www.wimjongman.nl

(homepagina)

Ga voor het goud, deel 2

Deel 1

Niet raak rechts, niet raak links

Er zijn twee gemeenschappelijke standpunten over de Bimah, die in werkelijkheid scheef zijn — één aan het negatieve einde van het spectrum, en één richting het positieve.

De ene beschouwt de Bimah als het hemelse equivalent van waterboarding, waar elke zonde die u ooit in uw hele leven hebt begaan, zal worden getoond op een gigantische 3D-video scherm voor de gehele kerk, hijgend in afgrijzen (of op zijn minst voor jou om in afgrijzen weg te zakken). Daarna zink je vermoedelijk zo weg in schaamte voor elke nietige beloning die je hebt weten te verkrijgen, zodat je voor eeuwig nooit meer je gezicht buiten je woning zult laten zien.

Hoewel dit misschien wel nodig is om een bepaald soort mensen te motiveren om hun geestelijk handel bij elkaar te houden, verandert dit beeld de hemel in een hel en is het daarmee regelrecht in tegenspraak met elke beschrijving van de hemel waar dan ook in de bladzijden van de Schrift.

Doordrongen van het groteske en absurd onbijbelse uiterste, verschrompelt deze visie tot het rooms-katholieke concept van het vagevuur.

Voordat ik dit artikel schreef, was ik altijd al verbijsterd hoe de rooms-katholieke kerk er in hemelsnaam ooit in slaagde om een leerstellige abortus als het vagevuur, op de mensen kon leggen. Ik bedoel: goeie genade, waar kwam dat vandaan? Ik dacht dat dit moest zijn uitgevonden door de een of andere krankzinnige paus in donkere tijden, of zoiets. En sindsdien durfde geen enkele goede katholiek er nog een vraag over te stellen. Tot mijn grote verbazing kwam ik erachter dat het op zijn minst gedeeltelijk gebaseerd is op wat Paulus schreef in 1 Korinthiërs 3:15, met name het gedeelte over iemand die gered wordt "maar als door vuur".

( )

Vagevuur

Ok, laten we deze draak nu doden. In vers 15 is de Griekse zin die is vertaald door "maar als door vuur": houtos de hos dia pyros. Die zou zo kunnen worden weergegeven: "als het ware door vuur". De Griekse zinsnede houtos de hos geeft dat duidelijk en ondubbelzinnig aan in wat er op volgt. In het vervolg is het niet letterlijk, maar metaforisch bedoeld. Met andere woorden, om vers 15 te interpreteren als mensen die letterlijk in het vuur branden...

".... is Paulus missen met een ruime marge. Dit is een metafoor, puur en eenvoudig. De Griekse constructie houtos de hos maakt dit heel zeker: 'dus alleen - als het ware - door vuur'."

— Gordon D. Fee
De eerste brief van Paulus aan de Korintiërs

Dus een onhandige, houterige letterlijke lezing van deze voor de hand liggende metafoor door mensen die alles in het werk stelden om de Bijbel gedurende meer dan een millennium buiten de handen van de gewone man te houden. Zodat ze konden blijven profiteren van het verdraaien ervan. Dat heeft sinds de middeleeuwen miljoenen katholieke gelovigen in slavernij gehouden. Waarom verbaast mij dat niet?

"De rooms-katholieke interpretatie mist het punt volledig. Paulus gebruikt een analogie. Hij heeft het niet over een echt vuur. Hij heeft het niet over mannen en vrouwen die branden. Paulus heeft het over een denkbeeldig gebouw dat iemands bediening vertegenwoordigt, niet over het individu zelf. Figuratief gezien is het iemands werk dat zal verbranden, niet de persoon zelf. De focus van de illustratie ligt op het mogelijke verlies van een beloning wegens slechte dienstbaarheid, niet op de verzoening van zonde of het zuiveren van zielen."

— James G. McCarthy
Het Evangelie volgens Rome

Paulus is dus glashelder in vers 15, dat het de werken zijn die in het vuur van het oordeel worden verbrand, niet de persoon zelf die letterlijk in het vuur brandt. Niemand - geen enkele persoon - gaat letterlijk branden in de vlammen van een "vagevuur" gedurende duizend jaar om van hun vergeven zonden te worden gezuiverd en uiteindelijk in aanmerking te komen voor de hemel. Ze kunnen alle vernuftige daden uitvoeren die ze leuk vinden; ze kunnen Gloria Patris en de Ave Maria's afratelen tot ze blauw zien; ze kunnen ook de Wereldjongerendagen bijwonen, aldus paus Franciscus: het helpt geen zier. Dat zal niet een paar eeuwen van hun verblijf in het vagevuur wegnemen omdat het hele concept het product is van de krachten van de duisternis - een demonische Danse Macabre die onmogelijk nog vreemder zou kunnen zijn aan de bladzijden van Gods Woord.

Aan de andere kant negeert de tweede visie met een positief eind aan de andere kant van het spectrum in wezen Paulus' woorden over "verlies lijden" of het verbeuren van beloningen op de Bimah, en geeft weinig aandacht aan het idee dat we ons er terdege van bewust moeten zijn hoeveel meer we hadden kunnen doen met wat God ons gaf.

Maak je geen zorgen: Onder diegenen in de Kerk die zelfs geloven in de bijbelse leer van de Opname (een verontrustend klein percentage), is er een gemeenschappelijke verstaan betreffende de Bimah, zoiets als het volgende: (a) We worden opgenomen, en (b) we leven in een onvoorstelbare geestverruimende gelukzaligheid voor eeuwig. Dat is het einde van het verhaal. Zodra we opgenomen zijn, zullen we nooit meer het minste spoor van spijt of wroeging voelen vanaf het moment dat we in de eeuwigheid zijn. En al onze mislukkingen en gemiste kansen om God te dienen en een overwinnend leven te leiden? Maakt niet uit, suffie... dat alles zal zó vergeten zijn.

Ze denken waarschijnlijk weinig na over de Bimah, als ze het al doen, en gaan er terloops van uit dat het vanaf het moment van de Opname volstrekte gelukzaligheid is. Ze voelen zich dus niet echt gedwongen om zich voor te bereiden op wat er daarna gebeurt. Hun focus is uitsluitend gericht op de bijzondere gebeurtenis van de Opname, alsof die ene gebeurtenis het einde is van het hele christelijke leven.

Ik heb een actueel woord voor zulke mensen... en als het niet op jou van toepassing is, duik dan weg en laat het de persoon achter je raken.

Veel christenen kennen de gewoonten van de Joodse bruiloft, vooral omdat het evenement beladen is met symboliek gericht op de kerk. Zij weten dat Christus voor ons de bruidsprijs heeft betaald met zijn bloed, dat Hij naar het huis van Zijn Vader is gegaan om een plaats voor ons te bereiden, en wanneer de middernachtroep klinkt, dan zal Hij ons weghalen, zonder waarschuwing, om ons naar de bruiloft te brengen. Van begin tot eind schetsen de Joodse huwelijksgewoonten een prachtig beeld van de interacties tussen de Bruid en onze Bruidegom - van de totstandkoming van het huwelijkscontract, en verder de hele verlovingsperiode, tot aan de huwelijksceremonie zelf en de feestelijkheden die erop volgen.

Er is echter één aspect waaraan veel mensen vandaag de dag lijken voorbij te kijken. Tijdens de verloving, die meestal ongeveer rond een jaar of zo duurde (d.w.z. meer dan negen maanden en lang genoeg om publiekelijk aan te tonen dat zij "zuiver" was, als je mijn verwijzing begrijpt), werd van de bruid verwacht zich bezig te houden met de voorbereiding, met name met het vervaardigen van haar trouwkleren. Vergeet niet wat ik gezegd heb over het feit dat de Kerk, die met Christus terugkeert naar de aarde in de Tweede Komst, al beloond is. Laten we nog eens kijken naar dat vers:

Laten wij blij zijn en ons verheugen en Hem de heerlijkheid geven, want de bruiloft van het Lam is gekomen en Zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt. En het is haar gegeven zich met smetteloos en blinkend fijn linnen te kleden, want dit fijne linnen zijn de gerechtigheden van de heiligen.

(Openbaring 19:7-8 / nadruk toegevoegd)

()

Nogmaals, de "daden" waar hier over worden gesproken hebben niets te maken met ons heil - ze hebben te maken met onze beloningen. Mijn punt? In een Joodse bruiloft had de verloofde bruid werk te doen. Van haar werd verwacht om de trouwkleding op maat te maken, naast het beheersen van verschillende andere huiselijke vaardigheden (en merk op dat een niet zo bijzonder vakkundige vervaardiging van haar bruiloftskleding, haar niet minder zou maken als bruid).

Maar ze liep ook niet de hele dag dagdromend door het huis tot aan de huwelijksceremonie. Ze besteedde ook geen uren aan een geobsedeerd bezig zijn met nutteloze pogingen om allerlei "aanwijzingen" te interpreteren om te voorspellen wanneer haar bruidegom zou komen - een dag waarvan ze wist, dat het een feit was, en dat ze die nooit van tevoren zou weten. Een Joodse bruid verspilde haar tijd niet op een dergelijke manier, omdat ze veel andere belangrijke dingen te doen had - en zo doet de bruid van Christus.

Genoeg gezegd daarover.

Recht door zee

Het punt is dat er zullen zijn die verschillende gradaties van schaamte zullen hebben voor de Bimah.

Als we naar huis gaan met de juiste houding ten opzichte van de Bimah, is iets wat we niet moeten doen: achteloos voorbijgaan aan het negatieve aspect ervan. En dat is precies waar het om gaat: er is zo'n punt. Als men een gezond percentage van zijn aardse werken in vlammen ziet opgaat, zal hij als het ware "verlies lijden". Zij worden "beboet". Zij zullen de beloningen verliezen die zij anders hadden kunnen ontvangen, wanneer zij alleen maar meer oog hadden gehad voor het gehoorzamen van Christus, zich meer moeite hadden getroost om in gemeenschap met Hem te blijven, en gehoorzamer waren geweest aan het Woord en trouwer in hun dienst.

Ik durf te zeggen dat mensen in veel gevallen geconfronteerd zullen worden met de harde realiteit van hoe weinig ze hebben gedaan en hoe vaak ze zich niet aan Hem hebben gehouden, en hoe veel meer en beter ze hadden kunnen en moeten doen met de kansen die God hun gaf.

Ik probeer je niet weg te zetten of een koude natte deken over je heen te gooien met hoe de hemel eruit zal zien, want we zullen eindelijk in de hemel zijn! Maar ondanks het feit dat we in de hemel zijn, geeft de Schrift aan dat er voor veel mensen een zekere mate van spijt zal zijn bij Zijn komst voor ons in de Opname. Kort daarna zullen we voor Hem staan op de Bimah:

En nu, lieve kinderen, blijf in Hem, opdat wij vrijmoedigheid hebben, wanneer Hij geopenbaard zal worden, en niet door Hem beschaamd gemaakt worden bij Zijn komst.

(1 Johannes 2:28 / nadruk & reacties toegevoegd)

Het punt is dat er mensen zullen zijn, die een verschillende mate spijt zullen ervaren bij de Bimah. Het belangrijkste punt lijkt te zijn hoeveel we in Hem verblijven, dat we in gemeenschap met Hem blijven, door onze zonden te belijden en Zijn woord te gehoorzamen en Hem in het middelpunt van ons leven te houden.

Bij de Bimah, wat voor spijt we ook voelen, opgewekt door het onthullende karakter van zijn aanwezigheid, en ondanks de pracht van de hemel en de overweldigende zaligheid die we zullen ervaren, zijn deze gevoelens waarschijnlijk vluchtig, vooral in het licht van de beloften van de Schrift:

"Maar zoals geschreven staat: Wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en in geen mensenhart is opgekomen, wat God bereid heeft voor hen die Hem liefhebben."

(1 Korintiërs 2:9)

Met andere woorden, de hemel zal wonderbaarlijk veel meer zijn dan onze verbeelding. Maar het feit blijft dat velen een ontegenzeggelijk betreurenswaardige spijt zullen ervaren dat ze niet trouwer aan Hem zijn gebleven dan zij waren:

"Vreugde zal inderdaad de overheersende emotie zijn van het leven met de Heer. Maar ik vermoed dat wanneer onze werken gemanifesteerd worden voor de rechterstoel, er enig verdriet vermengd zal worden met de vreugde, en we zullen schaamte kennen als we verlies lijden. Maar we zullen ons ook verheugen als we ons realiseren dat de gegeven beloningen een nieuw voorbeeld zullen zijn van de genade van onze Heer; want in het beste geval zijn we onrendabele dienaren."

E. Schuyler English
"De kerk en de rechterstoel" Profetische waarheid onthuld vandaag

Aan de ene kant zullen we binnenkomen in de onuitsprekelijke gelukzaligheid van Gods aanwezigheid, waar we zullen worden vervuld met overweldigende vreugde en dankbaarheid voor het feit dat we er gewoon zijn, ongeacht wat we al dan niet hebben ontvangen in termen van beloning. En we zullen weten dat de beloningen die we hebben ontvangen veel verder gaan in het besef van wat we verdienen. Waarom? Omdat we een zeer genadevolle God dienen:

Maar God, Die rijk is aan barmhartigheid, heeft ons door Zijn grote liefde, waarmee Hij ons heeft liefgehad, ook toen wij dood waren door de overtredingen, met Christus levend gemaakt – uit genade bent u zalig geworden – en heeft ons met Hem opgewekt en met Hem in de hemelse gewesten gezet in Christus Jezus, opdat Hij in de komende eeuwen de allesovertreffende rijkdom van Zijn genade zou bewijzen, door de goedertierenheid over ons in Christus Jezus.

(Efeziërs 2:4–7)

Met andere woorden, één van de fundamentele doelen van het bestaan van de Kerk is het aantonen van de onvoorstelbare diepte en omvang van Gods genade voor alle eeuwigheid.

Aan de andere kant echter kunnen niet we lichtvaardig de realiteit verwerpen, dat we zullen weten dat de Verlosser, die stierf om ons te redden, veel meer en veel beter verdiende dan wat wij tijdens ons aardse leven deden. Hoewel deze gevoelens snel zullen worden bedolven in onze opperste vreugde om in Zijn aanwezigheid te mogen zijn, zal het resultaat van onze sporadisch voorkomende mislukkingen om in Hem te verblijven en in gehoorzaamheid te wandelen, voor ons zichtbaar worden gemaakt. Als dat niet het geval is, zou het lijken dit alsof dit het belang vermindert van een trouwe dienst tijdens ons aardse leven:

"De rechterstoel van Christus kan worden vergeleken met een openingsceremonie. Bij het afstuderen is er enige mate van teleurstelling en wroeging dat men het niet beter en harder heeft gedaan. Echter, bij zo'n gebeurtenis is er de overweldigende emotie van vreugde, en niet van wroeging. De afgestudeerden verlaten de zaal niet huilend omdat ze geen betere cijfers verdienden. Ze zijn eerder dankbaar dat ze zijn afgestudeerd en ze zijn dankbaar voor wat ze hebben bereikt. Het overdrijven van het spijt-aspect bij de rechterstoel van Christus is de hemel maken tot een hel. Het aspect van spijt overdrijven is het onbelangrijk maken van de trouw. (nadruk toegevoegd)

Samuel Hoyt
"De rechterstoel van Christus in theologische perspectief" (deel 2) Bibliotheca Sacra

()

Persoonlijk heb ik er alle vertrouwen in dat we allemaal onze eigen persoonlijke spijt zullen hebben als we voor Christus staan op de Bimah; we hebben allemaal een redelijk deel aan mislukkingen en misstappen. We hebben allemaal tijdstippen waarop we niet op onze hoede zijn. Ik weet het zeker. Er zijn veel meer keren dan ik me zou willen herinneren wanneer ik bewust heb gehandeld op een manier die, zullen we zeggen, in tegenstelling was tot Gods Woord, en kansen verspilde om Hem te dienen zodat je ongehinderd door kon gaan.

Ik ben er echter evenzeer van overtuigd, dat die gevoelens niet permanent onze sublieme vreugde zullen doven of dempen van het zijn waar we zijn.

Anders zouden ze het niet de 'hemel' kunnen noemen.

Blijf niet met lege handen staan

Vroeger dacht ik dat er gelovigen bij de Bimah zouden zijn die met niets zouden weglopen - dat alles van hun aardse activiteiten zou worden verbrand en ze helemaal geen beloning zouden ontvangen, hoewel ze zelf gered zouden worden "maar als door vuur", zoals Paulus het in 1 Korinthiërs 3:15 zegt. Maar na meer onderzoek ben ik op dit punt van mening veranderd. Ik zal er natuurlijk niet dogmatisch over zijn, want het is gewoon mijn persoonlijke mening gebaseerd op mijn begrip van de Schrift.

Ik heb het punt bereikt waarop ik geneigd ben te geloven dat ieder afzonderlijk lid van de Gemeente dat op de Bimah verschijnt, voor ten minste iets zal worden beloond, ook al is het veel minder dan anderen. Ik denk niet dat een gelovige de Bimah met volledig lege handen zal verlaten, en hier is mijn redenering achter die stelling.

God schiep voor ons allereerst voor de goede werken:

Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus om goede werken te doen, die God van tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.

(Efeziërs 2:10)

Wij zijn Zijn vakmanschap, en wij zijn in Christus geschapen voor goede werken en God bereidde die goede werken voor, vanaf het begin, voor ons om te doen. God wist al onze mislukkingen en zwakheden al voor de grondlegging van de wereld, en toch stelt het Woord duidelijk dat Hij goede werken voor ons bereidde om te weten dat we daarin zouden wandelen.

Hebben we nu een vrije wil? Oh, ja zeker. Maar God kende ons van meet af aan en bereidde voor ons vooraf de goede werken voor. Maar hoe kan God er zo zeker van zijn dat we die goede werken zullen doen, die Hij voor ons voorbereid heeft? Het is gewoon het feit dat Hij alwetend is, en vooraf weet wat we wel of niet zullen doen (alsof dat niet genoeg was)? Ook al geloof ik dat dit waar is, ik denk dat er nog iets meer is:

Daarom, mijn geliefden, zoals u altijd gehoorzaam geweest bent, niet alleen zoals in mijn aanwezigheid, maar nu veel meer in mijn afwezigheid, werk aan uw eigen zaligheid met vrees en beven, want het is God, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen.

(Filippenzen 2:12-13 / nadruk toegevoegd)

Met andere woorden, het is God zelf die ons motiveert om de goede werken te doen die Hij voor ons heeft voorbereid, en dan werkt Hij in ons om ze te doen. Waarom? Omdat het hem bevalt!

Dus, waar blijft de onfortuinlijke hypothetische dwaas dan bij de Bimah wanneer daar 100 procent van zijn werken is verbrand, en daar vertrekt met niets anders dan een handvol van "verlies lijden"? Als dit zo is, denk ik dat we geen andere keuze hebben dan te komen tot een van de volgende twee conclusies:

1. God heeft, misschien als gevolg van een schrijffout, nagelaten om goede werken voor deze dwaas te maken.

2. God heeft wel een aantal goede werken voor deze dwaas gemaakt, maar misschien was God er door een onoplettendheid blijkbaar niet in geslaagd om hem te motiveren en in hem te werken om er daadwerkelijk iets mee te doen.

Is er sprake van een van deze beide? Zo niet, dan laat dat ons met het idee achter dat elke gelovige in feite in ieder geval iets heeft dat als een beloning waardig zal worden beschouwd.

Niet alleen dat, maar we hebben ook Jakobus om dit te bevestigen:

Zo is ook het geloof als het geen werken heeft, in zichzelf dood. Maar nu zal iemand zeggen: U hebt geloof en ik heb werken. Laat mij dan uw geloof zien uit uw werken en ik zal u uit mijn werken mijn geloof laten zien.

(Jakobus 2:17-18)

Schriftbekwame gelovigen begrijpen dat wanneer bepaalde mensen uit alle macht proberen om Jakobus te gebruiken om het heil te "bewijzen" door werken, ze niet goed begrijpen wat Jakobus zegt. Jakobus probeert ons te vertellen dat werken het resultaat zijn van het geloof. Hij probeert ons te leren dat onze werken ons niet redden - ze tonen aan dat we gered zijn.

Vraag: Hoe komt het idee dat goede werken laten zien dat we echt gered worden overeen met het idee van een echt gered persoon dat met absoluut nul goede werken op de Bimah verschijnt?
Antwoord: Dat is niet het geval.

Wat het wel doet is dat het een bijbels dilemma creëert dat alleen wordt verholpen door te concluderen dat alle gelovigen bij de Bimah in elk geval iets hebben om te belonen, ook al verliezen ze veel meer beloningen dan ze ontvangen door hun mislukkingen, ongehoorzaamheid, gebrek aan trouw, en verspilde kansen om te dienen en roem te brengen aan de Heer.

O ja? Nou, maar hoe zit dat met de dwaas waar Paulus over sprak in 1 Korintiërs 3:15, wiens werken allemaal verbranden maar hij wel wordt gered "maar als door vuur"? Ho, ho, ik denk dat dit je kleine theorie omver blaast, Bijbelvaste dandy.

Leuk geprobeerd, maar hier gaat het om. Ik denk dat Paulus een overdreven voorbeeld creëert om een punt te maken. Ik denk dat hij een hypothetische situatie beschrijft om het punt te bereiken dat de Bimah niets te maken heeft met ons heil - het is slechts een beoordeling van onze werken, en het afval zal worden verbrand, en wij zullen rijkelijk worden beloond voor het goud, zilver en de edelstenen die overblijven (hoe karig ze in hoeveelheid ook mogen zijn).

En dan, om dit punt op een krachtige manier over te brengen, creëert Paulus het hypothetische voorbeeld van een onfortuinlijke dwaas die NUL goede werken heeft waarvoor hij moet worden beloond, en benadrukt dat zelfs zo'n individu nog steeds gered is om ons te verzekeren dat onze redding absoluut veilig is in Christus, ongeacht hoe vaak we vallen of falen. Per slot van rekening: Hij heeft ons verkregen.

Paulus gebruikt soms overdrijvingen om een punt te benadrukken. Zoals hij die ook gebruikte bij de Korintiërs over hun wellust, verdeeldheid en de onbijbelse excessen die zich in hun gemeente manifesteerden:

Al zou ik de talen van de mensen en van de engelen spreken, maar ik had de liefde niet, dan zou ik klinkend koper of een schallende cimbaal zijn geworden. En al zou ik de gave van de profetie hebben en alle geheimenissen weten en alle kennis bezitten, en al zou ik al het geloof hebben zodat ik bergen zou verzetten, maar ik had de liefde niet, dan was ik niets. En al zou ik al mijn bezittingen uitdelen tot levensonderhoud van de armen, en al zou ik mijn lichaam overgeven om verbrand te worden, maar ik had de liefde niet, het baatte mij niets.

(1 Korintiërs 13:1 – 3 / nadruk toegevoegd)

Pardon, talen van engelen? Neem mij niet kwalijk? Nergens in de Schrift spreken engelen ooit iets anders dan verstaanbare menselijke taal. En kende Paulus alle verborgenheden en had hij alle kennis? Uh, nee. Kan hij bergen verzetten? Nee. Heeft hij zijn lichaam laten verbranden? Nee! Hij is duidelijk hyperbolisch bezig door deze hele passage heen. Hij is aan het overdrijven om zijn punt over liefde op een sterke, heldere manier over te brengen en ik denk dat dit het is wat hij doet in 1 Korinthiërs 3:15 met betrekking tot de onfortuinlijke dwaas bij de Bimah die hypothetisch gezien zelfs geen molecuul aan werk heeft waarvoor hij moet worden beloond.

Dus wat? Dit is één reden waarom ik mensen die proberen om 1 Korinthiërs 13:1 te gebruiken om de "tongentaal" te rechtvaardigen, wantrouwend aankijk. Nu ga ik niet iemand beoordelen - als je dat wilt doen, ga je gang. Maar ik probeer dit vers te gebruiken voor het ondersteunen van een flagrant misbruik van wat Paulus zegt.

Doe het nou maar gewoon

Hoewel ik er wel van geniet, vind ik vind ik één ding aan de Olympische Spelen eigenlijk een beetje deprimerend, en dat is de gedachte aan deze prachtig voorbereide atleten, die zo hard en zo lang hebben getraind, en dan is hun evenement letterlijk in een paar ogenblikken voorbij. Al die jaren van hard werken, meedogenloze training en persoonlijke offers en dan BAM, ineens... is het voorbij. Bijvoorbeeld, voor sprinters in de 100 meter, daar gaat het over iets als slechts 9,58 seconden.

In een kwestie van ogenblikken zullen al hun inspanningen óf worden beloond met een medaille, óf zal er niets uitkomen (tenminste voor nog eens vier jaar, en dat is echt een lange tijd voor atleten op dat niveau in hun voorbereiding).

Voor gelovigen werkt het echter helemaal niet zo. In lijn met de sport-analogie zijn we een beetje als atleten die om een medaille te winnen elke keer om 4:00 uur komen uit bed komen om aan het werk te gaan, in plaats van de sluimerknop in te drukken. Dat is voor elke keer dat we onszelf verloochenen en trouw ons trainingsschema volgen in plaats van chips kauwend naar de televisie te kijken. Dat is voor elke keer dat we luisteren naar het advies van onze coach en een kleine verandering aanbrengen in onze techniek, in plaats van hem te negeren en aan te dringen op onze eigen manier.

De meeste atleten krijgt maar één kans om een medaille te winnen — het is doen of falen.

Als gelovigen krijgen we honderd kansen per dag, elke dag van ons leven, om medailles te winnen — het is alleen "doe het".

Ik hoop oprecht dat u hoe dan ook niet van plan bent om een fortuin aan beloningen te verspelen bij de Bimah. Ik weet dat ik het niet wil. Ik hoop dat u van plan bent op een manier te leven die God behaagt en gehoorzaam bent aan het Woord en dagelijks in Hem blijft... en ik bid dat ik hetzelfde kan zeggen.

Ik dacht na over het creëren van een waslijst aan specifieke dingen die gelovigen zouden moeten doen, zodat ze beloond zullen worden bij de Bimah een soort van spirituele wat te doen lijst. Ik heb dat soort dingen al eerder gedaan, maar dit keer dacht ik het beter te doen. Je hebt echt niemand nodig om zo'n lijst voor jou te maken - je hebt de belangrijkste versie al. Die heet de Bijbel.

Gods woord is alles wat we nodig hebben... dat plus gehoorzaamheid aan de Heilige Geest, wiens taak het is om ons te stimuleren en in staat te stellen om zo te leven.

Bovendien verschilt die lijst enigszins van persoon tot persoon. Zeker, er zijn veel dingen die we allemaal moeten doen. Maar God riep anderen op om bepaalde dingen te doen waarvoor Hij mij niet riep - en Hij riep mij op om bepaalde dingen te doen waarvoor Hij anderen niet riep om die te doen. Ik denk dat we allemaal specifieke werken hebben waar alleen wij toe geroepen zijn, dus dergelijke lijsten kunnen vrij algemeen worden, zelfs als ze bijbels correct zijn. Als gevolg daarvan is dat het veel eenvoudiger en effectiever is om alleen te zeggen dat je gehoorzaam moet zijn aan de Heilige Geest.

Voor zover we dat doen, kunnen en zullen we niet verkeerd gaan. En ik geloof dat wat de Heilige Geest in de harten van veel gelovigen in de Kerk spreekt vandaag, in deze afsluitende momenten van het Genadetijdperk, gewoon dit is:

Ga voor goud!

Greg Lauer / februari 2018

Bron voor afbeeldingen (in volgorde van verschijning):

1. "gouden medaille" [CC BY-SA]
2. "Bimah in Athene, Griekenland"[CC BY-SA]
3. "perfecte Diamond" [Pixbay]
4. "Veld van maïs stoppels" © Nigel Chadwick [CC BY-SA]
5. "Ánimas del Purgatorio" door Alonso Cano [PD]

6. "bruidsjurk" [Pixbay]
7. "Student" [Pixbay]
(Alle PD en CC-licentie werken zijn via Wikimedia Commons.)

Schrift citaten:
Al de Schriftgedeelten zijn ontleend aan de HSV.

Bron: A Little Strength