(homepagina)

De paus was geen vriend van de Joden

12 februari 2013 | door Giulio Meotti

Als je de rapporten leest, is het beeld dat zich daarin ontvouwt niet het rooskleurige waarover Israël schrijft na het horen van een terugtreden van de paus.

Paus Benedictus XVI nam ontslag en de chef van de rabbijnen in Israël loofden de relaties die de Pontifex heeft ontwikkeld met de staat Israël en het Joodse volk.

Het tegendeel is echter het geval. De paus is geen vriend van het Joodse volk en hij steunde de meest belangrijke bron van anti-semitisme in de wereld: het Palestinianisme.

Het bewijs is de reis van de paus naar Israël in 2009, toen Benedictus in nauw contact kwam met de Israëli's.

De Vaticaanse autoriteiten vermeden het noemen van de "Staat Israël", zij gaven er de voorkeur aan om de weinig zeggende naam "Heilig Land" te gebruiken. En de paus presenteerde de Arabieren als "slachtoffers" en de Israëli's als "onderdrukkers". Het kwam duidelijk uit in de pauselijke toespraken in Bethlehem en omgeving, dat de katholieke houding ten opzichte van het Joodse volk ongewijzigd is gebleven sinds de Tweede Wereldoorlog.

Benedictus noemde de Palestijnse Arabieren "de mensen die zo veel hebben geleden". Benedictus vertelde president Mahmoud Abbas dat 'de Heilige Stoel het recht van uw mensen ondersteunt voor een soeverein Palestijns thuisland in het land van uw voorouders, in veiligheid en vrede met haar buren, binnen de internationaal gewaarborgde grenzen". Na het uiten van een duidelijke steun voor de Palestijnse staat, voegde de paus eraan toe dat "de Palestijnen, net als alle andere mensen, een natuurlijk recht hebben om te trouwen, om gezinnen te stichten, en toegang tot werk te hebben, onderwijs en gezondheidszorg", en zinspeelde er daarmee op dat de Israëli's niet de arme Palestijnen toestond om te trouwen en om de toegang tot werk, onderwijs en medische zorg te krijgen. Maar integendeel, juist het omgekeerde is waar.

Paus Benedictus heeft niet het Arabische terrorisme veroordeeld, maar deed een oproep tot de jongeren: "Heb de moed om elke verleiding te weerstaan, die je voelt om de toevlucht te nemen tot geweld of terrorisme." Zijn woorden "verleiding tot terrorisme" zinspeelden op de Vaticaanse claim, dat de Israëlische politiek de wortel is van het Palestijnse terrorisme, terwijl de waarheid precies het tegenovergestelde is.

De boodschap van Paus Benedictus XVI in het dorp Al Aida, nabij Bethlehem, was bedoeld om de Arabische claim van het 'recht op terugkeer' te symboliseren, aldus Fouad Twal, de Latijnse Patriarch van Jeruzalem. Benedictus XVI viel Israël's veiligheidshek aan met het zeggen dat "het tragisch is dat zelfs vandaag de dag muren opgetrokken te zien" en later voegde hij eraan toe dat "muren kunnen worden omver gehaald", een duidelijk aanzetten tot geweld.

De paus maakte Israël verantwoordelijk voor de "de alarmerende daling van de christelijke bevolking van het Midden-Oosten, inclusief Israël, door de emigratie". De beschuldiging van de Paus wordt niet alleen niet gestaafd door de feiten, maar hij gaat daarmee voorbij aan het Arabisch-islamitische grote plan om het Midden-Oosten van elke christelijke aanwezigheid te zuiveren.

Paus Benedictus XVI verklaarde het "land van de voorouders" van het Palestijnse volk; en de staat Israël als bepaald door de Holocaust; een confrontatie met het echte volk, oorspronkelijk en inheems, de erfgenamen van het oude Israël. Dit is het raamwerk van de koers die Benedictus volgde: piëteit over de Holocaust voor het Joodse volk, en politieke soevereiniteit voor de Arabieren.

Waarom heeft de paus een vluchtelingenkamp bezocht, anders dan om de Palestijnse propaganda te onderschrijven?

In zijn toespraak in de Palestijnse gebieden, zei Benedictus: "Moge Hij het Palestijnse volk zegenen met vrede!" In het Aida-kamp: "Moge God zijn volk zegenen met vrede!" In de Manger Square: "U, Gods uitverkoren volk in Bethlehem." En tegen de Palestijnse president Abbas: "Ik roep over het Palestijnse volk de zegeningen en bescherming uit van uw hemelse Vader." Helaas kregen we niet dezelfde zegeningen te horen over het volk van Israël. Paus Benedictus' woorden bevatten een aanmoediging tot geweld.

Door het prijzen van het "recht op terugkeer" van de vluchtelingen vroeg de paus om de verdwijning van de staat Israël. De paus sprak zijn "solidariteit uit met alle Palestijnen die geen huis hadden en wachten om terug te mogen keren naar hun thuisland". Dit is de beste manier om de Palestijnen te staven in hun plan om de Joodse staat uit te roeien.

En hoe zijn er woorden van vrede te vinden in de veroordeling door de paus van de "muur"? Hij zei: "Ik zag de muur die zich binnendringt in uw gebied, in het scheiden van buren en het verdelen van families. Hoewel wanden gemakkelijk kunnen worden gebouwd, we weten dat ze niet eeuwig duren."

Was de paus vergeten dat vóór de versperring het Palestijnse terrorisme welig tierde in de Israëlische steden en de Joden werden afgeslacht, een aantal van 2.000? Waarom definieerde de paus de achteruitgang van terroristische daden als "moedig", maar niet uit te gaan van het impliciete begrijpen van zo'n "verleiding"?

De paus zei tegen de Palestijnen: "Heb de moed om elke verleiding in het gevoel te weerstaan om toevlucht te nemen tot geweld of terrorisme". Door de blokkade van Gaza te veroordelen, heeft de paus aangetoond hetzelfde selectieve geheugen te hebben over "het binnenkort op te heffen embargo". Geen woord over Hamas en de 15.000 raketten die Israël ontvangen heeft vanuit dat grondgebied, nadat het Gush Katif verwoestte in 2005.

Bovendien nam de paus de toevlucht tot de anti-joodse theologie, toen hij zei: "Ik heb met angst gezien de situatie van de vluchtelingen die, net als de Heilige Familie, hun huizen moesten verlaten", wat herinnert aan het evangelie van Matteüs (2,13): "Sta op, neem het kind en zijn moeder en vlucht naar Egypte .... Blijf daar tot ik het zeg, want Herodes zal zoeken om het kind te doden."

Als de Israëli's als Herodes zijn, zijn de Palestijnen dan de moderne versie van Jezus?

De laatste belangrijkste politieke beslissing van de paus was die van het verlenen van een audiëntie aan Mahmoud Abbas. Het Vaticaan had niet haar zegen mogen geven aan een audiëntie met openlijke politieke betekenis bij het aanvaarden van de gift van de Palestijnse leider van een mozaïek van de Kerk van het Heilig Graf in Jeruzalem, dat het opschrift droeg dat het hem werd aangeboden door "de president van de staat van Palestina". Een paar dagen later begon de paus in de officiële notities te verwijzen naar de "Staat Palestina".

In deze tijd van omwenteling voor de Katholieke kerk, heeft het Israëlisch Joodse volk geen vriend verloren. Ze verloren een mededinger.

Bron: The Pope was Not a Friend of the Jews - Op-Eds - Israel National News

printen??? spaar papier en inkt.