Minister van Defensie Panetta laat zien hoe de regering-Obama de uitverkoop doet van Israël ... en de US belangen

3 december 2011 - door Barry Rubin

In een belangrijke toespraak over het Amerikaanse Midden-Oosten beleid bij het Brookings Institution, gaf de Amerikaanse minister van Defensie Leon Panetta ons een duidelijk beeld van de mening van Obama over de regio. Samengenomen met de recente toespraak van Hillary Clinton over hetzelfde onderwerp, weten we nu het volgende ten aanzien van Obama zijn beleid:

Deze is gevaarlijk en zo absurd en verkeerd. Deze administratie is volledig en totaal rampzalig en verkeerd bezig met de Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten. Ze zijn 180 graden gedraaid, en gaan in de tegenovergestelde richting van een veilige koers.

Ondanks de goede verstandhouding met betrekkingen op het zuivere militaire niveau, is de regering-Obama geen vriend van Israël, zelfs niet zoals het misschien al wel was in de eerste twee jaar van dit voorzitterschap.

Het is nu een vijand geworden en staan aan de andere kant. Nogmaals, het hoofdzakelijke probleem is niet de bilaterale betrekkingen, maar de hulp en bemoediging voor die krachten die de grootste vijanden zijn van Israël, die de oorlog weer willen oprakelen, en die 100 procent tegen een twee-staten-oplossing zijn. En ik bedoel niet de Palestijnse Autoriteit, ik bedoel de islamisten.

En de regering-Obama is ook een strategische vijand van Saudi-Arabië, Bahrein, Oman, Koeweit, de Verenigde Arabische Emiraten, Algerije, Marokko en Jordanië. Het is ook een strategische vijand van de democratische oppositie in Iran, Syrië, Turkije, Tunesië en Egypte.

Na al bijna vier decennia het Midden-Oosten te hebben geanalyseerd en bestudeerd zeg ik niet zomaar iets. Deze conclusies komen gewoon door te kijken naar wat deze regering zegt en doet.

In zijn toespraak, heeft Panetta Israël een verwijt gemaakt op basis van een belachelijk valse premisse. Hier is het:

“Ik begrijp het standpunt dat zegt, dat dit niet het moment is om vrede na te streven, en dat het Arabische ontwaken de droom van een veilig, joods en democratisch Israël verder in gevaar brengt. Maar ik ben het niet eens met die opvatting.”, Israël moet daarom en in het bijzonder risico’s nemen, “Het probleem is dat we ze niet naar die vervloekte tafel kunnen krijgen, om op zijn minst te gaan zitten en gaan beginnen om hun verschillen te bespreken.”

Ten eerste is er iets eigenaardige in die zin die ik nog niet eerder heb zien gebruiken in de Midden-Oosten gebeurtenissen van 2011, “Arabisch ontwaken” in plaats van het te beschrijven als een “Arabische lente”. Dit komt denkbaar van de titel van een nieuw boek over deze gebeurtenissen.

Maar wat is de oorsprong van deze uitdrukking? De “Arabische Awakening” was een beroemd boek wat is geschreven door George Antonius (gesubsidieerd door een Amerikaanse stichting om dit te doen, tussen haakjes) die pleitte voor het Arabische nationalisme en het verzet tegen het zionisme in 1938. De Arabische Awakening was het begin van een half-eeuwse pan-Arabische strijd tegen de creatie van Israël of haar bestaan. Zou dit ons geen hint geven van wat de nieuwe “Arabische Awakening” dan gaat doen? Oh, en 1938 markeert het jaar waarin Groot-Brittannië wanhopig probeerden de Joden kwijt te raken om de Arabische steun (voor de komende oorlog met Duitsland en Italië) te krijgen. Binnen twee jaar na het boek van Antonius was de vorm die de Arabische Awakening aannam, die van een alliantie met nazi-Duitsland. Een van de belangrijkste bondgenoten van Berlijn was de Moslim Broederschap, die nu aan de macht komen in Tunesië en Egypte.

Interessante parallellen.

Maar er zijn drie andere belangrijke vragen die oprijzen in de verklaring van Panetta.

Ten eerste is de huidige “Arabische Awakening” een gevaar voor Israël? Ja, natuurlijk zeker wel. Door het veranderen van een redelijk vriendelijke Egyptische regering in een totaal vijandige door de Moslim Broederschap en de Salafi gedomineerde politieke systeem, welke nauw verbonden is met Hamas, de heerser op de Gazastrook, en door het helpen in de totstandkoming van de islamistische regimes in Tunesië en Libië ook verbonden met deze Internationale Moslim Broederschap, de verandering creërende van een vier -leden tellende alliantie met de intentie om Israël van de kaart te vegen.

Voeg daarbij nog de islamistische overheersing van Libanon door Hezbollah, een islamitische regime in Turkije, en de voortdurende dreiging van Iran en je hebt nogal een regionale situatie.

Ten tweede, en veel meer interessant, waarom is het bovenstaande waar?

Het antwoord is als volgt:

• Democratie is in theorie bewonderenswaardig, maar als je de massa hebt doordrongen met zeer radicale opvattingen, sterke islamitische bewegingen, met zwakke gematigden, zal de verkiezing worden gewonnen door de uiterst radicale islamisten. Door het krijgen van een grote overwinning, tegenover een zwakke (zelfs sympathiek staande) Verenigde Staten, en het zien van nog meer extreme krachten als zijnde populair (de salafisten in Egypte), worden de islamisten aangemoedigd om nog meer radicaler te worden in hun gedrag. Wie gaat hen dan stoppen?
• We worden dus niet geconfronteerd met een lenteachtige democratie, maar een lente van extremisme.
• De islamisten willen geen vrede met Israël onder geen enkele voorwaarden. Ze willen de vernietiging. Ze zullen niet weerhouden worden door een vredesakkoord. Ze zullen alles doen wat mogelijk is - te beginnen met een demagogie en eindigend met terrorisme of zelfs een oorlog - en zo een dergelijke diplomatieke oplossing blokkeren. Hoe kan een Israëlische actie verzoening brengen met degenen die geen vrede willen?

Vanaf nu worden de volgende landen beheerst of zullen binnenkort worden beheerst door islamisten die de vernietiging van Israël willen en de genocide tegen de joden daar: Egypte, de Gazastrook, Iran, Libanon, Libië, Syrië, Tunesië en Turkije.

Het volgende land worden beheerst door mensen die vrede met Israël willen: Jordanië.

• Niet alleen zal de Verenigde Staten zich niet verzetten tegen deze ontwikkeling, het ondersteund het zelfs. Met andere woorden, het Amerikaanse beleid brengt een intensivering in de bedreiging voor Israël, en niet het helpen van Israël.

Ten derde, waarom zijn er geen onderhandelingen? Zoals de geschiedenis van het probleem sinds januari 2009 laat zien, is het de weigering van de Palestijnse Autoriteit om te onderhandelen met Israël. Als Panetta en de regering-Obama, ofwel verstandig of eerlijk waren, zouden ze dit feit erkennen. In plaats daarvan geven ze de schuld aan Israël. Nogmaals, het is Amerikaanse beleid deze intensivering van de bedreiging voor Israël, en niet het helpen van Israël.

Bijgevolg, met de verklaring van Panetta dat Israël de verantwoordelijkheid heeft met als doelstelling om de regionale steun op te bouwen voor de Israëlische en de Verenigde Staten veiligheid, is onzinnig. Laat ik het in de vorm van een les in de logica gieten:

• Israëlische veiligheidsdoelstellingen en de Amerikaanse nationale belangen zijn consistent.
• Maar de Israëlische veiligheidsdoelstellingen en Obama zijn doelstellingen zijn niet consistent.
• En Obama doelstellingen en de Amerikaanse nationale belangen zijn niet consistent.

Overweeg Panetta’s verklaring:

• Ik denk dat veiligheid afhankelijk is van een sterke militaire macht, maar ook afhankelijk van een sterke diplomatie. En helaas, het afgelopen jaar, hebben we gezien dat Israël geïsoleerd raakt, van zijn traditionele security partners in de regio, iets wat groeiende is.

Maar waarom is het gegroeid? Door de opmars van islamitische radicale regimes en bewegingen die niet tolerant staan ten opzichte van de veiligheidsbehoeften van Israël of in feite voor het bestaan ​​van Israël.

Dit is het equivalent van premier Neville Chamberlain in het maken van een gelijke verklaring in 1938: “Ik geloof dat de veiligheid afhankelijk is van een sterke militaire macht, maar ook afhankelijk van een sterke diplomatie. En helaas, het afgelopen jaar, hebben we gezien hoe Tsjecho-Slowakije haar isolement van zijn traditionele security partners in de regio groeide.”

Panetta zijn suggestie, zoals die van Chamberlain in 1938, is dat Israël de relaties moet verbeteren met dergelijke “traditionele security partners.” Specifiek, verklaarde hij, “Israël kan de omheining neerhalen met hen die de interesse delen voor de regionale stabiliteit - landen als Turkije en Egypte, evenals Jordan,”

Deze verklaring is vals. Israël kan niet uitbreken en de omheining neerhalen met Turkije en Egypte, omdat ze niet langer een interesse delen voor de regionale stabiliteit. Ze zijn niet langer status quo machten, het zijn landen die een revolutionaire verandering willen in het Midden-Oosten. En deze claim heeft een speciale ironie, want Israel moet nu niet alleen het hek verbeteren, maar zelfs een geheel nieuw hek bouwen om zichzelf te beschermen tegen de grensoverschrijdende aanvallen vanuit Egypte.

Het Turkije van vandaag is niet het Turkije vanuit het verleden. Israël had goede relaties met Turkije toen het werd bestuurd door centrum-rechtse of sociaal-democratische partijen. Vandaag de dag wordt Turkije bestuurd door islamisten, die Israël haten. Begrijpt Panetta dat verschil? Nee! Wat best eng is.

Hier is de waarheid: Onder de regering-Obama, heeft het islamistische regime in Turkije, Israël vervangen als de nummer een vriend van Amerika in het Midden-Oosten en als adviseur. En dit is een regering waarover een half dozijn jaren geleden de Israëlische ambassadeur aan een Amerikaanse tegenhanger vertelde (zoals we zagen op Wikileaks) dat dit regime Israël en de joden haat. Die boodschap is te lezen in een State Department kabel.

Hoe zit het met Egypte? Nou ja, de regering-Obama heeft geholpen om zich te ontdoen van een veilige partner. En voor Jordanië, is het begrijpelijk dat ze bang zijn. In de omgeving van de islamieten probeert men de eigen islamisten te sussen en zich dichterbij naar de Hamas te bewegen als een manier om te overleven. En de laatste maanden zei de koning van Jordanië in een interview Washington Post dat niemand meer kan afhankelijk is van Amerika.

Panetta zei: “Het is in het belang van Israël, en het belang van Turkije en de Amerikaanse belangen, dat Israël zich zal verzoenen met Turkije, en zowel Turkije als Israël moeten meer doen om hun relatie weer op de rails te krijgen,” Maar het is niet, -ik herhaal niet- in het belang van de huidige regering van Turkije om zich te verzoenen met Israël. We zagen dit in de Israëlische - Turkse onderhandelingen over de flotilla in welke de Turkse minister-president er zeker van wilde zijn dat er geen deal zou komen.

Er zijn nog twee schokkende en absurde punten die Panetta heeft voor Israël.

“Het is niet onmogelijk [voor Israël om te proberen dit te herstellen], maar als deze aanbevelingen worden negeert, zal de wereld dit negeren zien voor wat het is. En dat is precies de reden waarom Israël ze zou moeten nastreven.”

Wat zal het Israëlische publiek denken als het dit leest? Dit is dezelfde oude boodschap van het Westen naar Israël: maak gebaren, doe concessies, neem risico’s, en wanneer ze worden nagelaten “de wereld zal het zien.” Dit is precies hetzelfde advies dat gegeven is in het jaren 1990 ‘vredesproces’, in de bevriezing van de bouw in de nederzettingen en de terugtrekking uit de Gazastrook. En elke keer ziet de wereld niets. Na het risico te hebben genomen (en de veiligheid van Israël eronder lijde), en de concessies werden gedaan (en Israëliërs sterven), de wereld heeft nog meer kritiek op Israël en herhaalt datgene, zoals Panetta het doet, dat Israël niets heeft gedaan voor de vrede.

Dit zijn harde woorden over de regering-Obama en voor diegenen die de huidige situatie in het Midden-Oosten niet begrijpen, zullen dit zonder twijfel, partijdige, extreme en alarmerende woorden lijken.

Dit is juist de ergste tragedie van alles: helaas en jammer genoeg zijn ze helemaal waar.

Normale president realiteit controle: Stel je een normale president voor van welke partij ook. Zou die persoon, of secretaris van staat, niet zoiets zeggen als het volgende: We zijn ons bewust dat Israël nu te maken heeft met een toename van een aantal vijandige regeringen in de regio en we zullen ons best doen om hen te helpen in deze uitdaging.