www.wimjongman.nl

(homepagina)

De laatste dagen: Kijken naar de afvalligheid

door Gary Stearman - 7 juni 2019

()

Bijbel-gelovige christenen zijn meer en meer geïnteresseerd in de tekenen die ons vertellen dat de komst van onze Heer snel komt, en meer "waarschijnlijker dan niet". Iedereen vraagt, in de woorden van Openbaring 6:10, "Hoe lang nog, o Heer?" Eigenlijk kijken wij, als gelovigen in de Kerk, naar aanwijzingen die ons vertellen dat Zijn op handen zijnde komst waarschijnlijker is, omdat we weten dat Hij terugkeert vóór de Verdrukking.

In Matteüs 24:42 wordt ons gezegd: "Kijk daarom uit, want gij weet niet welk uur uw Heer komt. Hier is de context van de komst van een Grote Verdrukking. Als christenen die geloven in de 'gezegende hoop' van de opname vóór de verdrukking, kijken wij niet naar die afschuwelijke gebeurtenis met allerlei voortekenen waarin we zouden worden ondergedompeld. Christenen willen het weten: Wanneer komt Jézus, en welke tekenen vertellen ons dat Zijn komst meer dan "waarschijnlijk" is?

Terwijl we de profetieën bestuderen, proberen we ons vertrouwd te maken met trends en historische tekenen. Maar onze traditie van bijbelse interpretatie herinnert ons er vaak aan dat we voorzichtig moeten zijn met te veel te lezen in de actualiteit. Het vertelt ons dat het tijdstip van het kerktijdperk in de Schrift niet verbonden is aan een specifieke gebeurtenis in de toekomstige geschiedenis.

Toch geeft de Bijbel ons een groot aantal maatschappelijke indicatoren waaraan we de laatste dagen zullen herkennen. Voor ons, als leden van het lichaam van Christus, is de huidige schokkende afwijking van fatsoenlijk en beschaafd gedrag een belangrijke waarschuwing dat de wereld op het punt staat om in een sociale ineenstorting en een internationale oorlog te geraken. Onfatsoenlijkheid, vulgariteit en obsceniteit zijn geïnfiltreerd in alle lagen van de samenleving, vergezeld van een verscheidenheid aan revolutionaire zaken. Zelfs "in de kerk" horen we taal die een paar decennia geleden nog niet in een beschaafde samenleving zou zijn uitgesproken.

We herinneren ons de sociale ineenstorting van Europa en Rusland in het tijdperk van de Eerste en Tweede Wereldoorlog, toen het onfatsoenlijke, het riskante en het sensuele karakter van die regio. Het ging gepaard met een marxistische revolutie en oorlogen die uiteindelijk honderd miljoen levens vernietigden.

Men zou dus kunnen stellen dat, aangezien dit al eerder gebeurd is, en we deze rampen hebben meegemaakt zonder de realisatie van de "gezegende hoop" te zien, er geen reden is om nu verwachtingsvoller te zijn. Maar die oorlogen waren veel minder ontwikkeld dan de voorspelde grote oorlogen die nog zullen komen. De wereldwijde ineenstorting in de mate die nodig is om de opkomst van de Antichrist mogelijk te maken, vereist een escalatie naar niveaus die nooit eerder in de wereld na de zondvloed te zien waren. Niet alleen zullen er megaoorlogen uitbreken, maar ook de destabilisatie van de systemen op aarde: plaattektoniek, atmosferische omwentelingen, vulkanen en aardbevingen zullen alles wat ooit is geregistreerd overtreffen.

Bovendien kwamen en gingen de grote twintigste-eeuwse oorlogen voor het bestaan van het nationale Israël. De volgende reeks internationale oorlogen zal specifiek zijn toegesneden op het verhogen van Israël tot het niveau van internationale soevereiniteit, niet op het verbeteren van het lot van de Kerk.

Het vertrek van de Gemeente - Israël komt eraan.

In een eerder artikel hebben we de pre-verdrukking-komst van Elia in detail beschreven, we hebben hier al op gewezen. We merkten op dat Israël weliswaar verbonden is met een specifieke geografie en globale politiek, maar dat dit niet het geval is voor de Gemeente; haar invloed wordt zwakker. Op een diepgaande manier, ook al is de Gemeente de grootste vriend van Israël, opereert zij onafhankelijk van de gewijde stappen die Israël onderneemt in de richting van het duizendjarige Rijk.

De Apostelen schreven dat de Kerk van de eindtijd zou verzinken in afvalligheid en wereldgelijkheid. Gezien de vaak schreeuwerige en smakeloze geschiedenis van de laatste paar millennia, zou je kunnen zeggen dat het bijna onmogelijk is om onderscheid te maken tussen wat er voorspeld is en wat er al gebeurd is. Maar als we denken aan de laatste honderd jaar, met de opkomst van het communisme, fascisme, seculier humanisme en een groot aantal seksuele en gedragsperversies, moet er snel iets groots en revolutionairs gebeuren.

Twee of drie decennia geleden was een afvalligheid in de Kerk zeker een belangrijke factor geworden. De liberale groeperingen hadden het idee van het Goddelijke auteurschap van de Bijbel tot flarden gereduceerd. Maar het was nog niet gevangen genomen (zoals nu) door de sociale doctrines die zo liberaal zijn dat ze de kern van de stabiliserende theologie dreigen omver te werpen.

En wat Paulus verder ook bedoeld heeft, zijn woorden aan de Thessalonicenzen maken het zeker dat we de samenleving scherp in de gaten moeten houden: "Laat niemand u op welke manier dan ook bedriegen: want die dag zal niet komen, tenzij eerst de afval gekomen is en de mens van de wetteloosheid, de zoon van het verderf, geopenbaard is," (II Tess. 2:3). Sommigen hebben gesuggereerd (en ik ben het daarmee eens) dat dit "wegvallen" een verwijzing kan zijn naar de wegneming, maar het wordt ook vaak geïnterpreteerd als een idioom voor rebellie of afvalligheid, en de twee ideeën zijn niet tegenstrijdig. Nadat de kerk is vertrokken, zal de afvalligheid heersen. In andere zendbrieven verklaart Paulus duidelijk dat er in de laatste dagen een duidelijke sociale degeneratie zal plaatsvinden.

In dit verband is het interessant dat de laatste halve eeuw de snelle groei van een nieuw seculier humanisme heeft meegemaakt dat zichzelf ziet als de opvolger van het christendom. Het noemt zichzelf een religie. De leiders willen de mantel opnemen die van oudsher aan de Kerk is voorbehouden. De snelle groei ervan kan een waardevolle aanwijzing zijn voor het onderscheidingsvermogen van de eindtijdprofetie.

In hun brieven stellen Paulus en de andere apostelen het lichaam van Christus voor als een groot mysterie voor de intelligentsia van de wereld. Seculiere historici en humanistische filosofen zien het in termen van politieke en economische theorieën. Zeker liberale humanisten begrijpen de aard ervan niet. Zij begrijpen niet dat het een door de Geest geleid organisme is.

Seculier Fundamentalisme

Desalniettemin proberen zij voor hun eigen doeleinden het uiterlijk ervan na te bootsen. Sommigen hebben deze nieuwe religie bestempeld als "seculier fundamentalisme". De opkomst ervan geeft ons een belangrijk teken dat we in de eindtijd leven.

We kijken zoveel mogelijk naar de ontwikkelingen die erop wijzen dat Hij het levende overblijfsel van de Kerk weg zal nemen. Een van de tekenen van het einde wordt gegeven als een groeiende afvalligheid. Het is niet dom om deze tekenen te zien. De apostelen drongen aan op waakzaamheid:

"Ons lerende dat de goddeloosheid en de wereldse begeerten te verloochenen en in deze tegenwoordige wereld bezonnen, rechtvaardig en godvruchtig te leven, terwijl wij verwachten de zalige hoop en verschijning van de heerlijkheid van de grote God en onze Zaligmaker, Jezus Christus." (Titus 2:12,13).

Paulus' brief aan Titus werd ongeveer zeven jaar voor de verwoesting van de Herodes-tempel geschreven. Toch bevat hij deze aansporing om te zoeken naar de komst van Jezus en de opname van de Gemeente. Eeuwen geleden bepaalde hij de theologische houding van de verlosten. In die tijd wist alleen de Heer dat de donkere eeuwen, de reformatie, het machinetijdperk, de zendingsbewegingen en de wereldoorlogen voorbij zouden gaan voordat Israël in de laatste dagen weer bijeenkwam. Wij zien dit kleine land als Gods uurwerk. We weten nu dat de herstelde staat Israël waarschuwt voor het naderen van het oordeel van de Heer. De Apostelen wisten alleen dat de verlosten in algemene zin waakzaam moesten blijven.

In de context van de Grote Verdrukking registreert Lucas de eindtijd-rede van Jezus, waarbij hij bijzondere nadruk legt op het bewustzijn. Hoewel zijn vermaning gericht is op een Joods publiek, kijken en bidden de christenen ook toe terwijl we wachten op de "gezegende hoop".

"Wees op uw hoede dat uw hart niet op enig moment bezwaard wordt door roes en dronkenschap en door zorgen over de alledaagse dingen, en dat die dag u niet onverwachts overkomt. Want als een strik zal hij komen over allen die op het hele aardoppervlak wonen. Waak dan te allen tijde en bid dat u waardig geacht zult worden om al die dingen die gebeuren zullen, te ontvluchten, en om te kunnen bestaan voor de Zoon des mensen" (Lucas 21:34-36).

Uit deze en andere profetieën over de Dag des Heren weten we dat het met een angstaanjagende plotselinge gebeurtenis zal gebeuren. Er zal geen tijd zijn om zich voor te bereiden, noch lichamelijk noch geestelijk. De wijzen zullen er klaar voor zijn.

Slechts één groot teken voor de kerk

Zoals we vaak hebben opgemerkt, is het grootste van alle eindtijdstekenen het bestaan van de staat Israël. Het is een van de twee centrale kenmerken van de oudtestamentische profetie: Het zijn de komst van de Messias en de gebeurtenissen in het leven van het nationale Israël. Zijn eerste en tweede komst zijn nauw verbonden met Israëls bezit van het land.

Maar van de Kerk zijn er geen echte profetische wegwijzers, noch is er een profetische tijdlijn. Israëls apostasieën, gevangenissen, dispersies en overwinningen hebben duidelijke verbanden met de wereldgeschiedenis. Het is het lot van de vier grote niet-Joodse rijken, Babylon, Medo-Perzië, Griekenland en Rome. Dat laatste rijk zal oprijzen tot een wereldmacht, terwijl oorlogen rond het moderne Israël woeden. Veroveraars als Nebukadnessar, Darius, Cyrus, Alexander, Caesar Augustus, Vespasianus en Hadrianus zetten een vinkje bij de vervulling van Israël in de profetie. Binnenkort zullen de tien hoornen van de niet-Joodse macht voortkomen uit het Romeinse Rijk, geleid door de Antichrist.

Er zijn geen gelijksoortige markeringen voor de ware Kerk, behalve de verschillende lagen in de geloofsafval en de afwisselende cycli van geloof en ongeloof. De zeven kerken van Openbaring, hoofdstukken 2 en 3, laten dit duidelijk zien. Het heeft heidendom beoefend ... een huwelijk met het wereldsysteem ... afgoderij ... geestelijke dood ... en opwekking. Het vindt zijn laatste afsluiting bij de opname. En als die dag nadert, komt het tot een laatste, ongecontroleerde afvalligheid. Laodicea ziet zichzelf als "een kerk", maar heeft geen echte overtuiging - geen geloof.

In tegenstelling tot Israël wordt nooit voorspeld dat de ware Kerk een bepaald grondbezit of politieke macht zal verwerven. Ze is nooit gerelateerd aan een specifieke geografie, of aan gebeurtenissen op de kalender. De feestdagen zijn geen wettelijke geboden, zoals de Joodse feesten. De twee belangrijkste feesten - Pasen en Kerstmis - worden op verschillende tijdstippen gehouden, afhankelijk van een verscheidenheid aan wereldtradities. Evenmin zijn ze verplichte om te houden.

Als men kan zeggen dat de kerk een berekenbare duur op aarde heeft, dan is dat alleen door gevolgtrekkingen uit profetieën die specifiek over de Joden en Israël zijn gesproken. Een goed voorbeeld is te vinden in Hosea, waar een periode van "twee dagen" wordt genoemd in verband met de terugkeer van de Messias:

"Ik ga en keer terug naar Mijn woonplaats, totdat zij zich schuldig weten en Mijn aangezicht zoeken. In hun benauwdheid zullen zij Mij ernstig zoeken."

"Kom, laten wij terugkeren naar de HEERE, want Hij heeft verscheurd, maar Hij zal ons genezen; Hij heeft geslagen, maar Hij zal ons verbinden. Na twee dagen zal Hij ons levend maken, op de derde dag zal Hij ons doen opstaan en zullen wij voor Zijn aangezicht leven." (Hosea 5:15-6:2).

In Hosea's visie op de toekomst wordt van de Heer voorzegd dat Hij Israël na twee dagen zal doen herleven. Vanuit het perspectief van de "duizendjarige dag"-theorie wordt deze tijdspanne algemeen beschouwd als een manier van spreken dat tweeduizend jaar vertegenwoordigt.

Zo wordt afgeleid dat de lengte van het Kerktijdperk ongeveer tweeduizend jaar zal zijn, plus of minus een onbekende tijdsduur. Maar eens te meer zien we dat deze tijdlijn verbonden is met Israël, en slechts indirect van toepassing is op de Kerk. Het "wij" in Hosea 6:1 is Israël. We zijn nu getuige van het begin van de latere opwekking van Israël.

Wat de profetie en de Kerk betreft, is er eigenlijk geen specifieke gebeurtenis om op te letten, en dat lijkt het einde van de zaak te zijn. We hebben geen mogelijkheid om de profetische tijd in het lichaam van Christus te vertellen. Vraag: Met niets om op te letten, is kijken dan geen tijdverspilling?

Absoluut niet, want de leer van de komende wederkomst van Christus dringt er bij ons sterk op aan om alert te zijn op de mogelijkheid van zijn komst. Wij zien dus toe, in dezelfde zin als de volgelingen van de apostelen in de eerste eeuw dat deden. Paulus richtte zich tot de Thessalonicenzen en complimenteerde hen met hun onvermoeibare getuigenis voor Christus. In de volgende verzen prijst hij hen om de kwaliteit van hun bekeringen:

"Want zij vermelden zelf over ons hoezeer wij ingang bij u gekregen hebben en hoe u zich van de afgoden tot God bekeerd hebt om de levende en waarachtige God te dienen, en Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten, Die Hij uit de doden heeft opgewekt, namelijk Jezus, Die ons verlost van de komende toorn." (1 Tessalonicenzen 1:9,10).

Merk op dat hij niet alleen hun ijver goedkeurt, maar ook de andere uitkomst van het geloof noemt ... de geduldige en waakzame naleving van Christus' verwachte wederkomst ... voorafgaand aan de tijd van Gods toorn. Ons geloof heeft dus een uitwendig (evangelisch) en een inwendig (waakzaam) resultaat.

Zelfs in de eerste eeuw werd er al uitgekeken. Ze zijn ons gegeven als een voorbeeld van geloof en opmerkzaam geduld. Maar er waren donkere wolken aan hun horizon. De afgoderij van de Romeinse staat en de verraderlijke verdunning van de Griekse filosofie stonden het geloof in de weg.

Een slechte voorbereiding

We moeten benadrukken dat we hun waakzaamheid niet als nutteloos moeten beschouwen, ook al hebben ze de wederkomst van Christus niet ervaren. In plaats daarvan zien we het als een zuiverende focus in hun geloof. Bovendien is onze greep op de geschiedenis en profetie duister, waardoor hun parochiale kijk op de geschiedenis en de profetie in het gedrang komt. Vanuit ons groothoekperspectief is Israël over de hele wereld verspreid en opnieuw verzameld. Beide uiteinden van deze actie werden geactualiseerd door het oorlogszuchtige marcheren van niet-Joodse naties. De keizers van de eerste eeuw en de keizers van de twintigste eeuw waren instrumenten van Gods wil.

Tegenwoordig hebben we geletterdheid, geschiedenis en de media aan onze kant. Zoals de profeet Daniël voorspelde voor "de tijd van het einde" (12:4), is de kennis sterk toegenomen. Zijn profetie voorzag de massale, exponentiële groei van technologie, geletterdheid, massacommunicatie, kunstmatige intelligentie en genetische manipulatie. Het omvat miljarden ongelovigen.

Hoewel er geen specifieke tekenen worden gegeven voor het einde van het Kerktijdperk, zijn we niet helemaal zonder een profetisch kompas als het gaat om het kerktijdperk. We weten dat gedurende het geprofeteerde leven bepaalde belangrijke ontwikkelingen zijn afgebakend. Een daarvan is de opkomst van de seculiere overheersing.

In feite is er één reeks tekenen die, als we ze goed in de gaten houden, een vrij nauwkeurig beeld geven van de slotdagen van de Kerk. De Apostelen schreven over de geestelijke kwaliteit van de eindtijd kerk. Hun waarnemingen zijn complex, maar tonen een waarneembaar patroon aan dat verbonden lijkt te zijn met onze tijd.

Ze schetsten een woordelijk beeld van een kerk die in de loop van de tijd steeds meer corrupt zou worden en uiteindelijk zou uitmonden in een min of meer volledige afvalligheid. Zo die kijken naar het progressieve verval van de Kerk, dat nu doen op basis van tweeduizend jaar geschiedenis. Vanuit ons huidige perspectief kunnen wij vaststellen in hoeverre de kerk zich heeft losgemaakt van de leer en de organisatie van de apostelen.

We kijken terug op de geschiedenis van de instortende apostolische ijver die de tweede eeuw kenmerkte. In de derde en vierde eeuw bedachten kerkvaders bizarre allegorische interpretaties van de Schrift, gnostische ketterijen, frauduleuze invoegingen van vervalste pseudo-geschriften en een verscheidenheid aan meningen over van wat als de canon van het Nieuwe Testament moet worden beschouwd.

Toen kwam de staatskerk, in lijn met de koningen van het "Heilige Roomse Rijk". Het bedacht een systeem van werken waarin iemands status voor de koning en de nationale kerk verstrikt raakte in een ingewikkelde verzameling regels en wetten. Dit hield de horigen in slavernij en de staatskerk in rijkdom.

In zijn pastorale zendbrieven voorspelde Paulus duidelijk deze afdaling naar het door de staat geleide despotisme. Hij voorzag dat een groot deel van de kerk onder het onderdrukkende palet van de politiek en vreemde verboden zou vallen. In zijn eerste brief aan Timotheüs schreef hij de volgende woorden in ongeveer 51 jaar na Chr.. Vierhonderd jaar later was de kerk in het Romeinse Rijk verleid om alle volgende ketterijen te aanvaarden:

"Maar de Geest zegt uitdrukkelijk dat in latere tijden sommigen afvallig zullen worden van het geloof en zich zullen wenden tot misleidende geesten en leringen van demonen, door huichelarij van leugenaars, die hun eigen geweten als met een brandijzer hebben toegeschroeid. Zij verbieden te trouwen en gebieden zich te onthouden van voedsel, dat God geschapen heeft voor de gelovigen en voor hen die de waarheid hebben leren kennen, om onder dankzegging aanvaard te worden. Want alles wat God geschapen heeft, is goed en niets is verwerpelijk, wanneer het onder dankzegging aanvaard wordt. Want het wordt geheiligd door het Woord van God en door het gebed." (1 Timotheüs 4:1-4).

Augustinus van Hippo, beschouwd als de theologische doctor van de Romeinse kerk, was religieus veelzijdig. Hij verwerkte aspecten van het Perzisch Manicheïsme (aanbidding van engelengeesten), Boeddhisme (ascese en universeel bewustzijn) en neoplatonisme (spiritualisering van Christus) in de formele staatskerk. Hij herdefinieerde het heil, niet als relatie met God door Christus, maar als overeenstemming met de regel van de plaatselijke bijeenkomst van christenen. Hij zette de toon voor het monnikendom en de bijbehorende variaties op ascese en celibaat.

Een nieuw priesterschap tussen God en de mens. De ongelukkige en ongeletterde landbouwer geloofde wat hem werd verteld, met vrijwel geen toegang tot de Latijnse Schrift, die behalve voor de bevoorrechte literatoren aan iedereen was onthouden.

En zo zag de afdaling in de Middeleeuwen de volledige vervulling van Paulus' woorden. Zijn term, "de laatste tijd", zou wel eens gezegd kunnen worden als "de eeuwen onmiddellijk na de dood van de apostelen". Met andere woorden, ze waren al lang voor het einde van het kerktijdperk in vervulling gegaan. Vanaf de tijd van Paulus tot nu toe is het normale gedrag in het kerkelijk tijdperk een gestage verschuiving geweest in de richting van de valse leer.

Vaak spreken waakzame christenen over de "laatste dagen" als misschien de slotdagen van het kerktijdperk. Maar deze definitie geeft een specifieke definitie van een meer algemene term. Het volgende vers geeft een goed voorbeeld van dit idee:

"En weet dit dat in de laatste dagen zware tijden zullen aanbreken." (2 Timotheüs 3:1).

Hier is het woord "zware" een vertaling van het Grieks, chalepos, wat intens en gewelddadig krankzinnig betekent, of gekenmerkt door intense agressie. Gezien de geschiedenis van de Kerk is deze toestand vele malen voorgekomen, vanaf het begin. De tuinen van Nero werden verlicht door christenen, verbrand als tuinfakkels. Ze werden op alle mogelijke manieren aan dieren gevoed en gemarteld. Zo'n bittere behandeling omvatte zelfs de apostelen, zo kort na Christus' dood en opstanding. De vervolging van het kwaad ging door in de Middeleeuwen, de Reformatie en daarbuiten. Hun vervolgers waren in alle opzichten in het bezit van een gewelddadige krankzinnigheid - dezelfde soort krankzinnigheid die Jezus Christus naar Golgotha bracht.

Het is duidelijk dat de "laatste dagen" alle dagen van het kerktijdperk zijn. Vlak voor de verwoesting van de Tempel maakte de schrijver aan de Hebreeën zelfs een punt in het introduceren van zijn brief met een uitspraak over de tijd. Hij verwees naar deze periode met de bekende term:

>"Nadat God voorheen vele malen en op vele wijzen tot de vaderen gesproken had door de profeten, heeft Hij in deze laatste dagen tot ons gesproken door de Zoon, Die Hij Erfgenaam gemaakt heeft van alles, door Wie Hij ook de wereld gemaakt heeft." (Hebreeën 1:1,2).

Als de "laatste dagen" beschouwd moeten worden als een norm voor het hele tijdperk van de Kerk, hoe moeten wij dan de ontwikkelingen onderscheiden die relevant zijn voor haar slotdagen? Het is volstrekt duidelijk dat vrijwel elke vorm van afvalligheid zich in de laatste twintig eeuwen heeft gemanifesteerd. Maar een zorgvuldig onderzoek van de geschiedenis brengt één interessant feit aan het licht. De grootste van alle afvalligheden kwam pas tot ver in de twintigste eeuw op de voorgrond. Als we het in de Schrift kunnen identificeren, dan hebben we een markering aan de eindtijdkerk bevestigd. Het zal ons helpen in te zien hoe dicht we bij de komst van Christus zijn.

Een eindtijd geloof

Het tijdperk van de Kerk omvatte een verscheidenheid aan valse overtuigingen, in combinatie met talrijke pogingen om haar belangrijkste doctrines af te zwakken of te ondermijnen. Zelfs toen de Apostelen nog leefden, streden zij tegen verschillende ketterijen, variërend van de cultus van de Caesars en de Babylonische Mysterie-godsdiensten tot bizarre uitlopers van het Jodendom. Gnosticisme, allegorische mythologie, frauduleuze "evangelies", spiritisme, corrupte priesterschappen, cultussen en valse theologieën waren er sinds de Apostolische tijd. Ze waren allemaal afhankelijk van verschillende interpretaties van God. Geen van hen ontkende Zijn eigenlijke bestaan ... dat wil zeggen, totdat de technologie en de wetenschap het geloof produceerden dat het universum uit zichzelf begon, en dat de mens evolueerde uit een soep van beschikbare aardse chemicaliën.

Deze doctrine, oorspronkelijk bekend als humanisme, is de ultieme afvalligheid. Het werd gecodificeerd in de periode tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Deze verklaringen verschijnen in de Humanistische Manifestos I en II, [Prometheus Boeken, 1973, 1979] en verschenen voor het eerst in De Nieuwe Humanist, mei/juni 1933 (Vol. VI. Nr. 3). Het volgende citaat komt uit de inleiding, geschreven door Paul Kurtz:

"In 1933 definieerde en noemde een groep van vierendertig liberale humanisten in de Verenigde Staten de filosofische en religieuze principes die voor hen fundamenteel leken te zijn. Zij stelden het Humanistisch Manifest I op, dat voor die tijd een radicaal document was. Het was gericht op het uitdrukken van een algemene religieuze en filosofische visie die orthodoxe en dogmatische standpunten verwierp en betekenis, richting, eenheid en doel van het menselijk leven aanbood. Het was toegewijd aan de rede, de wetenschap en de democratie". [p. 3]

Het is fascinerend dat het humanisme hier tot zijn recht zou zijn gekomen rond een kerngodsdienst van fundamentele elementen. In de jaren daarna hebben humanisten vaak hun minachting voor het christelijk fundamentalisme geuit. Maar ironisch genoeg begon hun eigen systeem als een fundamentalistische beweging.

De Nieuwe Religie

De openingsparagraaf van het eerste Humanistisch Manifest presenteert zich als een signaal in de geschiedenis. Het christendom heeft gefaald:

"De tijd is gekomen voor een brede erkenning van de radicale veranderingen in de religieuze overtuigingen in de moderne wereld. De tijd is voorbij voor een eenvoudige herziening van traditionele houdingen. Wetenschap en economische verandering hebben de oude overtuigingen verstoord. Religies over de hele wereld zijn onder de noodzaak om in het reine te komen met nieuwe omstandigheden die zijn gecreëerd door een enorm toegenomen kennis en ervaring. Op elk gebied van menselijke activiteit is de vitale beweging nu in de richting van een openhartig en expliciet humanisme. Om het religieus humanisme beter te begrijpen, willen wij, ondergetekende, bepaalde affirmaties doen waarvan wij geloven dat ze de feiten van ons huidige leven aantonen." [p. 7]

Hier verklaart de humanist - vintage 1933 - dat de traditionele, orthodoxe godsdiensten nu onvoldoende zijn om de moderne uitdagingen aan te gaan. Hij beweert dat de kennis is toegenomen tot het punt dat de traditionele religies onvoldoende zijn om de moderne problemen aan te pakken.

Het humanisme is ontstaan uit de twintig-eeuwse revolutie in de westerse beschaving. Het is een schadelijk onkruid dat is gegroeid onder de invloed van de relativistische wetenschap, de socialistische economie en het cynisme van het liberale christendom. Impliciet in haar uitspraak is de gedachte dat de moderne mens intelligenter is dan de stammen uit de oudheid die hun dorpsverhalen in verwarring brachten en ze uiteindelijk codificeerden als Heilige Schrift. Het verwerpt hun God als grillig, willekeurig en onberekenbaar.

Kortom, de humanist beweert dat de "oude overtuigingen" achterhaald zijn. De moderne mens moet zijn eigen religie creëren. Dit wordt openlijk gezegd terwijl de inleidende opmerkingen doorgaan:

"Er bestaat een groot gevaar en wij geloven dat het dodelijk is, geïdentificeerd wordt met leerstellingen en methoden die hun betekenis verloren hebben en die niet in staat zijn om het probleem van het menselijk leven in de twintigste eeuw op te lossen. [p. 7]

Dan komt de conclusie:

"Vandaag de dag hebben het grotere begrip van de mens voor het universum, zijn wetenschappelijke prestaties en zijn diepere waardering voor broederschap een situatie gecreëerd die een nieuwe verklaring van de middelen en doelen over religie vereist. Zo'n vitale, onbevreesde en openhartige religie die in staat is om adequate sociale doelen en persoonlijke voldoening te bieden, kan voor veel mensen een complete breuk met het verleden lijken. Hoewel deze tijd een grote schuld heeft aan traditionele religies, is het toch duidelijk dat elke religie kan hopen een samenvattende en dynamische kracht te zijn voor vandaag de dag en moet worden gevormd voor de behoeften van deze tijd. Het vestigen van een dergelijke religie is een grote noodzaak van het heden. Het is een verantwoordelijkheid die op deze generatie rust. Daarom bevestigen wij het volgende: ..." [p. 8]

Op dat moment presenteert het Manifest een lijst van vijftien principes voor de nieuwe humanist, waarvan het eerste een openlijke afwijzing van Genesis is. Hieronder volgen slechts enkele selecties uit de gepubliceerde principes:

"Eerst: Religieuze humanisten beschouwen het universum als zelfbestaand en niet geschapen."

Het tweede principe ontkent dat de mens door God geschapen is:

"Ten tweede: Humanisme gelooft dat de mens deel uitmaakt van de natuur, en dat hij is ontstaan als resultaat van een continu proces.

Hier is natuurlijk de stilzwijgende goedkeuring van de Darwinistische hypothese dat de mens geëvolueerd is van een wezen van lagere orde naar een hogere orde. God had geen rol in het "proces". In overeenstemming met dit filosofische standpunt ontkent het derde principe de ziel en de geest van de mens:

"Ten derde: Humanisten die een organische kijk op het leven hebben, vinden dat het traditionele dualisme van geest en lichaam moet worden verworpen.

Met andere woorden, een mens is een fysiek wezen dat zich via natuurlijke processen heeft ontwikkeld en wiens bewustzijn is afgeleid van een fysiek brein en zenuwstelsel. Dit resulteert in de conclusie dat dit fysieke leven alles is wat er is. Principe nummer acht stelt dit uitgangspunt:

"Ten achtste: Religieus humanisme beschouwt de volledige realisatie van de menselijke persoonlijkheid als het einde van het leven van de mens en streeft naar zijn ontwikkeling en vervulling in het hier en nu. Dit is de verklaring voor de sociale passie van de humanist". [pp. 8, 9].

De vijftien principes van het Humanistisch Manifest ontkennen God, ontkennen de spirituele aard van de mens, verheft wetenschap en het seculiere denken, en maakt het gebed en elk bovennatuurlijk fenomeen belachelijk. Haar principes vragen om de ontmanteling van religieuze ordes, maar vreemd genoeg bestempelt ze zichzelf als een religie! Ze verwisselen het voor een economische orde als antwoord op de problemen van de mens. Dat staat in het veertiende principe.

"Veertiende: De humanisten zijn er vast van overtuigd dat de bestaande hebzuchtige en winstbejagende samenleving ontoereikend is gebleken en dat er een radicale verandering in methoden, controles en motieven moet worden ingesteld. Er moet een gesocialiseerde en coöperatieve economische orde tot stand worden gebracht om een rechtvaardige verdeling van de middelen van bestaan mogelijk te maken. Het doel van het humanisme is een vrije en universele samenleving waarin mensen vrijwillig en intelligent samenwerken voor het algemeen belang. Humanisten eisen een gedeeld leven in een gedeelde wereld." [p. 10]

Paulus' commentaar op de heidense afgoderij

Paulus' brief aan de Romeinen opent met een krachtige bewering van heidense schuld. Hij vertelt over hun afgoderij en reciteert een litanie van overtredingen die tot dan toe door de Babyloniërs, Medische Perzen, Grieken en Romeinen waren begaan. Zij hadden allemaal een fundamentele perversie gedeeld, gebaseerd op de verering van afgoden:

"Want de toorn van God wordt geopenbaard vanuit de hemel over alle goddeloosheid en ongerechtigheid van de mensen, die de waarheid in ongerechtigheid onderdrukken, omdat wat van God gekend kan worden, hun bekend is. God Zelf heeft het hun immers geopenbaard. Want de dingen van Hem die onzichtbaar zijn, worden sinds de schepping van de wereld uit Zijn werken gekend en doorzien, namelijk én Zijn eeuwige kracht én Zijn Goddelijkheid, zodat zij niet te verontschuldigen zijn. Want zij hebben, hoewel zij God kennen, Hem niet als God verheerlijkt of gedankt, maar zij zijn verdwaasd in hun overwegingen en hun onverstandig hart is verduisterd. Terwijl zij zich uitgaven voor wijzen, zijn zij dwaas geworden, en hebben zij de heerlijkheid van de onvergankelijke God vervangen door een beeld dat lijkt op een vergankelijk mens, op vogels en op viervoetige en kruipende dieren." (Romeinen 1:18-23).

Paulus begint met de vooronderstelling dat de mensheid het oordeel verdient en geeft vervolgens een prachtige beknopte beschrijving van de manier waarop zij van de kennis van God zijn afgevallen. In het begin heeft God Zichzelf aan hen geopenbaard. Daarna vertelt Paulus het duidelijke feit dat de schepping zelf een duidelijk getuigenis is van Gods macht en gezag. Hun falen was eenvoudig. Zij weigerden God te verheerlijken. Vanwege de fundamentele aard van de mens heeft dit geresulteerd in wat "ijdele verbeelding" wordt genoemd, de vervanging van menselijke hypothesen over Gods schepping. In het geval van de Mesopotamische en Grieks-Romeinse culturen betekende dit de verheerlijking van oude antediluviaanse halfgoden en hun mindere metgezellen.

Volgens hun eigen geschiedenis geloofden de Grieken en Romeinen zelfs dat de demonen hun vrienden waren! Op zijn zendingsreizen ontkende Paulus de Griekse filosofie, de godinverering en confronteerde hij zelfs de verering van Caesar, die zichzelf tot god verklaarde en werd aanbeden. Maar in al hun afgoderij vielen zelfs de Romeinen nooit in de verering van de mensheid zelf. Deze laatste en afschuwelijke afdaling wachtte op het minachtende pessimisme van de twintigste eeuw.

Paulus schreef de inleiding van zijn brief aan de Romeinen op basis van de afgoderij uit het verleden. Maar zijn veroordeling snijdt door het centrum heen van het nieuwe humanisme van vandaag. In het bijzonder toen hij schreef dat de gevallen mens "een beeld aanbidt dat als een corrupt mens is gemaakt", richtte hij zich precies op het centrale uitgangspunt van het humanisme.

Paulus' klacht tegen Timoteus

Het was Paulus' diepste verlangen dat de leiding van de kerk gebouwd zou worden rond het middelpunt van de gezonde leer. Het was zijn passie en hij beschouwde dit als de enige verdediging tegen de aantasting van verschillende afgodendienaren. Toen hij aan Timotheüs schreef, droeg hij de jonge herder op om te onderwijzen in de context van de komst van Christus en om naar Hem te kijken in plaats van naar de wereld:

"...dit gebod onbevlekt en onberispelijk in acht te nemen, tot de verschijning van onze Heere Jezus Christus. De zalige en alleen machtige Heere, de Koning der koningen en Heere der heren, zal die op Zijn tijd laten zien, Hij Die als enige onsterfelijkheid bezit en een ontoegankelijk licht bewoont; Hem heeft geen mens gezien en niemand kan Hem ook zien. Hem zij eer en eeuwige kracht. Amen. De plichten van de rijken Beveel de rijken in deze tegenwoordige wereld dat zij niet hoogmoedig zijn, en hun hoop niet gevestigd houden op de onzekerheid van de rijkdom, maar op de levende God, Die ons alle dingen in rijke mate verschaft om ervan te genieten; ook om goed te doen, rijk te zijn in goede werken, vrijgevig te zijn en bereid om samen te delen. Zo verzamelen zij voor zichzelf een schat: een goed fundament voor de toekomst, opdat zij het eeuwige leven verkrijgen. Bewaar het pand. Zegenbede O Timotheüs, bewaar het u toevertrouwde pand, wend u af van onheilige, inhoudsloze praat en tegenstellingen van de ten onrechte zo genoemde kennis. Sommigen, die deze kennis verkondigden, zijn van het geloof afgeweken. De genade zij met u. Amen." (1 Tim. 6:14-21).

Let er goed op dat Paulus het licht van God contrasteert met de rijkdom van deze wereld. In het bijzonder richt hij zich op het valse idee dat rijkdom een sociale zekerheid garandeert. We herinneren ons dan het veertiende principe in het Humanistisch Manifest I dat oproept tot een "...gesocialiseerde en coöperatieve economische orde". Het presenteert dit als het antwoord op de gemeenschappelijke menselijke problemen van angst, hebzucht en onveiligheid. Eeuwen geleden verwachtte Paulus de opkomst van de socialistische plannen van academici als Marx en Engels, of dictators als Lenin en Stalin.

Paulus noemde deze dingen "onheilig" en "inhoudsloos". Het Griekse woord voor "onheilig" is bebelos, wat "gewone" of "alledaagse" betekent. Het moderne woord "seculier" zou perfect passen bij deze definitie. Het is precies het tegenovergestelde van wat heilig of goddelijk is.

"Inhoudsloos", komt van het Griekse kenos, wat "leeg" betekent, zonder enige waarde of zinvolle betekenis. "praat" is een uitdrukking van de Griekse kenofonie, een woord dat een waardeloze of triviale discussie aanduidt.

Tot slot wijst Paulus op het verzet tegen het Evangelie dat zou voortkomen uit de "ten onrechte zo genoemde kennis." Iets wat we op dit moment zien in de dagelijkse vertoning van seculiere hypothesen ... alles vanaf de oerknal, tot de huidige scheppingstheorieën van de kwantumfysica, tot aan het laatste "bewijs" van de evolutietheorie. Tegelijkertijd wordt het concept "intelligent design" minachtend verworpen.

De ontwikkeling van de Nieuwe Religie

Veertig jaar na de publicatie van het Humanistisch Manifest I in 1933 vonden de leiders van de beweging dat het tijd was om haar oorspronkelijke beginselverklaring bij te werken. In 1973 kondigden zij de publicatie aan van het Humanistisch Manifest II, dat een nieuwe reeks van zeventien principes bevatte.

In de tussentijd was de wereld getuige geweest van een verscheidenheid aan wreedheden, afgekondigd door nazi's, Russische en Chinese communisten, dictaturen in de derde wereld en de Koude Oorlog. Het voorwoord, geschreven door Paul Kurtz en Edwin H. Wilson, is gebaseerd op de volgende gedachten:

"Nu we de eenentwintigste eeuw naderen ... is er een positieve en hoopvolle visie nodig. Een geloof, dat in overeenstemming is met de voortschrijdende kennis, is ook noodzakelijk. In de keuze tussen wanhoop en hoop reageren humanisten in dit Humanistisch Manifest II met een positieve verklaring voor tijden van onzekerheid."

"Net als in 1933 geloven de humanisten nog steeds dat het traditionele theïsme, vooral het geloof in de gebedsverhorende God, die verondersteld wordt de mensen lief te hebben en te verzorgen, hun gebeden te horen en te begrijpen en in staat te zijn iets aan hen te doen, dat het een onbewezen en ouderwets geloof is. Het heilsbestel, dat louter gebaseerd is op bevestiging, lijkt nog steeds schadelijk en leidt mensen af met de valse hoop op een hemel in het hiernamaals. Redelijke geesten kijken naar andere middelen om te overleven." [p. 13]

Hier vinden we een schaamteloze afwijzing van het christelijk heil, wat de manifestanten aanmerken als schadelijk. We herinneren ons Petrus' woorden aan de Sadducees, de religieuze liberalen uit de eerste eeuw die ook de waarheid van de opstanding van Christus ontkenden:

"En de zaligheid is in geen ander, want er is onder de hemel geen andere Naam onder de mensen gegeven waardoor wij zalig moeten worden." (Handelingen 4:12).

Interessant genoeg hielden de Sadduceeërs zich bezig met rijkdom en de juiste verdeling daarvan onder het volk, als antwoord op de sociale problemen. Onder de herziene principes van het Humanistisch Manifest II, vindt men onder andere de volgende uitspraken:

"We vinden onvoldoende bewijs voor het geloof in het bestaan van het bovennatuurlijke."

"Beloften van onsterfelijke verlossing of angst voor eeuwige verdoemenis zijn zowel illusoir als schadelijk."

"De moderne wetenschap brengt historische concepten als de 'geest in de machine' en de 'scheidbare ziel' in diskrediet."

"Menselijke samenlevingen moeten economische systemen niet beoordelen op basis van retoriek of ideologie, maar op basis van de vraag of ze het economisch welzijn van alle individuen en groepen vergroten, armoede en ontberingen tot een minimum beperken, de som van de menselijke tevredenheid verhogen en de kwaliteit van het leven verbeteren." [pp. 16, 17].

Al deze uitspraken zijn eenvoudig en gemakkelijk te begrijpen. Er kan geen misverstand over bestaan, noch over hun motieven, noch over hun doelstellingen. Als er geen hoop op de hemel is, moet men het op aarde produceren. Dit is de kern van het seculiere humanisme. Het is gedwongen om een utopie op aarde te creëren - met alle mogelijke middelen.

Seculier fundamentalisme

Principes twaalf tot en met zeventien illustreren de zendingsijver van het humanisme. Het is gericht op het creëren van een wereldwijde samenleving en is gebaseerd op uitspraken als de volgende. Zelfs een vluchtige lezing ervan onthult een revolutionair sociaal plan:

"Wij betreuren de verdeling van de mensheid op nationalistische gronden. We hebben een keerpunt in de menselijke geschiedenis bereikt waar de beste optie is om de grenzen van de nationale soevereiniteit te overschrijden en te werken aan de opbouw van een wereldgemeenschap waaraan alle sectoren van de menselijke familie kunnen deelnemen."

"De problemen van economische groei en ontwikkeling kunnen niet langer door één natie alleen worden opgelost; ze zijn wereldwijd van omvang. Het is de morele plicht van de ontwikkelde landen om - door middel van een internationale autoriteit die de mensenrechten beschermt - massale technische, agrarische, medische en economische hulp te bieden - met inbegrip van geboortebeperkingstechnieken - aan de zich ontwikkelende delen van de wereld. Er moet een einde komen aan de armoede in de wereld. Daarom moeten extreme onevenredigheden in rijkdom, inkomen en economische groei wereldwijd worden verminderd." [p. 21]

Hun voortdurende klacht tegen het christelijk fundamentalisme is dat het zich probeert "op te dringen aan de wereld". Vandaar dat deze "grote denkers" hebben geoordeeld dat het - voor zover mogelijk - uit het publieke debat moet worden verwijderd. Dit omvat natuurlijk ook het openbare schoolsysteem, de werkplek en de politieke fora. In de Verenigde Staten was de grote roep: "Scheiding van kerk en staat". Door de getuigenis van hun eigen woorden zijn seculiere fundamentalisten ongelooflijk vijandig tegenover religie ... vooral het christendom. Voor een groot deel zijn seculiere sociale planners erin geslaagd om dit te bereiken, hoewel Gods genade zich nog steeds over ons grote land uitstrekt en de stemmen van de evangelisatie nog niet tot zwijgen zijn gebracht.

Vier stadia van indringing

Seculiere fundamentalisten ontkennen de bijbelse geschiedenis. Zij ontkennen de komst van Christus. Zij ontkennen het heil als de hoop van de wereld. Van Gods eerste oordeel in de zondvloed van Noach tot Zijn tweede in het vuur van de Grote Verdrukking, merken deze denkers niets anders op dan de werken van hun eigen handen. Ondertussen bestempelen ze hun eigen manifest als een religie!

Door hun eigen woorden en gedrag ontmaskeren zij zich als mensen die in de tweede brief van Petrus "spotters" worden genoemd:

"Deze tweede brief, geliefden, schrijf ik u nu. In beide wek ik door herinnering uw zuivere gezindheid op, opdat u zich de woorden herinnert die door de heilige profeten voorheen gesproken zijn, en het gebod van de Heere en Zaligmaker, dat door middel van ons, apostelen, verkondigd is. Dit moet u allereerst weten, dat er in het laatste der dagen spotters zullen komen, die naar hun eigen begeerten zullen wandelen en zeggen: Waar is de belofte van Zijn komst? Want vanaf de dag dat de vaderen ontslapen zijn, blijven alle dingen zoals vanaf het begin van de schepping. Want willens en wetens is het hun onbekend dat door het Woord van God de hemelen er reeds lang geweest zijn, evenals de aarde, die uit water oprijst en in water vaststaat. Daardoor is de wereld die er toen was, vergaan, overspoeld door het water. Maar de hemelen die er nu zijn, en de aarde, zijn door hetzelfde Woord als een schat weggelegd en worden voor het vuur bewaard tot de dag van het oordeel en van het verderf van de goddeloze mensen. Als een dief in de nacht Maar laat vooral dit u niet ontgaan, geliefden, dat één dag bij de Heere is als duizend jaar en duizend jaar als één dag." (2 Petrus 3:1-8).

Seculiere fundamentalisten zijn over het algemeen activisten, die voortdurend op zoek zijn naar manieren om orthodoxe christelijke overtuigingen te onderdrukken en die pleiten voor het gebruik van staatsmacht om dit te bereiken. Zij ontkennen niet alleen de aanwezigheid en het doel van God, maar geloven ook dat zij een mandaat hebben om de wereld naar hun eigen beeld te herstructureren. Hun fanatisme kent geen grenzen. Hoewel ze misschien niet echt de uitdrukking "Nieuwe Wereldorde" gebruiken, klinkt het door al hun documenten heen. Zij er ook helemaal niet voor terugdeinzen om te verklaren dat ze van plan zijn om hun seculiere fundamentalistische geloof aan de hele wereld op te dringen - of dat nu gewenst is of niet!

Hun aanwezigheid is nu een internationaal fenomeen. Hun tentakels reiken tot in de machtscentra in elke hoofdstad van de Westerse Alliantie, en tot in Rusland en China in het oosten. Zij meten de vooruitgang door de herverdeling van de rijkdommen van de wereld, waarbij zij de menselijke behoefte aan geestelijke verlossing afwijzen. Zij geloven dat het christelijke heil "schadelijk" is.

Op dit moment denken ze alleen maar dat ze de kerk uit de weg moeten ruimen. Misschien verkrijgen ze al snel hun wens. En nog één ding: Ze hebben een machtig man nodig om de wereld rond hun principes te verenigen. Ongetwijfeld staat hij in de coulissen te wachten. Veel van deze humanisten gaan naar prominente "kerken" (seculiere bijeenkomsten met kerkelijke titels), waar zij een publiek beeld van spiritualiteit in de gebouwen onderhouden die niets met het ware geloof te maken heeft. Zij zijn de Laodicanen en hun actieve aanwezigheid zegt ons dat we het einde van het kerktijdperk nabij zijn. Zij zijn van het geloof afgeweken; weldra zal de Gemeente van hen afwijken.

Bron: The Last Days: Watching the Apostasy - The Prophecy Watchers