www.wimjongman.nl

(homepagina)

Iran: Toenemende vervolging van christenen

door Majid Rafizadeh - 24 februari 2019

( )

Een van de doelstellingen van de schendingen van christenen door de islamitische krachten in Iran lijkt te zijn om de hele christelijke gemeenschap, waarvan de voorouders al duizenden jaren in dit land wonen, te bedreigen en te intimideren, om te vluchten uit angst voor opsluiting, marteling en dood. Foto: Maris Kerk in Khuygan-e Olya, provincie Isfahan, Iran. (Bron: Arteen Arakel Lalabekyan/Wikimedia Commons)

De vervolging van christenen in Iran is in 2018 naar een nieuw niveau gestegen, zo blijkt uit een diepgaand rapport van Open Doors, Middle East Concern, Article 18, en Christian Solidarity Worldwide.

"Het einde van 2018 werd gekenmerkt door een ongekende golf van invallen in privé-huisbijeenkomsten, wat leidde tot een groot aantal arrestaties. Veel christenen kregen gevangenisstraffen, of werden veroordeeld door het Hof van Beroep," aldus het rapport.

Ondanks deze gewelddadige mishandeling, en ondanks het feit dat de schendingen en aanvallen tegen christenen aanzienlijk zijn toegenomen, blijft de internationale gemeenschap de Iraanse regering, gerund door president Hassan Rouhani, bestempelen als "gematigd".

Wat verbazingwekkend is, is dat terwijl de Iraanse autoriteiten opscheppen dat christenen en andere religieuze minderheden eerlijk worden behandeld onder de islam, het Iraanse regime zich in feite in toenemende mate richt op christenen alleen maar omdat ze hun geloof op vreedzame wijze durven belijden.

Ook al zijn deze acties vaak gedocumenteerd, hun beweringen komen niet overeen met het steeds grotere aantal arrestaties en straffen dat wordt opgelegd aan personen die een andere godsdienst dan de islam belijden. In de enkele recente weken zijn bijvoorbeeld meer dan honderd christenen gearresteerd. In november en december 2018 was er ook een ongekende "golf van arrestaties in de steden Ahvaz, Chalus, Damavand, Hamedan, Hashtgerd, Karaj, Mashhad, Rasht, Shahinshahr en Teheran. Alleen al in een week tijd zouden honderdveertien christenen gearresteerd zijn".

Twee staatsorganen van de Islamitische Republiek lijken verantwoordelijk te zijn voor het initiëren van deze schendingen tegen christenen. Het Ministerie van Inlichtingen en de aan haar gelieerde agenten voeren een geavanceerd toezicht uit op de christelijke gemeenschappen, en hun acties worden gedocumenteerd en vastgelegd gedurende hun dagelijks leven. De informatie wordt vervolgens doorgegeven aan de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC), een veiligheidsdienst die is omgevormd tot een terreurgroep. Zoals de Guardian meldt:

"Mohsen Sazegara was een van de oprichters van Khomeni's sepah [IRGC], maar is nu een verbannen dissident en een uitgesproken criticus van de organisatie die hij mede heeft opgericht. We hebben een volksleger in het leven geroepen om het land te verdedigen en ook in noodsituaties te helpen, maar het is een monster geworden.

Op basis van de informatie die ze ontvangt, ontketent de Revolutionaire Garde invallen in de christelijke gemeenschap en arresteert burgers op grote schaal. Het misbruik houdt niet op bij toezicht en arrestatie; deze onschuldige burgers wordt dan ook een eerlijk proces of toegang tot hun eigen raadsman ontzegd. Om een bekentenis af te dwingen, nemen de ondervragers hun toevlucht tot geweld, en volgens Open Doors, eenzame opsluiting met een scala aan fysieke en psychologische marteltechnieken:

"Gevangenen worden vaak fysiek en mentaal gemarteld. Ze worden bijna dagelijks ondervraagd, inclusief langdurige mishandelingen, en gedwongen om vervolgingen te ondergaan. Tijdens zijn verblijf in de gevangenis vertelde kerkleraar en ex-gevangene Morad hoe de bewakers hem thee brachten, maar hem niet naar het toilet lieten gaan. Ex-gevangenen meldden slaaptekort en bedreigingen en schade toebrengen aan familieleden - en druk om hun geloof te herroepen".

De IRGC beperkt zich niet tot individuen. De IRGC heeft herhaaldelijk hele kerken geplunderd, gesloten of de eigendommen van de christenen in beslag genomen. Als gevolg van deze doorgaande marteling hebben steeds meer christenen hun toevlucht genomen tot het persoonlijk beoefenen van hun geloof in hun huizen, een praktijk die bekend staat als het ontvangen van "huiskerken". Zelfs het feit dat ze in hun eigen huis zijn, biedt geen veiligheid: het IRCG blijft hardhandig optreden tegen elke opgevoerde christelijke religieuze praktijk.

De autoriteiten van het regime creëren vervolgens meestal verhoogde aanklachten tegen christenen, zoals "het in gevaar brengen van de nationale veiligheid" van het land. Shamiram Issavi Khabizeh, de vrouw van ds. Victor Bet Tamraz bijvoorbeeld, werd veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf voor "lidmaatschap van een groep met als doel de nationale veiligheid te verstoren". De Sharia-rechtbank voegde nog eens vijf jaar gevangenisstraf toe aan haar straf voor "het verzamelen en samenspannen van misdaden tegen de nationale veiligheid". Hun enige bewijs voor deze aanklacht was dat ze werd betrapt op het beoefenen van haar religie. Hoe kan het lezen van een evangelie in de eigen woning zo'n ernstige bedreiging vormen voor de nationale veiligheid van het land?

Een van de doelstellingen van dit soort schendingen van christenen door de islamitische krachten in Iran lijkt te zijn het bedreigen en intimideren van de gehele christelijke gemeenschap, waarvan de voorouders al duizenden jaren in dit land wonen, met het doel ze te laten vluchten uit angst voor opsluiting, marteling en dood. De strategie van de Revolutionaire Garde lijkt erop gericht te blijven druk uit te oefenen op de christelijke gemeenschap om het aantal christenen in Iran te verminderen, waardoor het aandeel van de moslims toeneemt en de meerderheid nog meer controle krijgt.

Een andere doelstelling lijkt de praktijk van het christendom in de schaduw te stellen. Hun mishandeling houdt niet alleen christenen op scherp, en doodsbang, maar voorkomt ook dat zij hun evangelie op een publieke manier verspreiden en anderen aan hun geloof toevoegen. De Iraanse regering ziet christenen die in het land blijven als buitenstaanders, dus behandelt zij hen als zodanig.

Volgens het internationaal recht is de Iraanse regering verplicht de vrijheid van godsdienst te respecteren. Maar hoe lang zal de internationale gemeenschap zwijgen, terwijl de rechten van christenen in Iran op een ongekend niveau worden geschonden?

Wat is er nodig tegen deze eindeloos verduisterende moralisten met hun optreden in deze mensenrechtenschendingen, zodat mensen op een dag hun evangelie niet meer hoeven te verbergen of hun dagelijks leven niet meer hoeven te leiden in angst voor ernstige vervolging? Als de Iraanse regering weigert stappen te ondernemen om de rechten en de vrijheid van de christenen te beschermen, kunnen deze onschuldige mensen alleen maar pleiten voor humanitaire hulp van de gemeenschap buiten hun grenzen, in de hoop dat ze op een dag in een land zullen leven waar hun geloof en gebeden geen reden zijn voor opsluiting en foltering.

Dr. Majid Rafizadeh is bedrijfsstrateeg en adviseur, Harvard-geschoolde geleerde, politicoloog, bestuurslid van Harvard International Review en voorzitter van de International American Council on the Middle East. Hij is auteur van verscheidene boeken over de islam en het buitenlands beleid van de VS. Hij is te bereiken op Dr.Rafizadeh@Post.Harvard.Edu

Vertaling door W.J. Jongman en H. Sleijster

© 2019 Gatestone Institute. Alle rechten voorbehouden. De artikelen hier afgedrukt geven niet noodzakelijkerwijs de standpunten weer van de vertalers of van Gatestone Institute.

Bron: Iran: Mounting Persecution of Christians