www.wimjongman.nl

(homepagina)

Niemand kan voor altijd premier zijn

()

5 oktober 2019 - door Victor Rosenthal

Binyamin Netanyahu, of je hem nu leuk vindt of niet, is een van de grote premiers van Israël geweest. Het lijdt geen twijfel dat hij in veel opzichten gewoon de meest competente persoon is die deze positie ooit heeft bekleed, in buitenlandse zaken, economie en strategische aangelegenheden. Hij, meer dan wie ook in de regering, erkende de strategische dreiging van Iran en onderneemt hiertegen actie.

En Binyamin Netanyahu is gruwelijk behandeld door de pers en het juridische establishment in Israël. De manier waarop stukjes van de 'vertrouwelijke' inhoud van zijn politie-ondervragingen elke nacht vrolijk werden gemeld op de vijandige tv-nieuwsprogramma's was onvergeeflijk en de sprekers hadden moeten worden vervolgd. Zijn vijanden gooiden met modder naar hem vanaf het begin van zijn termijn en stopten er nooit mee. Nu lijkt het erop dat een deel ervan blijft hangen, maar wie herinnert zich dat ze zijn vrouw zelfs beschuldigden van het inwisselen van statiegeldflessen die door de overheid waren betaald, en het geld heeft gehouden? Is er ooit een meer belachelijke en onbeduidende klacht geweest?

De juridische, academische, culturele en media-instellingen zijn allemaal tegen Netanyahu, soms op de meest gemene manieren. Gedurende een jaar of langer zijn er regelmatig demonstraties geweest voor het huis van de procureur-generaal, waarin werd opgeroepen om hem aan te klagen (aanklachten die een ambtenaar maandenlang ijverig heeft ontwikkeld).

Netanyahu is beschuldigd van het "vernietigen van de democratie" omdat hij de macht van de door het buitenland gefinancierde NGO's en van het via vriendjespolitiek benoemde Hooggerechtshof wilde beperken, twee van de meest antidemocratische krachten in de politieke arena. Hij is ervan beschuldigd een 'racist' te zijn, omdat hij de natiestaatswet steunde die vastlegde dat Israël een Joodse staat is. Zijn "racistische" regering heeft echter ook een historisch $ 4 miljard programma goedgekeurd om fondsen te verschaffen voor de ontwikkeling van Arabische gemeenschappen.

Israëlische kiezers hebben keer op keer meerderheden geleverd voor de Likud en zijn partners in het rechtse blok. Israëlische links, dat ooit de Israëlische politiek domineerde, flirt nu met het uitsluitingspercentage voor het toetreden tot de Knesset.

Maar Netanyahu zit vandaag in de problemen. Avigdor Lieberman leidt een seculiere rechtse partij, en hij heeft besloten dat hij niet langer een nauwe rechtse coalitie met de religieuze partijen zal steunen. Blauw-Wit, Bibi's 'centristische' verkiezingsrivaal, wat een kunstmatige samensmelting is van voormalige generaals en een journalist, Yair Lapid, geleid door de middelmatige Benny Gantz. Ze hebben geen consistente ideologie, behalve dat ze Bibi haten, en ze wantrouwen elkaar zo erg dat Gantz een privé-detective inhuurt om zijn partners in de gaten te houden. Ze kunnen zelf geen coalitie vormen, zelfs niet met de hulp van de Arabische partijen. Maar na het overlopen van Lieberman en met de juridische problemen van Bibi, hebben ze voldoende zetels in de Knesset om te voorkomen dat Netanyahu een regering vormt.

Geen van beide partijen wil toegeven. Beide partijen dreigen met een derde verkiezing, die nog een miljard sikkels zou kosten, een paar maanden in beslag neemt, en waarschijnlijk niet definitiever wordt dan de laatste.

De precieze details over hoe dit zo is gekomen, zijn onbelangrijk. Wat belangrijk is, is dat als je het rechts-links spectrum over kwesties zoals de Nationale Staat Wet in overweging neemt, of de Jordaanvallei, de houding ten opzichte van Iran en Hamas en gelijkwaardige kwesties, de natie sterk voor een rechtervleugel platform stemde. Als Blauw-Wit op de een of andere manier een smalle regering zou kunnen vormen, zou deze naar links leunen en afhankelijk zijn van Arabische steun. Dat zou een antidemocratisch - en gevaarlijk - resultaat zijn, zoals men zich voor kan stellen.

Er is maar één praktische oplossing, namelijk een eenheidsregering met de meer centristische elementen van beide kanten. Een dergelijke regering zou rechts zijn over de belangrijke veiligheidskwesties en zou niet afhankelijk zijn van een steun van de Arabische partijen of de Haredi. De kern van de coalitie zou de Likud plus Blauw-Wit zijn. Het zou kunnen worden versterkt door de toevoeging van Lieberman of met de partijen direct rechts en links: Nieuw Rechts (Ayelet Shaked en Naftali Bennett) en Labour / Gesher (Amir Peretz en Orly Levy).

Vandaag kan dit niet gebeuren, en de redenen daarvoor centreren zich rond Netanyahu. Hij heeft aangedrongen op een "brede eenheidsregering" waarmee hij een regering bedoelt die de Haredi-partijen omvat, waarschijnlijk zodat hij een meerderheid kan hebben voor een soort wetgevende oplossing voor zijn juridische problemen. Maar dat is onmogelijk gezien de verschillen tussen de Haredim en Lieberman en de anti-Haredi Yair Lapid. Tegelijkertijd staat Gantz erop dat hij niet instemt met een premierwisseling, hij en Bibi, als hij zou worden aangeklaagd. En het zal waarschijnlijk maanden duren voordat er een definitieve beslissing is genomen over een tenlastelegging.

We moeten doorgaan met een eenheidsregering, en de manier om dat te doen is dat Bibi de teugels van de Likoed aan iemand anders gaat overdragen. Er zijn verschillende mogelijkheden: Gideon Sa’ar en Yuli Edelstein worden vaak genoemd als mogelijke opvolgers. Mogelijk kan de procureur-generaal Bibi een deal aanbieden waarin hij niet zou worden aangeklaagd in ruil voor het opgeven van zijn rol als hoofd van de partij.

Is dit oneerlijk en ondankbaar voor Bibi? Mogelijk. De rechtszaken zijn ingewikkeld, maar zelfs als hij niet aangeklaagd wordt, is er in sommige van zijn zaken een zekere sprake van ongepastheid. En hij is steeds minder goed in staat om met staatszaken om te gaan, omdat zijn eigen situatie ongemakkelijker is geworden. Voor wat het waard is, zijn de leiders van de Haredi-partijen corrupter en verdienen ze meer vervolging, maar dat verandert niets aan Bibi's situatie.

Bibi Netanyahu is een groot premier geweest en hij is slecht behandeld (David Ben Gurion zou hetzelfde over zichzelf gezegd hebben, en beide hadden gelijk). Maar net als Ben Gurion kan en mag niemand voor altijd PM zijn. Zoals ik onlangs schreef, hebben we niet de luxe van tijd. Onze vijanden zitten niet stil en wachten op het einde van onze politieke onrust.

Ik weet dat niemand zoveel geeft om de staat Israël en de Joodse mensen als Bibi. Maar nu moet hij de beslissing nemen die voor elke grote leider de moeilijkste is: hoewel hij gelooft dat niemand het werk zo goed kan doen als hij, is het tijd om los te laten en een oud-staatsman te worden.

Bron: Nobody Can Be Prime Minister Forever | Abu Yehuda