www.wimjongman.nl

(homepagina)

Door Melanie Phillips - 3 december 2019

( )

Duizenden verzamelen zich buiten het parlement in Londen om te protesteren tegen het antisemitisme in de Britse Labourpartij, 3 september 2018. Bron: Labour tegen antisemitisme via Twitter.

De drievoudige dodelijke Jodenhaat van het Westen

Velen denken dat antisemitisme een vooroordeel is tegen de Joden als volk, terwijl antizionisme en Israël-bashing legitieme aanvallen zijn op een politiek project.

In Frankrijk, dat een nieuwe golf van anti-joodse aanvallen doormaakt, heeft het parlement een ontwerpresolutie goedgekeurd die haat tegen Israël een vorm van antisemitisme noemt.

In Groot-Brittannië, nadat de opperrabbijn Ephraim Mirvis een ongekende ingreep had gedaan in de algemene verkiezingscampagne om te waarschuwen dat "een nieuw vergif" van antisemitisme "van bovenaf was gesanctioneerd" en "wortel had geschoten in de Labourpartij," en de steun voor Labour zelfs was toegenomen. In vier van de vijf opiniepeilingen die de daaropvolgende dagen werden gehouden, steeg de waardering van de partij tussen twee tot vijf punten.

Vorige week werden twee mensen vermoord en drie anderen gewond bij een islamitische terroristische aanslag in Londen. En de afgelopen twee weken waren er vier aanslagen op Joden in de straten van Londen.

Deze dingen zijn allemaal met elkaar verbonden.

De opperrabbijn had gelijk toen hij zei wat hij zei, want Joden hebben de plicht om onverteerbare waarheden te vertellen en een culturele waarschuwing te laten horen.

Toch is het een treurig feit dat het onder de aandacht brengen van het antisemitisme tegenwoordig nog meer tot gevolg heeft. De wijdverbreide wrok en schuldgevoelens over de vermeende status van de Joden als de ergste slachtoffers van de geschiedenis worden aangewakkerd, en dat leidt tot nog meer vijandigheid.

Dus hoewel er enkele fatsoenlijke stemmen zijn gehoord die hun bezorgdheid uitten over de houding van de Labour-partij ten opzichte van de Joden, is het meeste van de reacties op de opmerkingen van Mirvis ofwel onverschilligheid, ofwel steun voor de partij tegen een aanklacht die door velen als nep wordt beschouwd.

Een van de redenen is dat veel van het verbale Joden provoceren de vorm aanneemt van antizionisme of Israël vernederen. En velen erkennen antizionisme niet als een vorm van Jodenhaat. Zij denken dat antisemitisme slechts een vooroordeel is tegen Joden als volk, aangezien antizionisme en Israël vernederen een legitieme aanval op een politiek project is.

Antisemitisme is echter geen vooroordeel zoals ieder ander. Het heeft unieke kenmerken die op geen enkele andere groep, persoon of zaak van toepassing zijn. Het is een obsessief en onomwonden verhaal dat volledig gebaseerd is op leugens; het beschuldigt Joden van misdaden waarvan zij niet alleen onschuldig zijn, maar ook de slachtoffers; het houdt hen aan de normen die van niemand anders worden verwacht; het beeldt hen af als een wereldwijde samenzwering van unieke kwaadwilligheid en macht.

Het anti-zionisme heeft precies dezelfde unieke kenmerken, gericht tegen de collectieve Jood in Israël. Het is bovendien een aanval op het Jodendom zelf, omdat het land Israël een onafscheidelijk element is.

Joden blijven natuurlijk Joden, ook al is Israël irrelevant voor hun leven. Maar net zoals de sabbat een hoeksteen van de Joodse geloofsovertuiging is, ook al houden veel Joden zich er niet aan, zo is ook het land Israël een dergelijke hoeksteen.

Het Jodendom is ondeelbaar verbonden met het volk, de religie en het land. Het recht om het volk en het land aan te vallen is een aanval op het Jodendom zelf.

De aanval op het zionisme en Israël heeft zich daarom ondubbelzinnig als antisemitisme gelegitimeerd en wordt aangemoedigd met een gedrag van boosaardigheid en virulentie zoals tegen geen enkele andere gemeenschap gericht.

Toen de conservatieve minister van Volksgezondheid Matt Hancock tijdens een verkiezingscampagne probeerde het antisemitisme van de Labourpartij te veroordelen, werd hij uitgekreten met "O, mijn God" en "Schande over u! Leugenaar!"

De Labourpartij heeft een verkiezingsvideo uitgebracht waarin staat dat ze mensen zouden waarderen als zij moslims, hindoes, sikhs, christenen, zwart, blank, Aziatisch, gehandicapt, oud, jong, arbeidersklasse of jonger dan 18 jaar waren. De enige groep die het opvallend genoeg niet werd genoemd, zijn de Joden.

Vorige week werd een rabbijn die Londen voor een familiehuwelijk bezocht, op straat hevig geslagen door twee mannen die "dood de Joden" riepen.

Eind vorige maand deden zich in Londen binnen diezelfde week drie van dergelijke incidenten voor. Eerst werden drie orthodox-joodse jongens die met een Londense bus reisden, aangevallen door een passagier die op een van hen insloeg en hun hoeden op de grond gooide.

In het tweede incident schreeuwde een man "Joden horen hier niet thuis" naar een orthodox-joods echtpaar in een ander Londens busje en liet hen zijn middelvinger zien, voordat hij de man bij zijn capuchon en de vrouw bij haar sheitel (pruik) trok.

In de derde geval werd een Joods gezin met twee kinderen in een Londonse Metro trein aangevallen door een man met een stroom van agressieve antisemitische mishandelingen.

In dat incident, vastgelegd op video, sprak een met hijab beklede moslimpassagiere, Asma Shuweikh, de man tegen. Ze werd terecht geprezen voor haar moed, en het was inderdaad bemoedigend om te zien dat de geloofsovertuigingen zo'n aangeboren fatsoen aan de dag legden.

Mevrouw Shuweikh zei dat ze zelf had geleden onder een onverdraaglijke mishandeling. Al deze vooroordelen zijn verkeerd en moeten zonder voorbehoud worden veroordeeld.

Feit is echter dat een onevenredig groot aantal aanvallen op Joden in Groot-Brittannië wordt gepleegd door moslims. In 2018 bleek uit een studie van het Institute for Jewish Policy Research en de Community Security Trust dat de anti-Joodse en anti-Israëlische houding onder moslims twee tot vier keer zo hoog was als de bevolking in het algemeen.

Maar toch worden dergelijke kritieken van de moslimwereld bijna tot zwijgen gebracht door de bewering dat ze "islamofoob" zijn.

De term "islamofobie" is een wapen van de heilige oorlog. Vooroordelen tegen andere groepen zoals hindoes of sikhs worden niet als fobie bestempeld. "Islamofobie" werd uitgevonden om het antisemitisme na te bootsen, dat door Jodenhaters ten onrechte wordt gezien als een middel om Joden tegen kritiek te immuniseren.

Zo wordt "Islamofobie" het unieke kernattribuut van antisemitisme - dat is werkelijk gestoord - en het etiketteert foutief om het even welk ongunstig commentaar over de Islamitische wereld dan ook als een vorm van geestelijke wanorde om het tot zwijgen te brengen.

Daarom kon de islamitische terrorist Usman Khan vorige week in Londen zijn moorddadige woedeaanval uitvoeren.

Want hoewel hij een veroordeelde terrorist was die onder ogenschijnlijk strenge voorwaarden van toezicht uit de gevangenis was bevrijd, had hij een conferentie mogen bijwonen over de rehabilitatie van gevangenen (van alle dingen) op grond van het feit dat hij zijn extremistische islamitische opvattingen had afgezworen.

En dat was vooral omdat de angst voor "islamofobie" heeft verhinderd dat de hele justitiële inrichting niet de dreiging van het fanatieke islamitische geloof goed heeft willen identificeren.

Helaas hebben sommige Joodse leiders zelf de dreiging van de term "islamofobie" maar langzaam onder ogen gezien. In 2014 sloot de Joodse Raad van Afgevaardigden zich aan bij de Moslimraad van Groot-Brittannië in het veroordelen van zowel islamofobie als antisemitisme.

Onlangs, schijnt de Raad van Afgevaardigden zijn woordenschat gewijzigd te hebben door te beloven in plaats daarvan de "anti-moslimhaat" te bestrijden. Toch wordt de gevaarlijke vergelijking met antisemitisme nog steeds gemaakt.

In commentaren op de BBC-radio over de welkome interventie van Asma Shuweikh zei de voormalige opperrabbijn Lord Sacks over dergelijk misbruik dat "moslims hier evenzeer onder lijden hadden als joden".

Dat is gewoon niet waar. Joden lijden verhoudingsgewijs veel meer onder misbruik en aanvallen dan moslims. Synagogen en Joodse scholen moeten onder bewaking staan en achter prikkeldraad, niet de moskeeën en madrassahs.

Sacks zei: "Dat we het in Groot-Brittannië nog steeds over antisemitisme, islamofobie of racisme hebben, is zeer schokkend.

Maar wat ook schokkend is, is de valse vergelijking van antisemitisme met antimoslim-aanvallen. Joden vergelijken ze in een misplaatste poging om te bewijzen dat ze geen bepaalde status als slachtoffer claimen.

Dit is een grote fout. Wat mensen niet kunnen uitstaan is het unieke karakter van het antisemitisme - en dat komt omdat ze het unieke karakter van het Joodse volk niet kunnen uitstaan. De weigering om de uniciteit van de Jodenhaat te erkennen, toont slechts aan dat de Jodenhaat precies Jodenhaat is.

Terwijl het antisemitisme niet wordt begrepen voor wat het is - en terwijl de islamofobie blijft intimideren - zullen noch de aanvallen op Joden, noch de islamitische aanvallen op alle anderen verminderen.

Stijgend antisemitisme en antizionisme, islamistische aanvallen en het propagandawapen van islamofobie zijn allemaal symptomen van een westerse cultuur die huiverend op de rand van zelfvernietiging staat. En zoals altijd in tijden van culturele onrust zijn Joden het voornaamste doelwit.

>Melanie Phillips, een Britse journalist, omroepster en auteur, schrijft wekelijks een column voor JNS. Momenteel is ze columniste voor "The Times of London", haar persoonlijke en politieke memoires, "Guardian Angel", is gepubliceerd door Bombardier, die in 2018 ook haar eerste roman "The Legacy" publiceerde. Haar werk is te vinden op: www.melaniephillips.com.

Bron: The West’s lethal triple lock of Jewish hatred - JNS.org