www.wimjongman.nl

(homepagina)

Ja, er komt een Apocalyps aan.

En wat dat actueel betekent, zal u verrassen

Door Gary Stearman - 27 augustus 2019...

( )

Een psalm van David.
De aarde is van de HEERE en al wat zij bevat, de wereld en wie er wonen.

In de literatuur, de media en de bewegende beelden is een steeds terugkerend thema het middelpunt van de belangstelling gaan vormen. Het heeft de proporties aangenomen van een obsessie die de mensheid wereldwijd overschaduwt. Er is nu een echte en voelbare angst voor een volledige wereldwijde ineenstorting, die de mensheid spoedig in een primitief hand-tot-mond-bestaan als in het stenen tijdperk zal storten.

Het is de angst voor een apocalyps! De proporties ervan zijn uiteengezet aan de hand van wetenschappelijke (of pseudo-wetenschappelijke) observaties:

Op dit moment krijgen we dagelijks bezorgde rapporten over de "zonnestraling op aarde" - de energie die tussen aarde en zon stroomt. Zonnevlammen (CME's, of coronale magnetische uitwerpingen), die eeuwenlang onafgebroken voorkomen, worden angstvallig bestudeerd. Ze worden in de gaten gehouden door de ogen van zorgvuldig geplaatste satellieten die op hun hoede zijn en klaar zijn om ons te waarschuwen voor hoog-energetische bombardementen (virtuele ruimte-orkanen). Gegenereerd door zonnestormen, kunnen die als ze aan de bovenkant van de schaal zijn, de elektrische stroomnetten van de wereld laten instorten ... of erger. Eenmaal ontketend, zo wordt ons verteld, kan hun energie een keten van gebeurtenissen in gang zetten, die het leven op aarde zou kunnen wegvagen.

En hoe zit het met de waarschuwende kreten dat luchtvervuiling de temperatuur op aarde kan doen stijgen? Er wordt ons verteld over smeltende poolkappen en een stijgende zeespiegel die de continenten kunnen overspoelen en het niveau van de zee verhogen, waardoor alle grote zeehavens onder water komen te staan. De wereldeconomie zou instorten. Het warme weer kan alle landbouw vernietigen en zo een wereldwijde hongersnood veroorzaken. Waar of niet, sommigen noemen dit het grootste gevaar voor de mensheid.

Ze zeggen dat deze "klimaatverandering de wereld zo onherbergzaam zou kunnen maken dat al het overlevende leven in een staat van constante strijd zou leven. Dit is de lang geroemde interne dreiging: De hebzuchtige exploitatie van wereldwijde hulpbronnen door de mens zou die "Grote Blauwe Aarde" in een bruine stofbal veranderen.

In het verleden zijn enorme meteorieten in botsing gekomen met onze planeet, waardoor het leven op wereldwijde schaal is weggevaagd en honderd mijl wijde kraters op het aardoppervlak zijn achtergebleven. Tegenwoordig houden astronomen (zoveel als ze kunnen) vergelijkbare rondzwervende ruimtegesteenten bij. Als er een grote opdoemt die op een ramkoers ligt met onze planeet, kan het bestaan van mensenlevens in gevaar komen. Sommige komen van tijd tot tijd heel dicht bij de aarde, waardoor de angst voor een dreigend onheil voortduurt.

Verplaatsende tektonische platen bedreigen voortdurend grote bevolkingscentra met de aardbeving die ze "de grote" noemen. Miljoenen mensen zouden kunnen sterven. Zelfs continenten kunnen daardoor verschuiven. Super-vulkanen, zoals de Yellowstone caldera, kunnen exploderen en hele continenten uitroeien.

Dan is er nog de bijbelse "pestilentie". Vandaag de dag vreest de mens een natuurlijke wereldwijde pandemie die miljoenen mensen zou kunnen doden ... of een genetisch gemodificeerde "superbug", gemaakt in een donker laboratorium om de aantallen van de vijand, of van de mensheid in het algemeen, te verminderen. Vandaag heeft het Zika-virus ons verontrust. Misschien kunnen menselijke genetische experimenten misgaan, waardoor massale, op hol geslagen genetische plagen van halfmenselijke wangedrochten kunnen ontstaan.

Vrijwel alle wetenschappers zijn nu bang voor kunstmatige intelligentie en robottechniek. Kunnen ze een zelfbewustzijn ontwikkelen en het verlangen om de mensheid onder controle te krijgen? Een beroemde film heeft een computersysteem dat "Skynet" heet, wat precies datgene doet.

Een wereldwijde oorlog? Economische ineenstorting? Plagen? Op hol geslagen kunstmatige intelligentie? De mens vreest een apocalyps.

In de afgelopen halve eeuw zijn een verbazingwekkend aantal apocalyptische en post-apocalyptische films aan een verontrustend publiek vertoont. Opdoemende asteroïden, buitenaardse invasies, wereldwijde pandemieën (die levende doden produceren - zombies), ecologische rampen, woekerende monsters (misschien wel het nageslacht van genetische manipulatie), zon-explosies, atoomoorlogen, ongebreidelde overbevolking, technologie die in de war raakt, misschien wel geïnitieerd door zelfbewuste cyber-organismen, ongebreidelde robots, en bovenal de Derde Wereldoorlog. De angst voor een wereldwijde nucleaire holocaust hangt al sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog boven de hoofden van de mensheid. Het mega aantal doden en de Joodse Holocaust hebben de weg geëffend voor de staat Israël, evenals de aanhoudende opmars naar de komende grote, laatste wereldoorlog die zo vaak in de Schrift wordt genoemd. Het Boek Openbaring blaast de geschriften van de Oudtestamentische profeten ontzagwekkend leven in.

OPENBARING: DE OORSPRONG VAN DE APOCALYPS

Al het bovenstaande heeft betrekking op de bijbelse Schrift. Het populaire gebruik van het woord "apocalyps" komt rechtstreeks uit de Bijbel.

Gelooft u dat de profetieën voor de laatste dagen worden geopenbaard? Gelooft u in het bijzonder dat de profetieën wijzen op de nabije vervulling van de eindtijdgebeurtenissen, inclusief de Opname, de Grote Verdrukking en de Wederkomst van Christus? Als het antwoord op deze vragen ja is, dan bent u gefascineerd door apocalyptisme. In feite bent u een apocalypticus.

Dit ongewone zelfstandig naamwoord komt van de Griekse apokalupto [apokaluptv], "onthullen". Het bestaat uit twee woordsegmenten: apo, "weg van" en kalupto, "om te bedekken". Heel eenvoudig betekent het "blootleggen" of "onthullen". Dezelfde wortels vormen de Griekse naam voor het uiteindelijke boek van de Bijbel: dat wordt De Apocalyps genoemd, naar de Griekse Apoklupsis [ApokaluyiV], of eenvoudiger gezegd: De Openbaring. Soms wordt dit monumentale boek de Openbaring aan Johannes genoemd, of in langere vorm de Openbaring van Jezus Christus aan Johannes.

( )

In feite is dit de grootste profetische onthulling in de Bijbel. Alle draden van de profetie - van Genesis tot Judas - komen samen in de tweeëntwintig hoofdstukken van de Openbaring. De Griekse titel is een verengelst woord geworden: Apocalyps. Hoewel niet iedereen in de Bijbel gelooft, vreest vrijwel de hele wereld dat er een soort apocalyps op komst is.

In feite heeft deze universele angst zelfs de term "postapocalyptisch" opgeleverd. Dit is een ingebeeld leven na de vernietiging van de wereld. Nadat de verschrikking van de wereldwijde verwoesting is gekomen en verdwenen, worstelt een gepeupel-overblijfsel van de mensheid om te blijven bestaan. Zulke literaire inspanningen gaan over de kwestie van het voortbestaan van de mens zelf ... en over het bestaan van God.

DE ANDERE KANT VAN HET VERHAAL

De apostel Paulus gebruikt hetzelfde woord om troost te bieden aan christenen die tijdens zijn leven vreselijke vervolgingen, beproevingen en verdrukking hebben meegemaakt tijdens het leven in het Romeinse Rijk:

"En gij, die verontrust zijt, rust met ons, wanneer de Heere Jezus met zijn machtige engelen uit de hemel geopenbaard zal worden" (2 Tessalonicenzen 1:7). Hier is het woord "geopenbaard" datzelfde woord, apokalupsis. Als u graag zijn plotselinge verschijning aan de hemel overweegt, dan is het meer dan waarschijnlijk dat u de Schriftteksten die inhoud geven aan de tijd en de wijze van zijn komst, herhaaldelijk hebt bestudeerd. U verlangt naar een bijbelse openbaring. Nogmaals, u bent een apocalypticus.

Af en toe heb je waarschijnlijk een gevoel van schuld moeten terugdringen, omdat je zo opgewonden bent over de nabijheid van de Opname. Je verwaterde je profetische enthousiasme in de beschaafde samenleving, uit angst om een "profetische dwaas" te worden genoemd. Erger nog, je komt in de problemen met andere christenen, omdat jij je te veel bezighoudt met een "taart in de hemel" theologie, in plaats van je bezig te houden met naastenliefde en evangelisatie. Je legt hun tevergeefs uit dat je zowel profetisch opgewonden en tegelijkertijd een goede rentmeester kunt zijn.

Het ergste van alles is, dat je als apocalypticus schommelt tussen absolute zekerheid en totale twijfel. Je zegt tegen jezelf dat dit zeker de eindtijd moet zijn, maar je wilt degenen die minder overtuigd zijn dan jezelf niet op het verkeerde been zetten. Je denkt aan al die gediplomeerde theologen die de Opname als legitiem concept volledig ontkennen.

Het begrijpen van de Bijbelse profetie kan een passie worden, vooral nadat je het al gedeeltelijk als vervuld begint te zien. Het bouwwerk van het christendom wordt versterkt door meer dan 300 oudtestamentische verwijzingen naar de Messias die in het Nieuwe Testament door Christus, Jezus, werden vervuld. Geboren uit het zaad van de vrouw, een maagd (Jesaja 7:14), is Hij de Zoon van God (Matteüs 3:17). Hij is ook de zoon van Abraham, Izaäk, Jakob, Juda en David (Matteüs 1 en Lucas 3), die in Bethlehem geboren is (Micha 5:2). We konden op deze manier doorgaan, waarbij we elk van de honderden vervulde profetieën onder de loep namen totdat verschillende boeken ermee gevuld waren.

Het effect van een dergelijke studie is de overtuiging dat het slechts een kwestie van tijd is totdat andere belangrijke elementen op hun plaats komen. Veel data uit het verleden met een bestemming staan daar als merktekens, waardoor we ervan overtuigd zijn dat soortgelijke indicatoren nu op hun plaats zullen vallen. Het tijdschema van de moderne Israëlische gebeurtenissen motiveert ons sterk om te zoeken naar herhalende patronen, waarvan er vele zich uitstrekken tot in de toekomst.

Wij verlangen diep naar het voorrecht om getuige te zijn van hun vervulling. Onze voortdurende verleiding is om Schriftuurlijke verbanden te ontwikkelen die ons in staat zullen stellen om een rooster te maken van waarschijnlijke tijden voor Zijn komst. We bestuderen en observeren met grote hoop. Paulus heeft ons standpunt perfect verwoord toen hij schreef:

"Op zoek naar die gezegende hoop en de glorieuze verschijning van de grote God en onze Heiland Jezus Christus" (Titus 2:13).

We kijken uit naar de verschijning van Christus, optimistisch in de overtuiging dat we leven om persoonlijk getuige te zijn van het werkelijke moment waarop een kosmische sleutel wordt omgedraaid, zodat er een deur opengaat naar de nieuwe wereld die ons eeuwige thuis zal zijn. Op dat moment zal alles veranderen. Oordeel zal er komen.

We zullen thuis geroepen worden en de wereld zal geherstructureerd, hersteld en samengesteld worden door de Rechtvaardige Rechter. Omdat je een apocalypticus bent, is de gezegende hoop echt en is openbaring niet alleen de naam van een boek van de Bijbel.

PROFETIE: EEN PRAKTISCHE PARADOX

Apocalyptici zijn vaak de dupe van neerbuigende grappen en slim afwijzende opmerkingen. U kent ze ongetwijfeld. Een die je zeker een dozijn keer hebt gehoord, gaat zo: "Nou, sommige mensen zeggen dat ze Pre-millennium zijn. Sommigen zeggen dat ze Post-millennium zijn. Sommigen zijn A-millennium. Ik geloof niets van dat alles. Ik ... ik ben een Pan-millennial. Ik denk dat het allemaal op de een of andere manier wel gaat lukken." Zijn superieure lachje vertelt je dat hij een studie van de eindtijd als een nutteloze bezigheid ziet.

Dat soort opmerking krijg je van de oprechte, kerkbezoekende christen die zich gewoon niet wil storen aan de fijnere details van Gods plan. En hij zal het aan de eettafel ook niet hebben over "religie" of "politiek".

Hij zegt vaak: "Niemand kan het eens worden over profetie en iedereen die ooit geprobeerd heeft om een datum vast te stellen, heeft het mis gehad." Men heeft hem horen zeggen: "De enige mensen die geen ruzie maken over het christendom zijn de heidenen". Daarmee bedoelt hij dat de heidenen zeker zijn van wat zij geloven. Door dit te zeggen, heeft hij uw gedetailleerde studie van de verlossende profetie verwezen naar de wereld van de onheilsprofeten en onwetenden.

Apocalyptici worden vaak afgebeeld als een beetje gek. Daar zijn vele redenen voor, maar de belangrijkste is dat Jezus in de eerste eeuw niet terugkeerde om het Koninkrijk te vestigen. Sindsdien zijn de gelovigen verdeeld tussen: "Hij komt terug op een bepaald moment in de toekomst", "Hij komt terug, maar niemand weet wanneer", "Hij kan elk moment terugkomen" en "Hij komt spoedig terug... heel snel".

Na het overlijden van de apostelen, met een toenemende christenvervolging en de verstrooiing van de Joden, zette de kerk zich in een wachtmodus. De onzekerheid over de wederkomst van Christus verschoof de nadruk in de richting van verschillende vormen van gehoorzaamheid aan een staatskerk die geloofde dat zij de vertegenwoordiger was van de wederkomst van Christus. De theologie van het Heilige Roomse Rijk in de Middeleeuwen werd grotendeels opgebouwd rond het idee dat de geopolitieke staatskerk de wereld voor Christus zou veroveren. Pas na de voltooiing van hun meester-ontwikkelingsplan zou Hij terugkomen om zijn plaats op hun troon in te nemen.

Daarentegen hadden de apostelen aan hun volgelingen geschreven vanuit het perspectief van Jezus' naderende wederkomst. Zij hebben nooit gezegd dat een bepaald doel moest worden bereikt voordat Hij kon terugkeren. Voor hun volgelingen was Zijn komst van persoonlijke aard en niet van politieke aard. Het was niet direct verbonden met de vervulling van een bepaalde profetische gebeurtenis. In zijn eerste brief aan de Thessalonicenzen schreef Paulus:

"Want wat is onze hoop of blijdschap of erekroon? Bent ook u dat niet voor het aangezicht van onze Heere Jezus Christus bij Zijn komst? (1Thess. 2:19).

Een christen die deze woorden in de eerste eeuw las, kan er niet van worden beschuldigd dat hij geloofde dat Paulus bedoelde dat ze persoonlijk betrokken waren bij de komst van Christus voor de Kerk ... terwijl ze nog leefden. Voorwoorden als "onze" en "u" verwijzen zeker naar Paulus' volgelingen in de eerste eeuw. Iets verderop in de brief, wanneer hij de opname van de gemeente beschrijft, gebruikt Paulus twee keer het voornaamwoord "wij", dat zeker ook de toen levende Macedoniërs had kunnen omvatten:

"Dan zullen wij, die nog in leven zijn, samen met hen in de wolken worden opgenomen, om de Heer in de lucht te ontmoeten: en zo zullen wij altijd met de Heer zijn" (1Thessalonicenzen 4:17).

Natuurlijk had Paulus zijn volgelingen verteld dat de doden in Christus de eersten zouden zijn die de opstanding zouden ervaren. Dan zouden levende christenen worden ingehaald (opgenomen). Maar zelfs toen hij dit schreef, gebruikte hij het voornaamwoord "wij" om naar de laatste groep te verwijzen. "Wij" zou dan de groep zijn die dan zou leven.

In zijn tweede brief aan dezelfde kerk geeft Paulus troostende woorden aan een volk dat in een heidense Grieks-Romeinse samenleving leeft. Het voornaamwoord "u" lijkt opnieuw te zijn inclusief de eerste eeuwse leden van deze kerk in de opname:

"En aan u, die verdrukt wordt, rust met ons uit, wanneer de Heer Jezus met zijn machtige engelen uit de hemel zal worden geopenbaard" (2Tessalonicenzen 1:7).

Paulus was niet de enige die op deze directe manier naar zijn tijdgenoten verwees. Johannes schreef over de verschijning van Jezus, opnieuw met behulp van het voornaamwoord "wij", en zei in feite dat christenen die toen zijn tijdgenoten waren, waarschijnlijk getuige zouden zijn van Zijn komst:

"En nu, kleine kinderen, blijf in Hem, opdat, wanneer Hij zal verschijnen, wij vertrouwen mogen hebben en niet beschaamd voor Hem zijn bij zijn komst" (1Johannes 2:28).

Zulke taal opent een brede deur voor spotters die het eigenlijk een slechte zaak vinden om de Schrift te doorzoeken naar redenen om te geloven dat Zijn komst nabij is. Vaak citeren ze zelfs de Bijbel om hun kritiek te staven. Meestal gebruiken ze de woorden van Christus zelf, zoals Hij tot de discipelen op de Olijfberg sprak:

"Maar van die dag en dat uur weet niemand, nee, zelfs niet de engelen in de hemel, maar alleen mijn Vader" (Matteüs 24:36).

Je hebt de een of andere vorm van dit vers horen citeren om duidelijk te maken dat als de Vader in de hemel de tijd van de komst van Christus kent, het een waardeloze tijdverspilling is om de profetieën te bestuderen met enige hoop op begrip voor de dag waarin we leven.

Maar ze slagen er onder andere niet altijd in om een kritisch onderscheid te maken. Namelijk dat de context van deze Schriftplaats de wederkomst van Christus is, die duidelijk verschilt van de Opname. In de Eindtijd-rede noemt Jezus zowel de "gruwel van de verwoesting" als de "grote verdrukking", waarvan de bedelingen-christenen geloven dat deze pas na de opname van de Gemeente zal plaatsvinden. We zullen er niet eens in de buurt zijn om de dag en het uur te kennen.

Bovendien spreekt Hij in deze rede tot Israël, en niet tot de kerk, zelfs niet tot aan het punt dat Hij een geografische plaatsnaam noemt: "Laten dan zij die in Judea zijn, vluchten naar de bergen" (Matteüs 24:16).

Het hier genoemde "dag en uur" is de komst van de Dag des Heren, met als hoogtepunt de wederkomst van Christus. Vóór die tijd, vertelt veel andere Schrift ons, dat de opname zal plaatsvinden. Indirect vertelt de Eindtijd-rede ons dan ook dat de opname op handen is, maar ook dat ze in de context van de Grote Verdrukking staat.

Zo wordt de hedendaagse apocalypticus zowel door tijd als door plaats gescheiden van een gebeurtenis die hem niet aangaat. (Trouwens, de apocalypticus probeert niet om de dag en het uur van de opname te berekenen. Maar de algemene tijd ... het seizoen, de periode ... toch).

Het naakte feit dat Jezus niet verwijst naar de opname houdt de spotter niet tegen. Hij zal er snel aan toevoegen dat zelfs als je in de opname gelooft (wat hij niet doet), het een tekenloze gebeurtenis is. Als dit het geval is, waarom de profetische Schrift dan bestuderen met enige hoop op het ontdekken van belangrijke aanwijzingen?

Het antwoord op deze vraag gaat over de aard van God zelf.

"Ik heb een goede strijd gestreden, ik heb mijn loop beëindigd, ik heb het geloof behouden: Voortaan ligt er voor mij een kroon der gerechtigheid, die de Heer, de rechtvaardige rechter, mij op die dag zal geven: en niet alleen aan mij, maar ook aan allen die Zijn verschijning liefhebben" (2Timotheüs 4:7,8).

Hier, tegen het einde van Paulus' leven, herinnert hij Timotheüs eraan dat er een speciale beloning komt voor degenen die diep liefhebben (en hier is het woord voor "liefde" agape) het idee van de spoedig verschijning van de Heer. Met andere woorden, het leven in de constante hoop op zijn terugkeer staat centraal in het leven van een getrouw christen. Anders gezegd, degenen die echt van de Heer houden, kunnen eenvoudigweg niet nalaten te denken dat Hij elk moment zou kunnen verschijnen.

Voor Paulus ligt deze waarheid in het centrum van een rechtvaardig leven. Zijn belofte om terug te keren, wordt de "gezegende hoop" van de kerk genoemd. Wij verlangen naar zijn openbaring. De Bijbel ziet apocalyptici als rechtschapen, niet als dom. Toch beschouwt de wereld hen die verlangen naar de wederkomst van Jezus in het beste geval als hopeloze idealisten.

In de laatste helft van de twintigste eeuw neemt de opwinding over de naderende opname van de kerk toe tot een koortspiek. Na de Tweede Wereldoorlog en de staat Israël groeide de overtuiging dat er iets groots was veranderd. Tijdens beide wereldoorlogen had het post-millennialisme de boventoon gevoerd in de leidende theologische kringen.

Dit is de overtuiging dat de institutionele kerk de wereld in een soort nieuwe gouden eeuw zou brengen, door de leer van Christus. Post-millennialisten geloven dat het huidige tijdperk het millennium is, hoewel het niet noodzakelijkerwijs als een letterlijk duizendjarige periode moet worden beschouwd. Daarna zal Christus terugkomen om het Koninkrijk te aanvaarden, dat dan al door de kerk gevestigd was.

In de eerste helft van de twintigste eeuw waren de grote theologische machten dominant in het uitdragen van dit geloof, het produceren van een formele kerk, geworteld in de overtuiging dat haar voornaamste functie was om de samenleving te vervolmaken. Maar in het midden van de eeuw werd dit geloof door een radicale verandering ontworteld. Israël werd een natie, wat veel oudtestamentische profetieën vervulde. Een ervan werd vaak genoemd als een directe beschrijving van Israëls nieuwe staat:

"Wie heeft ooit zoiets gehoord? Wie heeft iets dergelijks gezien? Zou een land geboren kunnen worden op één dag? Zou een volk geboren kunnen worden in één keer? Maar Sion heeft nauwelijks weeën gekregen, of zij heeft haar zonen al gebaard. Zou Ík ontsluiting geven en niet doen baren? zegt de HEERE. Of zou Ik, Die doe baren, toesluiten? zegt uw God. Verblijd u met Jeruzalem en verheug u over haar, u allen die haar liefhebt. Wees vrolijk met haar met vreugde, u allen die over haar treurt," (Jesaja 66:8-10).

SINDS DE JAREN ZESTIG

Inderdaad, er was veel vreugde onder bepaalde christelijke groepen ten tijde van de geboorte van het moderne Israël. Verrassend genoeg veranderde de opkomst van Israël echter niet onmiddellijk het postmillennial onderwijs dat de meeste kerkelijke preekstoelen bleef domineren. Deze theologische ontwikkeling zou wachten op een krachtige gebeurtenis die nog twintig jaar in beslag zou nemen.

De signaalgebeurtenis waarnaar wij nu verwijzen, was in veel opzichten even belangrijk als de Israëlische staat zelf. Israël heeft sinds 1948 gevochten voor haar bestaan. De spanningen waren toegenomen en in 1956 was Egypte in conflict geraakt met Israël op het Sinaï-schiereiland. Israël behaalde een beslissende overwinning, maar de VS en andere westerse landen hadden erop aangedrongen dat Israël zich terugtrok. Dit werd bereikt in 1957, maar de volgende tien jaar bleef Egypte aan zijn oorlogsmachine bouwen. In naam van de vrede had de westerse diplomatie Egypte tien jaar de tijd gegeven om zich te herbewapenen. Deze situatie leidde direct tot de oorlog van 1967.

Egypte kondigde uiteindelijk een blokkade van de Golf van Akaba aan, in juni 1967. Op 5 juni begon de beroemde Zesdaagse Oorlog, toen Israël de vliegvelden van Egypte, Irak, Syrië en Jordanië aanviel. Op 10 juni was de oorlog voorbij en Israël had de controle over Judea en Samaria, Gaza, de Golanhoogte en het Sinaï-schiereiland.

De snelle overwinning van Israël werd gezien als een modern wonder. Uit de oorlog kwamen vele verhalen van engelachtige verschijningen en onmogelijke overwinningen. Er waren tientallen verhalen die leken te wijzen op een goddelijke interventie. Plotseling werd in het leven van christenen in de wereld het bestaan van Israël zelf gezien als een direct gevolg van de acties van de Heer. Achteraf gezien werd zelfs de staat Israël gezien als een teken dat Gods profetische programma van de laatste dagen in beweging gezet was.

Tot die oorlog werd Israël voor het grootste deel alleen door de Joden als wonderbaarlijk gezien. Zij geloofden dat hun oude bestemming eindelijk vervuld was. Slechts enkele christenen waren ontwaakt voor de rol van Israël in de vervulde profetie. Plotseling bloeide het land op met vruchten en bloemen. De Israëlische tuinbouw was niet alleen profetisch, maar ook winstgevend.

Verbazingwekkend succesvolle boeken werden geschreven, waaruit blijkt dat het moderne Israël een vervulling van de profetieën was.

De Zesdaagse Oorlog maakte Israël internationaal bekend. Profetie was niet langer een studie van het verleden, maar van het heden ... en de nabije toekomst! Profetieprediking begon in alle ernst en leidde eerst honderden, daarna duizenden predikers ertoe om te verkondigen: "Jezus komt spoedig!"

Eeuwenlang - letterlijk, sinds de dagen van de apostelen - had een klein overblijfsel van ware gelovigen gezegd: "Jezus kan elk moment komen." Maar het is heel iets anders om te zeggen: "Jezus komt spoedig!" Het woord "spoedig" stelt een uiterste grens aan de tijd van anticipatie. Spoedig of binnenkort betekent binnen een paar jaar ... hooguit een paar decennia. Apocalyptici wisten dat de klok tikte.

DE GROTE BALANS

In de studie van de eschatologie is balans alles. Eschatologie komt van twee Griekse woorden, eschatos, wat "laatste" betekent, en logos, wat "woord", of "discussie" betekent. Het is een bespreking van de laatste dingen, met andere woorden, apocalyptiek. Het is een algemeen gesprek over hoe en wanneer Christus geopenbaard zal worden ... het "wie, wat, waar, hoe, wanneer en waarom" van Zijn komst.

De juiste studie van de eschatologie is van vitaal belang voor het juiste begrip van de Schrift als geheel. De komst van Christus raakt elk aspect van de theologie. De grote onderwerpen van zonde, verlossing, opstanding en oordeel moeten allemaal worden begrepen in termen van profetie, zowel in het verleden als in de toekomstige ontdekkingen. God als Vader, Zoon en Heilige Geest, de inspiratie van het Woord, de maagdelijke geboorte, Israël in de geschiedenis en de profetie moeten allemaal worden ingepast in de context van de tijden.

( )

V.l.n.r.: Uzi Narkiss, Moshe Dayan en Yitzak Rabin betreden de oude stad van Jeruzalem gedurende de Zesdaagse Oorlog

Satan, de engelen (zowel goed als kwaad), het Lichaam van Christus, rentmeesterschap, beloning en dienstbaarheid, heiliging, persoonlijke verdrukking, internationale verdrukking en uiteindelijke verheerlijking zijn onderdelen van het eschatologische beeld.

Een misverstand over de profetie maakt steevast de perceptie van Zijn algemene plan ongedaan. Een gezonde doctrine is afhankelijk van een goede profetische interpretatie. Minstens een derde van de Schrift is specifiek afgestemd op mensen en gebeurtenissen die ten tijde van het schrijven van de tekst nog toekomstig waren.

Liberale extremisten zullen ontkennen dat elke Schrift überhaupt profetisch is. In feite zullen zelfs sommige goede voorgangers-leraren de directe profetische leer van de profetie vermijden. Ten eerste vinden ze het te moeilijk om profetie te interpreteren. En dat is niet voor niets: profetie brengt vaak complexe en netelige problemen met zich mee. Ten tweede merken ze dat het de neiging heeft om hun gemeenten op te splitsen, omdat profetie het hart raakt van de wereldse geloofssystemen die de kerk zijn binnengeslopen.

Uiteindelijk zijn er twee gemeenschappelijke uitersten. Aan de ene kant zijn er sensationalisten, met speciale openbaringen over de datum van de opname, of een nieuwe eye-opener die bewijst dat de kerk door de eerste helft van de Verdrukking zal gaan. Grootspraak en zelfpromotie zijn niet onbekend in de wereld van de Bijbelse leer.

Omgekeerd zijn er mensen die hebben verklaard dat profetie het domein is van in paniek geraakte zelf-promotors. Ze reageren door hun handen op te steken en profetie te verbieden.

Geen van beide uitersten is correct. Een evenwichtige studie van de profetische Schrift zal alle aspecten van de systematische theologie omvatten, van de zonde van Satan tot het herstel van de kosmos, en van verzoening tot glorie. Evenwicht is alles. De ware apocalypticus weet dit.

DE APOCALYPTICUS ALS GETUIGE

Om ten minste twee redenen is een grondige kennis van de eschatologie absoluut noodzakelijk voor een overtuigende presentatie van het evangelie.

Het eerste heeft te maken met de inspiratie van Gods Woord. Als kan worden aangetoond dat Bijbelse profetie onfeilbaar is, kan ook worden aangetoond dat de boodschap van het evangelie waar en betrouwbaar is.

Eerder noemden we al dat veel oudtestamentische verwijzingen naar de Messias in het Nieuwe Testament in vervulling zijn gegaan. De presentatie van de oude profetieën die al een vervulling gezien hebben, is zeker een van de beste instrumenten die we hebben om het Woord effectief naar de niet-verloste wereld te brengen. De profeet Jesaja alleen al heeft velen tot Christus gebracht:

"Daarom zal de Heer zelf u een teken geven: Zie, een maagd zal zwanger worden en een zoon baren en zijn naam Immanuel noemen" (Jesaja 7:14).

De maagdelijke geboorte - die teruggaat tot de profetie van het "zaad van de vrouw" in Genesis 3:15 - kan worden gepresenteerd wanneer men getuigt van Christus. Zijn wonderbaarlijke geboorte, dood en opstanding bepaalden de voorwaarden voor verlossing. Wedergeboren worden is het ervaren van de nieuwe geboorte in Christus.

Het hele drieënvijftigste hoofdstuk van Jesaja is een getuige van Degene die de zonden van de mensheid droeg. Het feit dat het volledig vervuld is, is op zich al een fenomenaal getuigenis van Christus:

"Hij was veracht, de onwaardigste onder de mensen, een Man van smarten, bekend met ziekte, en als iemand voor wie men het gezicht verbergt; Hij was veracht en wij hebben Hem niet geacht. Voorwaar, onze ziekten heeft Híj op Zich genomen, onze smarten heeft Hij gedragen. Wíj hielden Hem echter voor een geplaagde, door God geslagen en verdrukt. Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld. De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is er voor ons genezing gekomen. Wij dwaalden allen als schapen, wij keerden ons ieder naar zijn eigen weg. Maar de HEERE heeft de ongerechtigheid van ons allen op Hem doen neerkomen." (Jesaja 53:3-6).

Ter vervulling van de oude profetieën kwam Hij om verlossing voor iedereen te bieden. Profetie toont op een tastbare manier Gods plan. En net zoals het overtuigt, kan het ook veroordelen.

Dit brengt ons bij het tweede aspect van eschatologie in de presentatie van het evangelie. De apocalypticus weet dat geen enkel ander ding zo goed in staat is een waarschuwing te geven aan de ongeredden en de goddelozen. Profetie, in zowel het Oude als het Nieuwe Testament, is meestal bezig met het brengen van een strenge waarschuwing aan de goddelozen en immorelen van de wereld. Degenen die nog nooit in de Bijbel zijn geïntroduceerd, zijn vaak geschokt om te horen dat veel wereldwijde gebeurtenissen nu naar het verzamelpunt worden gebracht. De wereld kan snel radicaal veranderen, en voor het eerst zullen ze gedwongen worden om zichzelf onder ogen te zien.

Momenteel is er een perfect voorbeeld dat bij dit model past. Het is het 38e hoofdstuk van Ezechiël, waarin een massale vijandelijke alliantie zich opmaakt voor een invasie van Israël. Een aantal van de huidige politieke analyses, artikelen en zelfs romans hebben aangetoond dat het scenario van Ezechiël momenteel zijn laatste details op het wereldtoneel zet.

Rusland, verstrikt in de postcommunistische degeneratie, zoekt naar manieren om haar verloren macht terug te winnen. In het zuiden schreeuwen een reeks sjeikdommen en islamitische dictaturen om iemand die hen uit de voortdurende chaos moet halen, die hen teistert. Ondertussen vallen Turkije en Europa snel in de subtiele greep van radicale islamitische jihadisten die hun cultuur dreigen te gaan domineren.

De apocalypticus beseft al lang dat dit precies het decor is voor Ezechiëls profetie:

"Het woord van de HEERE kwam tot mij: Mensenkind, richt uw blik op Gog, het land van Magog, de oppervorst van Mesech en Tubal, en profeteer tegen hem. Zeg: Zo zegt de Heere HEERE: Zie, Ik zál u, Gog, oppervorst van Mesech en Tubal! Ik zal u omkeren, Ik zal haken in uw kaken slaan en Ik zal u doen uittrekken: u, met heel uw leger, paarden en ruiters, allen uitmuntend gekleed, een grote strijdmacht met grote en kleine schilden, die allen het zwaard hanteren. Bij hen zijn Perzen, Cusjieten en Puteeërs, allen met schild en helm, Gomer met al zijn troepen, Beth-Togarma, in het uiterste noorden, met al zijn troepen, vele volken met u." (Ezech. 38:1-6).

Magog (Rusland), Perzië (Iran), Ethiopië, Libië (Noordoost-Afrika), Togarma (Turkije) en Gomer (Duitsland en Oost-Europa), verenigen zich om Israël binnen te vallen. Nu, dat is apocalyptisch! En het is een waarschuwing voor de goddeloze dat het oordeel eraan komt. Zelfs de meest seculiere geest moet een pauze nemen bij het zien van het groeiende bewijs dat juist zo'n scenario zich aan het opbouwen is, tot op koortshoogte. Het gebeurt ... nu op dit moment!

Tegelijkertijd, en op dezelfde manier, kunnen de goddelozen door middel van profetie ertoe worden gebracht om te begrijpen dat de God van het Oude Testament dé God is. Het is geen toeval dat deze volken samen zijn gekomen sinds Israël weer een natie is geworden.

De apocalypticus, goed onderbouwd in de profetie, kan dit op een krachtige manier aangeven.

Bovendien verbindt de profetie van Ezechiël het oordeel van God nauw met de uitkomst van de strijd van "Gog, het land van Magog". De enorme macht die tegen Israël opkomt, zal ten val worden gebracht en die actie zal de dag des Heren bespoedigen:

"Op die dag zal het gebeuren, op de dag dat Gog over het land van Israël komt, spreekt de Heere HEERE, dat Mijn grimmigheid in Mijn neus zal opstijgen. Want in Mijn na-ijver, in het vuur van Mijn verbolgenheid, heb Ik gesproken: Voorwaar, op die dag zal een zware aardbeving het land van Israël treffen! De vissen in de zee, de vogels in de lucht, de dieren van het veld, al de kruipende dieren die op de aardbodem kruipen, en alle mensen die op de aardbodem zijn, zullen voor Mijn aangezicht beven. De bergen zullen omvergehaald worden, de bergwanden zullen instorten en alle muren zullen op de grond neervallen." (Ezech. 38:18-20).

In deze verzen ziet de apocalypticus natuurlijk de apocalyps! Veel meer dan alleen een militaire actie, en veel meer dan nucleaire wapens, zal het een tijd van geologische omwenteling zijn, in tegenstelling tot wat de mens ooit heeft gezien. Enorme verschuivingen in de aardkorst zullen gepaard gaan met vulkanisme en meteorologische omwentelingen. Vurige voorwerpen zullen uit de hemel vallen. Het oordeel zal komen over allen die op aarde zijn achtergelaten na de opname.

Het meest interessante van alles is dat "de grote en de verschrikkelijke dag van de Heer" (Joël 2:31) zal komen "tegelijkertijd" met de nederlaag van Gogs legermachten. De ontzagwekkende kracht van de Heer zal aan alle mensen geopenbaard worden.

Jezus berispte de Joden van zijn tijd, omdat ze "de tekenen van de tijd" niet hadden opgemerkt (Matteüs 16:3). Profetisch bewustzijn vertelt ons dat het leven op de planeet aarde niet steeds beter en beter zal worden. De apocalypticus kijkt verdrietig toe hoe "Bibel Belts" tot casino carnavals worden, en denkt: "Hoeveel casino's ben ik vandaag de dag voorbij gereden om naar de kerk te gaan?

"Maar weet ook dit, dat er in de laatste dagen gevaarlijke tijden zullen komen ... Waar slechte mensen en verleiders steeds erger zullen worden, bedriegend en bedrogen wordend" (2Tim. 3:1,13).

EENENTWINTIGSTE EEUWSE PARADOX

Dit brengt ons bij die eeuwig favoriete debatvraag: "Leven we in de laatste dagen?" En hier komen we bij een interessante paradox. (Als apocalypticus zal het je zijn opgevallen dat profetische studie je meestal een paradox oplevert.) Christenen zijn dat gewend: heeft de Heer u gekozen vóór de grondlegging van de wereld, of koos u ervoor om Hem te volgen? Het antwoord is "ja" voor beide. Maar dat antwoord is natuurlijk onmogelijk. Maar nogmaals, niets is onmogelijk bij God.

Maar, terug naar de vraag over de laatste dagen. Wanneer de apostelen deze term gebruiken, verwijzen ze naar de slotdagen van het kerktijdperk. In de breedste zin van het woord beschrijven zij echter de algemene achteruitgang die het hele kerktijdperk heeft gekenmerkt. Voor de apocalypticus heeft de term "laatste dagen" geen enkele aanwijzing over timing of datering. Maar het duidt wel op een trend, zoals Petrus schreef:

"Waar is de belofte van Zijn komst? Want vanaf de dag dat de vaderen ontslapen zijn, blijven alle dingen zoals vanaf het begin van de schepping. Want willens en wetens is het hun onbekend dat door het Woord van God de hemelen er reeds lang geweest zijn, evenals de aarde, die uit water oprijst en in water vaststaat." (2Petrus 3:4-5).

Het was duidelijk dat Petrus schreef over een tijd die de zijne opvolgde. Tegenwoordig weten we achteraf dat hij door leiding van de Geest schreef over de naturalistische filosofie die uniformitarisme wordt genoemd. Die verklaart dat de aarde zich gedurende miljoenen jaren langzaam en uniform heeft gevormd tot de omgeving die we vandaag zien. De wetenschap ontkent nu dat God enig aandeel heeft aan de natuurlijke wereld. Ze spotten met gelovigen die het intelligente ontwerp van de natuur willen beschrijven. Is dit een bewijs dat we in de buurt van de opname leven? Nee, maar het geeft je dat zekere gevoel van "laatste dagen". En laten we al die predikers niet vergeten, roepend: "Jezus komt spoedig!" Doe geen moeite om hen te vertellen dat we niet aan het einde van het gemeentetijdperk zijn. Het enige dat gezegd kan worden, is dat we - of dat zijn we niet - in de laatste dagen leven. Een paradox inderdaad. Maar apocalyptici zijn behoorlijk gewend aan het leven in dergelijke gladde omgevingen.

En over paradoxen gesproken, de grootste paradox van allemaal is misschien wel zo duidelijk dat ze vaak over het hoofd wordt gezien. Namelijk dat we in de eenentwintigste eeuw leven. In dit schrijven is het ongeveer 2.022 jaar geleden dat Christus in 3 v.C. werd geboren. Dat is twee millennia, plus! We zijn nu ver in het derde millennium sinds de komst van de Messias.

En wat is hier zo belangrijk aan? De profetieën hebben lang gesuggereerd dat het ongeveer tweeduizend jaar zou duren tussen Zijn eerste en tweede komst. En op dit punt worden we herinnerd aan een belangrijke Oudtestamentische profetie:

"Want Ik zal voor Efraïm zijn als een felle leeuw, voor het huis van Juda als een jonge leeuw. Ik, Ik verscheur en ga; Ik sleep weg en er zal geen redder zijn. Ik ga en keer terug naar Mijn woonplaats, totdat zij zich schuldig weten en Mijn aangezicht zoeken. In hun benauwdheid zullen zij Mij ernstig zoeken. Israëls boete Kom, laten wij terugkeren naar de HEERE, want Hij heeft verscheurd, maar Hij zal ons genezen; Hij heeft geslagen, maar Hij zal ons verbinden. Na twee dagen zal Hij ons levend maken, op de derde dag zal Hij ons doen opstaan en zullen wij voor Zijn aangezicht leven. Dan zullen wij kennen, wij zullen ernaar jagen de HEERE te kennen! Zijn verschijning staat vast als de dageraad. Ja, Hij komt naar ons toe als de regen, als late regen, die het land natmaakt."(Hosea 5:14-6:3).

Hier, in een van de mooiste profetieën van de hele Bijbel, geschreven in de achtste eeuw voor Christus, spreekt de Heer tot Israël en Juda door de profeet Hosea. Hij zegt dat Hij als een ongebreidelde leeuw naar zowel het noordelijke als het zuidelijke Koninkrijk zal komen, en dan zal terugkeren naar Zijn plaats in de hemel. Natuurlijk is deze profetie al lang geleden vervuld.

Israël is veroordeeld en verspreid en herhaaldelijk getroffen. Zij hebben Hem bijna tweeduizend jaar lang ernstig gezocht - vertegenwoordigd door de "twee dagen" die in het bovenstaande gedeelte van Hosea worden genoemd. Vanaf 14 mei 1948 zijn ze "tot leven gewekt." Ze zijn nu een wereldlijke staat, die in ongeloof wordt herwonnen. Ze zijn nu een seculiere staat, opnieuw verzameld in ongeloof. Hen is nieuw leven ingeblazen, maar ze zijn niet 'opgewekt' (een term die verwijst naar de geestelijke wedergeboorte van Israël).

Dit is geprofeteerd om te gebeuren in de "derde dag". Als de millennia worden afgebeeld in de Schrift als dagen, leven we nu in de derde dag. We kunnen dus verwachten dat Israël geestelijk herboren zal worden, en wel heel snel. De Bijbel is zeer nadrukkelijk over deze gebeurtenis. Het komt in het begin van een periode van verdrukking, zoals blijkt uit het zevende hoofdstuk van de Openbaring (De Apocalyps, voor alle apocalyptici), waar de 144.000 Joden worden verzegeld en gezalfd door de Heer.

Herhaling van de nadruk - zoals apocalyptici vaak doen - is dit de periode waarin wij nu leven!

Maar hoe kunnen we zeggen dat we nu in de derde dag leven? Nou, volgens de "duizendjarige-dag" theorie voorspellen de zeven dagen van de schepping de zeven millennia van de menselijke geschiedenis, waarbij elke "dag" duizend jaar lang is.

Voor de Brief van Barnabas werd op een gegeven moment overwogen tot een heiligverklaring in het Nieuwe Testament. De grote negentiende-eeuwse geleerde, J.B. Lightfoot, publiceerde er een beroemde Engelse vertaling van, waaruit het volgende gedeelte is genomen. Op beknopte wijze presenteert het een geloof dat onder de discipelen van Jezus in de eerste eeuw gebruikelijk werd geacht:

"Over de sabbat spreekt Hij in het begin van de schepping: En God maakte de werken van Zijn handen in zes dagen en Hij eindigde op de zevende dag en rustte erop en Hij heiligde het. Let op, kinderen, wat dit betekent: Hij eindigde in zes dagen. Hij bedoelt dit, dat de Heer in zesduizend jaar een einde zal maken aan alle dingen; want de dag bij Hem betekent duizend jaar; en dit getuigt Hij zelf, zeggende: Zie, de dag des Heren zal zijn als duizend jaar. Daarom, kinderen, na zes dagen, dat wil zeggen in zesduizend jaar, zal aan alles een einde komen. En Hij rustte op de zevende dag. Dit bedoelt Hij: wanneer Zijn Zoon zal komen en de tijd van de wetteloze zal afschaffen en de goddelozen zal oordelen, en de zon en de maan en de sterren zal veranderen, dan zal hij echt rusten op de zevende dag.” (Barnabas 15:3-5)

Als apocalypticus komt dit niet als nieuws voor u. U hebt al lang geleden met enige opwinding erkend dat we aan het begin van de zevende dag sinds de schepping staan ... het zevende millennium. Dit is de dag waarvan Barnabas zei dat de "wetteloze" verslagen zou worden. Om dit te bereiken moet hij geopenbaard worden. Het is logisch om te beweren dat deze gebeurtenis in de nabije toekomst moet plaatsvinden. Niet zo lang geleden vroegen de media zich hardop af of hij misschien al leefde. Toen, in een plotselinge aanval van minachting, gooiden ze het idee in de prullenbak van de redactieruimte in heel het land. U hebt echter rustig uw gedachten over de kwestie behouden en uw ogen open gehouden.

Over stille gedachten gesproken, zo kan de apocalypticus mijmeren: "Nu ik al in het zevende millennium leef, kan ik dan nog steeds een Premillennialist genoemd worden? Dat is zonder twijfel een interessante vraag.

Apocalyptici zullen de late ontwikkelingen in de Verenigde Naties niet hebben gemist, waar corrupte mensen elkaar ontmoeten om de rijkdom van de wereld aan hun zonen en dochters te herverdelen. Ze beschouwen de Verenigde Staten ook als een enorme taart, die moet worden gesneden en moet dienen voor nog 'meer verdiensten,' die dan zullen worden beheerd door hun betaalde lakeien in een systeem dat de wereld in tien gecontroleerde zones verdeelt. Hmm ... zegt de Bijbel niet iets over tien koningen, van wie er één aan de macht komt als 'de man van zonde', de antichrist?

( )

En apocalyptici moeten de adembenemende opkomst van China als wereldhandelaar en producerende kolos in de gaten houden. Een generatie geleden konden de Chinezen nog geen eigendom bezitten. Nu beschikt China over tientallen nouveaux riche miljonairs, die in een ongebreidelde orgie van opvallende consumptie zeggen dat ze de krachtigste klasse ter wereld worden. De 'koningen van het oosten' zijn in opmars.

En apocalyptici zullen ongetwijfeld hebben opgemerkt dat de sterkste concentratie van geopolitieke macht in de wereld nu volledig gericht is op het oude Perzië (het nieuwe Iran), Egypte, Syrië, Jordanië en Arabië. Men voelt bijna de nucleaire warmte die vanuit het gebied straalt.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden van waarom de apocalyps zeer, zeer dichtbij moet zijn. Staat u mij toe te zeggen dat het geen toeval is dat er veel predikers zijn opgestaan die verkondigen: "Jezus komt spoedig". De Geest van de Heer heeft hen bewogen om deze woorden te spreken. En spoedig... betekent spoedig! Dus, ben ik een apocalypticus? Wat denkt u?

Bron: Yes, There is a Coming Apocalypse - The Prophecy Watchers