www.wimjongman.nl

(homepagina)

Arabische landen zeggen: "We missen de Joden."

Door Dr. Edy Cohen - 22 januari 2020

( )

Egyptische Joden, Koor van Rabbin Moshe Cohen in Samuel Menashe Synagoge, Alexandrië, foto van Nebi Daniel Association via Wikipedia

BESA Center Perspectieven Papier nr. 1.417, 22 januari 2020

SAMENVATTING: Nadat ze hun Joden hebben vervolgd en gezuiverd als straf voor de wedergeboorte van Israël, realiseren veel Arabieren zich nu dat ze zichzelf in de voet hebben geschoten.

In de 20e eeuw leefden een miljoen Joden in Arabische landen. Vandaag de dag zijn er nog maar een paar duizend over, voornamelijk in Marokko en Tunesië.

De zuivering van de Joden veroorzaakte een crisis in bijna elk Arabisch land waar ze vandaan kwamen. Ondanks hun relatief beperkte aantallen was de invloed van de Joden op de samenleving, cultuur, economie en handel cruciaal voor de ontwikkeling van die landen, en hun verlies werd gevoeld. Nadat de Joden bijvoorbeeld uit Irak en Egypte waren verdreven, beleefden die landen de ene crisis na de andere.

In de meeste Arabische staten bestaat nu een voelbaar verlangen naar de terugkeer van de Joden. Velen geloven dat alleen met een Joodse aanwezigheid hun landen zullen opbloeien en zich zullen ontwikkelen zoals ze dat in het verleden deden.

De Joodse bijdrage aan de Arabische staten was aanzienlijk. In Egypte bloeide de goudmarkt op met een Joodse aanwezigheid en dat blijft zo tot op de dag van vandaag, ook al werden de Joden eruit gegooid en werden hun winkels geplunderd. Joodse symbolen zoals de Magen David blijven gegraveerd op Egyptische winkels, op markten en op gebouwen. De oudere generatie herinnert zich nog steeds de welvaart van de tijd toen de Joden in het bezit waren van hun winkels.

Het is geen toeval dat Caïro heeft besloten om tientallen miljoenen dollars te investeren in de restauratie van synagogen in heel Egypte. De meest recente is de renovatie van de eens zo prachtige Eliyahu Hanavi (Elijah de Profeet) Synagoge, waarin 6 miljoen dollar wordt geïnvesteerd.

Het zijn niet alleen de Egyptenaren die de welvaart die gepaard ging met de Joodse aanwezigheid willen terugwinnen. Enkele maanden geleden riep de nieuwe Soedanese minister van Religie Nasser Aladin de Soedanese Joden, wier families gedwongen werden te emigreren na de oprichting van de staat Israël op om terug te keren. In Libanon is meer dan een miljoen dollar geïnvesteerd in de restauratie van de Magen Avraham-synagoge in de wijk Wadi Abu Jamil in West-Beiroet, vlakbij het Libanese parlement.

Misschien wel meer dan alle anderen zijn het de Irakezen die verlangen naar de terugkeer van hun Joodse broeders, en de Iraakse Joden die verlangen naar hun voormalige vaderland. In de afgelopen jaren zijn in Israël een aantal Facebook-accounts geopend om de band tussen de Iraakse Joden en de Arabieren, naast wie hun voorouders meer dan duizend jaar voor de komst van de Islam in harmonie leefden, te vernieuwen.

De Iraakse Joden werden uit hun voormalige huis gehaald, maar hun bijdrage aan het land is tot op de dag van vandaag voelbaar. Net als de Joodse minderheden in andere landen concentreerden de Joden in Irak zich op handel, ambachten, lichte industrie, overheids- en gemeentelijke diensten en het bankwezen. Vooral de invloed van de Joden op de handel en het bankwezen was groot. De acht banken die in de jaren veertig van de vorige eeuw in Bagdad actief waren, werden allemaal door Joodse families opgericht en de meeste bedienden van Joodse en buitenlandse banken waren Joden. De eerste Iraakse minister van Financiën, Yehezkel Sasson, was Joods. Hij legde de basis voor de Iraakse belastingen, de economie en de staatsbegroting. In een van de protesten tegen de corruptie in Irak een paar jaar geleden werd de naam van Sasson opgehouden op borden die verklaarden dat hij niet corrupt was zoals de huidige politici.

Vandaag de dag is er slechts één Joodse minister te vinden in de hele Arabische wereld. Roni Trabbolsi is de Tunesische minister van Toerisme, de derde Joodse minister sinds de oprichting van Tunesië.

De Arabische landen van weleer bloeiden voor een groot deel op door de bijdrage van hun Joden. Maar toen, in sommige landen, was er een uitwisseling van bevolkingsgroepen: de Joden werden gedwongen uit te wijken en de Palestijnse Arabische vluchtelingen kwamen in hun plaats. De rijke en goed opgeleide Joodse bevolking werd vervangen door een zwakke en arme bevolking, een cultuurschok die vooral Syrië, Irak en Libië trof.

Met de opkomst van de xenofobe Arabisch-moslim afwijzing van de staat Israël, straften de Arabische staten die Israël niet konden verslaan op het slagveld hun Joden in plaats daarvan. Nu, jaren later, is er een groeiend besef van de contraproductiviteit van dat onrecht, en velen roepen de Joden op om terug te keren. Sommige moslims eisen zelfs dat er een belasting wordt geheven op niet-moslims in de Arabische landen om dat terug te geven aan de Joden.

Ondanks dit groeiende sentiment blijven de Arabische leiders voor het grootste deel de andere kant op kijken, door niet alleen te weigeren de Joden te beschermen, maar ook actief bij te dragen aan hun vervolging. Misschien is het geen toeval dat de Arabische staten te kampen hebben met seriematige economische mislukkingen en eindeloze oorlogen en geschillen. Sommige moslims geloven dat dit een straf is van Allah voor hun falen om de Joden te beschermen, zoals hun is opgedragen.

Dit is een bewerkte versie van een artikel dat in Israël-Today is verschenen op 1 januari 2020.

Dr. Edy Cohen is onderzoeker bij het BESA Centrum en auteur van het boek The Holocaust in the Eyes of Mahmoud Abbas (Hebreeuws).

Bron: Arab Countries Say “We Miss the Jews”