www.wimjongman.nl

(homepagina)

Israëls recht op zelfverdediging

12 maart 2018 - Vic Rosenthal

()

Toen ik op de lagere school zat, werd ik eens gestraft voor het slaan van een andere leerling, nadat hij mij geslagen had. Dat ik me de details van het incident nog goed herinner, 60 jaar later, geeft aan hoezeer ik de onrechtvaardigheid ervan heb ervaren. Ik geloofde dat mijn actie gerechtvaardigd was als een noodzakelijke zelfverdediging om de niet-geprovoceerde aanval te stoppen. De schooldirecteur was het daar niet mee eens.

Een van de sterkst gevoelde principes in de westerse moraliteit en jurisprudentie is het recht op zelfverdediging. Het is op de meeste plaatsen toegestaan om een aanvaller te doden als iemand het gevoel heeft dat zijn eigen leven of dat van een familielid wordt bedreigd. Een persoon hoeft zich niet te laten verwonden of doden, ook al zou de actie die hij moet ondernemen om zichzelf te beschermen in een ander geval immoreel of onwettig zijn.

Er zijn sterke argumenten dat zelfs veroordeelden een grondwettelijk recht hebben om geweld te gebruiken voor zelfverdediging in de altijd aanwezige gewelddadige omgeving van Amerikaanse gevangenissen. Gevangenissen zijn van nature gewelddadig en gevaarlijk en de autoriteiten zijn niet in staat de rechten van de gevangenen te beschermen, gezien hun budgettaire en andere beperkingen. Maar opsluiting houdt niet de verplichting in om zelfmoord te plegen, wat in veel gevallen het niet verdedigen van jezelf in de gevangenis betekent.

Er is een welbekend Talmoed-dictaat: "Als een man komt om je te doden, moet je opstaan en hem het eerst doden" (Sanhedrin 72:1). En zelfs de islamitische Sharia erkent een recht op zelfverdediging (hoewel een niet-moslim het misschien niet mag uitoefenen tegen een moslim om andere redenen).

Het recht op zelfverdediging wordt ook internationaal erkend tussen staten. In het VN-Handvest (Ch. I, art. 2.4) staat dat leden "zich in hun internationale betrekkingen onthouden van het dreigen met of het gebruik van geweld tegen de territoriale integriteit of politieke onafhankelijkheid van een staat, of op enig andere wijze die onverenigbaar is met het doel van de Verenigde Naties". Maar in het laatste artikel (51) van hoofdstuk VII wordt gedefinieerd hoe de VN zelf geweld kan gebruiken om agressie te stoppen, en is deze uitzondering opgenomen:

Niets in dit Handvest doet afbreuk aan het inherente recht op individuele of collectieve zelfverdediging in geval van een gewapende aanval tegen een lid van de Verenigde Naties, totdat de Veiligheidsraad de nodige maatregelen heeft genomen om de internationale vrede en veiligheid te handhaven. [mijn nadruk]

Het Internationaal Gerechtshof (ICJ) heeft in zijn advies over de rechtmatigheid van het gebruik of de dreiging van kernwapens uit 1996 nota genomen van "het fundamentele recht van elke staat om te overleven en dus van zijn recht op zelfverdediging, overeenkomstig artikel 51 van het Handvest, wanneer het voortbestaan op het spel staat". Het Hof betoogde dat in een dergelijk geval zelfs kernwapens, zolang zij worden gebruikt in overeenstemming met het internationaal humanitair recht (met name de beginselen van noodzakelijkheid en evenredigheid), niet als illegaal kunnen worden uitgesloten!

Het recht op individuele zelfverdediging vloeit voort uit de meest elementaire mensenrechten, het recht op leven. En zoals uit het bovengenoemde VN-Handvest en het advies van het Internationaal Gerechtshof blijkt, erkent het internationaal recht ook een nationaal recht op leven.

Ik ben van mening dat het Midden-Oosten, net als in een Amerikaanse gevangenis, een inherent gewelddadige en gevaarlijke plaats is en dat alle staten - zelfs een staat die bij zijn buren niet welkom is - het recht hebben om zich te verdedigen wanneer zij worden aangevallen, met alle middelen die daarvoor nodig zijn. Zelfs als er geen andere optie is, met kernwapens.

Veel is verpakt in de woorden "wanneer aangevallen". Bijvoorbeeld in 1973 werden de staakt-het-vuren-lijnen overschreden door Israëls vijanden en die vielen de Israëlische posities aan, daden die ondubbelzinnig een "aanval" vormden. In 1967 heeft Egypte de VN-vredeshandhavers uit de Sinaï verdreven, het verzamelde pantserdivisies bij het Suezkanaal, en kondigde aan dat zij de Joodse staat zou "vernietigen" en ons zou "doden", en heeft de Straat van Tiran afgesloten, wat op zich al een oorlogshandeling was. Technisch gezien heeft Israël het eerste schot op 5 juni afgevuurd, maar vanuit praktisch en juridisch oogpunt waren Egypte en Syrië de agressors.

De huidige situatie is nu niet zo duidelijk. Iran heeft de afgelopen tien jaar een offensieve macht opgebouwd in Zuid-Libanon en doet dat nu ook in Syrië. Men heeft ons bedreigd met genocide en met gefinancierde terroristen aan alle kanten. Maar de opbouw is geleidelijk verlopen, en het heeft nog geen maatregelen genomen die vergelijkbaar zijn met de uitwijzing van de VN-vredeshandhavers uit de Sinaï of de blokkade van de Straat van Tiran. Op een gegeven moment zal de grens worden overschreden en zal Israël militaire actie moeten ondernemen.

De houding van de internationale gemeenschap - zoals verwoord in VN-resoluties, NGO-verslagen, media-verslagen en instellingen als het Internationaal Gerechtshof - verleent Israël helaas niet hetzelfde recht op zelfverdediging als elk ander land.

Zelfs wanneer Israël is aangevallen, zoals bij de massale vloedgolf van Hezbollahraketten in 2006, of de raket-uitbarstingen vanuit Gaza in 2008, 2012 of 2014, heeft deze Islamitisch-Europees-NGO-media-as Israël gedefinieerd als de agressor en zelfs beschuldigd van oorlogsmisdaden voor haar reactie. Deze beschuldigingen zijn gebaseerd op verzonnen aantallen en rapporten die rechtstreeks afkomstig zijn van Hamas, Hezbollah of andere ernstig bevooroordeelde anti-Israël-bronnen, en werden zelfs herhaald door de Amerikaanse president Obama en zijn minister John Kerry en andere overheidsambtenaren.

De inspanningen van Israël om de nevenschade in deze campagnes te beperken, waren ongekend, en de daaruit voortvloeiende bescherming van het leven en de eigendommen van de burgers was veel beter dan de VS en zijn NAVO-partners in verschillende recente conflicten hebben kunnen bereiken. Maar de beschuldigingen van oorlogsmisdaden tegen ons bleven niettemin staan.

Het Internationaal Gerechtshof, waarvan het bovengenoemde zeer zorgvuldige en uitvoerige advies over het gebruik van kernwapens is geciteerd, heeft in 2004 ook een advies uitgebracht over de veiligheidsbarrière [muur] die in Israël staat. In deze sterk gepolitiseerde mening heeft het Hof alle gebruikelijke Arabische en Europese standpunten herhaald, waarbij het de barrière onwettig noemt en verklaart dat Israël deze moet ontmantelen, en alle "schade" moet vergoeden, enzovoort (gelukkig heeft het Hof niet de macht om Israël te dwingen hun advies op te volgen).

Israël voerde aan dat het bestaan van de barrière en de ligging ervan bedoeld waren om haar bevolking te beschermen tegen gewapende aanvallen. Maar het Hof heeft dit eenvoudigweg verworpen zonder enig onderzoek van de feiten of enige poging om de beweringen van Israël over militaire noodzaak te weerleggen. Zij heeft artikel 51 van het VN-Handvest verkeerd uitgelegd door te stellen dat Israël, aangezien het de gebieden "controleerde", niet het recht had om zich tegen gewapende aanvallen te beschermen. En er waren andere belangrijke tekortkomingen. Hier is een klein deel van de kritiek gericht tegen de beslissing van Thomas Buergenthal (de enige Amerikaan op de rechtbank) die van mening verschilt:

Het enige wat we van het Hof hebben, is een beschrijving van de schade die de muur veroorzaakt en een discussie over verschillende bepalingen van het internationaal humanitair recht en mensenrechten-instrumenten, gevolgd door de conclusie dat deze wet is geschonden.

Wat ontbreekt is een onderzoek van de feiten die zouden kunnen aantonen waarom de vermeende verdedigingen van militaire belangen, nationale veiligheid of openbare orde niet van toepassing zijn op de muur als geheel of op de afzonderlijke segmenten van zijn route. Het Hof zegt dat het "niet overtuigd is", maar toont dan niet aan waarom het niet overtuigd is, en daarom zijn deze conclusies niet overtuigend.

De schamele, onzorgvuldige redenering en extreme politieke vooringenomenheid van dit document - in vergelijking met de hierboven besproken opinie over kernwapens - is een treffend bewijs van de obsessieve behandeling van Israël als een pariastaat, en ontkent het meest fundamentele recht van een natie of persoon, een recht dat aantoonbaar zelfs moet worden verleend aan gevangenen: het recht op zelfverdediging, en daarmee het recht op overleving.

Bron: Israel’s right of self-defense | Abu Yehuda