www.wimjongman.nl

(homepagina)

De Gemeente van de eerstgeborenen als de eersten die opstaan (deel II)

Jeff - 3 augustus 2018

()

Deel 1

Na een catastrofale val uit de glorie in de tuin van Eden, hebben we geprobeerd onze weg terug te klauteren naar de sterren sinds die tijd. Hoewel we van het stof gemaakt zijn en daarna de lichamelijke dood tegenkomen (Gen. 3:19; Ps. 103:14-16), heeft deze "beperking" niet verhinderd dat de mensheid tot grote hoogten is opgevaren en probeert om de goddelijkheid te bereiken met alle middelen die nodig zijn. Het beeld van God in de mens mag dan gemarkeerd en misvormd zijn bij de zondeval, onze inherente waardigheid en waarde blijft tot op de dag van vandaag en houdt ons verlangen en zoeken naar het verloren paradijs in stand.

Tragisch genoeg hebben sommigen in de eeuwenoude zoektocht naar eeuwige glorie geprobeerd om hun eigen trap naar de hemel te bouwen, om dan weer het doel te missen (Gen. 11:4). Anderen hebben echter geduldig gewacht tot Gods eigen ladder naar beneden kwam om de kloof voor hen te overbruggen (Joh. 1:51; vgl. Gen. 28, 12, 16-17).

Een getrouwe herder-koning reflecteert in de openingshoofdstukken van Genesis, onze speciale plaats in het plan van YHWH en de blijvende hoop op hemelse heerlijkheid:

 Als ik Uw hemel zie, het werk van Uw vingers, de maan en de sterren, die U hun plaats gegeven hebt, wat is dan de sterveling, dat U aan hem denkt, en de mensenzoon, dat U naar hem omziet? Toch hebt U hem weinig minder gemaakt dan de engelen [Heb. elohim] en hem met eer en glorie gekroond. (Psalm 8:4-6a, HSV)

Een jonge David, die na een hele dag moe is van het bewaken van zijn kudde, kijkt naar de nachtelijke hemel en overpeinst de immense eer en autoriteit die de zonen van Adam hebben over de rest van dit aardse rijk. Een kind in een buitenwijk kan vandaag dezelfde ervaring hebben wanneer hij weg is van alle smog en lichtvervuiling, dan opkijkt en zich afvraagt: "Wie ben ik en wat is mijn doel?"

Jaren geleden herinner ik me, dat ik een van die kinderen uit de buitenwijk was, een gebroken jongeman (ondergetekende), die door de HEER werd getrokken toen hij naar de sterren keek en zich in zijn hart afvroeg: 'Is er een God en geeft Hij om mij?'

Gelukkig had de ENE die de sterren schiep en ze een plaats en een naam gaf (Jesaja 40,26) ook mij in gedachten toen Hij Zijn eniggeboren Zoon de wereld in stuurde om te sterven voor de zonden van de gehele mensheid. Ik wist het toen nog niet; niet alleen was ik individueel uitverkoren om gered te worden, maar ik werd ook door de Heilige Geest gedoopt in een collectieve groep - het lichaam van Christus (1Kor.12:12-13; Ef.4:4). Na verder onderzoek en studie ontdekte ik dat de toekomst voor de leden van het lichaam van Christus buitengewoon rooskleurig is, en nu is het mijn wens dat meer van mijn broeders en zusters onze genadige ontsnapping aan het wereldwijde oordeel en de heerlijkheid die nog komt, gaan begrijpen en waarderen.

Mijn doel met de reeks "Gemeente van eerstgeborenen" is het exclusieve voorrecht uit te leggen en te verdedigen dat aan de Gemeente, het lichaam van Christus, is verleend: We maken deel uit van een selecte groep uit de verlosten van alle tijden die de eersten zullen zijn om op te staan vanuit de aarde vóór de Dag van de HEERE en het begin van de 70e week van Daniël (o.a. de toekomstige 7-jarige Verdrukkingsperiode). Zie deel I .

Het doel van dit bijzondere artikel zal zijn om de intentie en betekenis van Openbaring 2:28 te verifiëren: Het geschenk van de morgenster aan het heersende lichaam van Christus, de Gemeente. Wat is "de morgenster"? En hoe moeten we dit vers interpreteren in de context van hoofdstuk 2-3 en in het licht van het boek als geheel?

Een plaats tussen de sterren

Voordat we Openbaring 2:28 in gaan, laten we onszelf in de context van de eerste eeuw plaatsen. In plaats van elke astronomische referentie in de Bijbel (bijv. Openb. 12:1-2!) te behandelen met een heliocentrische achteraf-bril, moeten we de manier serieus nemen waarop de oorspronkelijke lezers en toehoorders de woorden die gecommuniceerd werden, zouden hebben gezien en begrepen.

Een andere horde die we moeten nemen is de over-allegorisatie van de Schrift, met andere woorden, altijd op zoek naar een etherische, esoterische en ongrijpbare betekenis wanneer het gewone gevoel recht voor onze neus staat. Vaak omzeilen onze commentaren en kerktradities de letterlijke/historische verwijzing ten gunste van een meer "spirituele" of "hemelse" interpretatie. Zelfs als er expliciet een hemelse/geestelijke betekenis voor het woord 'ster' wordt geopenbaard (vgl. Openb. 1:20; 9:1-2; 22:16), kunnen we nog steeds 'beide' in het spel hebben vanwege teksten als Hebreeën 8:5; 9:23, die het bestaan van aardse 'kopieën van de hemelse dingen' bevestigen. Zoals altijd is de context cruciaal.

Hoewel we vandaag ver verwijderd zijn van de eerste eeuw, heeft het salvo van de eindtijd tekenen aan het uitspansel (d.w.z. "hemel," Luc. 21:11,25) dat zich in dit decennium heeft uitgelijnd, geresulteerd in de herontdekking van een oude verloren kunst. Het interpreteren van YHWH's astronomische berichtgeving kan nu worden bereikt met een Bijbel en een computer, en het gecorrumpeerde gebruik van de sterrenbeelden is nu teruggevorderd en verkondigd, niet zozeer door de deskundigen, maar vooral door onbekenden en amateurs:

 Want er staat geschreven: Ik zal de wijsheid van de wijzen verloren doen gaan en het verstand van de verstandigen zal Ik tenietdoen. Waar is de wijze? Waar de schriftgeleerde? Waar de redetwister van deze wereld? Heeft God niet de wijsheid van deze wereld dwaas gemaakt? (1 Kor. 1:19-20, HSV)

Net als de oude magiërs die 's nachts de hemel doorkruisten, nauwgezette registers bijhielden, en duidelijk begrepen dat de komst van de Koning der Joden was gekomen (zie Gary's post: Gods Kalender), zijn we hier in de laatste van de laatste dagen, kijkend naar dezelfde hemel, en vol vertrouwen verwachten we de terugkeer van de Koning in onze eigen generatie.

Bovendien is de wereld vandaag de dag gevuld met berichten over de komst van de koning, net zoals het was in het tijdperk van het v.C/n.C keerpunt. Het zijn niet alleen gelovigen die leven onder het schrikbeeld van Zijn terugkeer; zowel religieuzen als niet-religieuzen worden overspoeld met nieuws over de komst van Christus terwijl belangrijke media consequent eindtijdprofetie citeren (meestal met een stuk sarcasme en minachting).

Helaas is er niet veel veranderd. De wereld van de eerste eeuw kende ook een eigen aandeel van echt en "nepnieuws". Ja, het was inderdaad de aangewezen tijd voor de komst van de Messias (Dan.9:25; Gal.4:4-5), maar ook de "seculiere media" moesten in het water roeren en het vertroebelen. Zo waren er, afgezien van de getrouwe en ware bijbelse verslagen, twee opvallende Romeinse historici die de komst van een koning (of een reeks koningen) verwachtten die uit Judea zou komen om de wereld te regeren:

(1) Tacitus, schrijvend rond AD 105, erkent een "mysterieuze profetie" die betrekking had op de opkomst van "mannen uit Judea" die de wereld zouden bezitten en heersen. Bron: (zie Histories, 5:13)

(2) Suetonius, schrijvend rond AD 119, voegt eraan toe dat deze voorzegging/profetie wijdverbreid was in het rijk: "Er had zich over het hele Oosten een oud en gevestigd geloof verspreid, dat op dat moment was voorbestemd voor mannen afkomstig uit Judea om de wereld te regeren." (Het leven van de keizers, Vespasian 4:5).

En, laten we de beroemde Joodse historicus Josephus niet vergeten, die blijkbaar onder druk van zijn gijzelaar-weldoener zich gemakkelijk de bijbelse profetie over de Messias van Israël toe-eigende om Rome te verheerlijken in plaats van zijn Thuis:

 Maar nu, wat hen het meest verheven maakte in het ondernemen van deze oorlog, was een dubbelzinnige voorzegging, welke ook werd gevonden in hun heilige geschriften, hoe, 'over die tijd: een van hun land moet gouverneur worden van een leefbare aarde.' De Joden namen deze voorspelling op zich, om in het bijzonder op zichzelf tot te passen, en veel van de wijze mannen werden daardoor misleid... Deze voorzegging duidde zeker op de regering van Vespasianus*, die in Judea tot keizer werd benoemd... deze mannen [de Joden] interpreteerden sommige van deze signalen tot hun eigen vreugde, en sommigen van hen verachten ze ten zeerste, totdat hun de waanzin werd getoond, zowel door hun stad te veroveren als door hun eigen verwoesting." (Joodse oorlogen, 6.312-15, vet van mij).

*Vespasianus was aan de macht als keizer van Rome vlak voordat Titus Jeruzalem omverwierp en de tempel verwoestte in AD 70.

U ziet dus dat zelfs de eerste eeuw heersende nieuwskanalen lucht had gekregen van een messiaanse profetie, maar het waren de rustige magiërs die de signalen aan de hemel (Matt. 2:12) correct interpreteerden. Van de opkomst van een heldere ster uit het Oosten weten we dat het Jezus is (Num. 24:17), maar op dat moment vereerde de rest van de wereld de Romeinse keizers als menselijke goden, die ook terugkeerden naar de hemel en hun plaats innamen onder de sterren na hun dood. Vandaar is van Vespasian geregistreerd bij zijn dood gezegd te hebben:

 Wee mij, ik denk dat ik een god aan het worden ben! (Suetonius, "Vespasianus", in de levens van de Caesars, 23:4).

Kortom, de lezers in de eerste eeuw ontvangers van het boek Openbaring - de zeven gemeenten gelegen in het hart van het Romeinse Rijk - hadden ten minste een minimaal begrip van de sterren en hun belang voor de gebeurtenissen in de wereld. En dit geloof van teruggaan naar de sterren bij de dood had een naam. Het heet een katasterisme (zelfstandig naamwoord), of in de Griekse verbale vorm: katasterizo, wat letterlijk betekent "tussen de sterren te plaatsen." Bron: καταστερίζω.

Alles wat in overweging werd genomen, inclusief de gecorrumpeerde kijk op de sterrenbeelden en hun Schepper, waren de Grieken en Romeinen niet ver weg als het ging om naar de sterren te kijken en naar de hemelse heerlijkheid te verlangen. Ik heb David al geciteerd in Psalm 8, maar kijk ook naar Daniël 8:10; 12:3; Matteüs 22:30 (vgl. Marcus 12:25); 1 Cor. 15:40-41; Filippenzen 2:15; Judas 13 (negatief, "zwervende sterren"); en natuurlijk Openbaring 1:20.

De letterlijke uitgestrektheid van lichten boven ons hoofd wordt vaak gebruikt als een analogie, of illustratie, voor een "hemelse" of onzichtbare werkelijkheid, en een echt beleven: echte gelovigen in Christus zullen op een dag stralend en glorieus zijn, net als de stralende sterren aan de hemel. Elohim, engelen, hemelse wezens - deze verheven beschrijvingen zijn gemeenschappelijk in de Schrift, maar het kan moeilijk zijn voor veel christenen om zichzelf te zien als "engelen" en, ja, als elohiem (nadruk op de kleine "e").

()

Maar met betrekking tot het boek Openbaring geloof ik dat de "engelen" van de zeven gemeenten echte mensen waren, misschien een bisschop of een ouderling, met een heilige beschrijving, maar nog een niet nader aangeduide werkelijkheid hadden gekregen, net als de andere waardige titels voor gelovigen in de Schrift, zoals "heiligen" en "zonen van God" (vgl. Rom. 8:14-17; Gal 3:26; 4:6; Efeze 1:1; Filip. 1:1).

De oprechte gelovigen onder de zeven kerken stonden onder grote druk om compromissen te sluiten, en als je al enige tijd met de Heer hebt gewandeld, ben je ook al een vorm van vervolging tegengekomen. Te midden van het hevige vuur van de vijand biedt Jezus verschillende prikkels aan hen die oren hebben om te horen en hun blik op de hemel te richten.

Laten we daarom, met een gemoedstoestand als uit de eerste eeuw, ingaan op de tekst in kwestie...

De morgenster in de Schrift

Nadat Christus de overwinnende Kerk in Openb. 2:26-27 het gezag heeft gegeven om over de volken te heersen, wat hetzelfde goddelijke recht en dezelfde verantwoordelijkheid is die Jezus van zijn Vader heeft gekregen (vgl. Ps. 2:7-9), voegt de Zoon van God er dan aan toe:

 En Ik zal hem de morgenster geven" (Openb. 2:28, ESV).

De Griekse uitdrukking 'ton astera ton proinon', "de morgenster," heeft geen exacte woord voor woord parallel elders in de Schrift. Er zijn echter belangrijke passages in de Bijbel die ons helpen om een beter begrip te krijgen van het gebruik binnen de bijbel van deze term. 'Ton astera' is het zelfstandig naamwoord "de ster", en 'ton proinon', algemeen vertaald als "ochtend", is het aanwijzende bijvoeglijk naamwoord.

Voor alle duidelijkheid, hier is een definitie van het bijvoeglijk naamwoord proinos uit het Grieks-Engelse Lexicon van het Nieuwe Testament (BDAG):

  Met betrekking tot de vroege ochtend, behoort 'vroeg' bij de ochtend...". (pag. 892).

Een andere genuanceerde definitie van proinos is daarom "vroeg". Het is de 'vroege/morgen' ster die beloofd wordt aan de overwinnende Gemeente. De meest logische kruisverwijzing naar 2:28 is Openbaring 22:16, waar Christus in hetzelfde boek zegt dat Hij 'de Blinkende Morgenster' is (Grieks: ho aster ho lampros ho proinos, en letterlijk vertaald, "de ster de heldere de ochtend"). Zoals u kunt zien is daar hetzelfde aanwijzende bijvoeglijk naamwoord: "vroeg/morgen" + hetzelfde zelfstandig naamwoord: "ster," maar er is ook een toegevoegde modificator: "helder". Natuurlijk zou men aannemen, dat dit Jezus onderscheidt van de rest van de morgensterren - Hij is de helderste van de heldere!

Er zijn drie belangrijke passages die verder licht schijnen op de vroege/morgense ster: Job 38:4-7; Jesaja 14:12-13, en 2 Petrus 1:19.

(1) Job 38:4,7:

 Waar was jij toen ik de aarde grondvestte... toen de morgensterren samen vrolijk zongen, en al de kinderen van God juichten? (HSV).

De vetgedrukte zinnen benadrukken het parallellisme in vers 7: De morgensterren zijn dezelfde als "de zonen van God", wat een verwijzing is naar Gods hemelse wezens (ook wel engelen of elohim genoemd). Vers 4 is opgenomen omdat het een belangrijk contextueel detail biedt: De morgensterren zingen als de HEER een nieuw rijk creëert, ons rijk. Dit is het territorium van Genesis 1:1.

Vers 7 in de LXX (Griekse versie) leest iets anders: "Toen de sterren ontstonden, prezen al mijn engelen mij met een grote stem" (geciteerd uit De Lexham English Septuagint). Zo zijn de "sterren" in het eerste lid de levenloze hemellichamen, geschapen op dag 4 (vgl. Gen. 1:14-19), en de "engelen" in het tweede lid, die reeds geschapen zijn, de levende, goddelijke wezens, die de sterren symboliseren en verbeelden.

(2) Jesaja 14:12-13:

 Lichtende morgenster*, hoe ben jij uit de hemel gevallen! U vernietigt naties, u bent op de aarde geworpen. U zei tot uzelf: "Ik zal opstijgen naar de hemel, ik zal mijn troon boven de sterren van God zetten. Ik zal op de berg van de gods vergadering zitten, in de meest afgelegen delen van het Noorden" (HCSB).

*Ook wel vertaald: "Dag Ster, zoon van de dageraad. En even terzijde: het sterretje * komt van het Griekse woord asteriskos, wat "kleine ster" betekent!

Niet tevreden met zijn genadige status als beschermende cherub in de raad van YHWH, viel de eens briljante morgenster uit de hoogste hemel en zal op een dag voor altijd in de diepste, donkerste put zijn (vgl. Ezech. 28:11-19; Luc. 10:18; Openb. 20:1-2,10).

De LXX vertaling van vers 12 is intrigerend en onze aandacht waardig: Hoe de vroege ochtend-brenger uit de hemel viel; degene die gezonden naar alle volken, werd verpletterd naar de aarde" (LES). In de zin, "[degene] die vroeg opstijgt," vinden we het wortelwoord proi (vroeg/morgen) dat het voorvoegsel vormt van het bijvoeglijk naamwoord in Openb. 2:28, morgenster. De term 'stijgt' [Grk. anatello] is hetzelfde werkwoord als in onze volgende sleutelpassage, 2 Petrus 1:19, en is gedefinieerd als "om omhoog te gaan boven de horizon, te stijgen, op te staan, te dagen" (BDAG, pg. 73).

Tot slot is de term "dageraad" vertaald in de LXX het Griekse woord fosfor, wat betekent "licht-brenger/drager" (vandaar, de Latin-Vulgate/KJV vertaling voor Jesaja 14:12, "Lucifer"). Dit is niet hetzelfde Griekse woord als in Openb. 2:28 (astera), maar de twee termen zijn desalniettemin synoniem.

Denk nu na over de implicaties van deze passage in Jesaja. Satan, onze belangrijkste vijand, die ooit de prestigieuze eer en de titel had van "morgenster", moet absoluut woedend zijn door Jezus' woorden aan de Gemeente in Openbaring 2:28. Bij de verrijzenis/opname van de Kerk zal er een rol-omdraaiing zijn: het lichaam van Christus wordt opgenomen en verheerlijkt, terwijl de Satan en de rest van de gevallen sterren op aarde zullen worden geworpen (vgl. Openb. 12:5, 7-9).

()

Zoals de morgensterren die genoemd worden in Job 38, zal de nieuwe verheerlijkte Gemeente daarna samen met het koor van Gods hemelse schepselen een nieuw lied zingen voor de dageraad van het koninkrijk en de nieuwe schepping op aarde (vgl. Openb. 4-5; 11:16-18; 19:1-8)!

(3) 2 Petr. 1:19:

 En wij hebben het profetische woord, dat vast en zeker is, en u doet er goed aan daarop acht te slaan als op een lamp die schijnt in een duistere plaats, totdat de dag aanbreekt en de morgenster opgaat in uw hart." (HSV).

De term vaak vertaald als "morgenster" is fosfor (vgl. Jesaja 14:12, LXX), en dit is een woord dat vaak wordt geassocieerd met de planeet Venus in de Grieks-Romeinse literatuur (te vinden in Plato, Plutarch, Cicero, etc., BDAG, blz. 1073).

Sommige mensen struikelen nodeloos over het feit dat zowel Christus als Satan worden aangeduid met de titel "morgenster," en zeker de mormonen nemen de vereniging te ver. De verwarring is echter gemakkelijk op te lossen als je de hele raad van God leest en tot de conclusie komt dat Jezus niet slechts een schepping is, maar gelijk is aan de Vader in natuur (bijv. Joh 10:30; 17:5; Filip 2:6). Voor een meer diepgaande bespreking, zie Michael Heiser's artikel, "The Morning Star".

Dus, het contrast tussen de "morgensterren", Jezus en Satan, is grimmig - een verschil als dag en nacht. De een zegt in zijn hart: "Ik zal mezelf verheffen" (Satan), en de ander zegt: "Ik zal mezelf verootmoedigen" (Jezus).

Heiser's optelling van de morgensterreferentie in 2 Petrus 1:19 benadrukt de op handen zijnde komst van Christus en de daarbijbehorend opname van gelovigen:

 Omdat alle gelovigen in Christus zijn en Hij [in] hen, zullen zij worden opgenomen om met Hem te heersen en te regeren, en zij zullen het nieuwe lichaam ontvangen dat beloofd is door de garantie van de Geest. Petrus' idee 'in jou hart' is het communiceren van zoiets als 'totdat deze hoop in jou opkomt' - tot je de gezegende hoop ziet aanbreken' (haakjes en vet gedrukt van mij, zie de link hierboven voor de bron).

Hmm... dat klinkt ook als een ander bekend Opname-vers - een die de godheid van Christus bevestigt en het verlangen van degenen die kijken en op Hem wachten:

 We zijn op zoek naar onze gezegende hoop, het verschijnen van de heerlijkheid van onze grote God en Heiland, Jezus Christus" (Titus 2:13, NASB).

Al met al hebben we door deze drie passages gezien hoe "de morgenster" gebruikt werd als verwijzing naar goddelijke wezens (heilige engelen), Satan (nu een gevallen engel), en het opnieuw verschijnen van Christus (die bovenal en onderscheiden is als de Blinkende Morgen Ster - Openb. 22:16). Ook in de context van Jesaja 14:12 (LXX), hebben we het concept van iemand die opstijgt vroeger geassocieerd met de "dageraad-brenger".

In het laatste deel nemen we wat we hebben geleerd mee en proberen we de specifieke betekenis van de morgenster in Openbaring 2:28 te bepalen.

Voor de dag aanbreekt

Laten we dit weer benaderen vanuit een perspectief van de eerste eeuw, nietwaar? Zonder telescoop, satellietbeeld of toegang tot astronomiesoftware, stelt u zich voor dat u in de vierde nachtwake op de goede oude aarde staat en reikhalzend uitkijkt naar de dageraad van een nieuwe dag. Terwijl je je aandacht naar de oostelijke hemel richt, waarnaar kijk je uit nog voordat de zon boven de horizon oprijst?

Ah, ja, het vroege licht van de dageraad, de morgenster.

En wat zou de ster nu kunnen betekenen voor de theologisch geïnformeerde gelovige als hij boven de aarde uitkomt, omhoog, omhoog, omhoog in de lucht?

Het zal natuurlijk de opstanding en verheerlijking van de gelovige zijn.

Niet alleen staat de aard van de morgenster voor onze verheerlijking (dit blijkt duidelijk uit de OT/NT verwijzingen naar lichtgevende, goddelijke wezens), maar ook de pure handeling van het vroege licht dat vanuit de aarde naar de hemel opstijgt in de vertegenwoordiging van onze verrijzenis.

In moderne astronomische termen, de opkomst van de morgenster wordt genoemd een heliacale stijging. Het is iets wat gelovigen uit de eerste eeuw met het blote oog hadden kunnen waarnemen, en er is ook bewijs dat de magiërs uit Matteüs 2 een soortgelijke opkomst van de Messiasster hebben gezien:

De uitspraak van de Magiers [in Matt. 2:9] is geen verwijzing naar een tijdstip van de dag, maar eerder kalendrisch (vgl. de uitspraak 'het tijdstip waarop de ster verschijnt'... in 2:7): 'opkomend' betekent dat de heliacale groei van de ster, b.v. de eerste keer in het jaar dat het zichtbaar werd voor de zon opkomend voor zonsopgang" (Timothy Hegedus, "Attitudes to Astrology in Early Christianity", Ph.D. dissertation, Universiteit van Toronto, 2000, pg. 175).

In een voetnoot op dezelfde pagina merkt Hegedus op dat Nummeri 24:17 de enige plaats in de LXX is waar het Hebreeuwse werkwoord donker wordt weergegeven door de Griekse term anatellein (uit anatello - herinnert u zich Jesaja 14:12 LXX!). Anatello is het wortelwoord waaraan we anatole ontlenen, gevonden in Matt. 2:2,9, "bij het stijgen" (vaak vertaald "in het oosten").

Kijk nog eens naar Openbaring 2:26-28:

(1) 2:26 - "...Ik zal hem [de overwinnaar] macht geven over de naties...".

(2) 2:27 - "...en Hij zal hen hoeden...[en] verbrijzelen...". (Psalm 2:9)

(3) 2:28 - "...en Ik zal hem [de overwinnaar] de morgenster geven...".

Vraag: Op welk moment in de tijd vervulde de Vader Jezus officieel als erfgenaam en heerser over de volken (d.w.z. wanneer heeft God de Vader tot de Zoon deze woorden gesproken in Psalm 2:7-9)?

Antwoord: Volgens Hand.13:33-34 zijn de woorden van Psalm 2:7 (en door te concluderen ook onze belofte van 2:9) ingeklemd tussen twee uitspraken over de verrijzenis/verheerlijking van Christus: 'God heeft dit voor ons hun kinderen vervuld door Jezus opstanding, zoals geschreven staat in de tweede Psalm (v.33)...' Sinds Hij Hem uit de doden heeft opgewekt, nooit meer terug te keren tot verval (v.34). (HCSB).

Dus wat moet er eerst gebeuren voordat de Gemeente officieel kan worden benoemd als mede-regeerders van Christus over de naties? Antwoord: De opstanding en verheerlijking van het gehele lichaam om met het Hoofd verenigd te zijn (Efeze 5:23; Col. 1:18).

Tot slot, terwijl we op de grond staan en de opkomst van een morgenster aan de horizon observeren, worden we in Openb. 2:28 geïnformeerd over twee aspecten van Christus' gave:

(1) Het eerste aspect is onze verrijzenis/verheerlijking. De heliacale opkomst van een morgenster als Venus, Jupiter of een andere luminaire weerspiegeling van de verrijzenis van de doden uit de aarde, die opstaan, schijnen en in de lucht opgaan.

(2) Het tweede aspect is de timing. Wanneer of op welke tijd stijgt de morgenster op? Hij stijgt eerst op, vooraf aan de zon en voor het ochtendgloren. En wanneer stijgt het lichaam van Christus in heerlijkheid op om Christus in de lucht te ontmoeten? We staan als eerste op voor de dag van de HEERE!

Het is een eenvoudige illustratie die de gelovigen van de eerste eeuw met gemak zouden hebben begrepen. Degenen die in Thyatira waren zaten onder een belastend en genade-verstikkend religieus systeem, net als de rooms-katholieken vandaag de dag. De belofte van Jezus aan de overwinnaar druist in tegen elke "christelijke kerk" die gelooft dat ze in deze tijd voor Christus regeren in plaats van vast te houden aan "zijn werken" tot de opstanding en de wederopstanding van de ware Kerk.

Deze twee aspecten van de morgenster geschenk in Openb.2:28 hangen bovendien samen met de onmiddellijke context van de op handen zijnde wederkomst van Christus om zowel de ware gelovigen tot een oordeel te brengen (de Verdrukking) als de ware gelovigen te redden/te bevrijden (Opstanding/Opname). Zo is de gave van de morgenster parallel aan de belofte van Christus om de overwinnaar te behouden van het "uur" van testen dat zal komen op iedereen die op aarde leeft (Openb. 3:10). Voor een grondige studie van de wederkomst van Christus in Openbaring 2-3, zie Robert L. Thomas' artikel hier.

In zijn boek De Bruiden van de Schrift schrijft J. Denham Smith over de vereniging van Izaäk en Rebekka als een soort van komende vereniging van Christus en zijn Gemeente (vgl. Gen. 24,62-67):

  Wat een thuiskomst wordt dat! Hij zal dan niet worden gezien in Zijn eigen huis, of hier in de woestijn waar we nu zijn, maar in deze lagere hemelen als de Ochtendster, om het vertrek van deze lange nacht van onze scheiding en dood in te luiden. De ochtendster is dat vredige licht dat altijd voorafgaat aan het opkomen van de zon; het tafereel is net boven de horizon, maar onder de hogere hemel. Zo zal op dezelfde manier de Heer wanneer Hij komt vanaf de hemel in de lucht afdalen, en wij die hiet leven en verblijven, zullen samen met hen die in Jezus zijn ontslapen, worden opgenomen om Hem in de lucht te ontmoeten. Vandaar zal Hij ons naar het Vaderhuis brengen, om dan opnieuw over Zijn koninkrijk te heersen" (pg. 38, geciteerd uit Lewis Sperry Chafer, Systematische theologie, vol. 4, pg. 141).

Verheug u, broeder of zuster in Christus! Niet velen van ons zijn van "edele geboorte" of bestemd voor wereldse grootheid over deze kant van glorie (1 Cor.1:26). Echter, met de belofte om in de toekomst met Christus te heersen en de ontzagwekkende gave van de morgenster (d.w.z. onze opstanding + verheerlijking voor de grote Dag), heb je geen ster nodig in de sterrengalerij van Hollywood.

Nogmaals, zeg ik, juich! Uw naam is al geschreven in de hemel en u zult eerst opstaan om Jezus, de Blinkende Ochtendster (Openb. 22,16) te ontmoeten!

Bron: Church of the Firstborn (Part II): The Early Risers - UNSEALED - World News | Christian News | Prophecy Updates