www.wimjongman.nl

(homepagina)

De grote winnaars in Syrië: ISIS en Iran

De Verenigde Staten zouden al snel kunnen gaan ontdekken, net als Israël in het geval van Libanon en Gaza, dat het heel gemakkelijk is om Syrië te verlaten en de daar gestationeerde troepen te verwijderen, maar dat het Syrische probleem, om nog maar te zwijgen van het ISIS-probleem, niet zo gemakkelijk zal verdwijnen en dat Washington zich opnieuw met hen zal moeten confronteren - misschien wel op Amerikaanse bodem.

door Prof. Eyal Zisser - 15 oktober 2019

()

De terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Noord-Syrië en het lot van de Koerden overlaten aan de genade van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan, maakt een einde aan de betrokkenheid van Washington bij de oorlog in Syrië; een mislukte betrokkenheid, die niet doelbewust en objectief was en die rampzalige gevolgen kan hebben voor de Amerikaanse vrienden in de regio.

De Amerikaanse president Donald Trump had gelijk toen hij zei dat zijn land nooit een bijzondere belangstelling voor Syrië heeft gehad, een land dat hij beschreef als een land dat alleen maar "zand en dood" was en verdeeld was langs etnische en tribale lijnen wat nu een terrein is voor Rusland, Turkije, Iran, Saudi-Arabië en zelfs Israël.

Maar de Amerikaanse troepen zijn Syrië niet binnengekomen om een einde te maken aan de bloedige oorlog die daar woedde, noch hebben zij zich ooit voorgedaan als dragers van vrijheid en gerechtigheid voor het Syrische volk. Ze gingen er ook niet heen - zoals Israël had gehoopt - om het Iraanse expansionisme in te dammen.

Het doel van de Amerikanen was om te vechten tegen de Islamitische Staat, die bijna de helft van Syrië onder controle had gekregen en deze gebieden gebruikte als lanceerplatform om een golf van terroristische aanslagen te plegen over de hele wereld, ook in de VS. De Amerikanen zijn de laatsten die de gevaren van het terrorisme bagatelliseren. Uiteindelijk kwam de enige aanval op Amerikaans grondgebied sinds de Tweede Wereldoorlog niet uit Rusland of China, maar uit Al Qaida, de islamitische groepering die ISIS heeft voortgebracht en die op 11 september 2001 duizenden Amerikanen in New York en Washington heeft vermoord.

De Amerikaanse soldaten die naar Syrië werden gestuurd, slaagden erin om het kalifaat dat ISIS had gebouwd te vernietigen. Echter, met alle respect voor de Amerikaanse troepen die daar precisie luchtaanvallen uitvoerden en met Israëlische hulp kwaliteitsinformatie verzamelden, kan hun succes vooral worden toegeschreven aan de Koerden in Noord-Syrië en West-Irak, die zich bij de strijd hebben aangesloten, samen met de Sjiieten in Irak, om ISIS face-to-face op de grond te bestrijden. De Koerdische strijders in Syrië zijn degenen die gevechten hebben gevoerd en dorp na dorp, stad na stad, van ISIS tot aan de eindoverwinning hebben veroverd.

Maar ondanks de ineenstorting van de staat die het heeft opgericht, werd ISIS niet uitgeroeid als guerrillaleger en het blijft nog steeds aanwezig binnen de Soennitische bevolking in Syrië en Irak. De ideologie is ook niet verdwenen, zoals blijkt uit de recente golf van terroristische aanslagen, zelfs op Europees grondgebied.

De nederlaag van de groep heeft de groep teruggedreven naar haar beginpunt, rond de zomer van 2014, toen ze voor het eerst aan haar veroveringscampagne in Irak en Syrië begon: een guerrilla-organisatie die dodelijke terroristische aanslagen uitvoert tegen Syrische of Iraakse legertroepen en andere rivalen, in afwachting van het juiste moment om het hoofd weer op te richten.

Het lijkt erop dat er in de Syrisch-Iraakse sferen de afgelopen tien jaar weinig is veranderd. De Soennitische bevolking is uitgeput door de oorlog, maar voelt zich nog steeds onderdrukt en vervolgd door de heersers in Bagdad en Damascus, die aan het hoofd staan van regimes die onder Sjiitische en Alawitische invloed staan. Dit gevoel van onderdrukking en zelfs afschuw groeide onder de schaduw van de Iraanse aanwezigheid, die door veel Soennieten als onduldbaar wordt beschouwd.

Zolang de Amerikanen in het gebied aanwezig bleven en de Koerden steunden, had ISIS er moeite mee om de kop weer op te steken. Nu heeft het echter weer een kans op een 'comeback'.

We moeten niet vergeten dat Turkije nooit tegen ISIS heeft gevochten. Het ziet de groep ook niet als een gevaarlijke vijand, maar hoogstens als een nuttig instrument om te gebruiken tegen de Koerden, maar ook tegen Bashar Assad en Iran. De Syrische dictator heeft de strijd tegen ISIS ook grotendeels vermeden en zich in plaats daarvan gericht op de meer gematigde rebellengroepen die hij als een bedreiging voor zijn regime beschouwde. De enigen die op Syrische bodem een totale oorlog voerden tegen ISIS waren de Koerden.

De Verenigde Staten zouden spoedig kunnen gaan ontdekken, net als Israël in het geval van Libanon en Gaza, dat het heel makkelijk is om Syrië te verlaten en de troepen die daar gestationeerd zijn te verwijderen, maar dat het Syrische probleem, om nog maar te zwijgen van het ISIS-probleem, niet zo gemakkelijk zal verdwijnen en dat Washington zich opnieuw met hen zal moeten confronteren - misschien wel op Amerikaanse bodem.

Bron: The big winners in Syria: ISIS and Iran - www.israelhayom.com