(homepagina)

Het echte Palestijnse vluchtelingenprobleem

Na de Tweede Wereldoorlog, verlieten de Britten India, wat vervolgens moest worden opgedeeld in twee onafhankelijke naties. Met een deel dat een hindoe-meerderheid zou krijgen, de andere met een moslim meerderheid. Meer dan 7 miljoen moslims gingen naar het gebied dat Pakistan werd. Een vergelijkbaar aantal hindoes en sikhs gingen naar India. Vandaag de dag, is niet een van hen nog als vluchteling overgebleven.

Na de Tweede Wereldoorlog, verlieten de Britten Palestina, wat moest worden opgedeeld in twee onafhankelijke naties. Een land met een joodse meerderheid, de andere met een moslim meerderheid. Ongeveer 750.000 moslims verliet de gebieden van wat Israël werd. Een vergelijkbaar aantal Joden verlieten de Arabische / islamitische landen. Vandaag de dag, is geen van de Joden overgebleven als een vluchteling. Maar er zijn nog steeds Palestijnse vluchtelingen - inderdaad, hun aantal is zelfs exponentieel toegenomen tot bijna 5 miljoen. Hoe is dat mogelijk?

Wel door middel van twee mechanismen: Een vluchteling, per definitie, leeft op vreemde bodem, maar voor de Palestijnen is de definitie veranderd zodat een ontheemde Palestijn altijd de status van vluchteling krijgt. Ten tweede, de internationale organisatie die verantwoordelijk is voor de weer vestigen van de vluchtelingen, dat werd de Hoge VN-Commissaris voor de Vluchtelingen, vanaf het eerste begin. Een nieuwe organisatie werd exclusief opgezet voor de Palestijnen: voor hulpverlening van de Verenigde Naties. In 1950, heeft het UNRWA een vluchteling gedefinieerd als iemand die zijn woning had verloren en zijn middelen van bestaan, ​tijdens de oorlogen die door de Arabische / islamitische landen werd gevoerd in reactie op de verklaring door Israël van een onafhankelijke staat. Vijftien jaar later heeft UNRWA besloten - tegen de bezwaren in van de Verenigde Staten - ook als vluchteling op te nemen de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van hen die vertrokken zijn Israël. En in 1982, breidde de UNRWA het nog verder uit, voor alle volgende generaties van de nakomelingen om in aanmerking daarvoor te komen - voor altijd.

Onder UNRWA-regels, ook al is de afstammeling van een Palestijnse vluchteling uitgegroeid tot een burger van een andere staat, is hij nog steeds een vluchteling. Bijvoorbeeld, van de 2 miljoen vluchtelingen die geregistreerd staan in Jordanië, hebben alle 167.000 vluchtelingen het Jordaanse burgerschap. (In feite, ongeveer 80 procent van de Jordaanse bevolking is Palestijns -. Niet verwonderlijk, omdat Jordanië meer dan driekwart van het gebied in beslag neemt dat historisch is aangeduid als Palestina) Door de goedkeuring van een dergelijk beleid, voltrekt UNRWA een flagrante schending van het Verdrag van 1951 betreffende de status van vluchtelingen, waarin duidelijk staat dat een persoon niet langer kan worden beschouwd als een vluchteling als hij “een nieuwe nationaliteit verwerft, en de bescherming geniet van het land van zijn nieuwe nationaliteit.”

Maar UNRWA is van plan om de Palestijnse vluchtelingen nog verder te laten groeien tot in het oneindige toe - in plaats van te krimpen. Volgens de UNHCR projecties, zal in 2030 de UNRWA haar lijst van vluchteling het getal van 8,5 miljoen bereiken. Tegen 2060 zullen er 25 keer het aantal geregistreerde vluchtelingen staan door de UNRWA dan in 1950 - ook al heeft niet een van diegenen daadwerkelijk Israël verlaten, maar waarschijnlijk nog wel leven.

Iedereen begrijpt wat het zou betekenen als al men deze vluchtelingen in feite het “recht op terugkeer” naar Israël zou toekennen. “Met deze aantallen vluchtelingen, is het onlogisch om Israël te vragen om 5 miljoen, of zelfs maar een miljoen over te nemen,” De Palestijnse president Mahmoud Abbas zei op 24 maart 2009. “Dat zou het einde van Israël betekenen.”

Maar, natuurlijk, dat is ook het doel: De nakomelingen van hen die meer dan 60 jaar geleden vertrokken - toen het eerste aanbod kwam van wat we nu een “twee-staten-oplossing” te noemen, werd afgewezen - zij worden gebruikt als pionnen om een twee-staten-oplossing te voorkomen, nu of in de toekomst. Door het vergroten van het aantal vluchtelingen, en door te beweren dat de bevolking in armoede, afhankelijkheid en woede leeft, door te begrijpen dat het “recht op terugkeer” zal worden gevraagd door een aantal Palestijnse leiders, is UNRWA bezig in het helpen van de extremisten om een vrede te voorkomen en men nog steeds een oorlog van vernietiging aan het voeren is tegen Israël. Dit anti-vrede-beleid wordt grotendeels gefinancierd door de Amerikanen: De VS is altijd al de grootste donor van UNRWA geweest, en draagt ​​ongeveer 4,4 miljard dollar bij sinds 1950.

Een paar leden van het Amerikaanse Congres hebben gezien wat er gebeurt en zijn van plan om er iets aan te doen. Senator Mark Kirk (R-Ill.) werkt aan een wijziging voor het fiscale jaar 2013 met een State-Foreign Operations Kredieten wetsvoorstel dat, voor de eerste keer het Amerikaanse beleid zou vestigen dat alleen een daadwerkelijke Palestijnse vluchteling kan worden aangemerkt als een Palestijnse vluchteling - niet een zoon, kleinzoon of achterkleinzoon, en niet iemand die zich heeft gevestigd en burgerschap heeft in een ander land. Door d Kirk wijziging zal de minister van Buitenlandse Zaken verslag uitbrengen aan het Congres over het aantal Palestijnen dat wordt onderhouden door UNRWA passende bij de traditionele definitie van een vluchteling.

Rep Howard Berman, (D-Calif.), vooraanstaand lid van het Huis van vertegenwoordiger in de Commissie buitenlandse zaken, overweegt ook de juridische mogelijkheden in reactie op dit problemen. Uiteindelijk zouden deze benadering verzekeren dat afstammelingen van de vluchtelingen weer zouden worden vermeld - met ongewone helderheid - als “de nakomelingen van de vluchtelingen.”

Ze kunnen nog steeds in aanmerking komen om de “diensten” van UNRWA te ontvangen, maar de “Palestijnse Autoriteit burgers” in het vooruitzicht om burgers te zijn van een Palestijnse staat - als en wanneer de Palestijnen tot de conclusie gekomen dat de oprichting van een Palestijnse staat de kosten waard zijn: het opgeven van de droom van het vernietigen van de Joodse staat. Te weinig Palestijnen willen dat nog niet. Als het Congres de UNRWA kan beteugelen, kan men zich meer bewegen in die richting.

>Clifford D. mei is voorzitter van de Stichting voor Defensie van Democratie, een beleid instituut gericht op de nationale veiligheid en buitenlands beleid.

Bron: Israel Hayom | The real Palestinian refugee problem

Printen??? Spaar papier en inkt.