www.wimjongman.nl

(homepagina)

De toren van Babel opnieuw bezoeken

door Gary Stearman - 26 juli 2019

( )

En zij zeiden: Kom, laten wij voor ons een stad bouwen, en een toren waarvan de top in de hemel reikt, en laten we voor ons een naam maken, anders worden wij over heel de aarde verspreid!

Velen die zich als intellectuelen presenteren zijn ervan overtuigd dat de oude verhalen van de Bijbel niet meer zijn dan fictieve verhalen die rond oude kampvuren van inheemse stammen zijn verzonnen.

Eén daarvan is het verhaal van de Toren van Babel in Genesis 11, dat door sommigen simpelweg een mythische verklaring is voor hoe de mensheid er toe kwam om verschillende talen te spreken. Spottende lieden zeggen dan dat de eerste mensen onmogelijk een toren konden bouwen die tot in de hemel zou reiken ... met hun verklaarde intentie zoals die in de Schrift is gegeven. Tegenwoordig hebben we wolkenkrabbers die veel hoger zijn dan de oorspronkelijke toren van Babel. Bovendien ervaren de mensen op de bovenste verdiepingen van deze moderne megabouwsels niet plotseling dat hun gemeenschappelijke taal in het gedrang komt. Evenmin krijgen ze de mogelijkheid om met engelen te communiceren.

Aan de andere kant geloven wij dat het verhaal van de oude toren waar is, en dat de mannen die de toren bouwden toegang hadden tot een soort kennis die sindsdien verloren is gegaan. In feite lijkt het een geheimzinnige kennis te zijn geweest, waarvan God niet zou toestaan dat de niet-wedergeboren mens deze zou bezitten.

Het doel van deze studie is om het debacle van Babel te onderzoeken in een poging om te begrijpen wat de samenleving na de zondvloed werkelijk deed. God heeft zelf bijzondere aandacht besteed aan hun slechte werk.

Als geloofsartikel geloven wij dat Mozes de vijf boeken die hem zijn toegeschreven, zelf heeft geschreven. Hoewel sommigen zijn auteurschap in twijfel kunnen trekken, zijn wij ervan overtuigd dat hij een nauwkeurig verslag heeft gegeven van de belangrijkste historische gebeurtenissen die zich in de 2500 jaar vanaf de schepping van Adam tot aan zijn tijd hebben voorgedaan.

Jezus, sprekend tot de leiders van Israël, bevestigde op dramatische wijze dat Mozes de boeken schreef die aan zijn naam werden toegeschreven:

"Denk niet dat Ik u zal aanklagen bij de Vader; die u aanklaagt, is Mozes, op wie u uw hoop gevestigd hebt. Want als u Mozes geloofde, zou u Mij geloven; want hij heeft over Mij geschreven." (Johannes 5:45,46).

Hij schreef de boeken Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium. Ze schetsen systematisch de schepping van God, de val van de mens en de lijn van de Messiaanse verlossing die uit de familie van Abraham, Izaäk en Jakob zou voortkomen.

Eind 15e eeuw voor Christus werden zijn geschriften verzameld - waarschijnlijk door de Levieten - de priesterlijke opvolgers van Aäron. Dus, ongeveer vijfhonderd jaar voor de aanstelling van David en de periode van het Koninkrijk, waren deze boeken gekopieerd in een enkele rol, genaamd de "Boekrol van Mozes".

Het is belangrijk om te onthouden dat Mozes onder leiding van Gods Geest een aantal geschiedenissen heeft verzameld en gebundeld, die helemaal teruggaan tot de schepping van de wereld en van Adam. Door de eeuwen heen zijn er verschillende Sumerische en Akkadische kleitabletten gevonden die opvallende details bevatten van gebeurtenissen die blijkbaar (maar onjuist) uit de vijf boeken van Mozes werden geciteerd!

Toch heeft de Heer Mozes gezalfd om uit deze historische verslagen de ware geschiedenis van de mensheid vast te leggen. Ongetwijfeld werden sommige details weggelaten, en andere toegevoegd, omdat God hem inzicht gaf. Eén ding is zeker: de historische documenten die de Heer aan Mozes heeft gegeven zijn een zuivere distillatie van de menselijke geschiedenis.

Bovendien is hun zienswijze specifiek dat van een wereld gezien door Gods ogen. De mensheid wordt kritisch beoordeeld en wordt gebrekkig bevonden. Het wordt gezien met een brutale openhartigheid die nooit uit een menselijke oligarchie zou kunnen voortkomen, omdat die altijd de neiging heeft zichzelf te vleien.

Men hoeft maar door het grootste deel van de oude spijkerschrift van de Sumeriërs te kijken om de mensheid in volledige zelfverheerlijking te zien. Tegelijkertijd gaan deze vroege samenlevingen na de zondvloed verloren in de diepe kronkelingen van afgoderij.

VERLANGEND NAAR EEN "OUDE WIJSHEID".

In seculiere verslagen van de vroege geschiedenis van de mensheid is er altijd een duidelijke boventoon van verlies en scheiding geweest. Dat wil zeggen, de vroege mens zag zichzelf als afgesneden van een bron van wijsheid en macht die hij ooit van "de goden" had gekregen.

In het oude Sumerië (de bijbelse Shinar, later bekend als Babylon), schreven oude schriftgeleerden fantastische verhalen over goden die in hun vliegmachines neerdaalden en de mensen exotische vaardigheden en filosofieën leerden. Zulke pogingen door de goden hebben geleid tot ontelbare afgodendiensten, zoals de verering van Ishtar en Tammuz, Baäl en Oannes, de pratende visgod die uit de grote rivier kwam om de mensen de verloren kunst te leren. Er werd gezegd dat hij regelmatig te voorschijn kwam, om zijn wijze woorden te spreken tot de leiders van de mensheid.

Op de een of andere manier probeerden de mannen van deze periode zich voortdurend te herenigen met de goden die vroeger zo dicht bij hen stonden. Ongeveer veertien tot twintig eeuwen later lanceerden de Perzen, Grieken en Romeinen hun eigen versies van deze fantastische geschiedenissen. Hun mythologieën zitten vol verhalen over hoe de goden ooit tussen de mensen liepen, waardoor ze de grote kennis van de goden kregen, die sindsdien verloren was gegaan. Dit waren de zogenaamde "Arcadische Mythes". Ze vertellen over een tijd waarin de goden geheel grillig verschenen om de mensheid te zegenen of te vervloeken. Over het geheel genomen werd deze periode echter gekenmerkt door grote rust en perfectie, toen de mens alles gratis en voor niets wilde en op het punt stond om zelf de godheid te bereiken.

Natuurlijk geeft Genesis 6 Gods visie op deze tijd weer, toen gevallen engelen de mensheid zo gecorrumpeerd hebben dat de vernietiging ervan het enige alternatief was. Toch verlangde men (en nog steeds) naar een herhaling van deze toestand. Zij geloven dat het hun enige redding is. In deze generatie zijn de vliegende goden van weleer wel hernoemd: zij zijn de "oude astronauten". De oude mythen van de goden die de mens geschapen hebben, rijzen opnieuw op in het publieke bewustzijn.

Homerus noemde één verhaal van deze oude cultuur, "Atlantis", dat de mythe van de vernietiging ervan door een grote overstroming vertelt. En hoewel zijn verslag is vertroebeld en vermengd tot een fabel, herinnert het zeker aan de gebeurtenis die in de Bijbel bekend staat als de Grote Zondvloed van Noach.

In de periode van de Grieken en Romeinen - en helemaal tot aan het heden - heeft de mens door zijn eigen inspanningen gezocht om deze diep begraven poel van verloren kennis terug te winnen. Hij probeert, kort gezegd, zijn weg terug te klauwen naar de positie die verloren ging toen Adam zondigde en van God gescheiden werd. En de voorwaarde zegevierde daarna, toen de nakomelingen van Kaïn geassocieerd werden in een snelle en losbandige illegale relatie met gevallen engelen.

De mens werkt nog steeds aan dat knagende gevoel van verlies. Zelfs in het begin van de eenentwintigste eeuw worden de nieuwe wetenschappelijke strategieën beschouwd als de toegang van de mensheid tot verheerlijking ... tot zelfverlossing. Menselijk genetisch onderzoek, zo wordt ons verteld, staat op het punt om een "supermens" te kunnen creëren. Het transhumanisme is een toenemend onderwerp in de wetenschappelijke dialoog. Er wordt gezegd dat de kwantumfysica dicht bij het punt is om de mens toe te staan de dimensionale barrière te doorbreken die hem verhindert om tot de hoogten van de geestenwereld op te klimmen, met een versterkt leven van perfectie en bewustzijn.

De energieën van de menselijke psyche onderzoeken nu de barrières van tijd en ruimte. Wat ooit "helderziendheid" werd genoemd, wordt nu "het op afstand bekijken" genoemd, een techniek die door onze eigen inlichtingengemeenschap wordt gebruikt om militaire en industriële vijanden geestelijk te bespioneren. Sommigen zeggen dat ze in staat zijn om in de toekomst te kijken!

Met deeltjesversnellers, proton emissie tomografie scanners, met gaschromatografen en stralingssensoren bouwt de mens opnieuw een virtuele "toren" die de hemel zal bereiken. Sommigen spreken van de gigantische deeltjesversneller in Zwitserland - CERN - als een poging om een "poort/portaal" naar een andere dimensie te openen.

In de nieuwe fysica van vandaag klinkt zelfs het wiskundige mompelen en meditaties van theoretici in de metafysica van het zenboeddhisme. De grens tussen zuivere wetenschap en oosterse religie wordt vervaagd.

Hoger en hoger is het doel; de mens wil zijn oude en geheimzinnige schatkamer bereiken. Hij wil de barrières die hem tegenhouden doorbreken. Zoals we zullen zien is zijn zoektocht niet nieuw; het is slechts een herhaling van een oude mysterieuze religie.

DE REDEN VAN DE ZONDVLOED

Mozes heeft niet alleen geschreven om de geschiedenis vast te leggen. Achter elke lettergreep van zijn vijf boeken - of zelfs elke letter - schuilt een reden en een doel. De stijl is opmerkelijk eenvoudig. Voor de zoeker van Gods wijsheid opent zich geleidelijk aan laag na laag in betekenis. Beetje bij beetje, aangezien de mens in staat is om het te begrijpen, worden de boeken geopend en ontdekt men dat ... voilà! ....ze leggen perfect Gods plan voor de mens uit.

Dat doen ze op een compacte manier die de mens, die voor zichzelf schrijft, nooit lijkt te beheersen. De reden voor de grote zondvloed van Noach wordt bijvoorbeeld slechts in vier verzen gegeven:

"En de HEERE zag dat de slechtheid van de mens op de aarde groot was, en dat al de gedachtespinsels van zijn hart elke dag alleen maar slecht waren. Toen kreeg de HEERE er berouw over dat Hij de mens op de aarde gemaakt had, en het bedroefde Hem in Zijn hart. En de HEERE zei: Ik zal de mens, die Ik geschapen heb, van de aardbodem verdelgen, van de mens tot het vee, tot de kruipende dieren en tot de vogels in de lucht toe, want Ik heb er berouw over dat Ik hen gemaakt heb. Maar Noach vond genade in de ogen van de HEERE." (Genesis 6:5-8).

Zonder in de discussie te treden over de diepere theologische betekenis van "berouw", is het uit deze uitspraak duidelijk dat God besloten heeft alles, behalve een klein restant, van de mensheid te vernietigen.

Dit was inderdaad een radicale actie! En je hoeft je niet af te vragen waarom zo'n extreme stap moest worden genomen. De "goden" van het heidendom liepen niet alleen rond onder de mensen, maar waren blijkbaar vrij om hun ketterijen te onderwijzen, mystieke krachten te schenken en zich te laten aanbidden.

"In die dagen, en ook daarna, waren er reuzen op de aarde, toen Gods zonen bij de dochters van de mensen waren gekomen en zij kinderen voor hen baarden; dit zijn de geweldenaars van oude tijden af, mannen van naam." (Genesis 6:4).

De "reuzen" waren de Nefilim, of "gevallenen". Zij waren de "engelen" van Judas 6, die "...hun eerste erfenis niet behielden, maar hun eigen woonplaats verlieten..." Hun goddeloosheid was van zo'n extreme diepgang dat zij zijn opgesloten tot een speciaal oordeel voor de troon van God.

Zij hadden zich de positie toegeëigend die alleen aan God is voorbehouden. Als scheppers en steunpilaren van de mens, moedigden zij de verering aan van hen die hun bedrogen hadden. Uiteindelijk hebben ze de menselijke voorouderlijke afkomst van de mens aangetast. Alleen Noach en zijn familie behielden hun genetische zuiverheid.

In het oude Boek Henoch wordt gezegd dat deze gevallen engelen naar verluidt de mooie dochters van de mensen hebben begeerd. Bovendien waren ze zich er terdege van bewust dat ze zondigden en stemden ze ermee in om hun slechte daden als groep te begaan om mogelijke straffen te ontlopen.

Zij leerden de vrouwen "charmes en betoveringen, en het versnijden van de wortels, en maakten hen bekend met planten".

Eén, genaamd Azazel, "leerde de mannen zwaarden en messen en schilden en borstplaten te maken en maakte hen bekend met de metalen van de aarde en de kunst van het bewerken ervan, het gebruik van armbanden en ornamenten en het gebruik van antimoon en het verfraaien van de oogleden en allerlei kostbare stenen en kleurstoffen".

Een ander, genaamd Semjaza, "leerde betoveringen." Nog een andere, genaamd Baraqijal, "leerde astrologie." Kokabel onderwees "de sterrenbeelden;" Araqiel, "de tekenen van de aarde"; Shamsiel, "de tekenen van de zon"; en Sariel, "de tekenen van de maan".

Dus werden antediluviaanse mannen gezegd dat ze de kennis van de biologische en fysische wetenschappen, chemie en de illegale metafysische kunsten hebben ontvangen. Ongetwijfeld had God Adam en zijn afstammelingen al veel kennis gegeven. Het was een wijsheid van het soort dat Hém zou verheerlijken.

Maar onder de heerschappij van gevallen engelen kwam verboden kennis in beeld. Het corrupte priesterschap bloeide op en het illegale onderscheidingsvermogen groeide, zelfs toen de mensheid zich stortte in haar zelfmoordkoers.

Na de grote zondvloed van Noach kreeg de mensheid een hersteld verbond. Helaas waren Noachs nakomelingen niet vrij van de verleidingen die de mannen uit hun vroegere beschaving hadden weggevaagd.

De grond was nauwelijks opgedroogd toen de zonde van Cham opnieuw een duistere kant introduceerde in het beeld van de menselijke ontwikkeling. Toen Noach en zijn zonen naar de vlakte van Mesopotamië neerdaalden, kroop na de zondvloed het kwaad in hun samenleving als een zuurdesem door in een rijzend brood.

Opnieuw verlangden zij naar de steun van de hemelse weldoeners die voor de wereldwijde zondvloed een geheimzinnige wijsheid had geopenbaard. Nadat ze de kracht hadden geproefd die de gevallen engelen vergezelde, begonnen ze de ervaring te verheerlijken. Genesis 6:4 verwijst naar de dagen voor de zondvloed en zegt dat dezelfde situatie zich "daarna" ook voordeed:

"In die dagen - en ook daarna - waren er reuzen op de aarde. (Genesis 6:4).

DE WEG VAN BENEDEN NAAR BOVEN

Na de zondvloed zouden de zonen van Sem, Cham en Jafeth zich logischerwijs bezighouden met het herstel van het normale leven. Zij zouden gewerkt hebben aan het opzetten van enclaves en buitenposten in het landschap. Werkend in kaal terrein moesten ze letterlijk hun samenlevingen en culturen opnieuw uitvinden.

Het geslacht van Sem bevolkte uiteindelijk het Midden-Oosten en het Verre Oosten.

De afstammelingen van Cham en zijn zoon Kanaän produceerden de oude beschavingen tussen de Tigris en de Eufraat rivieren ... het algemene gebied van het bijbelse land genaamd Shinar. Later zouden ze zuid- en westwaarts reizen naar Afrika.

Jafeth was de stamvader van de Euraziatische en Grieks-Romeinse heidenen.

Maar voordat ze zich op deze verafgelegen locaties vestigden, werden ze blijkbaar samengebracht in een instinctieve drang naar zelfbehoud.

De Bijbel geeft in twee korte zinnen een korte verklaring over de omstandigheden van deze periode:

"Heel de aarde had één taal en eendere woorden. En het gebeurde, toen zij naar het oosten trokken, dat zij een vlakte in het land Sinear vonden. Daar gingen zij wonen." (Genesis 11:1,2).

Het feit dat deze overlevenden uit de zondvloed naar verluidt "naar het oosten zijn gereisd", vertelt ons dat zij eerst uit de bergen van Ararat naar het zuidoosten moeten zijn afgedaald. Daar, in de regio ten zuiden van de Kaspische Zee, vestigden zij hun eerste kampement.

Dit was de regio van het oude Medische Koninkrijk (later het land van Medo-Perzië), waar ze samenkwamen om hun lot te beoordelen.

Blijkbaar begonnen ze na twee of drie generaties naar het westen te migreren, naar de vruchtbare en aangename laaglanden van Mesopotamië. Misschien geleid door een paar verkenners, gingen ze erheen om zich te vestigen.

Men kan alleen maar proberen hun benarde situatie te begrijpen. Deze drie mannen, de zonen van Noach, zouden zich de onvoorstelbaar zalige omgeving die de wereld van voor de zondvloed kenmerkte nog goed kunnen herinneren. Het weer en de groeiomstandigheden waren ooit perfect geweest. Voeding en atmosferische omstandigheden zorgden voor agrarisch succes, vrede en een lange levensduur die in deze wereld na de zondvloed totaal afwezig waren.

Nu hebben ze het hoofd moeten bieden aan een ijle atmosfeer en wispelturig weer. Omgaan met seizoensgebonden veranderingen in een krabbende en kruipende landbouwcultuur, moeten deze mannen hebben getwijfeld aan hun eigen overleving. Ze waren op zoek naar iets beters in een gebroken wereld.

Sprekend in één taal, beoordeelden ze hun situatie en migreerden vervolgens naar het westen, naar het land van Shinar, dat later bekend zou staan als het land van Babylon. Hier consolideerden zij zich onder de leiding van Nimrod:

"En Cusj verwekte Nimrod; die begon een geweldenaar op de aarde te worden. Hij was een geweldig jager voor het aangezicht van de HEERE; daarom wordt gezegd: Als Nimrod, een geweldig jager voor het aangezicht van de HEERE. Het begin van zijn koninkrijk bestond uit Babel, Erech, Akkad en Kalne in het land Sinear." (Genesis 10:8-10).

Alexander Hislop, die verschillende historische autoriteiten citeert, identificeert een zekere "Bel", als de stichter van Babel, en niemand minder dan Cush. Zijn zoon, Ninus, in de tekst van de Bijbel bekend als Nimrod, was de eerste heerser over Babel. Er werd gezegd dat hij een reus van een man was, die beweerde dat hij enige connectie had met de macht van de reuzen (Nephilim) die de mensheid van voor de zondvloed hadden gecorrumpeerd. Zijn belofte was het herstel van de vroegere grootheid van de wereld. Wat de Heer in Genesis 6 als verdorvenheid zag, werd door Nimrod en zijn volgelingen als grootheid gezien.

Nimrod was een rebel die zich als een god liet aanbidden. Na de zondvloed werd zijn opstand het fundament van de grootste religieuze afvalligheid van de mensheid. Door de generaties heen werd dit systeem van valse aanbidding eenvoudigweg bekend als de "Babylonische Mysterie religie".

( )

Volgens Genesis was Nimrod de Koning van Shinar, de zoon van Cush en een kleinkind van Noach.

De basis is vrij duidelijk. Het probeert de macht van de oude goden te kanaliseren door de figuur van één krachtige man. Nimrod werd die god, later vereerd als de mythische Tammuz, wiens vrouw, Semiramis, de Godinmoeder van de mensheid werd. Zij is het model voor alle oude vruchtbaarheidsgodinnen - Ishtar, Astarte, Ashtoreth, Artemis, Isis en Diana.

In zijn uitputtende studie documenteert Hislop deze godinnen als zogenaamde "torengodinnen". Hun oude beeltenissen dragen een opvallende hoofdtooi, die de grote kracht van de oude torenbouwers oproepen.

Onder leiding van Nimrod probeerden de vroegere na-de-vloed gemeenschappen zich duidelijk te herenigen met de gevallen geesten, die zich nog in hun recente historische geheugen bevonden.

De ondraaglijke straf van het leven in een wereld van chaos, ziekte, onvoorspelbaar weer en verwoestende aardbevingen dreef hen ertoe om de vervloekte band te zoeken met de geesten die hun soortgenoten in de dagen voor de zondvloed hadden bedorven.

"En zij zeiden allen tegen elkaar: Kom, laten wij kleiblokken maken en die goed bakken! En de kleiblokken dienden hun tot steen en het asfalt diende hun tot leem. En zij zeiden: Kom, laten wij voor ons een stad bouwen, en een toren waarvan de top in de hemel reikt, en laten we voor ons een naam maken, anders worden wij over heel de aarde verspreid!" (Genesis 11:3,4).

Omdat Mozes deze gebeurtenis vastlegde in de context onmiddellijk na de genealogieën van Sem, Cham en Jafeth na de zondvloed, moet het een van de belangrijkste gebeurtenissen uit de menselijke geschiedenis zijn.

Vanuit ons perspectief in de twintigste eeuw kijken we terug op verschillende oude culturen en zien we deze "torens" over de hele wereld. Vrijwel elke grote cultuur op aarde is betrokken bij een of andere vorm van torenbouw. Veel oude beschavingen van China tot de pre-Columbiaanse gebieden van Midden- en Zuid-Amerika bouwden ze de monumenten die we piramides noemen. Silbury Hill in Engeland is een goed voorbeeld. Dit lijkt de bouw van de toren een veelvoorkomend fenomeen te maken. Wat maakt de toren van Babel dan zo bijzonder?

Er is een algemene gedachte dat deze toren slechts een monument voor trots was. Dat wil zeggen, hij had geen echte mystieke kracht, maar was gewoon een middel om de bijgeloof van de menigte op een gemeenschappelijk doel te richten.

De Bijbel zelf verdrijft dit begrip. Het geeft de Heer zijn eigen kijk op de ontwikkeling van de situatie. Terwijl Hij de activiteiten van de torenbouwers observeert, lezen we deze diepgaande verklaring:

"Toen daalde de HEERE neer om de stad en de toren te zien die de mensenkinderen aan het bouwen waren, en de HEERE zei: Zie, zij vormen één volk en hebben allen één taal. Dit is het begin van wat zij gaan doen, en nu zal niets van wat zij zich voornemen te doen, voor hen onmogelijk zijn. Kom, laten Wij neerdalen en laten Wij hun taal daar verwarren, zodat zij geen van allen elkaars taal zullen begrijpen." (Genesis 11:5-7).

Zeker, God beschouwde hun activiteiten niet als gewoon een werk van bijgelovige waanideeën. Integendeel, Zijn verklaring onthult de zorg dat ze op het punt stonden hun primaire doel te bereiken - niet alleen om een toren te bouwen, maar om door een barrière heen te breken naar het rijk van de hemel zelf. Blijkbaar stonden ze op het punt om enig succes te realiseren bij het doordringen van de dimensionale sluier die een aspect is van wat van de hemel van de aarde scheidt!

Deze "toren" zou de mensen in staat stellen hun donkerste verbeelding te realiseren. En wat hadden zij zich voorgesteld om te doen? Eenvoudigweg om hun contact met de "zonen van God" te vernieuwen, zoals hun voorgangers voor de zondvloed hadden gedaan.

Dit is de enige manier om de waarnemingen van de Heer te verklaren terwijl Hij naar hun werk keek. De zondvloed had de mensheid een verpletterende nederlaag bezorgd. Nu probeerden ze gewoon hun verloren wijsheid en kracht terug te winnen. Ze waren neergeslagen; nu probeerden ze weer om op te staan. En ze overtraden de wetten van hemel en aarde door het te doen.

DE OUDE WIJSHEID

Maar er was nog iets meer. De acties van de torenbouwers weerspiegelden de wandaden van de mensen voor de zondvloed. De joodse geschiedenis herinnert zich dat er voor de zondvloed twee "torens" waren gebouwd. De drukke torenbouwers op de vlakte van Shinar herinnerden zich dat ongetwijfeld ook nog. Ze wisten dat een toren met bepaalde specificaties - op de juiste wijze uitgevoerd - de dimensionale barrière kon doordringen en de krachten van de hemel zelf kon veroveren.

Josephus schrijft over de zonen van Seth van voor de zondvloed. Net als hun vader stonden zij bekend om hun deugdzaamheid. Ze hadden ook voldoende vooruitziendheid om te weten dat de wereld ooit zou worden beoordeeld. De zonen van Seth waren bezitters van grote kennis, die zij wilden doorgeven aan hen die de vernietiging van de wereld zouden overleven.

Josephus schrijft over hen: "Zij waren ook de uitvinders van dat eigenaardige soort wijsheid dat zich bezighoudt met de hemellichamen en hun orde. En dat hun uitvindingen niet verloren zouden gaan voordat zij voldoende bekend waren, nadat Adam had voorspeld dat de wereld de ene keer door vuur en de andere keer door het geweld en de hoeveelheid water vernietigd zou worden, maakten zij twee zuilen; de ene van baksteen, de andere van steen; zij schreven hun ontdekkingen op hen beiden, dat indien de zuil van baksteen door de zondvloed vernietigd zou worden, de zuil van steen zou kunnen blijven staan en deze ontdekkingen zou kunnen tentoonstellen voor de mensheid; en zij deelden hen ook mee, dat er nog een andere zuil van baksteen was die door hen was gebouwd. Nu is dit nog steeds in het land van Siriade."

Josephus schreef zijn geschiedenis op hetzelfde moment dat de apostelen leefden en de vroege kerk opbouwden. Hij noemt specifiek de kinderen van Seth, zoon van Adam, als de hoeders van wiskundige en astronomische kennis. Blijkbaar was dit bij de Joden algemeen bekend.

Dit gezegd hebbende, is het duidelijk dat deze informatie werd doorgegeven vanaf de tijd van de vroegste culturen na de zondvloed in het land van Shinar. Toen ze zich realiseerden dat hun voorgangers van voor de zondvloed daar de twee torens hadden gebouwd, probeerden ze nu deze prestatie te dupliceren. Ze wisten dat het voor de zondvloed op twee verschillende plaatsen was gedaan. Nu, mogelijk op de plek waar de eerste stenen toren was gebouwd, stonden ze op het punt om het weer te doen.

"Zo verspreidde de HEERE hen vandaar over heel de aarde, en zij hielden op met het bouwen van de stad. Daarom gaf men haar de naam Babel; want daar verwarde de HEERE de taal van heel de aarde, en vandaar verspreidde de HEERE hen over heel de aarde." (Genesis 11:8,9).

Met deze korte verklaring wordt het voorval van de Toren afgesloten. Dit verhaal zit aanzienlijk ingeklemd tussen de genealogie van Noachs zoon en de genealogie van Abraham. Wanneer het boosaardige werk van Nimrods volgelingen met taalkundige verwarring wordt gedwarsboomd, begint Gods verlossingswerk onmiddellijk serieus aangaande het menselijk samenleven. De Heer verschijnt aan Abram en initieert het Verbond van de Belofte.

DE DRUK NAAR DE HEMEL TOE

Dit alles gebeurde ongeveer vierduizend jaar geleden. Gedurende deze laatste vier millennia heeft de mensheid een opeenvolging van despotische heidense heerserschappen doorgemaakt. De verlossende afstamming van Abraham omvatte de wet van Mozes, de oprichting en het uiteenvallen van het Davidische Koninkrijk, de noordelijke en zuidelijke ballingschappen van Israël en Juda, de komst van Christus, de diaspora en het Kerktijdperk. Al die tijd hebben corrupte priesterschapsstructuren zich ontwikkeld, die de schaduw van Nimrod en zijn oude mysteries met zich meedragen. Hun innerlijke geheimen zijn bekend onder verschillende namen, waaronder alchemie, magie, tovenarij, goochelen, waarzeggen, enzovoort.

De binnenste orde van tovenaar-priesters is stilzwijgend bezig met de consolidatie van haar krachten, in afwachting van de voorspelde dag waarop hij weer zou opstaan. Deze beweging zal resulteren in de heerschappij van de Antichrist.

Hoewel diep verborgen, heeft de oude droom van mystieke kracht haar identiteit behouden en haar doel om de oude krachten van de hemel weer naar de mensheid te brengen. Het heeft vele monetaire, politieke en religieuze bewegingen ondermijnd, waaronder enkele zogenaamde "christelijke" denominaties. Archeologische en occultistische priesterlijke ordes hebben zich in de schaduw van de macht verscholen.

In de twintigste eeuw zijn de culten van theosofie en geesteswetenschap geleidelijk aan naar voren gekomen om zich aan te sluiten bij de oosterse religies. De leiders van de oosterse mystiek hebben dezelfde doelstellingen, namelijk het zoeken naar de "wijsheid van de ouden".

De mensheid zonder Christus wordt aangetrokken tot de verleiding van de macht, zoals de motvlinder naar de vlam. Maar, zoals blijkt uit het voorval van Genesis 11, weet de Heer dat de mens in zijn huidige ontaarde toestand die kracht alleen maar zou gebruiken om zichzelf te vernietigen.

De zonen van Seth hadden toegang tot een poel van kennis die verloren is gegaan. Maar we moeten niet vergeten dat volgens Josephus een van hun twee "pilaren" of torens de zondvloed heeft overleefd. Die bestaat tot op de dag van vandaag in Egypte als een opslagplaats van oude kennis.

Alleen in het relatief recente verleden is er een technologie ontstaan op dezelfde schaal van nauwkeurigheid die zich kan meten met de oorspronkelijke bouwers van de Grote Piramide.

Met optische nauwkeurigheid legt deze piramide de lengte-, breedtegraad-, zonne- en sterrentijd en de afstand vast tussen de zon en de aarde, de relatie tussen de evenaar van de aarde en haar polen en vele andere meeteenheden, die te talrijk zijn om op te noemen. Bovendien is het op de een of andere manier gebouwd die de moderne technologie tart. Ingenieurs hebben verklaard dat het vandaag de dag niet meer gebouwd kan worden, zelfs niet met onze zware hefapparatuur.

In de laatste halve eeuw zeggen sommige van de voorvechters dat de vorm ervan op de een of andere manier energie opvangt en herverdeelt op een niveau dat niet te begrijpen is. Zogenaamd "piramidevermogen" waarvan is beweerd dat het alles doet, van het bewaren van voedsel tot het slijpen van messen, als ze 's nachts in een piramidevormige behuizing worden achtergelaten.

In deze oude "toren" vindt men datgene dat de wetenschappen van astronomie, geografie en natuurkunde laat samensmelten met de occulte metafysica die de tijd, ruimte, materie, energie en beweging overstijgen.

In de zalen van de moderne wetenschap is het een merkwaardige waarheid dat men dezelfde fusie aan de gang ziet. Het is alsof de mensheid een volledige cirkel heeft doorlopen, waarbij de moderne wetenschap met veel moeite tot lang vergeten waarheden is gekomen.

DE DAGEN VAN NOACH

De Stone Edition van The Chumash - de Boeken van Mozes met aantekeningen - maakt de volgende opmerking over de omstandigheden rond het verhaal van de Toren van Babel:

"Het jaar van het ... verhaal is 1996 vanaf de schepping, 340 jaar na de zondvloed. Noach en zijn kinderen leefden toen nog, en Abraham is 48 jaar oud en had zijn Schepper al erkend. Alle nationale families waren geconcentreerd in het huidige Irak (Babel) en ze spraken allemaal één taal, de Heilige Tong, de taal waarmee de wereld werd geschapen.

"Alle ingrediënten voor grootheid waren aanwezig: De volken waren verenigd, ze waren op een centrale plaats, ze spraken de Heilige Tong, en - als ze leiding wilden in het bereiken van heiligheid - dan hadden ze Noach, Sem en Abraham onder hen.

Helaas kozen deze mannen ervoor om Nimrod te volgen in religieuze opstand en zich tegen de God van de Hemel zelf te keren. Noach leefde nog toen de toren van Babel werd gebouwd! Hoe triest moet hij geweest zijn om te zien hoe de mensen zich opnieuw tot dezelfde valse aanbidding wenden als die welke voor de zondvloed tot zo'n verdorvenheid had geleid.

Deze gedachte zorgt ervoor dat we ons opnieuw wenden tot de verbazingwekkende profetische uitspraak van Jezus, zoals Hij aan de Farizeeën leerde over Zijn wederkomst. In Lucas 17:30 zegt Hij: "Zo zal het ook zijn in de dag waarop de Zoon des mensen geopenbaard wordt.

Deze verklaring wordt voorafgegaan door een verwijzing naar Noach, de man die de kloof tussen de oude en de nieuwe wereld overbrugd heeft:

"En zoals het gebeurde in de dagen van Noach, zo zal het ook zijn in de dagen van de Zoon des mensen. Zij aten, zij dronken, zij namen ten huwelijk en zij werden ten huwelijk gegeven tot op de dag waarop Noach de ark binnenging en de zondvloed kwam en hen allen deed omkomen." (Lucas 17:26,27).

Deze profetische waarheid wordt herhaald in het vierentwintigste hoofdstuk van Matteüs, dat de "Eindtijd-rede" wordt genoemd. In beide gevallen voorspelt het de gecorrumpeerde geestelijke toestand van de mensheid bij de wederkomst van Christus.

Op dit punt hoeven we er nauwelijks op te wijzen dat de "dagen van Noach" gekenmerkt werden door religieuze rebellie. Aan de andere kant van de zondvloed kwam de opstand als gevolg van de duistere en onrechtvaardige interactie tussen gevallen engelen en de dochters van de mensen. Josephus zegt dat hun vereniging de Griekse halfgoden, de zogenaamde "Titanen", voortgebracht heeft. Sommige mensen zagen hun aanwezigheid als een zegen. God noemde het een vloek.

Aan deze kant van de zondvloed was Noach getuige van de poging om die illegale relatie te vernieuwen. Zijn dagen eindigden niet met de wateren die de aarde bedekten. Hij leefde om de opstand van Nimrod te zien.

DE OUDE GODEN ONTMOETEN DE NIEUWE NATUURKUNDE.

En zo is het vandaag ook. De mens heeft zich tegen God gekeerd ten gunste van de religieuze opstand. Het is gebouwd op de evolutietheorie, die de geschapen wereld aanbidt in plaats van degene die haar geschapen heeft.

Vandaag de dag zijn de laboratoria van de intelligentsia zeer bezig met het afschalen van de dimensionale muur, opnieuw. Ze staan op het punt om de sluier tussen de aarde en de onzichtbare hemel binnen te dringen.

Er is nu een "wetenschap" die zich de dag voorstelt waarop zij eigen werelden kan creëren. In deze eeuw werd de Newtonse fysica omvergeworpen door Albert Einstein, wiens verlangen om de geheimen van het licht te leren kennen hem ertoe bracht om de aard van de materie en de dimensies te begrijpen.

In 1925 stelden natuurkundigen als Werner Heisenberg, Erwin Schrodinger en anderen de aard van de materie en het materiële universum ter discussie. Hun nieuwe achtervolging, die kwantummechanica werd genoemd, was een uitgebreid systeem dat de geheimen van het atoom aan het licht bracht.

De subatomaire wereld, ontdekten ze, is inderdaad bizar. In deze wereld worden krachten uitgedrukt als kleine pakketjes energie, quantum genaamd. Deze quantums, afhankelijk van hun beschrijvingen, creëren verschillende krachten.

Hun snelheid en positie bepalen de exacte aard van de kracht. Heisenberg heeft echter mathematisch bewezen dat men nooit zowel de snelheid als de positie van een energiepakket tegelijkertijd kan kennen. Dit "onzekerheidsprincipe", zoals het werd genoemd, betekent dat de beschrijving van materie en energie moet worden uitgedrukt als een waarschijnlijkheid!

Eenvoudige creatie langs een begrijpelijke tijdlijn wordt afgeschaft met een streep van de wiskundige pen. Zekerheid maakt plaats voor waarschijnlijkheid langs een onbeperkte reeks tijdlijnen.

In combinatie met deze theorieën bevestigden "atoomverpletteraars" systematisch het bestaan van kleine deeltjes. Ze werden onder andere "elektronen," "neutrino's," "muonen," "quarks," enz. genoemd.

Maar dat was nog maar het begin. Quantummechanica vertelde ook over een reeks van meerdere universa, die net achter de sluier van het menselijk gezichtsvermogen lagen. Theoretisch zijn er minstens tien van, gewoon wachten om te worden bereikt door mensen met de juiste combinatie van vaardigheid en het vermogen om de enorme hoeveelheid energie te benutten die nodig is voor de klim.

De gevolgen van deze theorie hebben al een revolutie teweeggebracht in onze technologie. Maar verrassend genoeg hebben ze ook een revolutie teweeggebracht in onze kijk op de wereld waarin we leven. Nu ziet de wetenschap een multidimensionaal universum. Het grootste deel ervan gaat onze visie te boven. Maar als ze hun zin krijgen, zal het niet lang meer duren.

De wiskundige Dr. Michio Kaku heeft een boek geschreven dat Hyperspace - A Scientific Odyssey Through Parallel Universes, Time Warps and the 10th Dimension heet. Zoals de titel suggereert, wordt de huidige kijk op de werkelijkheid nu door de wetenschap gezien als slechts een dunne illusie die een omgekeerde en achterlijke wereld maskeert waarin de dimensionale sluier kan worden doorbroken.

De fijne kneepjes van deze nieuwe theorieën hebben ertoe geleid dat de mens de Schepping zelf in twijfel trekt. De traditionele ideeën van een "primaire beweger" en "eerste oorzaak" worden verondersteld achterhaald te zijn door de visie van een meerlagig universum waar waarschijnlijkheid heerst, en waar de laatste paradoxaal genoeg voor de eerste kan komen.

Over het effect van de kwantummechanica schrijft hij: "Op dezelfde manier heeft de kwantumtheorie de wetenschap van de subatomaire deeltjes op gang gebracht en de huidige revolutie in de elektronica aangewakkerd. De transistor - de spil van de moderne samenleving - is een puur kwantummechanisch apparaat. Even diepgaand was de impact die het 'Onzekerheidsprincipe' van Heisenberg heeft gehad in het debat over de vrije wil en het determinisme, waardoor het religieuze dogma over de rol van de zonde en de verlossing van de Kerk werd beïnvloed. Zowel de katholieke kerk als de presbyteriaanse kerk, met een groot ideologisch belang bij de uitkomst van deze controverse over de predestinatie, zijn beïnvloed door dit debat over kwantummechanica. Hoewel de implicaties van de tien-dimensionale theorie nog steeds onduidelijk zijn, verwachten we uiteindelijk dat de revolutie die zich nu ontkiemt in de wereld van de fysica een vergelijkbare vergaande invloed zal hebben zodra de theorie toegankelijk wordt voor de gemiddelde mens.

Omdat de nieuwe wetenschap de wereld als een reeks waarschijnlijkheden en paradoxen ziet, zegt Kaku dat sommigen een "nieuwe theologie gebaseerd op wiskunde" zien. Daarin staat: "Het geloof in een almachtige God is nu vervangen door geloof in de kwantumtheorie en algemene relativiteit". Voor deze nieuwe wiskundigen is het universum zonder reden, eindeloos draaiend als een lus van een film die steeds opnieuw speelt. Men kan bijna de hopeloosheid voelen, die het gevolg is van dit soort open ontdekkingen. Aan de ene kant zorgen ze voor hoogtechnologische ontwikkelingen die onze moderne samenleving kenmerken. Aan de andere kant creëren ze echter een zinloos en oorzaakloos universum, waarin niets in overeenstemming is met het gezond verstand. Hun remedie is om door te volharden, alsof ze door hoger op de theoretische ladder te klimmen, iets kunnen zien dat hen hoop geeft.

DE X-FACTOR

In dit duistere beeld ligt een echte waarheid: er is inderdaad een veelheid aan dimensies, maar alleen de Heer kan ze begrijpen. De Apostel Paulus schreef dat onze echte tegenstanders onzichtbaar zijn, maar wel heel echt.

Zij zijn de "vorstendommen (...) machten, (....) heersers over de duisternis van deze wereld", staat vermeld in Efeziërs 6:12. De apostel Paulus schreef dat onze echte tegenstanders hoewel onzichtbaar, wel echt zijn. Ze zijn net zo echt als jij of ik, maar verborgen achter een tijd/ruimte-sluier.

In bijbelse zin is de overgang door deze dimensionale muur heel reëel. Toen Stefanus bijvoorbeeld in een synagoge preekte, die zich tegen hem keerde, maakte hij de menigte zo woedend, dat zij zich niet in bedwang konden houden. Ze renden op hem af, sleepten hem buiten de stadspoort en stenigden hem tot de dood. Toen Stefanus voor zijn vijanden stond, onthulde hij plotseling een verrassende waarheid over de nabijheid van het Koninkrijk der Hemelen:

"Toen zij dit hoorden, barstten hun harten van woede en knarsten zij hun tanden tegen hem. Maar hij, vol van de Heilige Geest, hield zijn ogen naar de hemel gericht en zag de heerlijkheid van God, en Jezus, staande aan de rechterhand van God. En hij zei: Zie, ik zie de hemelen geopend en de Zoon des mensen, staande aan de rechterhand van God." (Handelingen 7:54-56).

Voor Stefanus was de hemel geen verre plaats. Hij had - als door een raam - een uitzicht op de hemel en kon de troon van God zien. Was dit slechts een "visioen" in de klassieke zin van het woord? Was het een "echte" visie, of een "ingebeelde" visie? Aangezien hij op het punt stond daarheen te gaan, lijkt het erop dat, zoals zoveel stervende mensen, de beperking van zijn visie werd opgeheven en hij in staat was om de hemel te zien. Afstand was niet het probleem. Het was eerder een kwestie van duidelijkheid. De hemel was dichtbij, gemeten in afstand.

Er is nog een ander geval waarin de dimensionale sluier tijdelijk wordt opgelicht. Het gaat om het verhaal waarin de koning van Syrië Israël belegerde. In dit geval werden Elisa en zijn dienaar omringd door een enorme gewapende cavalerie:

"De dienaar van de man Gods stond heel vroeg op en ging naar buiten, en zie, een leger met paarden en strijdwagens omringde de stad. Toen zei zijn knecht tegen hem: Ach, mijn heer! Wat moeten wij doen? Hij zei: Wees niet bevreesd, want die bij ons zijn, zijn méér dan die bij hen zijn. En Elisa bad en zei: HEERE, open toch zijn ogen, zodat hij ziet. En de HEERE opende de ogen van de knecht, zodat hij zag; en zie, de berg was vol paarden en strijdwagens van vuur rondom Elisa." (II Koningen 6:15-17).

Hier werden de ogen van de dienstknecht van Elisa prachtig geopend. Plotseling kon hij - door de kracht van de Heer - door een soort dimensionale barrière heen kijken. Daar zag hij een engelachtige schare om hen heen. Dit was geen visioen in de klassieke zin van het woord. Het was veeleer het optillen van een dimensionale sluier die het menselijk oog verhindert om de andere kant te zien.

( )

Het Europese parlementsgebouw in Straatsburg, Frankrijk dat duidelijk lijkt op de Toren van Babel. Het symbool is niet per ongeluk.

Het is deze sluier die wetenschapsmensen vandaag de dag willen doordringen. Als het gebeurt in de kracht van de Heer, dan is alles goed. God heeft Zijn profeten en dienaren vaak toegestaan om voorbij de barrière van tijd en ruimte te kijken. Nochtans, als het in samenwerking met duistere krachten wordt gedaan, zoals in de dagen van Noach, dan is het onwettig en zal het op zijn minst in corruptie en afgoderij resulteren. Vandaag de dag proberen theoretici de dimensionale muur die hen van de andere kant scheidt, te beklimmen. Daar, zo geloven ze, zullen ze de kracht vinden om zichzelf naar een nieuw niveau van beschaving te verheffen. Maar zoals we al hebben gezien, zal wat ze daar zullen vinden, hen vernietigen, net als voorheen.

DUISTERE KRACHTEN VAN DE ANDERE KANT

Maar er zit nog een andere kant aan dit verhaal. Zoals we in andere studies hebben gezien, doen de gevallen engelen en hun demonische cohorten hun eigen inspanningen om door de sluier heen te dringen die deze wereld scheidt van de onzichtbare geestenwereld.

In de geschiedenis van de mensheid zijn er door de hele geschiedenis van de mensheid heen verslagen over demonische verschijningen te vinden. Soms verschijnen ze als schimmige figuren. Op andere momenten komen ze aan in bizarre vliegende schepen. De ouden noemden ze "vliegende schilden" of "vliegende bollen". Soms werden ze "vurige strijdwagens" genoemd, of een andere taal die een persoonlijke betekenis zou hebben voor de cultuur van die tijd. Honderd jaar geleden verschenen ze als "luchtschepen", wat doet denken aan de eerste experimenten in de lucht van die tijd. In de late jaren veertig, begonnen ze te worden gezien in hun moderne vorm, de beruchte "vliegende schotels". Hun vormen kunnen variëren. Soms zijn ze sigaarvormig of driehoekig, soms verschijnen ze als bollen of lichtclusters. Maar duizenden waarnemers zijn het eens over één feit: deze "machines" zijn in staat om in een oogwenk te verschijnen en te verdwijnen. Soms verbleken ze geleidelijk aan, om vervolgens op een andere plaats weer te vervagen.

In een paar woorden, ze lijken interdimensionaal reizen onder de knie te hebben. Dit is precies wat de wetenschappers van vandaag de dag proberen, en misschien hebben ze dat al bereikt. Met andere woorden, de illegale samenloop tussen de hemelse dimensie en deze aardse wereld wordt geschaald door kwade krachten van beide kanten. De boze mannen van deze wereld maken het een topprioriteit om de hyperdimensionale code te kraken. Zij karakteriseren deze inspanning als een kwestie van het bijeenroepen van voldoende energie om door te breken naar de andere kant.

Er is echter veel bewijs in de vorm van schriftelijke verslagen dat sinds het beruchte "Roswell Incident" van juli 1947, hoge regeringsfunctionarissen in contact zijn geweest met zogenaamde "buitenaardsen". Vreemd genoeg, hoewel ze buitenaardsen worden genoemd, vertonen ze dezelfde kenmerken als de demonen uit de oude overlevering.

De Grieken, die ze "daimonia" noemden, waarvan wij onze term "demon" krijgen, beschouwden ze als een immaterieel ras van mensen die net buiten het bereik van de visie van de mens leefden. Maar af en toe konden zij zich voelbaar maken en tussen de mensen wandelen, totdat zij hun zaken hadden voltooid. Zij werden beschouwd als vrienden, die de mensheid daadwerkelijk tot zegen konden zijn.

De Bijbel noemt hen als de ontaarde nakomelingen van een of andere oude onrechtvaardigheid. Zij zijn trouw aan hun duistere meesters, de "vorstendommen" en de "machten" die achter het voorhangsel liggen. Verkeer met hen is ten strengste verboden, zoals gegeven in Deuteronomium 18:9-12, waarin de Heer de Israëlieten opdroeg om elk contact met die duistere krachten die voorbij de dimensionale barrière lagen te vermijden:

"Wanneer u in het land komt dat de HEERE, uw God, u geeft, mag u niet leren handelen overeenkomstig de gruweldaden van die volken. Onder u mag niemand gevonden worden die zijn zoon of zijn dochter door het vuur laat gaan, die waarzeggerij pleegt, die wolken duidt of aan wichelarij doet, die een tovenaar is, die bezweringen doet, die een dodenbezweerder of een waarzegger raadpleegt, of die de doden raadpleegt. Want iedereen die zulke dingen doet, is een gruwel voor de HEERE. En vanwege deze gruweldaden verdrijft de HEERE, uw God, deze volken van voor uw ogen uit hun bezit.t" (De. 18:9-12).

Deze beperking stelt duidelijk dat de omgang met machten buiten de grenzen ten strengste verboden is. Deze beperking is nog steeds van kracht. Maar de moderne wetenschap, onder auspiciën van bepaalde politieke krachten en het leger, is diep betrokken bij het smeden van communicatielijnen in dit verboden gebied.
Hun omgang met "buitenaardsen" (de "X-mannen") kan beter gekarakteriseerd worden als omgang met "ultrarrestrialen". In plaats van van een andere plaats in het melkwegstelsel te komen, komen ze van hier, maar op een ander dimensionaal niveau.

Zowel de oudtestamentische profeten als de nieuwtestamentische apostelen geloofden in geestenwezens, zowel goed als kwaad. De kracht van de hemel moet zorgvuldig benaderd worden: door de Heer Jezus Christus, of helemaal niet.
Jezus zei dat het in de dagen van Zijn komst om de wereld te oordelen, zou zijn als in de dagen van Noach. En zo is het ook. Als men ogen heeft om het te zien, wordt deze metaforische "Toren" opnieuw gebouwd, met alle mogelijke haast.

Bron: Revisiting the Tower of Babel - The Prophecy Watchers