www.wimjongman.nl

(homepagina)

Een memo aan Jared

Door Dr. Alex Joffe en Dr. Asaf Romirowsky - 12 mei 2019

BESA Center Perspectives Paper No. 1.170, 12 mei 2019.

( )

Jared Kushner, foto via Flickr Photostream van de gezamenlijke stafchefs.

Samenvatting: Een recent rapport wijst erop dat de schoonzoon en adviseur van President Trump, Jared Kushner, zei dat als toenmalige minister Rex Tillerson en andere beleidsbepalers een stuk in januari 2018 lazen in de Wall Street Journal betreffende de afsluiting van Amerikaanse financiering voor UNRWA, het internationale agentschap voor Palestijnse "vluchtelingen" ze gevleid waren als zijnde de auteurs van het stuk waarnaar wordt verwezen in het lek. Laten we, met het veelbesproken vredesplan van de regering dat in juni wordt aangekondigd, op het laatste moment dan ook nog enkele suggesties doen.


De informatie over het "plan van de eeuw" van president Trump is vaag, waarbij Kushner en andere administratieve bronnen alleen maar zeggen dat er "compromissen van beide kanten" nodig zullen zijn, en dat het, in de woorden van staatssecretaris Mike Pompeo, "een belangrijke verandering zal betekenen ten opzichte van het model dat is gebruikt".

Onze eerste suggestie is dan ook om het plan niet te onthullen, maar om door te gaan met zwevende geruchten en mogelijkheden als middel om intenties te verhelderen.

De Palestijnse premier Shtayyah heeft al aangekondigd dat het plan "dood geboren" zal worden en dat het "financiële chantage" is. Maar Shtayyah zinspeelde er ook op dat de Palestijnse Autoriteit zou proberen de Palestijnse economie te ontwikkelen en de afhankelijkheid van Israël te verminderen.

Dit leidt tot onze volgende suggestie. Buiten het plan zelf zou het Amerikaanse beleid ontwikkelingshulp moeten bieden aan specifieke sectoren van de Palestijnse economie in ruil voor een verbeterde versie van de huidige status quo. Hulp en normalisatie moeten worden ingeruild voor veiligheid.

Belangrijk is dat de Amerikaanse hulp niet wordt verstrekt aan de corrupte Palestijnse Autoriteit of zelfs via traditionele Amerikaanse middelen zoals USAID, maar via bilaterale mechanismen rechtstreeks aan de Palestijnse industrieën via handelsorganisaties en vrijhandelsovereenkomsten. Versnelling van de visumregeling, uitwisselingen op het gebied van onderwijs, het regelen van kredietlijnen en andere mechanismen die toegang bieden tot de Amerikaanse markten zullen meer doen voor de ontwikkeling van industrie en welvaart dan top-down hulp in de vorm van geld aan corrupte oligarchen.

De slechtst mogelijke aanpak zou een reusachtig ontwikkelingsplan zijn zoals dat van de RAND Corporation in 2007, dat miljarden zou geven voor steden, wegen, spoorwegen en andere infrastructuur. Elegant, kunstmatig en opgelegd zou het onder zijn eigen kosten ten onder gaan en verpletterd worden door corruptie.

De prognose voor economische ontwikkeling die de normalisering en vrede met Israël bevordert, is gemengd. Er zijn bemoedigende voorbeelden, zoals de groeiende Palestijnse hightech sector, die belangrijke banden heeft met zijn veel grotere Israëlische tegenhanger en met de wereldmarkten.

Rijkdom is geen garantie dat de vijandigheid zal worden overwonnen. Zo beweerde de Palestijnse miljardair Munib al-Masri onlangs dat "geen enkele Palestijn kan instemmen met minder dan wat Yasser Arafat heeft afgesproken: de grenzen van 1967, Oost-Jeruzalem als hoofdstad en de terugkeer van de vluchtelingen. Het is voor niemand mogelijk om het eens te worden". De traditionele elites zullen geen nieuwe realiteiten accepteren, en niet in de laatste plaats dat het 'recht op terugkeer' voor Palestijnen naar hun vroegere huizen in Israël van de tafel is. Maar de nieuwe elites wel.

Wat de grenzen betreft, symboliseert de recente bewering van de Palestijnse onderhandelaar Saeb Erekat dat de Israëlische premier Ehud Olmert in 2008 meer dan 100% van de Westelijke Jordaanoever aan de PA-president Mahmoud Abbas heeft aangeboden, waarbij hij nog eens vierkante kilometers extra heeft ingezet om Abbas de overwinning te laten opeisen.

Maar dergelijke aanbiedingen liggen niet langer op tafel, dankzij zowel de groei van de Israëlische gemeenschappen over de Groene Lijn als Hamas' heerschappij in Gaza. Daarom moet elk plan voor Gaza gescheiden worden van dat voor de Westelijke Jordaanoever.

De meeste Israëli's zijn vaag geweest over het plan, maar extreemrechts heeft zich sterk verzet, vooral voor de Israëlische verkiezingen. De Palestijnse afwijzing van het plan zal de Israëlische rechtse partijen verder aanmoedigen en zal premier Benjamin Netanyahu ertoe aanzetten de soevereiniteit uit te breiden naar de Israëlische nederzettingen of zelfs om de hele Westelijke Jordaanoever te annexeren, terwijl tegelijkertijd de islamisten in Qatar, Iran en elders worden versterkt. Preventieve Palestijnse afwijzing is een strategische fout die de kans op zinvolle druk op Israël met betrekking tot grenzen en Palestijnse autonomie laat varen.

De wereldwijde reacties zijn ook veelzeggend. De vertrekkende Franse ambassadeur bij de VS, Gérard Araud, loofde Kushners aanpak, maar voorspelde dat deze te pro-Israëlisch was. Araud prees ook een menigte van de beleidsinitiatieven van het Trump-beleid maar voorspelde dat "wanneer Trump zijn kantoor verlaat, alles naar zaken zoals gebruikelijk zal terugkeren. Wat de droom is van Washington, DC.".

Ons laatste voorstel is dan ook dat de regering de onthulling van het plan uitstelt teneinde de buitenlandse politiek "bobbel" te blijven temmen.

De tegendraadse, transactionele aanpak van de regering heeft beperkte maar wel reële resultaten opgeleverd, van het opvoeren van de NAVO-financiering tot aan het stimuleren van het verzet tegen het Chinese expansionisme. Maar de traagheid van de Midden-Oosten politiek moet nog worden doorbroken - getuige de voortdurende steun van de VS voor de Libanese regering die door Hezbollah wordt gecontroleerd.

Er zijn te veel voorbeelden van intern verzet tegen de Trump-politiek om het vertrouwen te wekken dat elk nieuw beleid voor het Midden-Oosten of waar dan ook, trouw zal worden uitgevoerd en niet simpelweg zal worden genegeerd of teruggedraaid.

De sluiting van het Amerikaanse consulaat in Oost-Jeruzalem was een belangrijke stap om ervoor te zorgen dat het Amerikaanse beleid met één stem wordt gepromoot. Het lek van Kushners memo bewijst echter dat er meer controle nodig is.

Voortzetting van vrede en rust zou zowel de Palestijnen als de Israëliërs in staat stellen de economische en sociale ontwikkeling aan de basis voort te zetten. Paradoxaal genoeg zal het plan-Kushner daar niet in voorzien. Gelukkig bieden het Midden-Oosten en Washington DC veel excuses voor uitstel en nieuwe benaderingen.

Alex Joffe is een vooraanstaand extern medewerker van het BESA Center en een Shillman-Ingerman medewerker aan het Middle East Forum. Asaf Romirowsky is uitvoerend directeur van Scholars for Peace in the Middle East (SPME) en een vooraanstaand extern medewerker van het BESA Center en medewerker van het Middle East Forum. Zij zijn de co-auteurs van Religion, Politics and the Origins of Palestine Refugee Relief (2013).

Bron: A Memo to Jared