www.wimjongman.nl

(homepagina)

DE OPSTAND VAN DE GENERAALS

De kandidatuur van Golan en Alon als hoofd van de Generale Staf, samen met de ondermijning door het leger van de regering en de Amerikaanse regering moeten een dringende waarschuwing zijn voor de regering.

Door Caroline B. Glick - 30 augustus 2018

( )

Yair Golan (fotokrediet: Meshulam Levy/BESA-centrum)

De kandidaten die momenteel worden onderzocht ter vervanging van het hoofd van de Generale Staf van de IDF, Lt.-Gen. Gadi Eisenkot zijn het bewijs van een sombere en gevaarlijke waarheid: Vandaag is de Generale staf van de IDF in openlijke opstand tegen de regering en de burgers van Israël.

Overweeg de identiteit van twee van de vier kandidaten die zullen dienen als het volgende hoofd van de Generale Staf. Ten eerste is daar de voormalige adjunct-directeur van de staf Maj.-Gen. Yair Golan.

Golan heeft een staat van dienst met daarbij twee karakterfouten die zijn kandidatuur tot een schandaal maken.

Ten eerste heeft Golan de retoriek en houding van antisemieten overgenomen.

Aan de vooravond van Yom Hashoah in april 2016 hield Golan voor de overlevenden van de Holocaust een toespraak waarin hij zei dat Israël nazi-Duitsland aan het worden was. In zijn beruchte woorden: "Als er iets is dat mij bang maakt ter nagedachtenis van de Holocaust, dan is het wel het identificeren van de misselijkmakende processen die zich in Europa in het algemeen en in Duitsland in het bijzonder hebben voltrokken in die tijd, 70, 80 en 90 jaar geleden, in het vinden van bewijzen daarvan hier, onder ons vandaag.

Golans toespraak was feitelijk fout. Er is geen enkel bewijs dat de nazificatie van de Duitse samenleving zich herhaalt in Israël.

Maar het is niet alleen dat hij het bij het verkeerde eind had. Het probleem is dat zijn uitspraak een antisemitische belediging was.

Bij het maken van een vergelijking tussen de Israëlische samenleving en Duitsland in het begin van de 20e eeuw ontkende Golan daarmee de Holocaust en demoniseerde hij de Joden op een manier die niet te onderscheiden is van de antisemitische opruiing door de vijanden van Israël. Volgens de definitie van antisemitisme door de Internationale Alliantie voor de Herdenking van de Holocaust, die door 31 landen, waaronder 24 EU-lidstaten, werd onderschreven, is het "vergelijken van het huidige Israëlische beleid met dat van de nazi's" een uitstekend voorbeeld van een antisemitische uitdrukking.

Vorige maand nog namen de drie grote Brits-Joodse kranten de buitengewone stap om hetzelfde redactioneel artikel op hun voorpagina's te publiceren en daarin te waarschuwen voor een "existentiële bedreiging voor het Joodse leven" in Groot-Brittannië, welke een regering onder leiding van Labourleider Jeremy Corbyn zou vormen. De kranten werden tot handelen aangezet nadat de Labour partij weigerde om de definitie van IHRA over het antisemitisme goed te keuren.

En Golan - die een toespraak hield die Corbyn zou onderschrijven - gaat nu voor de functie van algemeen chef van het IDF.

Golans verklaring, en het feit dat hij de volgende dag niet werd ontslagen, veroorzaakte ernstige schade aan het vermogen van Israël om het antisemitisme te bestrijden. Het feit dat zijn collega-generaals als één man achter zijn kandidatuur voor deze topfunctie staan, versterkt de schade. Als hij de benoeming krijgt, zal zijn leiderschap van het IDF het vermogen van Israël om antisemitisme te bestrijden lamleggen.

Dat brengt ons bij Golans tweede karakterfout, die hem diskwalificeert voor zijn functie als Chef Generale Staf. De meest sympathieke interpretatie die men aan zijn ellendige toespraak kan geven is dat hij idioot genoeg ervoor koos om een antisemitische hyperbool te gebruiken om zijn reeds onaanvaardbare inval een politiek smaak te geven. In het ergste geval liet Golan zien dat hij een onverdraagzame man is, die het volk Israël en zijn gekozen leiders minacht. Hoe dan ook, Golan heeft laten zien dat hij minder van democratie afweet dan een gemiddelde derde-klasser en dat hij niet bekwaam kan opereren in een bestuurssysteem dat wordt bestuurd door de volksvertegenwoordigers.

Als Golan nu de enige kandidaat was die het basisburgerschap ontbrak, zou het al reden genoeg voor zorg zijn. Maar dat is hij niet. Voormalig bevelhebber van het directoraat operaties, Nitzan Alon, staat ook op de korte lijst van Generale Stafchefs.

Alon heeft een lange staat van dienst op het gebied van politisering van zijn rol als veldcommandant, passend bij zijn radicale politiek. En erger nog, hij heeft een open verleden van herhaaldelijke ondermijning van de overheid.

Alon, die als afdelingscommandant in Judea en Samaria zijn taak op zich nam als bevelhebber in het opperbevel van de centrale regering van Judea en Samaria, bouwde een staat van politieke onrust op, waarbij de Israëlische Joden die in de gemeenschappen van Judea en Samaria leven, werden gedemoniseerd en de veiligheidsdreiging minacht die uitgaat van de Palestijnse Autoriteit en van terroristische groeperingen als Hamas en de PLO.

In maart 2011 infiltreerden Palestijnse terroristen die aangesloten waren bij het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina van de PLO in de gemeenschap Itamar in Samaria en slachtten Ehud en Ruth Fogel en hun kinderen Hadas, Yoav en Elad af. De terroristen Amjad Awad en Hakim Awad vermoordden de vijf Fogels in hun bedden, staken de ouders en hun kinderen in de borst en onthoofden de bijna drie maanden oude Hadas.

Alon vertelde de media dat de slachting werd veroorzaakt door de "prijskaart"-incidenten - daden van vandalisme uitgevoerd door Israëlische delinquenten. Met andere woorden, de morele verantwoordelijkheid voor iets wat Alon kwalificeerde als "een incident", lag echt bij de buren van de Fogels in Itamar.

Alons onderschatting van de terroristische intenties van de Palestijnen was geen eenmalige fout. Twee weken later herhaalde hij dit, toen hij onthulde dat Palestijnse veiligheidstroepen opzettelijk de yeshiva-student Ben-Yosef Livnat doodschoten toen deze en zijn medestudenten Jozefs Graf in Nablus verlieten, waar ze waren gekomen om te bidden. Alon vergeleek de schutters met IDF-soldaten en zei dat de Israëlische troepen in een parallelle situatie op dezelfde manier zouden hebben gehandeld.

De toenmalig voorzitter van de Raad van Joodse Gemeenschappen in Judea en Samaria Dani Dayan noemde Alons verklaring een "laster" voor de IDF-soldaten.

"IDF-soldaten vuren geen geweren af op ongewapende burgers die hen niet in gevaar brengen als zij een plaats van aanbidding verlaten," zei de bovengenoemde Dayan.

"Livnats moord was met voorbedachte rade... Prima, u wilt de kolonisten smaden, en dan de IDF-soldaten belasteren om Palestijnse misdaden te vergoelijken? Dat is een ernstig moreel falen", concludeerde Dayan.

De voorliefde van Alon voor het minimaliseren van dreiging die uitgaat van Palestijnse terroristen en het overdrijven van de dreiging die uitgaat van Israëlische Joden is een functie van een meer algemene minachting, niet alleen voor zijn mede-Israëli's, maar ook voor de Staat.

Alon heeft als commandant van de Judea- en Samaria Divisie en als commandant van het opperbevel openlijk het regeringsbeleid getrotseerd op een wijze die ernstige schade toebracht aan het vermogen van de regering om beleid uit te voeren en de nationale belangen van Israël te behartigen.

In 2011 gaf Alon een interview aan The New York Times waarin hij zich uitsprak tegen zowel het beleid van de Israëlische regering als tegen het pro-Israël beleid van het Amerikaanse Congres.

Net als vandaag, stelde in 2011 de regering dat de belangrijkste les van Israëls eenzijdige terugtrekking uit Gaza is dat het zich niet mag herhalen in Judea en Samaria. Israël trok in 2005 zijn burgers en strijdkrachten uit Gaza terug, en in minder dan twee jaar tijd werd Gaza een terroristische staat die door Hamas werd geregeerd.

In zijn interview met de Times betwistte Alon het standpunt van de regering. In zijn woorden zou Israël uit de lessen van Gaza moeten leren, "maar het niet moeten knippen en plakken" aan Judea en Samaria. Vervolgens citeerde hij de ware typering door B.H. Liddell-Hart als een "wenteltrap".
"Wat op één niveau waar lijkt, is op een hoger niveau misschien niet waar," zei hij.

Wat het Congres betreft, hebben hooggeplaatste leden van het Congres in 2011, in antwoord op de aanvraag van de PA om lid te worden van de VN, overeenkomstig de wetgeving van de VS getracht de Amerikaanse financiering van de PA stop te zetten. De regering steunde het congresinitiatief.

Alon viel het congresinitiatief aan om de Amerikaanse wet te handhaven.

"De "STABILITEIT in het gebied omvat het vermogen van de Palestijnse Autoriteit om haar salarissen te betalen," zei hij.

"Het verminderen van het vermogen van de Palestijnen om te betalen vermindert de veiligheid. De Amerikaanse hulp is in dit verband relevant."

Als bevelhebber van het Opperbevel heeft Alon zich opnieuw openlijk tegen de regering uitgesproken. In 2013 werd minister John Kerry heen en weer geschoven tussen Jeruzalem en Washington, in een poging om de regering te dwingen om de parameters van voormalig president Barack Obama voor een Israël-PLO-overeenkomst te accepteren. Eén daarvan was een Israëlisch akkoord om zich terug te trekken tot aan de wapenstilstandslinies van 1949 - iets wat de regering afwees.

In een gesprek met buitenlandse verslaggevers waarschuwde Alon dat de veiligheidssituatie er alleen maar slechter op zou worden als Kerry's pogingen om tot een overeenkomst te komen zouden mislukken.

Aangezien Kerry's deal afhankelijk was van de aanvaarding door Israël van het beleid dat de kiezers en de regering verwierpen, was de verklaring van Alon een aanklacht tegen beide.

En toch, ondanks zijn lijst van politieke subversie en openlijke vijandigheid tegenover Israëlische burgers, evenals Golan, komt Alon in aanmerking voor de hoogste IDF-baan.

Het feit dat een van deze beide ambtenaren wordt overwogen is een teken van een veel bredere ellende binnen het hoogste echelon van IDF. Specifiek groeit met elke voorbijgaande maand de bereidheid van de Generale Staf om de overheid openlijk te trotseren.

Op zondag (26 augustus) openbaarde Hadashot News dat een "hogere veiligheidsambtenaar" tegen het beleid van de Trump waarschuwde om de steun aan UNRWA te stoppen. De anonieme generaal zei dat indien dit zou worden uitgevoerd, deze stap de veiligheidssituatie zou destabiliseren.

President Donald Trump staat naar verluidt op het punt om een beleid te voeren dat het aantal zogenaamde "Palestijnse vluchtelingen" met 90 procent terugbrengt, van vijf miljoen naar 500.000, om duidelijk te maken dat de vluchtelingenstatus volgens internationaal recht niet erfelijk is. Ook zouden de VS van plan zijn om alle Amerikaanse financiering voor de activiteiten van UNRWA in Judea en Samaria stop te zetten.

Redelijkerwijs heeft de regering de berichten aangekondigd. UNRWA werd opgericht om de hervestiging te voorkomen van Arabieren die Israël verlieten tijdens de pan-Arabische invasie van de ontluikende Joodse staat in 1948-1949. Als zodanig heeft UNRWA aantoonbaar meer gedaan om een oplossing van het Arabisch-Israëlische conflict te voorkomen dan welke andere afzonderlijke partij dan ook. Haar activiteiten zijn gebaseerd op de opvatting dat Israël zowel fysiek als demografisch moet worden vernietigd door open immigratie van miljoenen vijandige, in het buitenland geboren Arabieren die de UNRWA al zeventig jaar indoctrineert om Israël te haten en te vernietigen.

UNRWA-faciliteiten in Judea, Samaria en Gaza zijn, net als haar faciliteiten in Libanon, openlijk gebruikt als terroristische bases. Het personeel van de organisatie steunt met een overweldigende meerderheid terroristische groeperingen zoals Hamas, Al Qa'ida, Hezbollah en Fatah. Het is ontegenzeggelijk in het belang van Israël dat de organisatie wordt gesloten en dat de nepvluchtelingen die zij vier generaties lang heeft gekweekt, eindelijk de rechten van alle andere vluchtelingengroepen krijgen en definitief worden hervestigd.

En toch, ondanks dit, verzet de IDF zich tegen deze verdedigende beweging, niet alleen in weerwil van de overheid, maar ook in minachting van het beleid van Trump.
Dat is niet verwonderlijk. Immers, "hoge militaire ambtenaren" waarschuwden ook dat het verhuizen van de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem de veiligheidssituatie zou destabiliseren.

De kandidatuur van Golan en Alon voor het hoofd van de Generale Staf, in combinatie met de openlijke ondermijning van de regering en van de regering van de VS door het leger, moet een dringende waarschuwing zijn voor de regering. De tijd is gekomen om eindelijk schoon schip te maken in de Generale Staf. Als dit vereist dat er een gepensioneerde generaal moet worden aangesteld om het over te nemen of om jongere generaals te stimuleren om leiding te geven, dan zij het zo.

De acties van de generale staf om de morele status van het land te ondermijnen en tegelijkertijd de regering - en tevens de regering van de VS - te ondermijnen, zijn te ver gegaan. Het is tijd dat de regering de strijd aanbindt met de generaals en de democratie en de nationale eer van Israël verdedigt tegenover de geradicaliseerde generale staf.

Bron: Column One: The generals’ revolt - Opinion - Jerusalem Post