www.wimjongman.nl

(homepagina)

Beëindiging van de bezetting zonder de Joodse staat te vernietigen

()

- door Victor Rosenthal - 18 november 2019

Daniel Gordis' laatste artikel, provocerend getiteld "Occupation Über Alles" [Bezetting over alles], verklaart terecht een van de belangrijkste kwesties die Israël scheidt van de progressieve Amerikaanse Joden: de obsessieve 'preoccupatie' (bij wijze van spreken) van de Amerikanen met "The Occupation". Maar hoewel hij het probleem goed kan ontleden, trekt hij zich terug van de onontkoombare conclusie.

Hij schrijft:

Ten eerste is de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever vernederend voor de Palestijnen en verhard het de ziel van Israël. Wat je theologische standpunt ook is (God heeft ons het land gegeven, God heeft ons het land niet gegeven, God heeft ons het land niet gegeven, God maakt geen deel uit van deze vergelijking) er kan geen twijfel over bestaan: de huidige situatie vernedert de Palestijnen en daagt onze moraal uit. Vraag het maar aan veel van de soldaten die daar hebben gediend, zelfs aan degenen die niets bijzonders hebben meegemaakt: je kunt de vernedering overal ruiken. Geen van de grote denkers van het zionisme heeft zich ooit zoiets als de situatie waarin we ons bevinden voorgesteld of nagestreefd. We moeten hier zo snel mogelijk een einde aan maken en ons losmaken van de Palestijnen.

Hij gaat verder met te stellen dat de Israëliërs begrijpen wat de veiligheidsgevolgen zijn van de terugtrekking uit Judea en Samaria - ik zou willen dat niemand de uitdrukking "Westelijke Jordaanoever" zou gebruiken, die de Jordaniërs in 1950 hebben uitgevonden na hun illegale annexatie van het gebied - iets wat rampzalig zou zijn, een nieuw Gaza naast Tel Aviv. Zelfs de meeste linkse Israëliërs beseffen dat het beste wat ze kunnen doen is om te proberen de veiligheids-, morele, psychologische en economische problemen die voortkomen uit "De Bezetting" te verzachten, totdat op een niet nader omschreven moment in de verre toekomst de situatie zal veranderen zodat er een "afscheiding" van de Palestijnen kan zijn. "Eindig de bezetting" was geen slogan van de belangrijkste oppositie in de recente Israëlische verkiezingen, omdat alleen een extreem randje denkt dat het een praktische keuze is.

Progressieve Amerikanen, vooral Joodse, zijn het er niet mee eens vanwege een complex aan politieke, psychologische en ideologische redenen. In het bijzonder voelen zij niet erg diep de kracht van het veiligheidsprobleem, op de manier de Israëliërs dat voelen die hun kinderen moeten laten slapen in bomschuilplaatsen zoals een paar dagen geleden. Voor de mensen in J Street, bijvoorbeeld, draait het allemaal om de bezetting. En dat is een van de redenen, denkt Gordis, dat de dialoog tussen Amerikaanse en Israëlische Joden moeilijk is.

Maar hij mist de belangrijkste implicatie van het dilemma in de gebieden. Hij gaat verder,

Ten tweede stellen we de verkeerde vraag over de bezetting. "Wanneer zal Israël een einde maken aan de bezetting", of meer in het algemeen bij veel Amerikaans-Joodse progressieven, "Wat kunnen we doen om Israël onder druk te zetten om de bezetting te beëindigen?" het zijn de verkeerde vragen. De juiste vraag ligt op de andere kant van diezelfde medaille: "Wanneer zullen de Palestijnen verklaren dat er een einde komt aan hun wens om Israël te vernietigen, zodat Israëliërs misschien meer bereid zijn om te overwegen om territoriale en veiligheidsconcessies te doen?"

Welnu, we kunnen proberen die vraag te beantwoorden, en waarschijnlijk is het antwoord: "nooit". Maar zelfs als er een kans zou zijn dat de Palestijnen zouden afzien van wat het centrale element van hun nationale identiteit is geworden en zich meer zorgen zouden maken over de ontwikkeling van een Palestijnse staat dan over het krijgen van de onze, is er geen garantie dat ze op die manier zouden blijven denken. En dat illustreert de fundamentele tekortkoming van het idee dat "afscheiding", opgevat als terugtrekking, in overeenstemming kan zijn met veiligheid.

Het is niet de vraag of de huidige bewoners van de gebieden kunnen ophouden om vijanden te zijn. Het is veeleer een grof feit van topografie. Zoals majoor Gen. (res.) Uzi Dayan hier in detail uitlegt: als Israël de controle over de strategische hooglanden van Judea en Samaria en de westelijke helling van de Jordaanvallei zou opgeven, dan zou ze overgeleverd zijn aan de genade van degene die dat gebied wel zouden controleren, en zou het openstaan voor invasies vanuit het oosten (soortgelijke dingen kunnen gezegd worden over de Golanhoogtes). Tenzij kan worden vastgesteld dat Israël op een dag geen regionale vijanden meer zal hebben, kan het zich niet terugtrekken.

En daarom impliceert het argument voor afscheiding van de Palestijnen niet dat Israël "bereid moet zijn om te overwegen territoriale en veiligheidsconcessies te doen". Integendeel, het impliceert dat, aangezien Israël dergelijke concessies niet kan doen, er maar één manier is om "af te scheiden": de Palestijnen, of althans de meeste van hen, moeten vertrekken!

De linkse partijen, en zelfs centristen zoals Daniel Gordis, zouden echt beter moeten nadenken over hun aandringen op een scheiding die essentieel is. Als ze ervan overtuigd zijn dat "De Bezetting" zo slecht is dat er een einde aan moet komen na de overhaaste beëindiging ervan, dan moeten ze ofwel het idee van een verdedigbare Joodse staat opgeven (in werkelijkheid haat extreem links de staat, zodat ze dat standpunt zou kunnen innemen) of de ideeën overwegen die Martin Sherman hier en hier presenteerde over de aangespoorde emigratie van de Arabische bevolking van Gaza, Judea en Samaria.

Er rijzen meteen vragen over waar ze naar toe zouden gaan, waar het geld vandaan komt, enz. Martin Sherman gaat uitgebreid in op deze vragen in zijn talrijke artikelen over geïncentiveerde emigratie, waarvan er twee hierboven met elkaar verbonden zijn. Hij noemt het "Het Humanitaire Paradigma" (een tweedelig artikel is hier en hier) om te benadrukken dat hij niet pleit voor gedwongen etnische zuivering, maar veeleer de middelen verschaft om de Palestijnen in staat te stellen de disfunctionele samenlevingen van Gaza en de Palestijnse Autoriteit te verlaten en onafhankelijk te leven, buiten de internationale gemeenschap om. Dit zou niet alleen een groot voordeel zijn voor de Palestijnen zelf en voor Israël, maar zou ook een exponentieel toenemende financiële last van de donorlanden wegnemen, waardoor ze het grote en groeiende aantal echte vluchtelingen in de wereld zouden kunnen helpen.

Als alternatief zou men kunnen denken dat "De Bezetting" kan worden omgezet in een goedaardige coëxistentie van twee volkeren, zoals is bereikt met de 20% van de burgers van de staat Israël die Arabieren zijn. Maar die relatie is ook een beetje beladen en het is moeilijk te zeggen of het in de richting gaat van betere betrekkingen of naar een ernstige breuk. De tijd zal het leren, maar de Arabieren van Judea en Samaria - die al meer dan een generatie lang onder het wrede "onderwijssysteem" van Yasser Arafat leven, dat kinderen leert dat het vermoorden van Joden een eervolle en prijzenswaardige daad is - zullen veel minder geneigd zijn om samen te willen leven. Wanneer multi-etnische staten in het Midden-Oosten zijn geprobeerd, hebben ze niet goed gefunctioneerd en zijn ze vaak verstrikt geraakt in geweldadige conflicten. De sektarische oorlogen in Libanon, Syrië en Irak zijn daar voorbeelden van.

De traditionele "oplossingen" voor het conflict met de Palestijnen zijn bijna altijd uitgegaan van de veronderstelling dat Joden zich zouden moeten verplaatsen om plaats te maken voor de Palestijnse autonomie of soevereiniteit. Maar dit gaat voorbij aan de geografische realiteit van de regio. In plaats van te zoeken naar manieren om Israël te dwingen zelf het hoofd in de strop te steken, of zelfs, zoals Gordis lijkt te suggereren, te wachten tot het middernachtelijk uur, wanneer de Palestijnen zullen veranderen in onschadelijke pompoenen, zou men nu moeten beginnen met het ontwikkelen van een humaan en effectief programma van financiële stimulansen om Palestijnen aan te moedigen Judea, Samaria, en Gaza te verlaten.

Gordis zou veel kunnen doen om de relatie tussen Israël en de Amerikaanse Joden te verbeteren als hij hen ervan kan overtuigen dat een tweestatenoplossing in de nabije toekomst niet op de kaart staat. Hij zou nog meer doen als hij hen zou kunnen doen inzien dat dit nooit het geval zal zijn.

Bron: Ending the Occupation Without Destroying the Jewish State | Abu Yehuda