(homepagina)

Zal Paus Franciscus de moslimvervolging van christenen bestrijden?

14 maart 2013 door Robert Spencer

Jorge Bergoglio, Paus Franciscus, bezet de pauselijke troon in een tijd waarin christenen in vele landen over de hele wereld meer worden bedreigd, en met een meer gevaarlijk leven dan ze al eeuwen hadden. Christenen worden geconfronteerd met een gewelddadige vervolging op een steeds frequentere basis in Pakistan, Egypte en Nigeria, en in mindere mate in Maleisië, Indonesië, Irak en elders in de islamitische wereld. Maar voor het grootste deel heeft de kerk in de afgelopen jaren gezwegen over deze vervolging; en in het Westen heeft men een "dialoog" gevoerd met de islamitische groepen, wat de grimmige en bloedige realiteit verdoezelt, die al te veel christenen in de islamitische wereld kennen. Zal paus Franciscus een einde maken aan deze bedrieglijke en vruchteloze houding en zijn stem verheffen voor zijn bedreigde en strijdende broeders?

De katholieke kerk heeft een vredelievende houding ten opzichte van de islam sinds het Tweede Vaticaans Concilie haar Dogmatische Constitutie uitbracht over de Kerk (Lumen gentium) in 1964. Dit document stelt dat het "plan van de verlossing ook degenen omvat die de Schepper erkennen. In de eerste plaats zijn onder dezen de Mohammedanen, die het geloof van Abraham vasthouden, samen met ons die de ene en barmhartige God aanbidden, die op de laatste dag de mensheid zal oordelen."

De uitspraak dat "het heilsplan ook moslims omvat" heeft ertoe geleid dat sommigen beweren, dat de concilievaders zeiden dat moslims en de islam niet mogen worden bekritiseerd of uitgedaagd. Dit is zo'n axiomatische aanname geworden voor veel christelijke geestelijken, zodat ze geen woord meer durven zeggen om maar niet de moslims-christenen-"dialoog" te verstoren, zelfs wanneer de moslims wereldwijd het bloed van onschuldige christenen vergieten met toenemende straffeloosheid.

Maar ook, zoals paus Franciscus' voorganger Benedictus XVI opmerkte, was het Tweede Vaticaans Concilie geen super-raad welks leringen alle voorgaande leer van de Kerk heeft vervangen, maar eerder dat haar leringen moeten worden begrepen in het licht van de katholieke traditie. "De Raad heeft niets nieuws geformuleerd op het gebied van het geloof, evenmin wilde het vervangen wat oud was," zei hij in oktober 2012. "Integendeel, het hield zich bezig met datzelfde geloof dat zal blijven om geleefd te worden ook in de huidige tijd, dat een levend geloof mag blijven in een wereld van verandering." Als het gaat om de islam, ligt de consistente focus in eerdere verklaringen over de islam in het algemeen niet op wat moslims geloven, maar op de vijandigheid van moslims naar christenen en het christendom. In die geest bevestigde paus Benedictus XIV, in 1754, een eerder verbod voor Albanese katholieken om hun kinderen "Turkse of Mohammedaanse namen" in de doop te geven, door erop te wijzen dat zelfs de protestanten of orthodoxen zich niet zo laag hebben neerbogen: "Geen van die scheurmakers en ketters heeft een Mohammedaanse naam genomen, en tenzij uw gerechtigheid overvloediger is dan die van hen, zult gij het koninkrijk van God niet binnentreden. "Paus Callixtus III verklaarde in een enigszins vergelijkbare geest, in 1455, om "het ware geloof te verheffen, en de duivelse sekte van de verworpen en trouweloze Mahomet in het Oosten uit te roeien."

Sommige katholieken zullen beweren dat de verklaringen van Benedictus XIV en Callixtus III (en andere uitspraken zoals deze van andere pausen) eenvoudig een heel ander tijdperk dan het onze weerspiegelen, en bovendien dat de verklaringen van het Tweede Vaticaans Concilie een meer volwassen geest weerspiegelen en een grotere hoeveelheid van naastenliefde voor anderen, welke christenen zouden moeten vertonen.

En dat kan heel goed zo zijn, hoewel moet worden opgemerkt, dat ook al zijn ze slechts vijftig jaar oud, dat de verklaringen van Vaticanum II over de islam de vooruitzichten weerspiegelen van een verdwenen tijdperk, niet minder dan die van de eerdere pausen. Want in de jaren 1960 was secularisme en verwestersing aan de orde van de dag in veel gebieden van de islamitische wereld. Het was bijvoorbeeld in de jaren 1960 in Cairo ongebruikelijk voor een vrouw om een hijab te dragen, een islamitische hoofddoek, wat is gemandateerd door een opdracht van Mohammed, dat wanneer een vrouw moet verschijnen in het openbaar, ze alles moet bedekken behalve haar gezicht en handen. Vandaag de dag, aan de andere kant, zou men verbaasd zijn over de straten van dezelfde stad om een vrouw te zien die niet zo gekleed is.

De hijaabs in Cairo zijn een zichtbaar teken van een revolutie - of beter gezegd: een opwekking - die de islamitische wereld heeft opgezweept. Islamitische waarden zijn nieuw leven ingeblazen, waaronder niet alleen een gestrengheid in de kleding-codes, maar ook een vijandigheid tegenover westerse ideeën en principes. De "Arabische Lente"-opstanden die begonnen eind 2010, hebben geleid tot een herbevestiging van de politieke aspecten van de islam tegenover westerse politieke modellen, overal in het Midden-Oosten. Westerse ideeën over democratie en pluralisme, welke de mode waren in elitaire kringen over de hele islamitische wereld in de eerste helft van de twintigste eeuw, zijn in diskrediet gekomen.

Met andere woorden, de islamitische wereld die de Vaders van Vaticanum II in gedachten hadden, is snel aan het verdwijnen. De toon van deze verklaringen moeten worden beoordeeld binnen de context van hun tijd. Want de documenten van Vaticanum II zijn slechts een product van hun tijd, evenals de uitspraken van Benedictus XIV en Callixtus III een product van hun tijd waren. Net zoals de tijd van kruisvaart-ridders is verdwenen, zo ook de tijd van een dominant seculier Westen dat met vertrouwen voortschrijdt in wat men noemt de 'moderne' tijd.

Hoewel het altijd een verantwoordelijk voor de christen zal blijven om zich met respect en achting naar de moslims uit te strekken, was de vijandigheid die de islamitische wereld altijd heeft getoond in de richting van het christendom was nog nooit - op enig moment ervoor of erna - zo laag als het was in de jaren 1960; en dus was een verklaring van vriendschap nooit geschikter. Die situatie heeft vandaag de dag niet de overhand, een feit dat een groot aantal gevolgen heeft op de vooruitzichten betreffende de dialoog. Westers gezinde moslims, die een gunstige houding hebben ten opzichte van de katholieke kerk, kunnen niet langer invloed uitoefenen onder hun geloofsgenoten, zoals zij dat eens hadden, ten minste in de islamitische wereld.

Dat wil echter niet zeggen dat we zijn teruggekeerd naar de wereld van Benedictus XIV en Callixtus III, toen de katholieken begrepen dat het Mohammedanisme, zoals het toen in de volksmond werd verwoord (tot verontwaardiging van de moslims zelf), werd ondergedompeld in leugen - misschien zelfs een duivelse - en gewijd was aan de vernietiging van de Kerk en aan de bekering of onderwerping van de christenen. Wij zijn gescheiden door eeuwen van culturele veronderstellingen, van de wereld waarin het zelfs mogelijk was te denken aan iemands geloof als een vijand en dat te moeten verdedigen. Katholieken in de moderne tijd hebben allang aangenomen dat een dergelijke wereld voor altijd is verdwenen, en er is reden om dat inderdaad te geloven.

Maar met islamitische vervolging van christenen, die wereldwijd escaleert, zijn er ook veel aanwijzingen dat die ruwe oude wereld aan het terugkeren is, en dat het niet zo ver weg is geweest als het leek te zijn. Dat is de wereld waarmee Paus Franciscus zal moeten worstelen.

Bron: Will Pope Francis Challenge Muslim Persecution of Christians?

Bron: Thrown in Prison for Shredding the Koran

printen??? spaar papier en inkt.