()

Het einde van het vredesproces

Maandag De 21 November 2011

Het “vredesproces” die twee terroristische staten creëerde in Israël wat is begonnen in Oslo, maar wat nu eindigd in Caïro. Normalisering van de betrekkingen met de rest van het Midden-Oosten was een van de wortels die Israël voor hun neus kreeg en wat de joodse staat naar beneden trok in een proces van verzoening - en die wortel is nu officieel van tafel.

De dagen dat Thomas Friedman en zijn Saudische vriendjes konden praten over een normalisatie zijn verstreken. De Arabische lente geeft te zien dat een Egypte, Tunesië, Libië en een onbekend aantal anderen afglijden naar het islamitische kamp, ​​en buiten het bereik raken van de onderhandelingen, er is een nieuw Midden-Oosten gekomen, die nog minder gemeen heeft met het oude beschaafde model van heren diplomatie dan dit oude model al deed. Sommige van de duifachtige Israëlische leiders kunnen nog steeds geloven dat vrede mogelijk is met de islamisten van de Turkse AKP, maar ook zij denken dat er geen vrede mogelijk is met de Broederschap.

Als Westerse diplomaten twintig jaar geleden een regionale aanvaarding aan konden bieden, vandaag de dag heeft het de geloofwaardigheid van een Rolex verkocht uit een aktetas vlak bij het Central Park. Het einde van de Camp David-akkoorden als de Grootvader van de verzoening door middel van territoriale overgave en met een wankelende Assad, is de weigering om de Golanhoogte aan Syrië over te geven, een regelrecht vooruitziende blik, zelfs voor de vredesactivisten.

De Broederschap houding tegenover Israël is niet te onderscheiden van die van Iran, en met deze islamitische manier van opgang, zal dit de dominante houding worden in de hele regio, daarmee de klok terug draaiende van tientallen jaren van diplomatieke inspanningen. De islamisten zullen onderhandelen over tijdelijke hudna's en wapenstilstanden, maar niet over akkoorden van vrede met de broederschap iets dat zo geliefd is door de VS en de EU.

En zelfs de rest van de regimes die nog niet gevallen zijn hebben slechte vooruitzichten tot rust, zelfs in het meest stabiele land in de regio, Egypte, is gesmolten in geweld en religieus fanatisme van de menigte. Als Egypte nu omslaat in de bestrijding van de menigte die het niet eens zijn over wat dan ook, behalve hun haat naar de religieuze en etnische minderheden, waar het land vol van is en die naast de deur wonen, dan is geen moslimland in de regio meer veilig.

Zonder normalisering op de tafel, is alles wat er overblijft de druk van buitenaf. Maar voor het eerst in de lange tijd van de Arabische lente heeft het Westerse diplomaten om in de regio iets gegeven om meer te doen dan alleen de te Joden verwijderen die in Jeruzalem wonen. En de Arabische Liga met het gebruikelijke koor dat de problemen in de regio zouden worden opgelost als er maar een Palestijnse staat komt, klinkt nu erg stom, zelfs voor de ervaren diplomaten die doorgaans direct het kanaal zijn voor dit soort onzin naar het Witte Huis toe.

Obama’s vijandigheid tegenover Israël is paradoxaal genoeg de druk verminderd door het verwijderen van de hefboomwerking. Condoleezza Rice zou de telefoon kunnen pakken en waarschuwen dat een ander Huis in XYZ de positieve relatie met het Witte Huis kan doen vergaan. Maar er is net zo veel vooruitzicht op een kans tot een positieve relatie met het Witte Huis, als met Iran, Hamas en de Broederschap.

Israël heeft nog steeds een strategische relatie met de Verenigde Staten, maar de relaties met deze administratie zijn koud, wat ook betekent dat ze er minder bang voor zijn. Netanyahu zijn uitwisseling met Obama was verrassend, door de zorgvuldige diplomaat uit een land dat doorgaans vermijdt om beledigend te zijn naar de grote broer. De enige manier waarop het had kunnen gebeuren is, als Netanyahu het gevoel heeft gekregen dat er niets te verliezen is. En hij had gelijk.

Voor het eerst sinds Begin, heeft een Israëlische leider het Witte Huis tegendruk gegeven en het leidde tot een lichte verbetering, niet omdat Obama luisterde, maar omdat de relatie zo giftig was door het gebruik van de confrontatie tactiek uitgeoefend door de Palestijnse Autoriteit dat dit werkte. Alleen toen de relatie het dieptepunt raakte, werd een poging gedaan door het Witte Huis om het te redden.

De situatie is zelfs nog lelijker aan de Europese kant, die ook niet al te vriendelijk is geweest in een lange tijd, maar ook niet haatdragend. Maar al die lelijkheid vertaalde zich ook in een verlies aan invloed bij Israël. Men kan de bondgenoot vaak slaan, aanklagen en bedreigen voordat ze veel minder aandacht aan jou beginnen te besteden.

Irrationele eisen waaraan niet kan worden voldaan hebben de situatie op dat punt gebracht. Dat was zoiets wanneer Clinton of Bush eisten dat Israël naar de onderhandelingstafel zou gaan met het aanbieden concessies. Het was lelijk en oneerlijk, maar in ieder geval het was specifiek. Deze dag wil Abbas niet naar de onderhandelingstafel, en dezelfde eisen blijven komen uit Washington DC en Brussel. Israël wordt veroordeeld om vrede te sluiten wanneer de andere kant niet eens de moeite neemt om te komen om te onderhandelen.

Hoe kan Israël vrede sluiten als de Palestijnse Autoriteit is gesplitst in Hamas en Fatah met hun koninkrijkjes en geen van beide partijen zelfs maar wil doen alsof men wil onderhandelen? Het is niet mogelijk en zelfs diplomaten weten dat, die elke volley van eisen een boodschap is voor de moslimwereld.

Toen Helen Clark wilde dat Nieuw-Zeeland meer schapen zou kunnen verkopen aan de Saoedi’s, haar marketing boodschap was een haatcampagne tegen Israël. Clark is afgegaan om een ​​sinecure bij de VN, maar de meeste uit het Westen handelen nu op dezelfde manier. Europa zal niet proberen om schapen te verkopen, maar zijn de leiders gedragen zich als schapen bij het zien van het islamitische demografische groei in hun landen. De regering-Obama stak het lont aan van de Arabische lente en wordt nerveus nu de vlammen steeds hoger blijven stijgen.

Westerse-veroordelingen van Israël zijn in toenemende mate niet langer gericht op Israël, maar naar de islamitische wereld, wat het makkelijker maakt voor Israël hen te negeren. Terwijl het Witte Huis beweerde dat het Biden incident ging over de timing van een aankondiging tot een goedkeuring van bouw in Jeruzalem, het ging in het echt over de manier hoe de islamitische wereld te tonen dat deze regering echt de messen klaar had voor Israël. Als het niet de huizen in Jeruzalem zou zijn geweest, dan wel een grensincident, een aanval op Gaza of een botsing bij een controlepost. Er zou iets zijn gevonden.

Maar hoe meer Amerika en Europa de islamitische wereld hebben vertroetelt, des te meer voor de hand liggende is het geworden voor Israël dat het geen rol kan spelen in deze uitwisseling, behalve de aloude positie als zondebok.

De nieuwe normalisatie is niet langer het aanbod om de banden met de islamitische wereld te normaliseren, maar waarschuwingen dat Israël haar banden met Europa dezelfde soort normalisatie vereist als de premier van Israël niet met zijn vingers klikt en vrede mogelijk maakt. Het zou een effectieve bedreiging zijn door de huidige lichting van Europese leiders die de Gaulle eruit zouden laten zien als pro-Israël.

Cameron, Sarkozy en Obama, drie van de slijmerigste eerste wereld leiders, hebben geen van allen een geheim gemaakt van hun afkeer van Israël, zodat dat er echt geen microfoon nodig voor was om dat te kunnen ontdekken. Merkel heeft afgezien van de gebruikelijke show van Gemutlichkeit in de richting van de Joodse staat en de situatie in Brussel is echter zo lelijk als het maar zou kunnen zijn. Het past allemaal in een lange boze driftbui over vrede, verstrekt door de onzeker politici met een heel andere agenda.

Dat alles geeft Israël minder redenen om eraan deel te nemen. De strategische en economische banden zijn er nog steeds, maar ze zijn meer wederzijds dan wie dan ook wil toegeven. Amerikaanse en Europese leiders kunnen schoppen naar Israël, maar het is ook de enige betrouwbare bondgenoot in de regio. En de Arabische Lente is als een herinnering dat er een land is dat niet zal imploderen en kan worden gezien als een punt van stabiliteit.

Obama is geschikt om te doen of zijn neus bloed, maar het Clinton-tijdperk en haar buitenlands beleid hebben nog steeds genoeg controle dat dit waarschijnlijk niet zal gebeuren voor de volgende verkiezingen - hoewel hij alles inzet voor een tweede termijn. Europese leiders hebben hekel aan Israël, maar ze weten ook dat er momenten zijn dat ze hen nodig hebben. Het is een high-tech incubator die veel dichterbij is dan Azië, het is de arm van het Westen in het Oosten en als deze relatie onder de tafel wordt geschoven, dat is de aard van relatie met Israël zoals met veel van de wereld, van China tot Saoedi-Arabië.

De isolatie is een probleem, maar het is ook bevrijdend. Het gewicht van de verwachtingen heeft Israël bijna gebroken en de regering-Obama was een van de beste dingen die er gebeurde, door Israël te dwingen tot de erkenning dat het alleen staat. Een Israëlische financiële afhankelijkheid van de Verenigde Staten is er niet, zoals de meeste mensen denken, het is vooral psychologisch. Alleen staande in een regio vol islamitische dictaturen, de noodzaak om te geloven in een nauwe relatie met een bewonderenswaardige mondiale macht was versterkend.

Vriendschap met Amerika was niet zoiets als de vriendschap met Rusland of China. De Verenigde Staten wordt bewonderd door mensen over de hele wereld voor haar prestaties en haar positie. Ondanks alle anti-oorlog demonstraties, is het een natie die streeft naar een hogere standaard. Als een deugdzaam Rome, een Athene zonder slaven, een boegbeeld voor het nieuwe tijdperk van de mensheid.

Alleen de Verenigde Staten kon een oproep doen voor concessies aan de terroristen die nobel klinkt, niet zoals wanneer het zou hebben geklonken vanuit een hopeloos corrupte Europese machten. Maar in het tijdperk van Obama verdween het adeldom en daarmee de vrede. De illusies zijn dood en Israël staat in de overleving stand, worstelend om alle aandacht van Washington DC te vermijden en tevens het land op het juiste spoor te zetten.

Het vredesproces, dat verschrikkelijke masochistisch programma van terroristische machten, is een vervagende illusie waarin niemand meer gelooft. De pretentie die de handdruk had in de Rose Garden, onder toezicht van een stralende Clinton was niets anders dan cynische en slechte beleidsvorming gemythologiseerd in een transcendente uitdrukking waarmee een nieuw tijdperk van vrede nu voorbij is en gedaan. De kosten zijn hoog en alles is voor niets geweest.

Als het Westen het spoor van verzoening blijft volgen met de islam in binnen-en buitenland, zal de relatie met Israël verder afbreken. Het vredesproces was een uiting van een stervend geloof in een geordende wereld van internationale vrede door onderhandelingen, wat de Europese beleidsmakers meer dan honderd jaar voor ogen stond. Nu heeft diezelfde wereld Europa en Israël gebracht aan de rand van de afgrond. Het is geen wonder dat Israël het vredesproces heeft verlaten door de zijdeur.

Bron: Sultan Knish a blog by Daniel Greenfield

Printen??? Spaar papier en inkt.