www.wimjongman.nl

(homepagina)

Een visionair Rechts tegen een reactionair Links

Kijk gewoon naar degenen die het establishment willen verdedigen, en begrijp wie de machtsstructuur wil hervormen en wie deze wil behouden. Links is een reactionaire kracht geworden, de beschermer van de oude garde, terwijl rechts zich een nieuwe toekomst voorstelt.

door Dr. Eithan Orkibi - 15 december 2019

( )

Aanhangers van premier Benjamin Netanyahu demonstreren in Tel Aviv | Foto: Gideon Markowicz

Het is niet voor niets dat een schijnbaar onschuldige verklaring van Shai Nitzan, een vertrekkende officier van justitie, viraal is geworden. "Ik word moe van Haaretz," vertelde hij aan senior openbare aanklagers, en legde uit waarom hij in plaats daarvan ervoor koos om zijn pensioen-interview gunde aan Israel Hayom. "Het overtuigen van reeds overtuigden is niet moeilijk," vertelde hij hen.

De natuurlijke neiging is om zijn commentaar te verbinden aan een warme omhelzing, die hij zeker zal ontvangen bij de overblijfselen van Israëls journalistieke monoliet. Terwijl we zien dat talrijke officiële verslaggevers verzameld zijn in de verdediging van het Bureau van de Staatsprocureur, zijn er bepaalde onderzoeksverslaggevers die de vijanden van het rechtssysteem belasterden. Minister Amir Ohana van Justitie is momenteel hun voornaamste doelwit in de frontlinies van deze strijd.

Maar we moeten de dingen een beetje dieper bekijken. Nitzan verwijst niet naar de empathische berichtgeving die hij routinematig ontvangt van de poortwachters, die bereid zijn om hem te beschermen en voor hem te vechten wanneer de nood aan de man is. De semantiek is hier belangrijk. Haaretz vertegenwoordigt links, en is meer elitair georiënteerd, terwijl Israël Hayom een populaire rechtse uitlaatklep is in wezen. Om te zeggen: "Ik ben opgevangen in Haaretz" betekent één ding: "Ik ben opgevangen aan de linkerkant. En dit is precies waar we bij moeten stilstaan om het nader te bekijken.

Dit is geen nieuw fenomeen, maar de brutaliteit ervan is altijd een beetje schokkend. Israëlisch Links, hoewel het zichzelf ziet als een subversieve, anti-establishment macht, draagt uiteindelijk dominante genen van afhankelijkheid van de vestigingsmacht in zich mee. Het geeft niet alleen toe aan de macht, het identificeert zichzelf als onderdeel van de machtsstructuur.

Het is een symbiotische relatie en is volkomen bekend bij degenen die deze unieke mutatie in de gaten houden; bijvoorbeeld als het gaat om de dubbele loyaliteit aan het leger, of om precies te zijn, aan de generaals. Israëlisch Links roept gemakkelijk het "culturele militarisme" op dat door wijlen socioloog Baruch Kimmerling is getheoretiseerd, terwijl het boeken en films beoordeelt op basis van hoe "dapper" ze "de Israëlische militaire ethos ontmantelen." Maar als het erop aankomt om politiek door te duwen, laten de linkse partijen onmiddellijk hun antimilitarisme vallen om het te romantiseren en te kruipen voor de voormalige generaals. Deze generaals komen uit de hoogste gelederen van het defensie-instituut, en elke verkiezingsperiode worden ze routinematig naar de media gestuurd om hun "zorgen" over te brengen. Als er een acute behoefte ontstaat, staan deze goede 'oude jongens klaar om te spreken bij een "noodbijeenkomst" tegen Netanyahu, die ze een "gevaar voor de veiligheid van Israël" noemen.

Wat goed is voor deze "verdedigingsexperts" geldt nu ook voor de "juristen". De boodschap is aangepast en verpakt in de retoriek van een urgentie die bedoeld is om de publieke paniek rond de "bedreiging van de democratie" aan te wakkeren. Uiteindelijk is dit echter gewoon een beetje knipogen naar de aandacht, die stevig in hun hoofden zit, achter plaatsvervangend procureur-generaal Dina Zilber. Dat wil zeggen: "Uw problemen zijn onze problemen - uw strijd is onze strijd." Het is moeilijk te geloven hoe snel en hoe efficiënt dit instinct wordt geactiveerd, en de linkse kuddes naar de gevestigde macht vliegen als een mot naar een vlam, als men de dreiging tegen het establishment als een dreiging tegen "ons" aan de kaak stelt. Het is een symbiose in actie.

Maar dit is geen verraad aan principes, want als de handschoenen worden uitgedaan, verliezen deze principes in wezen alle betekenis, en dat is precies wat we nu zien. De roep om Benny Gantz en de fantasie dat zijn Blauw-Wit partij een revolutie zal aanvoeren, wekt geen cognitieve dissonantie op. Eén lid van zijn partij is de leidende theoreticus achter de controversiële natiestaatswet, waartegen ze met tranen in hun tranen protesteerden. Ze trokken zich terug van de uitgestrekte hand van Ayman Odeh op het moment dat er geen camera's meer in de buurt waren. En als ze de kans krijgen, zullen ze de Gazastrook blijkbaar tot puin reduceren - dus ze hebben meer statistieken om te gebruiken in hun volgende propagandacampagne.

Je kunt geen Linkse vinden die in staat is om de beleidsstandpunten uit te leggen die hun partijen in de komende jaren willen doorvoeren. Deze standpunten doen er niet toe omdat ze geen betekenis hebben; wat op het fundamentele niveau belangrijk is, is het behoud van de symbiose met de machtscentra. En Blauw-Wit is per definitie een partij van 'ons volk', vooral omdat het 'tegen die andere mensen' is. Af en toe, onbedoeld, blunderen ze door te uiten dat het de "blanken" tegen de "zwarten" zijn, wat ze prompt negeren als "nepnieuws" wat schaamteloos worden misbruikt door die donker gekleurde mensen.

Rechts gaat deze verkiezing vermoeid binnen, misschien te moe. Sommige mensen aan de rechterzijde, met name degenen die zoeken naar welke kant het brood beboterd gaat worden, hebben het aas al afgesneden. Maar ondanks het meedogenloze racisme, en ondanks de vreselijke criminalisering van de steun voor Likud en Netanyahu, moet het nationalistische kamp deze verkiezing met opgeheven hoofd benaderen: het is niet gebaseerd op een negatief zelfbeeld ("wij of zij"), eerder positief. Het heeft een wereldbeeld, wat in staat is om te verklaren waaraan het loyaal is. In wezen is het de diepste populaire sociale kracht in Israël vandaag de dag, en het heeft iets te vertellen over het verouderde establishment dat zich vastklampt aan de hegemonie van voor 1977.

Kijk eenvoudigweg naar degenen die opspringen om het establishment te verdedigen, en begrijp wie de machtsstructuur wil hervormen en wie het wil behouden. Links is een reactionaire kracht geworden, de beschermer van de oude garde, terwijl rechts zich een nieuwe toekomst voorstelt.

Bron: A visionary Right against a reactionary Left - www.israelhayom.com