www.wimjongman.nl

(homepagina)

De dood van de generaal verstoort het plan van Iran

door Amir Taheri - 12 januari 2020/p>

( )

Qassem Soleimani, die de meest vereerde generaal van Iran was, hield ervan om "selfies" te publiceren die hem dicht bij de slagvelden in het Midden-Oosten toonden. Hij was echter nooit in de buurt van een veldslag aanwezig, maar kwam altijd nadat het stof was neergedaald, om "selfies" te nemen en de eer op te eisen. (Foto Wikimedia-Commons)

Terwijl analisten en beleidsmakers druk bezig zijn met het speculeren over manieren waarop de heersende mullahs van Teheran de moord op hun meest vereerde generaal zouden kunnen wreken, kan de echte vraag die moet worden overwogen ergens anders liggen.

Die vraag is: welk effect zou de dood van Soleimani kunnen hebben op de machtsstrijd die, hoewel momenteel in de ijskast gezet, zeker met meer kracht zal worden hervat in Teheran.

De propaganda van Teheran probeert Soleimani te verkopen als een soort superman die, bijna in zijn eentje, Irak, Syrië, Libanon, Gaza en delen van Afghanistan en Jemen onder Iraanse controle bracht, en ook de Amerikanen uit het Midden-Oosten verjoeg en het zogenaamde kalifaat van ISIS, dat in Teheran probeerde te wedijveren met de Islamitische Republiek, verpletterde. Soleimani zelf heeft veel gedaan om dat imago te promoten en kreeg daarbij veel hulp van westerse, vooral Amerikaanse, en Israëlische media die deze bundel berichten uit Teheran overnamen.

De feiten bieden echter een ander portret van de overleden generaal. Soleimani sloot zich aan bij de islamitische revolutie in 1980, toen hij 27 jaar oud was en de mullahs bezig waren een Praetoriaanse garde samen te stellen om hun nieuwe regime te beschermen. Een paar maanden later werd het janhagel leger waar Soleimani zich bij had aangesloten ingezet om de restanten van een zwaar gezuiverd nationaal leger te helpen bevechten tegen een binnenvallende Irakese troepenmacht. Met meer dan 8000 officieren en onderofficieren van het nationale leger die door Khomeini werden gezuiverd, bood het nieuwe regime een snelle weg aan voor mensen als Soleimani die zich bij het leger hadden aangesloten zonder goede training en vaak weinig of geen formele opleiding. Dus, slechts drie jaar nadat hij zich bij het leger had aangesloten, kreeg de jonge Soleimani het bevel over een divisie van ongetrainde rekruten. Onder zijn bevel leed het Iraanse leger drie van zijn grootste nederlagen in de operaties Al-Fajr 8 en Karbala I en Karbala II. Mohsen Reza'i, toenmalig hoofd van de Revolutionaire Garde, beschrijft de drie veldslagen als "een reeks rampen" voor de Iraanse strijdkrachten.

Soleimani, die zijn genialiteit voor netwerken en zelfpromotie zou demonstreren, behaalde echter één duurzame overwinning toen hij zich aansloot bij Ali Khamenei, de mullah die de "Opperste Leider van de Islamitische Republiek" zou worden.

Khamenei begon als vice-minister van Defensie en steeg op tot president van de Islamitische Republiek. Soleimani, bespot als "de loopjongen van de mullah", stond altijd aan zijn zijde. In de jaren negentig van de vorige eeuw, toen Khamenei zich langzaam opbouwde als de enige beslisser over het lot van Iran, greep Soleimani de gelegenheid aan om een leengoed voor zichzelf veilig te stellen.

Dat kwam in de vorm van het project om de Iraanse Revolutie naar andere moslimlanden te "exporteren". Aanvankelijk werd de export van de revolutie, die in de grondwet van het regime als een heilige plicht werd genoemd, beschouwd als een kwestie van propaganda en het organiseren van sympathisanten in Arabische landen door middel van organisaties als Hezbollah. De taak werd uitgevoerd door een speciaal bureau in het Ministerie van Buitenlandse Zaken onder leiding van Ayatollah Hadi Khosroshahian. Mede dankzij de lobby van Soleimani werd de taak van het ministerie van Buitenlandse Zaken daar weggehaald en overgedragen aan de Revolutionaire Garde. Maar zelfs toen kreeg Soleimani de topbaan niet; die ging naar de toenmalige kolonel Ismail Qaani, de man die Soleimani nu heeft opgevolgd als Commandant van de Quds Force. Soleimani's volgende stap was om Qaani te verjagen en zelf de topbaan te krijgen. (Qaani werd genoemd als plaatsvervanger). Zelfs die configuratie zou Soleimani, die grotere ambities had, niet tevreden stellen. Zolang hij deel uitmaakte van de commandostructuur van de IRGC, moest hij zich houden aan de regels die waren opgesteld door superieuren die hij verachtte.

Dankzij de steun van Khamenei is hij erin geslaagd zijn onafhankelijke leengoed veilig te stellen in de vorm van de Quds Force, die weliswaar formeel deel uitmaakt van de IRGC, maar een eigen budget en een eigen commandostructuur heeft en aan niemand anders dan aan Khamenei verantwoording verschuldigd is.

Vervolgens nam Soleimani de controle over in het buitenlands beleid van Teheran in de Arabische landen, Afghanistan, Noord-Korea, Zuid-Amerika en, in sommige gevoelige gebieden, zelfs Rusland. De presidenten en ministers van Buitenlandse Zaken van de Islamitische Republiek hebben nooit tête-à-tête gesprekken gevoerd met de Russische president Vladimir Poetin, zoals Soleimani.

Het werd een kwestie van routine voor Soleimani om de Iraanse ambassadeurs in Bagdad, Damascus, Beiroet, Doha en verschillende andere Arabische hoofdsteden te benoemen.

Een dramatische illustratie van Soleimani's "onafhankelijkheid" kwam toen hij de Syrische despoot Bashar al-Assad in een speciaal vliegtuig naar Teheran verscheepte zonder het zelfs maar aan de Iraanse president te vertellen, laat staan aan de minister van Buitenlandse Zaken, die ook met Khamenei van het Syrische publiek werd uitgesloten.

Een controlefreak, Soleimani stond erop om zelfs de kleinste details zelf te beslissen. In zijn ene, en nu laatste, interview, afgelopen november, werd er in het algemeen gesproken over de manier waarop de Libanese Hezbollah-chef Hassan Nasrallah elke stap met hem moest doornemen.

Binnen Iran bouwde Soleimani een staat op. Volgens het islamitische douanekantoor exploiteert de Quds Force 25 aanlegplaatsen in vijf van de grootste havens van Iran voor zijn "import en export" zonder tussenkomst van de betrokken autoriteiten. Een heffing op de invoer van buitenlandse auto's is gereserveerd voor een speciaal fonds, dat wordt gecontroleerd door de Quds Force, om de uitgaven in Irak, Syrië en Libanon te dekken en pro-Iraanse Palestijnse groepen te helpen.

Soleimani had zijn eigen netwerk van lobbyisten in veel Arabische landen en sommige westerse democratieën. Honderden Iraanse en Arabische militanten hebben zich ingeschreven op westerse universiteiten met studiebeurzen van de Quds Force.

De Quds Force heeft uitgestrekte stukken openbaar land op zijn naam staan en claimde de behoefte aan toekomstige huisvesting voor zijn personeel. Het bestuurt ook een paar dozijn bedrijven en banken, verschillende scheepvaartlijnen en een luchtvaartmaatschappij.

Soleimani, die hield van het maken en publiceren van selfies in de buurt van slagvelden in het Midden-Oosten, was nooit aanwezig ergens in de buurt van een gevecht, kwam altijd nadat het stof was neergedaald, om "selfies" te nemen en de eer op te eisen.

Soleimani was een meester in zelfpromotie en kreeg de rang van generaal-majoor zonder dat hij door de hiërarchie van de topmensen was opgeklommen zoals de andere 12 mannen op de lijst. (Na zijn dood is hij gepromoveerd tot Lt. General).

Sommige analisten in Teheran geloven dat Khamenei van plan was Soleimani verder te promoten door hem in 2021 tot president van de Islamitische Republiek te maken. Een imago-opbouwende campagne begon vorig jaar, toen Soleimani gepromoot werd als "de Soefi-commandant," een label dat in de 16e eeuw aan Safavid-koningen werd gegeven.

Een comité van verbannen Iraniërs in Florida begon ook campagne te voeren met het concept van Soleimani als president.

Als dat het spel van Khamenei was, lijdt het geen twijfel dat de ondergang van Soleimani zal leiden tot meer onzekerheid over de toekomstige koers van de Iraanse politiek.

Amir Taheri was de hoofdredacteur van het dagblad Kayhan in Iran van 1972 tot 1979. Hij werkte bij of schreef voor talloze publicaties, publiceerde elf boeken en is sinds 1987 columnist bij Asharq Al-Awsat. Hij is de voorzitter van Gatestone Europe.

Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd door Asharq al-Awsat en is herdrukt met vriendelijke toestemming van de auteur.

Vertaling door W.J. Jongman en H. Sleijster

© 2020 Gatestone Institute. Alle rechten voorbehouden. De artikelen hier afgedrukt geven niet noodzakelijkerwijs de standpunten weer van de vertalers of van Gatestone Institute.

Bron: The General's Death Upsets Iran's Plan