Deze week 'The Hal Lindsey Report'

18 november 2011

Speculaties vlogen door de lucht. Vorige week vond een mysterieuze explosie plaats in een Iraanse militair depot in de buurt van Teheran en was het werkelijk een ongeluk? De explosie doodde 17 leden van de Iraanse Revolutionaire Garde, waaronder een Brigade Generaal.

De regering zei dat het ongeval heeft plaatsgevonden toen soldaten munitie verplaatsen in het depot. Echter, de Westerse waarnemers denken dat ze nezig waren met een poging om een ​​nucleaire of chemische kernkop te monteren op een Shahab-3 raket. De Iraniërs ontkenden dat onmiddellijk deze verdenking. In de politiek, de snelheid en heftigheid waarmee de ontkenning plaats vindt geeft vaak de aanwezigheid aan van de waarheid.

Deze explosie lijkt griezelig veel op een explosie die plaatsvond in een Syrische fabriek in 2007. Dat ongeval gebeurde toen de Syriërs bezig waren met de montage van een chemische kernkop op een Scud-raket. Velen werden gedood, waaronder een aantal Iraanse adviseurs. Het gebied rond de faciliteit werd haastig ontruimd. Zo ook nu het gebied rond de fabriek in Iran.

Er is ook een speculatie dat buitenstaanders misschien iets te maken hadden met de explosie. Sommige wijzen zelfs met de vinger naar Israël. Tot nu toe, echter, heeft Iran geen beschuldigen geuit van het aanvallen door een andere natie van de de faciliteit evenbuiten Teheran. Zou men dat wel te doen, is dat het toegeven dat een hoge mate van kwetsbaarheid - iets wat de Iraanse leiders zich niet kunnen veroorloven om te doen.

De Arabische Liga heeft Syrië de wacht aangezegd - in ieder geval tot het ofwel het harde optreden stopt tegen de andersdenkenden of geeft Bashar al-Assad een schop. Aangezien het onwaarschijnlijk lijkt ze dat doen, volgt de Arabische Liga waarschijnlijk een gelijke strategie die zij gebruikte om Muammar Gaddafi in Libië ten val te brengen.

De Liga heeft Assad een deadline gegeven om zijn wrede vergelding te staken tegen de betogers van de oppositie. Meer dan 3500 demonstranten werden gedood door de Syrische troepen. Als het hen niet lukt om te stoppen met het hardhandige optreden, dan zal de Liga stappen ondernemen om de verschillende facties van de oppositie te organiseren in een samenhangend geheel, zoals de Libische Nationale Overgangsraad. Zodra dat gebeurt, zal de Arabische Liga dan de oppositie erkennen als de legitieme stem van het Syrische volk. Tot slot zal het helpen bij een ​​gewapende interventie, zoiets als de Amerikaanse en NAVO-operatie in Libië te organiseerden.

De Verenigde Staten zal moeilijk kunnen te weigeren om deel te nemen aan een dergelijke operatie als gevolg van de “leer” die President Obama aanhaalde afgelopen maart om de interventie van Amerika in Libië te rechtvaardigen. Deze “doctrine” heet “Responsibility to Protect” (verantwoordelijkheid om te beschermen) en wordt gepromoot door de Verenigde Naties. “Responsibility to Protect” poneert dat de soevereiniteit een land geen recht is, maar een voorrecht dat kan worden ingetrokken als het land wordt beschuldigd van oorlogsmisdaden, genocide, misdaden tegen de menselijkheid, of etnische zuiveringen.

President Obama ging gemakkelijk mee in dat concept. In zekere zin, maakt dat Amerika de politieagent van de wereld. Weet je, ik ben bijna zeker dat ik me kan herinner dat kandidaat Obama drie jaar geleden hoorde zeggen dat dat nu precies iets is wat Amerika niet wil.

By the way, ook iemand anders kreeg de wacht aangezegd vorige week. De toelatingscommissie van de VN-Veiligheidsraad vertelde de Raad dat men geen unanieme aanbeveling kon geven voor een volledig lidmaatschap van Palestina in de Verenigde Naties. Dat laat effectief de poging van de Palestijnse Autoriteit dood lopen rond het Arabisch-Israëlische vredesproces. En het laat ook de Verenigde Staten in positie, omdat het niet worden gedwongen wordt tot de toepassing van het vetorecht in de Veiligheidsraad.

Maar dat betekent niet noodzakelijkerwijs dat de PA over de kop gaat en uitgespeeld is. In feite, kreeg “Palestina” onlangs het volledige lidmaatschap van de UNESCO - de organisatie van de Verenigde Naties voor Onderwijs, Wetenschap en Cultuur. Het is vreemd dat een organisatie die er zou moeten zijn tot het bevorderen van onderwijs en wetenschap niets nadenkt over het verlenen van volledig lidmaatschap aan een ‘natie’ die niet bestaat. Zoiets als door de mens veroorzaakte klimaatverandering, denk ik. Nou, dit is de VN, dus misschien is het wel zinvol!

Hoe dan ook, het was in deze zelfde UNESCO stemming dat president Obama en de Franse president Sarkozy na ruzieden over hun gezamenlijke persconferentie op de G20-top in Cannes, Frankrijk. Obama wilde weten waarom Sarkozy hem niet had te vertelt dat Frankrijk zou gaan stemmen in het voordeel tot de toelating van de Palestijnen. Voor de goede orde, slechts 14 naties waren tegen het UNESCO-lidmaatschap van de PA.

Ik weet niet hoe Sarkozy antwoordde, maar ik weet wel dat hij volgende gezegd heeft. In feite, weet de wereld het, omdat de microfoons zowel Obama als Sarkozy nog open stonden na de persconferentie. Het gesprek ging over Israël en Sarkozy zei: “.. Ik kan ​​Netanyahu niet meer uitstaan. Hij is zo'n een leugenaar.”" Waarop President Obama antwoordde: "Je hebt genoeg van hem, maar ik heb elke dag met hem te maken!

Met zulke vrienden als deze ....

De opmerkingen over Netanyahu hebben meer amusement gegeven dan verontwaardiging over de hele wereld. Maar in Israël, id Obama zijn populariteit gedaald tot 4%, de laagste van alle Amerikaanse president in de 63-jarige geschiedenis van Israël.

Het is ironisch dat deze leiders die Israël minachting en denken dat Benjamin Netanyhu een leugenaar is, maar wel grotendeels accepteren mensen als Mahmoud Abbas en de Palestijnen als waardevol. In werkelijkheid moeten ze alles met scepsis bekijken wat de PA zegt en het aanvaarden tegen een nominale waarde (als het ware), en aanvaarden wat onze sterkste Midden-Oostelijke bondgenoot zegt.

Maar dit alles past in het verhaal ten aanzien van Israël dat het Westen in lekaar geknutseld heeft, namelijk dat Israël verantwoordelijk is voor het Arabisch-Israëlische conflict en dat de enige kant die geïnteresseerd is in vrede, de Palestijnse kant is.

Zelfs ex-president Bill Clinton gaf onlangs met zijn arrogantie een afbakening af van de ‘waardigheid’ van de Joden. Hij wees erop dat de enige goede Israëliërs de “pro-vrede tussen Israël en de Arabieren” zijn. Ze worden opgevolgd, in volgorde, door de in Israël geboren Joden, de Ashkenazi, of de in Europa geboren Joden, en, ten slotte, de de religieuze Joden. Hij zei: “Het meest tegen de vrede zijn de ultra-religieuze die geloven dat ze Judea en Samaria en de kolonist groepen moeten behouden, en wat je zou kunnen noemen de territorialisten, de mensen die net de laatste tijd kwamen kijken en niet bezwaard zijn door de historische besef.”

Blijkbaar was de jonge Bill Clinton Rhodes Scholarship niet afhankelijk van zijn vermogen om de geschiedenis te lezen. Welke “historische besef” verwijst hij waar de “ultra-religieuze” Joden niet door bezwaard zijn? Datgene wat zegt dat Koning David Jeruzalem 3000 jaar geleden opgericht heeft? Dat met betrekking tot het bijbelse Judea en Samaria? Of die van de Balfour verklaring, de Conferentie van San Remo, en de weigering in 1947 van de soevereiniteit door de Arabieren ook toen de Verenigde Naties hen hun eigen staat aanbood? Of heeft hij alleen maar het historische besef onthouden wat is uitgevonden door Yasser Arafat en zijn terroristische trawanten?

Natuurlijk is dit alles niet te wijten aan premier Netanyahu en zijn kabinet. Dat is waarom ze denken dat als er iets wordt gedaan aan de idiote race van Iran naar nucleaire wapens on die te stoppen, dan zal het moeten worden gedaan door Israël, om het alleen te doen. Dat is waarom Netanyahu onlangs zei tegen de Amerikaanse minister van Defensie Leon Panetta dat hij hem niet zal garanderen dat hij Washington vooraf zal informeren als Israël besluit om toe te slaan in Iran. En dat maakt de regering-Obama behoorlijk zenuwachtig.

Na mijn pleidooi vorige week naar de Amerikanen, met name de christenen, om op te staan ​​en mee te doen in de strijd voor de vrijheid van Amerika, schreven sommigen van jullie met de vraag wat je kunt doen. Deze week ga ik de lay-out geven van een eenvoudige “actieplan” dat wij allen kunnen volgen in de komende dagen, weken en maanden. U denkt misschien dat je te oud bent, of te jong, te onervaren en met de mond vol tanden staat, te arm, of te rijk, te vroom, niet vroom genoeg, of te-wat een verschil te maken. Nou, je zit verkeerd! U kunt het verschil maken. En je zou verbaasd zijn hoe eenvoudig het eigenlijk is.

Ik bid dat u een vreugdevolle Thanksgiving te hebben. We zijn echt een gezegend land, nietwaar? Zorg ervoor dat u wat tijd hebt om over die zegeningen te vertellen in uw gezin - vooral de jongeren. Het is die geest van herinneren en waarderen van het verleden dat ons inspiratie geeft en een bemoediging voor de toekomst. Volgende week zal ik een aantal inspirerende gedachten met u delen en profetisch perspectief voor het Thanksgiving seizoen.

Ik dank God voor u allen, voor Zijn zegeningen, en voor onze prachtige Verenigde Staten van Amerika.

Happy Thanksgiving!

Bron: The Hal Lindsey Report