einde van het boek, nadat de vertelling volledig is afgerond.

Een laatste punt met betrekking tot de twee bijeenkomsten: Christus keert terug aan het einde van de Verdrukking met heiligen die op sleeptouw zijn genomen (Openb. 19:11-16; Jd. 1:14-15; vgl. Dan. 7:13-14), evenals engelen in de stellaire armada.

 Daarom, verblijd u, hemelen, en u die daarin woont! Wee hun die de aarde en de zee bewonen, want de duivel is naar beneden gekomen, naar u toe, in grote woede, omdat hij weet dat hij nog maar weinig tijd heeft. (Openbaring 12:12, HSV)

Laatste gedachten

In de loop der jaren hebben we talloze redenen gepresenteerd waarom de pre-verdrukking opname meer is dan een doctrine - het is een belofte. En veel van deze redenen komen van een man die zelf lange tijd onzeker was. Ik was post-trib, pre-wraak, en pan-trib, en soms was ik aan het wankelen erover op dezelfde dag! Pre-trib leek te mooi om waar te zijn. Dat is totdat ik genade vond. We zullen lijden in deze wereld en miljoenen gelovigen zijn gemarteld voor hun geloof, maar geen van hen die oprecht vertrouwen in Christus zal lijden onder de toorn van God die wordt uitgestort tijdens de 21 oordelen in de Verdrukking.

Het is geen gemakkelijk ontsnappen. Het is het vertrouwen in het Bloed. Ik hoef mezelf niet te zuiveren tijdens de verdrukking, want ik ben al rein. Ik heb de rechtvaardige daden van de heiligen niet nodig, want ik heb de rechtvaardige daad van Christus aan het kruis op mijn conto staan. Hoewel de pre-verdrukking geen belofte is die nodig is om te geloven voor het heil, lijkt het erop dat veel christenen die het afwijzen, nog steeds onder de wet leven.

De komst van de Heer is niet toevallig, zoals sommige voorstanders van de pre-verdrukking, maar binnenkort. Dat wil zeggen, de volgende grote profetische gebeurtenis die in vervulling moet gaan is niet de onthulling van de Antichrist, de Gruwel der Verwoesting, of de zegels, bazuinen en schalen van toorn, maar is de opname van de Gemeente van Christus van de aarde. Het is aanstaande, want het volgende wat we zullen zien is Christus, niet de Antichrist. We zoeken Jezus, niet de valse messias die later komt. We wachten op de komst (parousia) van Christus voor zijn gemeente, niet de komst van Christus op de Olijfberg om de goddelozen als druiven in de wijnpers te vertreden. Wie heeft je geleerd dat er twee komsten van Christus zijn? Zeker niet de Schrift. Er zijn drie komsten van Christus: ten eerste naar Judea zo'n 2000 jaar geleden als het vlekkeloze Lam, ten tweede voor Zijn Gemente als de verlangende Bruidegom en ten derde naar de Olijfberg als de overwinnende Koning.

De Schrift bevestigt dat christenen zullen leven als Christus ons komt halen (1 Thess. 4:17-18; 1 Kor. 15:51-53). De Schrift bevestigt ook dat de poorten van de hel (letterlijk hades) niet zullen zegevieren over de Gemeente, maar tijdens de Verdrukking worden de heiligen van God allemaal gedood en overwonnen door de Antichrist (Openb. 13:7,15; 20,4). Jouw overlevingspakket, rantsoenen, en een gat in de grond zal geen enkel verschil maken in de Verdrukking, want jij en je familie zullen het niet overleven als je van plan bent om Christus tot het bittere einde te volgen. Mijn hoop is Jezus Christus die mij verlost van de komende toorn. Hij zal mij behoeden voor de beproeving die over de hele wereld komt om de bewoners daarin op de proef te stellen.

~ MARANATHA ~

Bron: Prooftexting and the Post-Tribulation Rapture - UNSEALED - World News | Christian News | Prophecy Updates