www.wimjongman.nl

(homepagina)

De vijf pijlers van het Palestinisme

()

13 mei 2018 - door Vic Rosenthal

Ideeën hebben echt macht, vooral als ze in handen zijn van tientallen miljoenen mensen. Religies bijvoorbeeld, zijn constellaties van ideeën, en religie is een bron van talloze oorlogen, grote kunst, muziek, architectuur, literatuur, politieke systemen, en nog veel meer. Het is onmogelijk om zich voor te stellen hoe de menselijke beschaving eruit zou zien zonder de grote religies.

Marxisme is een ander voorbeeld van een idee met grote gevolgen (hoewel ik niet geloof dat het grote kunst of architectuur omvatte). Er zijn andere ideeën die minder mensen hebben getroffen, maar zeer krachtig zijn voor degenen die ze vasthouden, zionisme is er een. Ik denk ook dat het seculiere linkse secularisme dat zo populair is op de campussen van Amerikaanse universiteiten geldt als een coherente (zo niet zinnige) verzameling van ideeën, hoewel ik er geen naam voor heb.

De grootste prestatie van een propagandist is het lanceren van een "isme" en het dan vanuit zichzelf laten wortelen en het ver en wijd verspreiden ("viraal worden" in social media jargon). Goede propaganda kan goedkoop en eenvoudig zijn, en een groot effect hebben. Maar als het eenmaal viraal is geworden, heeft een isme een eigen leven. Het is mogelijk dat de makers ervan - of wie dan ook - er geen controle meer over kunnen uitoefenen.

Een van de grootste propagandasuccessen van de tweede helft van de twintigste eeuw en het begin van deze eeuw is Palestinisme.

De Palestijnse Bevrijdingsorganisatie werd in 1964 opgericht door de Arabische Liga, die de waarde zag van deze presentatie als het Arabische project om de Joden te verdrijven uit wat zij beschouwden als "Arabisch land", en als de strijd van een inheemse bevolking, "Palestijnen", tegen de koloniale bezetting door buitenlanders. Tot dan toe definieerden de meeste Palestijnen zichzelf als Arabieren in de eerste plaats, als leden van hun clan en misschien als leden van een pan-Arabische natie.

De eerste pijler van het Palestinisme is het verhaal dat de Palestijnse Arabieren een oud volk zijn, dat geworteld is in het land Palestina. Historische feiten over Arabische immigratie in de 19de en begin 20ste eeuw worden genegeerd of onderdrukt, en wilde verhalen ("Palestijnen zijn de afstammelingen van de bijbelse Kanaänieten") werden uitgevonden. Joodse herkomst, en zelfs het volk, wordt ontkend.

De tweede is dat a) de uittocht van 550.000 - 750.000 Palestijnen uit wat nu Israël is in 1947-48 een bewuste etnische zuiveringsdaad van de Joden was, en b) alle nakomelingen van deze vluchtelingen volgens het internationaal recht het recht hebben om "naar huis terug te keren". Geen van beide stellingen is waar. Terwijl sommige Arabieren werden verdreven - meestal van plaatsen waar de algemene bevolking aan de vijandelijkheden deelnam - vluchtten de meesten uit eigen beweging. Bevolkingsverplaatsingen tijdens oorlogen komen helaas vaak voor, en het internationaal recht kent geen "recht op terugkeer" voor feitelijke vluchtelingen, en nog minder voor hun nakomelingen.

De derde is dat de Palestijnen, als slachtoffer en gekoloniseerd volk, een onbeperkt "recht hebben om zich te verzetten tegen deze bezetting". Zij mogen oorlog voeren of terrorisme bedrijven, ondanks de bepalingen van het VN-Handvest en het internationaal recht, zolang hun grieven niet zijn weggenomen.

Ten vierde ligt de verantwoordelijkheid bij de westerse wereld en Israël voor het oplossen van de problemen die worden veroorzaakt door het groeiende (inmiddels meer dan 5 miljoen) aantal Palestijnen met hun speciale vorm van erfelijke vluchtelingenstatus. Arabische naties zullen vanwege hun solidariteit met de Palestijnse strijd niet bereid zijn om vluchtelingen die binnen hun grenzen verblijven het staatsburgerschap te verlenen - ook al wordt erop gewezen dat hun beleid ervoor heeft gezorgd dat het aantal vluchtelingen is toegenomen van honderdduizenden naar miljoenen.

De vijfde pijler ten slotte is dat de enige echte oplossing met de "terugkeer" van de vluchtelingen zal zijn de omvorming van Israël tot een Arabische moslimstaat (de Palestijnen zullen zeggen dat ze een democratische staat van plan zijn, maar natuurlijk zal die een Arabische meerderheid hebben; en de geschiedenis leert wat er met de Joden in zo'n staat zou gebeuren).

Het Palestinisme, dat zich in een vruchtbaar bed van antisemitisme (of liever: jodenhaat) bevindt, heeft wortel geschoten in de Arabische wereld, in Europa en op de Noord-Amerikaanse universitaire campussen. Het is gegroeid als een onkruid, en verdrong de algemene pro-Israëlische gevoelens in het Westen die gemeenschappelijk waren tot de jaren 1970.

De recente dreiging van een Iraanse expansie in de regio heeft sommige soennitische Arabische leiders ertoe gebracht hun blijvende vijandigheid jegens Israël in twijfel te trekken, vooral als ze er niet zeker van zijn dat hun traditionele beschermer, de VS, tegen Iran terug zal duwen. Ze realiseren zich dat Israël de sterkste militaire macht in de regio is. Zij weten ook dat Israël een groot verlangen heeft om een einde te maken aan zijn historisch isolement, zijn pariastatus in het Midden-Oosten.

Zo had de Israëlische premier Benjamin Netanyahu onlangs een geïmproviseerde bijeenkomst met de ambassadeurs in de VS, de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein. Ze schudden elkaar zelfs de handen. Nog indrukwekkender was een tweet van de Bahreinse minister van Buitenlandse Zaken, Khalid bin Ahmed Al Khalifa, dat "zelfs Israël" het recht heeft zich te verdedigen tegen de Iraanse agressie. Saoedi-Arabië stemde ermee in om vluchten naar Israël toe te staan door hun luchtruim (hoewel nog geen vluchten door El Al), en de Saoedische kroonprins Mohammed Bin Salman zei dat zowel "Palestijnen als Israëli's een recht hebben op hun eigen land".

Deze tendensen druisen in tegen de grondbeginselen van het Palestinisme. En "Palestina" lijkt de op één na belangrijkste religie in de Arabische wereld, die in de hoofden van verschillende generaties is gebeukt. Elke toenadering tussen Israël en de soennitische Arabische landen moet dus worden verzoend met hun steun aan de Palestijnen. En dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

De Saoedische kroonprins verwees naar het zogenaamde Arabische initiatief, dat "normale betrekkingen" belooft in ruil voor een Israëlische terugtrekking uit alle gebieden die in 1967 werden ingenomen, met inbegrip van de Golan en Oost-Jeruzalem, en de oprichting van een Palestijnse staat. Het vereist ook een "oplossing" voor het vluchtelingenprobleem in overeenstemming met VN-Veiligheidsraad 194 - die zij altijd hebben geïnterpreteerd als het opleggen van een recht op terugkeer - en een clausule die garandeert dat de Arabische staten geen enkele vluchteling hoeven op te nemen.

Een dergelijke deal ligt niet voor de hand, althans niet tenzij Israël de oorlog tegen de Arabieren verliest. Wat moet er dan gebeuren voordat de Joodse staat echt een thuis kan zijn in het Midden-Oosten? Slechts één ding: het einde van het Palestinisme.

Ik weet zeker dat sommige Arabische leiders vandaag hadden gehoopt dat hun voorgangers de zaak niet zo enthousiast hadden opgepakt. Maar net als andere hardnekkige conceptuele schema's leidt het een eigen leven. De makers kunnen het niet terug in de doos stoppen, en de meeste Palestijnen zelf willen dat ook niet.

Ze willen niet beschouwd worden als een nieuw geschapen natie, een waarvan de cultuur voornamelijk bestaat uit oppositie tegen de Joodse staat. Ze willen hun droom van 'terugkeer' naar een 'Palestina' waarin hun overgrootvaders misschien hebben geleefd, niet opgeven. Ze willen hun gewapende strijd niet opgeven, of hun "volksverzet" dat min of meer hetzelfde is. Ze willen hun aalmoezen van de VN niet opgeven. En de Arabische landen die vluchtelingen binnen zich hebben, willen die vluchtelingen niet als staatsburgers hebben (de oplossing van Bashar Assad voor het probleem van de Palestijnse vluchtelingen in Syrië is hen uit te roeien).

Maar misschien wel als we het nog eens ongeveer 50 jaar geven...

Bron: Abu Yehuda | A blog about the struggle to keep the Jewish state