www.wimjongman.nl

(homepagina)

De Jordaanvallei wacht op zionistische actie

Door Majoor Gen. (res.) Gershon Hacohen Hacohen - 16 september 2019

( )

Een uitzicht over de Jordaanvallei, met uitzicht op het Meer van Galilea. Eigen foto

BESA Center Perspectives Paper No. 1.291, 16 september 2019.

Samenvatting: Behalve de onbetwistbare vitaliteit voor de veiligheid van Israël, kan de Jordaanse Vallei in zijn volledige geografische werkingsgebied miljoenen Israëliërs en veel nationale infrastructuur bevatten die niet in de kustvlakte kunnen worden samengeperst. Als Premier Netanyahu's verklaring van soevereiniteit niet onmiddellijk door een golf van bouw en geconcentreerde regeringssteun wordt bevestigd, zal het haperen en uitsterven.

Premier Netanyahu's belofte om de soevereiniteit toe te passen op de Jordaanvallei is prijzenswaardig. De redenen om dit te doen waren reeds duidelijk voor Premier Levi Eshkol in het kielzog van de Zesdaagse Oorlog in 1967, en werden volledig ingevuld in het Plan van Allon. Dit staat in het plan: "De oostelijke grens van de staat Israël moet de Jordaan zijn en een lijn die door het midden van de Dode Zee loopt... We moeten het land - als een onlosmakelijk deel van haar soevereiniteit - uitbreiden met een strook van ongeveer 10-15 kilometer breed, langs de Jordaanvallei."

Het plan werd voorgelegd aan de regering onder leiding van Eshkol, die er met zijn Mapai[Arbeidspartij]-mentaliteit voor koos om het in te voeren zonder het in stemming te brengen. Typisch voor die tijd ging het plan onmiddellijk over naar de uitvoeringsfase en werd er een infrastructuur voor nederzettingen gebouwd die sindsdien nog steeds bestaat. Volgens het plan werd de Allon Road geplaveid en werden de gemeenschappen in de Jordaanvallei gebouwd langs Road 90 en de Allon Road.

In het Knesset-debat over het interim-akkoord van Oslo in oktober 1995 heeft premier Rabin, ongeveer een maand voor hij werd vermoord, zijn standpunt uiteengezet en verklaard: "De veiligheidsgrens van de staat Israël zal zich in de Jordaanvallei bevinden, in de breedste zin van het woord. Het idee om soevereiniteit toe te passen op de Jordaanvallei heeft altijd een brede nationale consensus gekend."

Het was premier Ehud Barak (1999-2001) die deze consensus voor het eerst heeft geschonden. Sindsdien is zijn afstand van de Jordaanvallei opgenomen in de Clinton-parameters (december 2000) en in de internationale basisopvatting van het vredesproces, die dit als een hoeksteen van de tweestatenoplossing beschouwt.

Na het vredesverdrag met Jordanië in 1994, en vooral na de ineenstorting van het leger van Saddam Hoessein in de oorlog in Irak (2003), wordt steeds meer betoogd dat de dreiging van een oostelijk front voorbij is en dat de controle over de Jordaanvallei niet langer van cruciaal belang is voor de veiligheid van Israël. Zoals voormalig hoofd van het Centraal Commando Maj. Gen. (res.) Amram Mitzna het verwoordde: "Wanneer langeafstandsraketten kunnen worden afgevuurd, is strategische diepgang van geen belang meer. Overeenkomsten zullen ons meer zekerheid geven dan strategische diepgang."

Zelfs toen al was dit argument losgekoppeld van een fundamenteel begrip van het fenomeen oorlog. Sinds die tijd, in het licht van de lessen van de Palestijnse terreuroorlog (eufemistisch genoemd als de al-Aqsa Intifada), de omwenteling die bekend staat als de "Arabische Lente", het enorme raketarsenaal van Hezbollah, en de versterking van de raketdreiging en van Hamas zelf, naast het groeiende expansionisme van Teheran, dat sjiitische milities in een nieuw front langs de belangrijkste nationale Israëlische slagader (Highway 6) zou kunnen inzetten, is de status van de Jordaanvallei als een vitale Israëlische veiligheidsbelangstelling alleen maar toegenomen.

De meeste voorstanders van een Palestijnse staat zeggen dat deze gedemilitariseerd zal worden en niet in staat zal zijn om de veiligheid van Israël te bedreigen. Tijdens de jaren van het Oslo-proces deed de PLO alsof ze de demilitarisering accepteerde en tekende een aantal overeenkomsten met dit specifieke effect, om deze vervolgens op flagrante wijze te schenden toen de Westelijke Jordaanoever en Gaza werden omgevormd tot broeikassen van terreur. Het falen van de VN-strijdkrachten in Libanon om resolutie 1701 uit te voeren die een einde maakte aan de Libanonoorlog van 2006, die verondersteld werd Hezbollah te verhinderen zich in het zuiden van dat land te bewapenen, toont aan waarom voorstellen om internationale strijdkrachten in een gelijksoortige rol in de Jordaanvallei in te zetten, geen garantie kunnen bieden voor een echte demilitarisering. Zo is de Jordaanvallei, als bufferzone die wordt gecontroleerd door de IDF, een existentiële noodzaak als het gaat om de veiligheid van Israël.

Naast de veiligheidskwestie kan de Jordaanvallei in zijn volledige geografische omvang miljoenen Israëli's herbergen en hen een locatie bieden voor nationale infrastructuur die niet in de kustvlakte kan worden gecomprimeerd. Op dit moment zijn het noorden en zuiden van Israël, de Galilea en de Negev, bijna uitsluitend verbonden door de verstopte verkeersaders in de kustvlakte. Met zijn voortdurend toenemende bevolkingsdichtheid heeft Israël een extra route nodig, namelijk de Highway 80, die wacht om aangelegd te worden van Arad in het zuiden naar Gilboa in het noorden. In een periode van vrede kan een ontwikkelde wegeninfrastructuur in de Jordaanvallei het land Israël weer veranderen in een vitale landbrug tussen Azië en Afrika.

Deze baanbrekende visie wacht al jaren op vervulling. Als de soevereiniteitsverklaring van Netanyahu niet onmiddellijk wordt bevestigd door een golf van opbouw en gerichte overheidssteun, dan zal het haperen en uitsterven.

In een artikel getiteld "Seedling of the Soul", verklaarde David Ben-Gurion: "Dit is een zionistische staat die verplicht is een scheppingsdaad te verrichten. Het is een daad met twee aspecten: het bijeenbrengen van de ballingen en de opbouw van de woestijn." De Jordaanvallei wacht al veel te lang op zionistische actie.

Dit artikel is gepubliceerd in Israel Hayom op 12 september 2019.

Maj. Gen. (res.) Gershon Hacohen is een senior onderzoeker bij het Begin-Sadat Center for Strategic Studies. Hij heeft 42 jaar in de IDF gediend. Hij voerde het bevel over troepen in gevechten met Egypte en Syrië. Voorheen was hij korpscommandant en commandant van de IDF Militaire Hogescholen.

Bron: The Jordan Valley Is Waiting for Zionist Action