www.wimjongman.nl

(homepagina)

Toegang weigeren tot buitenlanders: Hoe vaak komt het voor?

Door Prof. Hillel Frisch - 26 augustus 2019

( )

Rashida Tlaib, foto via Wikimedia

BESA Center Perspectives Paper No. 1.266, 26 augustus 2019.

SAMENVATTING: Hoe ongebruikelijk was de weigering van Israël om de congresvrouwen Ilhan Omar en Rashida Tlaib toe te staan Israël binnen te komen om deel te nemen aan vijandige politieke activiteiten? Niet erg, gebaseerd op een vergelijking met het Verenigd Koninkrijk.

Ilhan Omar en Rashida Tlaib zijn beide eerste termijn leden van het Congres. Zij zijn ook allebei moslims, verstokte Israël-bashers en uitgesproken aanhangers van BDS. Omar is geboren in Somalië; Tlaib is van Palestijnse afkomst.

Het paar was van plan om de Palestijnse Autoriteit te bezoeken in het kader van een vermeende "delegatie naar Palestina". Israël weigert Omar toe te laten en geeft Tlaib toestemming om binnen te komen op voorwaarde dat ze haar bezoek beperkt tot familiezaken. Tlaib verwierp deze voorwaarden en zal niet op bezoek komen.

Het besluit van Israël om Omar volledig uit te sluiten en Tlaibs bewegingen te beperken heeft grote belangstelling gewekt en veel verontwaardiging gewekt. Maar hoe ongebruikelijk was het?

Een blik op het visumbeleid van de EU, dat beweert zich in te zetten voor een gelijke en eerlijke behandeling, laat zien hoe selectief en discriminerend staten kunnen zijn als het gaat om het binnenlaten van mensen.

Onderdanen van slechts 62 landen en gebieden die in het bezit zijn van een gewoon paspoort mogen zonder visum het Schengengebied van de EU binnenkomen. (Dit is het gebied waar vrij verkeer binnen de EU is toegestaan.)

Deze 62 landen en gebieden zijn overwegend rijk en blank.

Aangezien er 193 lidstaten in de VN zijn, impliceert dit beleid dat de onderdanen van slechts ongeveer een derde van de landen in de wereld vrij naar de EU kunnen reizen - en de overgrote meerderheid van de landen waarvan de onderdanen een visum nodig hebben, komen uit de derde wereld. Daaronder zijn de twee dichtstbevolkte landen: China en India.

Daarmee komt nauwelijks een einde aan de discriminatie. Onderdanen van landen die een visum nodig hebben om de EU binnen te komen, worden niet gelijk behandeld. Volgens gegevens van de EU werd bijna 10 procent van de 18 miljoen visumaanvragen afgewezen, maar het afwijzingspercentage was niet uniform. Het afwijzingspercentage voor de Afrikaanse staat Nigeria bedroeg 49,8 procent; voor Guinee 46,8 procent; en voor de onrustige en armoedige Democratische Republiek Congo 46 procent - ruim vier keer zo hoog als het algemene gemiddelde en meer dan tien keer zo hoog als voor onderdanen van christelijke staten als Oekraïne en Georgië.

Onderdanen van Arabische staten worden ook niet eerlijk behandeld: Het afwijzingspercentage voor Irak bedraagt 47,8% en voor Algerije 45,5%. Deze selectiviteit geldt zelfs voor de visumkosten. Volwassenen uit veel Arabische staten moeten 70 dollar betalen, maar de kosten bedragen slechts 41 dollar voor onderdanen van Georgië, Kosovo, Rusland en Oekraïne. Merk op dat het de onderdanen van de armere landen zijn die het zwaarst worden belast door de vergoedingen.

Gezien de gespannen betrekkingen tussen de EU en Rusland kan deze omvang van de EU redelijkerwijs worden beschouwd als een afspiegeling van de voorkeur van de EU voor immigranten uit dat land.

Het is veel moeilijker om informatie te verkrijgen over beperkingen of weigering van toegang om politieke redenen. De EU verstrekt dergelijke informatie niet, en voor het Verenigd Koninkrijk is deze gedateerd.

Maar zelfs gegevens uit het eerste decennium van de nieuwe eeuw maken duidelijk dat de oudste liberale democratie er niet voor terugschrikt om mensen wier overtuigingen en retoriek de Britse nationale veiligheid zouden kunnen schaden, de toegang te weigeren.

De personen die de toegang werd geweigerd waren geen criminelen of mensen die terroristische daden hadden gepleegd. Als zij actieve terroristen waren geweest, zouden de Britse autoriteiten verplicht zijn geweest om hen uit te leveren aan de landen waar zij hun misdaden hebben gepleegd of, bij gebrek aan aanvaardbare internationale rechtsnormen in die landen, de terroristen zelf voor de rechter te brengen.

Twee personen die de toegang tot het Verenigd Koninkrijk werd ontzegd waren Rav Meir Kahane en Moshe Feiglin. Geen van beiden was in Israël berecht voor terroristische activiteiten. Feiglin verscheen op een lijst van 101 mensen die tussen 2005 en 2009 de toegang tot het Verenigd Koninkrijk werd geweigerd.

De meeste mensen op de lijst, waaronder onderdanen van verschillende landen, variërend van de VS tot Iran, werd de toegang geweigerd op grond van het feit dat zij "werden geacht zich in te laten met onaanvaardbaar gedrag door te proberen anderen te provoceren tot ernstige criminele handelingen en haat aan te wakkeren die zou kunnen leiden tot inter-community geweld", volgens de woorden van een persbericht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken.

Hoewel de meeste namen op de lijst laakbare figuren waren zoals Louis Farrakhan en de Amerikaanse neo-nazi Richard Spencer, wat weinig protest zou hebben uitgelokt, behalve van de onverdraagzamen, bevatte de lijst ook "neutrale" controversiële mensen zoals Julian Assange (wiens "neutraliteit" veranderde toen hij werd beschuldigd van seksueel geweld).

Met betrekking tot congresvrouwen Omar en Tlaib, passen ze duidelijk in het wetsvoorstel van "het provoceren van anderen tot ernstige criminele handelingen en het aanmoedigen van haat welke zou kunnen leiden tot geweld tussen de gemeenschappen". Hun opruiende retoriek dreigde de bestaande passies onder degenen die Israëli's willen schaden, te doen ontvlammen.

Dit geldt met name in het licht van het evenredigheidsbeginsel, dat in liberale staten zo vaak wordt ingeroepen. Bij de weigering van toegang moet rekening worden gehouden met de relatieve bedreiging van de nationale veiligheid. De dreiging van terrorisme is in Israël veel groter dan in het Verenigd Koninkrijk, gemeten in termen van slachtoffers of in termen van arrestaties van potentiële daders. Israël heeft dus alle recht om de toegang te weigeren aan mensen die uitdrukkelijk tot doel hebben de Israëlische nationale veiligheid te schaden.

Zowel de Israëliërs als de Palestijnen zijn beter af als Tlaib en Omar in de VS blijven. Men hoopt dat zij daar voor hun kiezers zullen werken in plaats van hun tijd te besteden aan het uitlokken van geweld in het Heilige Land.

[ Red.: Laten we ook niet vergeten dat Geert Wilders de toegang geweigerd werd tot het Ver. Koninkrijk toen hij daar een toespraak wilde houden.]

Dit is een bewerkte versie van een artikel dat op 25 augustus 2019 in de Jeruzalem Post verscheen.

Prof. Hillel Frisch is hoogleraar politieke en Midden-Oostenwetenschappen aan de Bar-Ilan Universiteit en senior onderzoeker aan het Begin-Sadat Center for Strategic Studies.

Bron: Refusing Entry to Foreign Nationals: How Common Is It?