www.wimjongman.nl

(homepagina)

Waarom "Palestina" een gevaarlijk verzinsel zou zijn

28 juli 2017 - door PM Louis René Beres en bewerkt door: Kelly Cullen

()

Jurist-Gast Columnist Louis René Beres van de Universiteit van Purdue, bespreekt de implicaties van de Palestijnse staat onder de noemer van internationaal recht...

"De eerste algemene wet, die zich aan het verste eind van de natiemaatschappij bevindt, is dat elke natie zoveel mogelijk moet bijdragen aan het geluk en de vooruitgang van andere naties.

Emmerich de Vattel, Volkenrecht (1758)

In alle eerlijkheid: weinig of geen staat zal ooit kunnen beweren te voldoen aan de hoge norm die Emmerich de Vattel, een van de grote grondleggers van het moderne internationale recht, in de achttiende eeuw heeft gesteld. Niettemin zou een dergelijk hoogstaand jurisprudentierecht vooral ironisch zijn in het toekomstige geval van "Palestina". Dit is het geval omdat er binnen de Palestijnse Autoriteit (PA) geen sprake is van een uitdrukkelijk op samenwerking gerichte ethiek.

Er zijn zowel juridische als praktische problemen in verband met de huidige Palestijnse verzoeken om een versterkte formele status als staat. Om te beginnen met de eerste reeks problemen: zelfs als een groeiend aantal bestaande staten volhardend zou te pleiten voor erkenning van een 23e Arabische staat, zouden deze acties geen echt gezaghebbend effect hebben. Onder andere in het van toepassing zijnde verdrag inzake de staat - het Verdrag inzake de rechten en plichten van staten (1934) - zijn er een aantal duidelijk expliciete criteria vastgelegd waaraan altijd aan moet worden voldaan, ongeacht de erkenning.

Andere belangrijke problemen moeten worden onderkend. Verdere steunbetuigingen aan de Palestijnse "zelfbeschikking" zouden in principe niet per se onredelijk zijn als de Palestijnen zich authentieker zouden inzetten voor een "tweestatenoplossing". Toch slagen zowel de Palestijnse Autoriteit (PA) als het rivaliserende Hamas er nog steeds niet in om het eens te worden over één doorslaggevend punt, zelfs strijden ze periodiek tegen elkaar. Dit is de geritualiseerde en onveranderde vernietigende mantra dat: (1) Israël een onherstelbaar ontoelaatbare gruwel vertegenwoordigt van de Dar al-Islam (de wereld van de Islam) op fundamentele religieuze gronden, en: (2) Israël is niet meer dan een "bezet Palestina".

Emmerich de Vattel heeft in zijn algemene verwachting van een staat - een ontegenzeggelijk redelijke verwachting - dat alle staten die min of meer serieus naar vrede in het Midden-Oosten zoeken, er in feite op hebben aangedrongen om een nieuwe pro-terroristische staat op te richten. Eerder was deze destabiliserende belangenbehartiging voortgekomen uit een diplomatiek kader dat toen algemeen bekend stond als de Routekaart voor de uitvoering van een permanente oplossing voor twee staten in het Israëlisch-Palestijnse geschil. In combinatie met een openlijk hardnekkige Palestijnse weigering om het "Faseringsplan" (Cairo) van juni 1974 te verwerpen, en een daarmee gepaard gaande compromisloze jihad om heel het "bezette Palestina" geleidelijk te "bevrijden", bracht de Routekaart een ander, grotendeels onvoorzien of opzettelijk niet erkend "cartografisch" gevaar aan het licht.

Het is dit. Sommige staten die de voorkeur geven aan "Palestina", en die aannemelijk wel goed bedoeld zijn, worden nog steeds misleid door al te optimistische verwachtingen ten aanzien van de "demilitarisering" van de Palestijnen, omdat ze het internationaal recht en ook het voorafgaande natuurlijke recht niet volledig begrijpen.

Op 14 juni 2009 stemde de Israëlische eerste minister Benjamin Netanyahu er voor het eerst mee in om een Palestijnse staat te aanvaarden, maar op dat moment stelde hij een dergelijke overeenkomst ook afhankelijk van een eerdere Palestijnse "demilitarisering". Om preciezer te zijn, zei de minister-president: "In elk vredesakkoord moet het gebied onder Palestijns gezag worden ontwapend, met solide veiligheidsgaranties voor Israël.

Hoewel dit formele Israëlische standpunt destijds een aanzienlijke concessie betekende, was het toch bedoeld om bij te dragen aan het gegeneraliseerde 'geluk' en de 'vooruitgang', maar het had nooit echt een tastbare kans op succes. Vreemd genoeg herhaalde de minister-president deze uiterst onrealistische verwachting dan ook in zijn toespraak in de Algemene Vergadering van de VN op 27 september 2012, en ook bij verschillende volgende gelegenheden.

Onder de allerbeste aannames voor Israël zou de basisveiligheid op gepaste wijze kunnen worden gehandhaafd als Palestina daadwerkelijk gedemilitariseerd zou worden. Maar in het licht van de verwachte Palestijnse manipulaties van al het relevante internationale recht ("rechtstarief") - manipulaties die uit alle belangrijke beleidsverklaringen en gecodificeerde platforms kunnen worden afgeleid - blijven deze veronderstellingen onverbiddelijk. Voor de Palestijnse Autoriteit zou het altijd gemakkelijk kunnen zijn om te laten zien dat een dergelijke wet niet noodzakelijkerwijs vereist dat de Palestijnen zich houden aan de "pre-state"-overeenkomsten inzake het gebruik van gewapend geweld.

In dit opzicht zou een schijnbaar weerspannig Palestijns standpunt over de voorgestelde demilitarisering wel eens juist kunnen blijken.

In wezen zouden preonafhankelijkheidsconvenanten als nu, vermoedelijk een onafhankelijke staat Palestina juridisch niet kunnen binden, ook al bevatten de desbetreffende overeenkomsten uitdrukkelijk relevante garanties van de VN en/of de VS dat het tegendeel het geval is. Dit is waarschijnlijk het meest waarschijnlijke argument, ook al zou een onbeperkte Palestijnse staatsvordering nooit aan de vier zeer duidelijk gecodificeerde verwachtingen van "Montevideo" hebben voldaan. Bovendien zou dit het voorspelbare Palestijnse argument zijn, ook al zou Palestina geen behoorlijk wettelijk recht hebben verdiend om zich te beroepen op dergelijke authentieke soevereine rechten tot intrekking.

Er zijn hier enkele antecedente juridische problemen. Omdat echte verdragen alleen bindend kunnen zijn voor staten, zou een overeenkomst tussen een Palestijnse Autoriteit (PA), die nog steeds geen staat is, en een authentieke soevereine staat (Israël) weinig echte of tastbare effectiviteit hebben.

Wat als de Palestijnse regering zich inderdaad bereidwillig zou houden aan de basisverwachtingen van Emmerich de Vattel ten aanzien van staten, dat wil zeggen, bereid zou zijn zich naar behoren gebonden te achten aan het pre-statelijke, niet-verdragsakkoord? Zelfs in deze relatief gunstige omstandigheden zou de nieuwe Arabische regering van Palestina nog steeds een ruim juridisch voorwendsel hebben om redenen aan te wijzen voor een wettige beëindiging van het "verdrag". Het zou zich bijvoorbeeld uit het "verdrag" kunnen terugtrekken vanwege wat het dan als een "wezenlijke schending" zou beschouwen, een vermeende schending door Israël die het doel en/of het doel van de overeenkomst op geloofwaardige wijze ondermijnde.

Het zou ook kunnen wijzen op wat het internationaal recht een "fundamentele verandering van omstandigheden" (rebus sic stantibus) noemt. Als een Palestijnse staat zich kwetsbaar zou verklaren voor onvoorziene gevaren, misschien zelfs van andere Arabische legers, zou hij in dit verband zijn eerder gezworen belofte om gedemilitariseerd te blijven, rechtmatig kunnen beëindigen.

Er is nog een andere methode waarmee een op gelijke behandeling gelijkende regeling die een nieuwe Palestijnse staat verplicht een demilitarisering te aanvaarden, na een onafhankelijkheid snel en juridisch ongedaan kan worden gemaakt. De gebruikelijke gronden die volgens het nationale recht kunnen worden ingeroepen om overeenkomsten nietig te verklaren, zijn volgens het internationale recht ook van toepassing op verdragen. Dit betekent dat de nieuwe Palestijnse staat zou kunnen wijzen op vermeende feitelijke vergissingen, of op dwang, als volkomen passende gronden om de problematische overeenkomst op te zeggen.

Er is meer. Elk verdrag of elke overeenkomst van gelijke strekking is nietig indien het, op het ogenblik dat het werd gesloten, in strijd is met een "peremptoire" regel van het algemeen internationaal recht (jus cogens) - een regel die door de internationale gemeenschap van staten wordt aanvaard en erkend als een regel waarvan "geen afwijking is toegestaan". Omdat het recht van alle soevereine staten om militaire krachten in stand te houden die essentieel zijn voor "zelfverdediging" zeker zo'n peremptorium is, zou Palestina, afhankelijk van zijn specifieke vorm van geselecteerd gezag, schijnbaar binnen haar recht kunnen vallen om elke regeling die eerder dwong tot demilitarisering af te schaffen.

Thomas Jefferson, een Amerikaanse president die waarschijnlijk Epicurus, Cicero en Seneca las, maar ook Voltaire, Montesquieu, Holbach, Helvetius en Beccaria, schreef interessant over verplichtingen en internationaal recht. Hoewel hij bevestigde dat "Compacten tussen natie en natie voor hen verplicht zijn door dezelfde morele wet die individuen verplicht hun compacten te observeren...", erkende hij ook het volgende: "Er zijn omstandigheden die soms een excuus vormen voor het niet uitvoeren van contracten tussen mens en natie; zo zijn er ook omstandigheden tussen natie en natie. Heel specifiek ging Jefferson door, als de uitvoering van een contractuele verplichting "zelfdestructief" wordt voor een partij: "...het recht van zelfbehoud overstijgt het recht van verplichting voor anderen".

In dit verband moet eraan worden herinnerd dat demilitarisering, althans historisch gezien, een beginsel is dat wordt toegepast op verschillende "zones" en niet op alle opkomende staten. Een nieuwe staat Palestina zou dus nog een andere rechtsgrond kunnen hebben om zich op toegestane wijze te onttrekken aan de verplichtingen tot demilitarisering die zij vóór haar onafhankelijkheid was aangegaan. Er zou onder meer kunnen worden beweerd dat deze verbintenissen in strijd zijn met traditionele of Westfaalse grondslagen van gezaghebbend internationaal recht - grondbeginselen uit verdragen en conventies, internationaal gewoonterecht en de algemene rechtsbeginselen die door "beschaafde naties" worden erkend.

Deze verbintenissen zouden derhalve geen bindend karakter hebben.

Israël mag geen compenserende troost putten uit de vermeende wettelijke belofte van een Palestijnse demilitarisering. Indien de regering van een nieuwe staat Palestina ervoor zou kiezen buitenlandse legers en/of terroristen op haar grondgebied uit te nodigen (mogelijk nadat de oorspronkelijke regeringsautoriteit is ontheemd of omvergeworpen door nog militantere islamitische, anti-Israëlische krachten), dan zou zij dat zonder praktische problemen, en zonder het internationaal recht te schenden, kunnen doen.

Vreemd genoeg is het nog steeds heersende plan voor een Palestijnse staat gebaseerd op de overduidelijk dode Oslo-akkoorden, ongefundeerde akkoorden die nu ondubbelzinnig zijn vernietigd door hardnekkige en flagrante schendingen van de Arabische staat. Het fundamentele probleem met de Oslo-akkoorden dat aan deze schendingen ten grondslag ligt, zou inmiddels duidelijk moeten zijn. Aan Arabische kant waren de door Oslo opgelegde verwachtingen eigenlijk nooit meer dan een optimaal rendabele methode om Israël te ontmantelen. Aan Israëlische zijde werden deze verwachtingen min of meer beschouwd als een onontkoombare manier om verder Palestijns terrorisme te voorkomen en, als uitvloeisel daarvan, catastrofale Arabische agressie te voorkomen.

De daaruit voortvloeiende asymmetrie in de verwachtingen, die nooit door de VN is erkend, heeft de Arabische macht in het algemeen versterkt, terwijl zij Israël stelselmatig heeft verzwakt en gedegradeerd. Zelfs nu, zelfs na de "Operatie Irak Vrijheid" en de eindeloze oorlog in Afghanistan - zelfs na de opkomst van ISIS en de aanhoudende Syrische genocide - hebben de verhulde Palestijnse oproepen tot "Slachten van de Joden" over het algemeen het internationale enthousiasme voor wat neerkomt op een andere gebiedsuitbreidende terroristische staat niet getemperd. Zelfs nu, nu een groot deel van de "internationale gemeenschap" van plan is om verloskundige te zijn voor de geboorte van een dergelijke toekomstige halsstarrige staat, haar meerdere vertegenwoordigers weigeren te begrijpen dat alleen een wellustige grafdelver de tang kan hanteren.

Wat betekent dit allemaal voor een vermeend Palestijnse demilitarisatie "remedie", en voor de veiligheid van Israël? Het vereist bovenal dat Israël snel ingrijpende veranderingen doorvoert in de manier waarop het het kritische samenhangend geheel van samenwerking en conflict voor ogen stelt. Israël, dat zichzelf berooft van een schadelijk wensdenken, van altijd maar hopen, van te veel hopen, zou de meedogenloze nulsom-berekeningen van zijn vijanden moeten herkennen. Daarom moet Jeruzalem eindelijk beginnen te erkennen dat deze op een doctrine gebaseerde strijd in het Midden-Oosten - een Palestijnse doctrine van islamitische suprematie en "zuiverheid" - onvermijdelijk moet worden uitgevochten aan het einde van het conflict.

De vijandige strijd moet, met andere woorden, over het algemeen worden gevoerd, zij het met tegenzin en pijnlijk, in schrille nulsom-termen. Begrepen in termen van internationaal recht en wereldorde, zou dit onder andere een terugkerende bereidheid in Jeruzalem kunnen betekenen om het recht en de bijbehorende verplichting van "anticiperende zelfverdediging" te accepteren.

De Arabische wereld en Iran hebben ondubbelzinnig nog steeds slechts een "éénstaatoplossing" voor het Midden-Oosten. Het is een "oplossing" die uiteindelijk Israël volledig elimineert, een fysieke oplossing, een "Endlösung". Op de officiële PA-kaarten van "Palestina" is nog steeds de nieuwe Arabische staat te zien die geheel bestaat uit de Westelijke Jordaanoever (Judea/Samaria), geheel Gaza en geheel Israël.

Deze kaarten bevatten ook geen verwijzingen naar een autochtone Joodse bevolking en geven een lijst van heilige plaatsen van alleen christenen en moslims. Een officiële cartograaf, Khalil Tufakji, kreeg de opdracht van de Palestijnse Nationale Autoriteit om een Palestijns Capitol-gebouw te ontwerpen en te lokaliseren. Deze werd aangetrokken om te worden gevestigd op de Olijfberg in Jeruzalem, direct bovenop een oude Joodse begraafplaats.

Op 1 september 1993 bevestigde Yasser Arafat luidkeels dat de toen nieuwe Oslo-akkoorden een intrinsiek onderdeel zouden blijven in het stappenplan van de PLO voor de vernietiging van Israël uit 1974: "De overeenkomst zal de basis vormen voor een onafhankelijke Palestijnse staat, overeenkomstig de resolutie van de Palestijnse Nationale Raad van 1974, waarin wordt opgeroepen tot "de oprichting van een nationale autoriteit op alle delen van Palestijns grondgebied waar Israël zich terugtrekt of wordt bevrijd". Later, op 29 mei 1994, merkte Rashid Abu Shbak, toen een hoge PA-veiligheidsfunctionaris, onheilspellend op: "Het licht dat over Gaza en Jericho heeft geschenen, zal ook de Negev en Galilea bereiken."

Sinds deze verklaringen, die weinig gelijkenis vertonen met de klassieke hoeksteenverwachtingen van Emmerich de Vattel ten aanzien van de staat, is er niets veranderd in de Palestijnse definities van Israël en "Palestina". Dit geldt voor het huidige leiderschap van zowel Hamas als PA. Belangrijk is dat het geen merkbaar verschil mag maken of de ene of de andere terreurgroep wel of niet aan de macht is.

In zijn preek die op 12 december 2014 op de officiële PA-televisie werd gepresenteerd - in aanwezigheid van PA-president Mahmoud Abbas - verklaarde Mahmoud-Al-Habbash, de hoogste Shari'ah-rechter van de PA en de adviseur van president Abbas voor religieuze en islamitische zaken openhartig: "Al dit land zal naar ons terugkomen, al ons bezette land, al onze rechten in Palestina - onze staat, het erfgoed van onze volkeren, de erfenis van onze voorouders - en het zal allemaal naar ons terugkomen, ook al kost het tijd.

Eerder, op 22 oktober 2014, had Al-Habbash al herbevestigd dat het accepteren van het fysieke bestaan van Israël volgens de islamitische wet ten strengste verboden is: "Het hele land Palestina (d.w.z. gebied dat heel Israël omvat) is waqf (een onvervreemdbaar religieus begiftigd goed onder de islamitische wet), en is een gezegend land. Het is verboden om er een millimeter van te verkopen, in eigendom te geven of het gebruik ervan te vergemakkelijken.

Degenen die zich zorgen maken over de Palestijnse demilitarisering en de veiligheid van Israël zouden ook het volgende in overweging moeten nemen: De Arabische wereld bestaat momenteel uit 22 staten van bijna vijf miljoen vierkante kilometer en aanzienlijk meer dan 150.000.000 mensen. De hele islamitische wereld bestaat over het algemeen uit vijftig staten met meer dan een miljard mensen. De islamitische staten omvatten een gebied dat 672 keer zo groot is als Israël. Israël, met een bevolking van meer dan zes miljoen Joden, is samen met Judea/Samaria minder dan de helft van de grootte van het graafschap San Bernardino in Californië. Alleen al de Sinaïwoestijn, die Israël in het Verdrag van 1979 aan Egypte heeft overgedragen, is drie keer zo groot als de hele staat Israël.

Een vermoedelijk soevereine Palestijnse staat zou zijn verplichtingen tot demilitarisering die hij vóór zijn onafhankelijkheid was aangegaan, rechtmatig kunnen intrekken. In het verleden heeft de Palestijnse Autoriteit zich schuldig gemaakt aan meerdere materiële schendingen van Oslo en ook aan bepaalde "ernstige schendingen" van het oorlogsrecht. Bovendien blijven zowel de Palestijnse Autoriteit als Hamas vastbesloten om de oproepen tot vernietiging van Israël, die uitdrukkelijk gericht zijn tegen genocide, niet in te trekken.

Elk plan om de Palestijnse demilitarisering te aanvaarden op basis van hoffelijkheid ("geluk" en "vooruitgang" in de wereldgemeenschap) zou op zand worden gebouwd. Israël mag zijn geo-strategische beoordelingen van de Palestijnse staat dus nooit baseren op dergelijke illusoire rechtsgrondslagen.

Ongetwijfeld geloofde premier Benjamin Netanyahu, door zijn eerder aangekondigde aanvaarding van een Palestijnse staat die formeel had ingestemd met zijn eigen demilitarisering, dat hij zojuist een concessionele stap in de richting van verzoening had gezet - een stap die "voor zover het kan bijdragen aan het geluk en de vooruitgang" van zowel Israël als "de andere naties". Toch zal het Palestijnse leiderschap, zoals we zojuist hebben gezien, nooit een door Israël voorgesteld idee van een "beperkte" staat accepteren of zelfs maar overwegen, met name niet als het gaat om een staat die zelfs niet over de allerbelangrijkste voorrechten van nationale zelfverdediging beschikt. Of Jeruzalem het nu leuk vindt of niet, dit betekent dat als Israël ooit bereid zou zijn om een werkelijk soevereine Palestijnse staat te aanvaarden, het deze onwillige aanvaarding zou moeten baseren op een naar verwachting onbuigzame vijandelijke staat die is toegerust met alle normale en ongehinderde militaire rechten.

In de "bottom line" suggereert of impliceert deze in feite onaanvechtbare conclusie geen toekomstige Israëlische overgave of capitulatie aan "Palestina", maar alleen dat Jeruzalem zijn eigen onontbeerlijke veiligheidsbeleid vormgeeft bij voorkeur op pragmatische niveaus in plaats van vrolijk jurisprudentiële niveaus.

Louis René Beres werd geboren in Zürich, Zwitserland, aan het eind van de Tweede Wereldoorlog en studeerde aan Princeton (Ph.D., 1971). Hij is de auteur van vele boeken en wetenschappelijke artikelen over Israël en het internationaal recht. Zijn populaire geschriften zijn verschenen in tal van publicaties, waaronder hier bij JURIST, The New York Times, Harvard National Security Journal, The Jerusalem Post, en nog veel meer. In 2016 schreef professor Beres samen met generaal (VS/ret.) Barry R. McCaffrey een grote monografie in Israël, getiteld Israel's National Security and America's Nuclear Strategy.

Louis René Beres, waarom "Palestina" een gevaarlijke fictie zou zijn, JURIST - Academisch commentaar, 27 juli 2017, http://jurist.org/forum/2017/07/louis-beres-palestine-fiction.php.

Dit artikel is voorbereid voor publicatie door Kelly Cullen, een JURIST Assistant Editor. Vragen of opmerkingen kunt u aan hem richten via commentary@jurist.org

Bron: Why "Palestine" Would be a Dangerous Fiction - JURIST - Commentary - Legal News & Commentary