()

Nieuw thema: Israël stort ineen en verliest zijn democratie. Bewijs? Nee

28 december 2011

Door Barry Rubin

Het is werkelijk verbazingwekkend hoe anti-Israëlische krachten zoveel valse verhalen elke dag kunnen genereren. In een tijd waarin de revolutionaire islamisten het meeste van het Midden-Oosten overnemen en de democratische droom in de regio aan het instorten is, zou men haast gaan denken dat de grootste bedreiging en de meest kwade kracht in deze regio Israël is. Immers, we leven in een tijd waarin Thomas Friedman, de hofnar voor het Midden-Oosten kwesties, de openlijk antisemitische canards kan schrijven in de New York Times (zoals, de Israël-lobby kocht een staande ovatie aan premier Benjamin Netanyahu in het Congres!).

Wat nog meer opmerkelijk is hoe er nieuwe anti-Israël thema’s worden gegenereerd, zonder dat daar enig bewijs voor is.

De nieuwste is de gedachte dat Israël en haar democratie in gevaar is, (de matige versie) als gevolg van intern extremisme of (volgens de radicale versie) helemaal uit elkaar zal vallen. Tenminste dat is de claim van twee nieuwe commercieel gepubliceerde boeken, net als tal van artikelen en zelfs een toespraak van de secretaris van staat. De New York Times publiceert een opiniestuk waarin wordt gezegd zeggen dat homo’s worden vervolgd in Israël, terwijl dat natuurlijk niet zo is, maar ze wel worden beschimpt en vermoord in elk ander land in deze regio.

Maar wat is nu het werkelijke bewijs van dit alles dat kan worden verzameld voor deze campagne? De Knesset heeft een wetsvoorstel aangenomen om overzicht te houden op buitenlands geld ontvangen door niet-gouvernementele organisaties, een wet die niet zo heel veel verschillend is van die in de westerse democratieën. En? En? Wat is er dan gebeurd? Nou ja, helemaal niets.

Oh ja, een buschauffeur nam het op zich om een ​​vrouw te vertellen dat ze achter in de bus moest gaan zitten omdat ze anders de Haredi mannen zou storen. Ze ging ermee naar hof en heeft uiteraard gewonnen. Een man die lid is van een kleine extremistische sekte in een kleine stad spuugde op een orthodox acht-jarig meisje, blijkbaar behoorde hij tot een extreme sekte of is hij enigszins gestoord. Zelfs de strengste lezing van de Joodse wet rechtvaardigt een dergelijke actie niet.

Er waren grote demonstraties tegen de handelingen van deze ene persoon of kleine sekte. President Shimon Peres heeft publiekelijk opgeroepen tot protesten en de Jeruzalem politiechef heeft de rabbijnen gevraagd om dergelijk gedrag te veroordelen. De staat en het publiek is duidelijk genoeg tegen elke schending van de democratische normen. Oh, en trouwens deze groep in Bet Shemesh heeft nog iets gemeen met hen die proberen om dit op te blazen tot een groot probleem: ze zijn anti-zionistisch. Haredi extremisten die zich keren tegen het accepteren van de Israëlische normen over de rechten van vrouwen zijn ook helemaal tegen het accepteren van Israël als staat. Dus hoe kunnen ze dan voorbeelden zijn van de Israëlische waarden en democratie? Dat zijn ze niet.

In tegenstelling tot Egypte waar politieke partijen openlijk pleiten voor de minimalisering van de rechten van vrouwen en ze driekwart van de moslim stemmen kregen. Peilingen tonen aan dat grote meerderheden voor de doodstraf zijn voor bekeerlingen uit de islam, en straffen met amputatie, etc.

Maar de daden van enkele individuen, die worden veroordeeld door een overweldigende meerderheid van de gemeenschap, zouden het zogenaamde bewijs zijn dat Israël onwettig is of niet-democratisch. Het zou boeiend zijn als de westerse landen met dergelijke normen werden beoordeeld. Seriemoordenaars? Kinderporno? Massamoorden in scholen? Aha! Ze zijn verschrikkelijk, onwettig, en ondemocratisch. Veeg die landen van de kaart!

Zoals eerder opgemerkt beweerde een opiniestuk in de New York Times over Israël wordt nu gezegd dat men de homoseksuelen vervolgt, een land in het Midden-Oosten (en zelfs in de wereld) waar homo’s vrij dienen in het leger. Het medische korps van het Israëlische leger stond onder bevel van een openlijk homoseksuele man, terwijl in die tijd men niet eens openlijk kond dienen in het Amerikaanse leger. Over een Palestijnse tiener wordt gezegd dat die in de gevangenis is gezet voor slechts het gooien van stenen, maar de gepubliceerde aanklacht laat zien dat hij was gearresteerd voor het bezit van wapens en explosieven. Israël is ervan beschuldigd dat men onvoldoende enthousiaste en eigenlijk kritisch was over de “Arabische Lente”, een claim waarvan is bewezen om juist te zijn vanwege de gebeurtenissen, zonder dat iemand toegeeft dat zij verkeerd zaten en de Israëlische beoordeling correct was.

Men probeerde om premier Benjamin Netanyahu af te schilderen als een dictator, waarbij een New York Times verslaggever ons informeerde dat de regering haar weigering om kanaal 10 te subsidiëren een censuur is en dat de heer Netanyahu een sterke invloed heeft op andere media:. Het staatsbedrijf Kanaal 1, de Staats Radio en een vrijelijk verspreide en succesvolle krant, Yisrael Hayom, is eigendom van een goede Amerikaanse vriend, de miljardair Sheldon Adelson. Iedereen in Israël weet dat kanaal 1 en Kol Israël linkse kanalen zijn en nog nooit de voorkeur hadden van Netanyahu. Hetzelfde geldt voor Kanaal Twee, de meest populaire zender.

Ook Yisrael Hayom werd gestart als elke andere Hebreeuws-talige krant, zoals Yediot-Aharnot met ongeveer 60 procent van de lezers; Maariv met meer dan 30 procent, en Haaretz met ongeveer 12 procent (de krant van de voorkeur van de intelligentsia) -zijn kritisch op zijn best en meestal vijandig. Laat ik het zo zeggen, om te zeggen dat Netanyahu een sterke invloed heeft op de Israëlische media heeft is niet alleen maar overdreven en niet meer dan te zeggen dat George W. Bush een sterke invloed op de Amerikaanse media had.

Een groot deel van de westerse televisie-verhalen en artikelen over Israël zijn ontworpen om de slechtst mogelijke indruk te geven van het land als een dictatoriaal tehuis en het kwade van haar buitenlands beleid weer te geven. We dachten altijd dat het een beetje scheef lag, maar we hebben nooit gedroomd dat het een dergelijk niveau zou bereiken.

De lijst is eindeloos. Elke dag worden honderden verhalen verzonnen, vervormd of vergroot. Honderden journalisten en onderzoekers wijden zich aan het uitzoeken van elk ten laste gelegd misdrijf of kwaad in Israël, het uitvergroten van het kleinste incident in een internationale krantenkoppen verhaal. Maar dit zelfde leger van scribenten en praters kan niet eens hun licht laten schijnen over het radicalisme van de Moslim Broederschap of de onverzettelijkheid van de Palestijnse Autoriteit.

Ik wenste dat dit overdreven was en als iemand zulke dingen 10 of 20 jaar geleden had geschreven zou ik hem hebben bespot als zodanig. Maar de tijden zijn inderdaad veranderd. De bijna-monopolie van de media en de academische wereld met een beperkt aantal adviezen (in het “tijdperk van diversiteit”!), waarbij de dominantie van de ideologie groter is dan de beroepsethiek (waarin de New York Times, bijvoorbeeld, met 90 procent aan opinieartikelen als anti-Israël wat geen schande meer is), en het falen van de meeste joodse organisaties (de Anti-Defamation League die nog niet heeft ontdekt dat er een linkse antisemitisme bestaat en die eigenlijk probeert om mensen te intimideren vanwege hun kritiek op Obama!), dat deze andere factoren ertoe hebben geleid tot deze bizarre sfeer van overeenstemming of anderszins.

Amerika en Europa zijn nu verdeeld in twee groepen, en ik bedoel niet “links” en “rechts”. Er zijn mensen die denken dat het school en universiteit systeem samen met de massa-media-functie prima functioneert. Dat er niets is veranderd sinds, zeg, twintig jaar geleden. En degenen die begrijpen dat deze instellingen zijn opgenomen in een propaganda-apparaat.

Er zijn mensen die begrijpen dat de grootste bedreiging in het Midden-Oosten de islamisme revolutionairen zijn, en degenen die denken dat de grootste bedreiging Israël is. Er zijn mensen die begrijpen dat Obama meer dan alle vorige presidenten de veiligheid van Israël ondermijnt en degenen die geloven dat hij de grote verdediger is van Israël, omdat hij dit zo blijft zeggen.

Hoe gaat men om met deze rotzooi? Het antwoord is om een alternatief elite op te bouwen en te versterken, een alternatieve media, en alternatieve manieren in het opleiden van mensen. Het is het vragen om bewijzen voor de gemaakte claims en logica in de argumenten. In het kort, doen wat nodig is om de academische en journalistieke ethiek te herstellen, de waarden van de Verlichting, en de logica van degenen die deze dingen hebben opgegeven.

Note editor: Het is juist de Verlichting die het begin van de afbraak was. Zonder christendom geen echte vrijheid.

Wij zijn niet hoofdzakelijk bezig met de Israëlische zonden, hoe deze ​​in verhouding staan tot die van andere landen (en veel minder dan de meeste), maar met de anti-Israëlische propaganda vermomd als nieuws, analyse en wetenschap. Dit is niet een reeks van te betreuren fouten, maar eerder een oorlog die bewust gericht is tegen Israël en niet alleen Israël.

In een van mijn recente lezingen in het Verenigd Koninkrijk, heeft iemand uit de zaal gevraagd: Wij begrijpen dat een van de redenen waarom het Europese links heeft zich verbonden met de islamisten deze is, omdat ze beide een hekel aan de Verenigde Staten hebben. Maar waarom doen de mensen in de Verenigde Staten dit dan?

Ik antwoordde: om dezelfde reden. Ze hebben ook een hekel aan de Verenigde Staten.

Note editor: Niet zozeer aan de VS, maar meer aan de christelijke grondslag van die staten die in snel tempo ten einde komt.

PS: Meer lezers dan normaal hebben me geschreven over dit verhaal om te vertellen dat ze allerlei wilde overdrijvingen hebben gehoord over het “Haredi spuug” verhaal en andere zaken, met inbegrip van “liberale” Joodse vrienden die dit een reden noemen om geen ondersteuning meer te geven aan Israël. Zijn jullie mensen gek geworden?

PPS: Hoewel sommige Israëlische secularisten -vooral in Jeruzalem waar de spanningen hoog oplopen en Haredim soms agressiever zijn en nieuwe Haredim wijk domineren. Ik heb onlangs gesproken met een groep van zogenaamd verlichte (niet-joodse en voornamelijk) Amerikanen, die duidelijk een hekel hebben aan de Haredim en beweerde dat ze Israël overnemen.

Ik heb geen haat tegen Haredim (ten onrechte met de naam ‘ultra-orthodox’, dat is een nietszeggende term in het jodendom) en beschouw het als aanvaardbaar niet meer dan alle andere dergelijke vooroordelen. En natuurlijk zijn de Haredim ook heel divers. Het is grappig hoe “liberalen” en linksen het acceptabel vinden dat mensen tegenwoordig Israëliërs en Joden haten (die staan aan de top van goed-om-te-haten lijst). Onlangs tijdens een reis in het buitenland, had ik iemand die me trakteerde met kritiek op de Israëliërs als de zogenaamde vreselijke racisten in vergelijking met de spreker zijn eigen deugdzame politieke correctheid, en vervolgens een paar minuten later te horen was dat dezelfde persoon overging in een racistische tirade tegen Aziaten!

Bron: Rubin Reports » New Theme: Israel is Collapsing; Losing Its Democracy. Evidence? None

Printen??? Spaar papier en inkt.