19 september 2011 door Barry Rubin
Door Barry Rubin
Denk eraan hoe schandalig mijn kop is:
Ik beschuldig President Barack Obama van het vernietigen van de westerse belangen in het Midden-Oosten, de regio te destabiliseren, en het in gevaar brengen van miljoenen levens.
Denkt u dat is extremistisch, idioot, het kan niet waar kan zijn omdat je iets dergelijk niet ziet in de New York Times? Je moet wel een rechtse Republikein zijn, zegt u?
Nee, gewoon een serieuze Midden-Oosten analist.
Op de tiende verjaardag van 11 september, bijna drie jaar na de verkiezing van Obama is het de geschikte tijd om ons met dit probleem te confronteren eerlijk en volledig. Dus overweeg eerlijk en oprecht de lijst met onderstaande punten.
Egypte: Obama was voorstander van een revolutie met het omverwerpen van een bondgenoot van de VS -in plaats van een soepele overgang en de vervanging van de dictator met het instellen van een aantal hervormingen, zonder het hele regime te laten vallen - en zonder rekening te houden met het State Department advies en zelfs niet in overleg te gaan met Jordanië, Israël of Saoedi-Arabië! Hij heeft ook eenzijdig zijn bereidheid aangekondigd om de Moslim Broederschap aan de macht te laten komen. Zijn analisten ontkennen dat de Broederschap een radicale, anti-Amerikaanse islamitische organisatie is die het terrorisme ondersteunt. Deze resulterende gevaarlijke crisis, geeft Egypte nog steeds een kans op nieuw type staat als Iran te worden, wat nu wel duidelijk is voor iedereen.
Het Israëlisch-Palestijnse vredesproces: Door zich te distantieren van Israël, met het verwijderen van alle druk op de Palestijnen, een eenzijdig voorstel voor een bevriezing van de Israëlische nederzettingenbouw, en het herhaaldelijk verprutsen van de pogingen om de onderhandelingen opnieuw op te starten, maakte Obama de situatie in het vredesproces nog erger. Zijn falen in het niet juist behandelen van de Palestijnse VN eenzijdige vraag voor onafhankelijkheid, heeft het Amerikaanse beleid tot een verschrikkelijke puinhoop gemaakt, en als een Amerikaanse veto leidt tot een grootschalig anti-Amerikanisme en waarschijnlijk met geweld door de Palestijnen tegen Israël en door de moslims tegen de Verenigde Staten.
Israël: De schade die de regering-Obama aan Israël heeft veroorzaakt was niet iets in de bilaterale relaties of zelfs in het ‘vredesproces’, maar door haar rol in het verslechteren van de regionale situatie in een gevaarlijke mate. Als gevolg hiervan, hebben de twee machtigste regionale machten die fatsoenlijke betrekkingen hadden met Israël - zowel Egypte als Turkije- zich 180 graden omgedraaid, en heeft Hamas zich verschanst in de Gazastrook; terwijl Hezbollah regeert in Libanon. Dat zijn vier van de Israëlische ‘buren’ die nu effectief vijandig zijn, terwijl de regering-Obama het niet eens merkt. Waar het niveau van de dreiging is gestegen, is de Amerikaanse politiek-diplomatieke steun voor Israël afgenomen.
Turkije: Aangezien Turkije zich blijft bewegen in de richting van een repressieve islamitische staat verbonden met het revolutionaire islamisme, heeft de Amerikaanse overheid dat niet in de gaten. Komisch genoeg, bevorderd ze dit ‘Turkse model’ en maakte Turkije als haar mediator over de toekomst van Syrië!
Libanon: Als Libanon viel onder de Syrische en Iraanse Hezbollah-controle, de regering-Obama deed niets. Ook niet het ondersteunen van de gematigden, zodat deze zich overgaven.
Syrië: De regering streefde een feitelijk belachelijke poging na om Syrië weg te trekken bij Iran en werkte samen met hen zelfs als Damascus zijn steun escaleerde voor het terrorisme, en de agressie in de richting van Libanon, het doden van Amerikanen in Irak, en vervolgens het onderdrukken van de eigen bevolking.
Gaza: De regering gaf Hamas een indirecte steun, maakte geen enkele serieuze poging om een radicale, anti-Amerikaanse, genocidale-georiënteerd regime omver te werpen, en oefende druk uit op Israël om de sancties te reduceren en tot een minimum te beperken. Dit zorgde voor de overleving en de versterking van een pro-terroristische revolutionaire islamitische staat aan de Middellandse Zee.
Saoedi-Arabië: Herhaalde klappen in het gezicht van hen en geen vooruitgang in de confrontatie van de revolutionaire islamisten, vooral Iran en Syrië, maar ook het verlaten van Mubarak deed deze bondgenoot walgen. Bij het zien van deze Amerikaanse zwakte, heeft het geconcludeerd dat het voor zichzelf moet zorgen
Iran: Na het verspillen van een lange tijd in de betrekkingen, heeft de regering uiteindelijk (met de laagst mogelijke snelheid) de sancties toegepast. Toch heeft het nog steeds geen strategie voor het verzet tegen de Iraanse niet-nucleaire methoden van het ondermijnen van hun buren en de uitbreiding van haar invloed.
Gevaar: Obama faalt in het zich realiseren of om goed te definiëren wie de vrienden en vijanden zijn.
Leiderschap: Ondanks het feit dat verschillende bondgenoten het wel vragen, neemt de regering-Obama niet de leiding.
Versterken van het islamisme: In zijn Caïro toespraak en daarna heeft Obama de islamitische identiteit benadrukt van het Midden-Oosten, waardoor afbreuk werd gedaan aan de Arabische identiteit en nationalisme.
Het in gevaar brengen van het leven van de Amerikaanse soldaten en burgers: Door te weigeren een goede analyse te maken van het islamisme en terrorisme. Denk bijvoorbeeld aan de Fort Hood aanval waarbij Amerikanen werden gedood omdat de militaire officieren te bang waren om hun werk te doen uit vrees dat het hun promoties zou schaden.
Libië: Obama ging een oorlog in zonder enige strategie voor wat er zou gebeuren nadat Qadhafi zou vallen of enige kennis van wie hij hielp om te promoten als de nieuwe leiding.
Afwijzing van de fundamentele diplomatieke principes: Ondersteuning van vrienden en bestraffen van vijanden, de geloofwaardigheid, afschrikking, als een coherente strategie.
Wat belangrijk is dat wat het resultaat is, niet of u denkt dat dit is veroorzaakt door incompetentie, arrogantie, of een verlangen naar populariteit; ideologie; een persoonlijke antipathie in de richting van Israël (het moet niet worden overdreven, maar het is er wel), gebrek aan ervaring, het kiezen van slechte adviseurs, of een onwetendheid onder hen. Ik denk niet dat het bewust is, maar het is schokkend om een beleid te zien dat zo slecht is en veel veroorzaakt.
Er zijn geen onvermijdelijk democratisch of liberaal zaken in deze tekortkomingen. Geen eerdere president of regering, zelfs niet die van Jimmy Carter, komt in de buurt van het hebben van zo veel gevaarlijke fouten. Noch is het onvermijdelijk een product van Washington, de staat en de ministeries van defensie die hem een aantal goede inlichtingen en adviezen gaven die, indien opgevolgd, sterk de omvang van de problemen zou hebben verminderd.
U kunt juichen over de strategische samenwerking van Obama met Israël, de sancties tegen Iran, en betrokkenheid met Libië. U kunt de schuld geven aan de voorganger van Obama of zingen, “Obama dode Osama” en niet de onvermoeibare Amerikaanse geheime agenten of de moedige Navy SEALs. Maar na alle rationalisatie zou u nu niet toegeven dat de situatie nog steeds schokkend is?
Het Amerikaanse volk, het Midden-Oosten bondgenoten, de VS. belangen, en de wereld in het algemeen kan zich niet veroorloven een volgende vier jaar van miskenning en roekeloos gedrag. Kan Obama worden vertrouwd in het omgaan met een nucleair bewapend Iran, een radicaal Egypte met het steunen van Hamas, een Turks regime dat schreeuwt over de strijd tegen Israël, een Palestijnse beweging die is een diplomatieke alternatief weg gooid?
Ik laat banen, de economie, medische zorg, en dergelijke over aan anderen. Maar echter, in de Midden-Oosten problemen, heeft Obama gefaald, gevaarlijk en slecht. Hij heeft kansen genegeerd om te leren uit de ervaring. De Amerikaanse nationale belangen vereisen dat hij wordt verslagen in de volgende verkiezingen.